[Hetalia Fanfic]: First Celebrate
posted on 04 Jul 2009 23:51 by felon in hetalia
แหะ....
กลับมาแล้วล่ะ (ฮา)
เหมือนว่าจะหายตัวไปนานมากเลย ไร้แก่นไปหลายเอนทรี่ (ฮะ ฮะ ^^)
คราวนี้มาลงฟิคล่ะ เนื่องในวันเกิดอัลเฟรด เอฟ โจนส์ (อีอ้วน)
ถึงจะเป็นแค่อะไรก่อยๆ
ต่อไปก็จะมีแต่ก่อยๆ...
ขอขอบคุณที่ทนอ่านกันนะคะ m(_ _)m
[Hetalia Fanfic]: First Celebrate
Main: USAUK
Rate: PG
Warning: แฟนฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้น ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับ ประเทศ บุคคล หรือองค์กรใดที่มีอยู่จริงบนโลก
เฮตาเลียเป็นการ์ตูนที่มีเนื้อหาเสียดสี
โดยตัวละครในเรื่องได้ดัดแปลงมาจากประเทศบนโลก
กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน
_______________________________________
ต่อจากนี้ไป...จะเป็นยังไงนะ...
ที่ฉันทำไปแบบนี้ นายจะไม่หันกลับมาแล้วใช่รึเปล่า?
ฉันไม่สามารถเดินไล่หลังนายแล้วฉุดรั้งเอาไว้ได้อีกต่อไปแล้วใช่ไหม?
ท้องฟ้าหลังสายฝนตกกระหน่ำวันนี้ยังไม่สดใส ร่างกายที่เปียกชุ่มนี้หนาวเหน็บ เสียงโห่ร้องอย่างมีชัยทำให้เพียงแค่ยิ้มน้อยๆเท่านั้น ปืนตกลงข้างลำตัว ความเหน็ดเหนื่อยถาโถมเข้าใส่จนอยากล้มไปทั้งอย่างนี้
นี่ยังเข้มแข็งไม่พอหรือเปล่า?
ตัวเองที่ไม่สามารถทนมองแผ่นหลังนั้นเดินจากไปได้
หมัดที่กำแน่นจนห้อเลือดเพื่อรั้งตัวเองสุดความสามารถไม่ให้เดินตามไป
กักกลั้นน้ำตาที่เกือบจะรินไหล หันหลังย่ำไปสู่แผ่นดินของตัวเองด้วยความเจ็บปวดมากเหลือเกิน
ชัยชนะที่ได้มา อนาคตที่สดใสในวันข้างหน้า...ทำไมถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้นะ?
ยิ่งภาพแห่งความสุขมากมายที่ไหลเข้าฉายซ้ำในสมองอย่างนี้ ยิ่งทวีความเจ็บปวด
จะให้ลืมก็ทำไม่ลง
งานฉลองที่จัดขึ้นอย่างฉุกละหุกของเหล่าบรรดาทหารและพวกพ้องทำให้หลงระเริงไป กับความสุขสมใจนั้นเพียงแค่ครู่เดียว เขาขอตัวเข้าบ้านไปจัดการร่างกายของตัวเองแล้วนั่งนิ่งอยู่ในห้องนอน
เตียงที่มีขนาดเท่าเดิม ห้องที่กว้างเท่าเดิม คำบ่นที่เคยหาว่ามันแสนแคบ ตอนนี้กลับดูกว้างเหลือเกิน
หัวใจไหวโหวงอย่างน่าเศร้า ทำได้แค่เพียงยิ้มประชดประชันให้ตัวเอง
ท่องในใจมาตลอดว่าเขาจะไม่แพ้ และเขาก็ไม่แพ้
ชัยชนะที่ขมปร่าเต็มลำคอนี่...ดื่มเบียร์ไปมากเท่าไหร่ก็ไม่จางหาย
ออกจากความเงียบในห้องของตัวเองไปเอะอะโวยวายในงานฉลองด้านล่าง ไฟกองใหญ่ปะทุขึ้น สะเก็ดไฟสีส้มแดงตัดกับความมืดมิดยามราตรี กองฟืนส่งเสียงเปรี๊ยะในเปลวไฟ พื้นดินยวบชื้นหลังฝนตก พรรคพวกมากมายยังคงอยู่ในชุดทหาร เขายิ้มให้คนพวกนั้น คนที่ฝ่าฟันทุกอย่างมาด้วยกัน พวกพ้องที่รักกันจากใจจริง แต่ทำไมนะ...หัวใจเขากลับว่างเปล่าไปเสียแล้ว
ภาพเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงตามมาทำร้ายอยู่เสมอ
ใบหน้าที่เขาไม่เคยละสายตาที่จะมอง
น้ำตาที่เอ่อคลอนัยน์ตาสีเขียวคู่นั้น แทบอยากจะจูบซับมันเบาๆแล้วคว้ามาอยู่ในอ้อมกอดนี้
การทรยศหักหลังที่พระเจ้าไม่มีวันยกโทษให้
คำก่นด่าที่เขาได้รับจากริมฝีปากนั้น เขายอมรับมันจากใจ
บุญคุณที่เคยมีให้ไม่เคยลืม แต่ไม่สามารถตอบแทนได้อีกแล้ว
จะโดนพระเจ้าลงโทษก็ไม่เป็นไร
เพียงแต่ไม่อยากเห็นใบหน้าเศร้าสร้อยนั้นเลย
คำโกหกเพียงครั้งเดียวที่ไม่มีวันได้รับการให้อภัย
อยากจะขอให้เชื่อเหลือเกิน ว่าอยากอยู่ด้วยกันมากแค่ไหน
ทำให้แค่เพียงแค่นยิ้ม ทั้งที่ในตอนนี้เขาสมควรที่จะโห่ร้องด้วยความยินดีไปกับเหล่าผู้ร่วมอุดมการณ์แท้ๆ
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปแค่ไหนแล้ว สติสัมปชัญญะเริ่มไม่เหลือ เดินเซล้มไม่เป็นท่าอยู่ในห้องทำงานของตัวเอง เตาผิงยังระอุให้ความอบอุ่นในห้อง ขวดเหล้ากลิ้งจากมือไปตามพื้นพรม กระแทกเบาๆที่กำแพง เห็นภาพหลอนของอาเธอร์ยืนอยู่ตรงหน้า...เจ้าของใบหน้าที่ทำให้เขาปวดร้าวมากที่สุด
"ไม่ขอโทษได้ไหม? ต่อให้ใครจะว่ายังไงก็ช่าง" คนตัวสูงลุกขึ้นเดินเซไปมา มองไปยังภาพหลอนที่แตะต้องไม่ได้ "ฉันแค่อยากจะอยู่ข้างนายเท่านั้น...แค่อยากจะอยู่ในฐานะที่เคียงข้างอย่าง ทัดเทียมได้"
เขาล้มลงบนโซฟายาว หัวกระแทกเข้ากับพนักวางแขน
"อาเธอร์...ฉันแค่......."
การเฉลิมฉลองกินเวลานานร่วมสัปดาห์ ตลอดทั้งวันคืนที่ผ่านพ้นไป อัลเฟรดไม่มีความสุขเลยสักนิด ถึงจะเตรียมใจไว้แล้ว...ชีวิตเขาก็ดูจะว่างเปล่าไปเสียหมด ทั้งภาระที่มี งานที่ทำ โครงการที่วางไว้ โหมหนักแค่ไหนก็ไม่ทำให้ความเจ็บปวดลดลงได้เลย
สารทุกฉบับที่ส่งไป ไม่เคยได้รับการตอบรับ
ต่อให้ไม่ได้ยินเสียง ไม่ได้เห็นหน้า ขอผ่านตัวอักษรก็ยังไม่ยอมให้เขาเลยหรือ?
เจ็บปวดจนไม่คิดว่าจะเจ็บปวดไปได้มากกว่านี้อีกแล้ว
สิ่งที่ตัวเองได้ทำไป เป็นทั้งจุดจบและจุดเริ่มต้น
สำหรับอาเธอร์......มันคงเป็นจุดจบตลอดกาล
คืนนั้นเขาได้แต่นอนก่ายหน้าผากตัวเอง ทั้งที่คิดถึงมากขนาดนี้ ยิ่งถ้าหลับตาลงก็จะมีแต่ภาพวันเก่าๆผุดมาในความฝัน
ช่วงเวลาที่มีความสุขนั้น ไม่อยากจะตื่นขึ้นมาเลย
นี่เป็นสิ่งที่เขาต้องชดใช้รึเปล่า?
ความโดดเดี่ยวที่แสนอ้างว้างนี้...
อัลเฟรดหลับตาลง เรียกกำลังใจจากภาพคืนวันเก่าก่อน
เขาไม่ได้ทำเพื่อให้ผลออกมาเป็นแบบนี้....จะยอมไม่ได้เด็ดขาด...
ถ้าอย่างนั้นจะพยายามให้มากกว่านี้อีก
อยากให้หันกับมามองให้ได้ ว่าตัวเขาโตขึ้นขนาดไหน
ในเมื่อโอกาสไม่มาหา เขาก็จะสร้างมันขึ้นมาให้ดู
ทั้งอนาคตที่เขาอยากเห็น ทั้งที่อยากให้มันเป็น
จนกว่าจะถึงตอนนั้น...
จะชาชินกับความเจ็บปวดนี้ได้รึเปล่านะ?
+ End Part +
Talk:
ที่จริงฟิคนี้มีตอนหลักอยู่ค่ะ แต่งเรื่องนี้ทีหลังตอนหลักที่ว่านี่ซะอีก (แล้วก็แซงลงกันอย่างหน้าด้านๆด้วยล่ะนะ...)
เห็นว่านี่ก็วันเกิดอัลเฟรด ก็เลยขอลงเป็นอะไรที่เข้าเทศกาลกันหน่อย (ฮา)
เรื่องหลักที่ว่าจะเป็นสามตอน ก็ถูกยุบเหลือแค่ตอนเดียวยาวมากๆไปซะแล้ว (ฮา) ยังไงก็หั่นไม่ได้จริงๆ (เสียใจหน่อย)
สำหรับตัวคนแต่งที่ตอนนี้แต่งฟิคไม่ได้
อ่านแล้วไม่เข้าใจ หรือไม่ก๊าวใจแล้ว
ต้องขอโทษจริงๆค่ะ คิดว่าจะพยายามให้มากขึ้น แต่มันเหนื่อยจังเลยค่ะ
คิดว่า...อาเลิกแต่งดีมั้ยนะ? แต่ในหัวก็จะมีอะไรผุดขึ้นมาเรื่อยๆอยู่ดี...
และทั้งที่เป็นแบบนั้น...ทำไมถึงแต่งออกมาไม่ได้ก็ไม่รู้...
หรือมานานไปหน่อย ชักจะคิดถึง 8059 นิดๆแล้วล่ะนะ (ฮา)
เพราะเฮตาเลียตอนนี้มีแหล่งให้สูบอ่านแล้ว เลยไม่ได้รู้สึกอยากปั้นมันขึ้นมา (ต่อให้เฟล่อนปั้น มันคงออกมาเป็นเรื่องเศร้า ซึ่งเฟล่อนไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้นเลย...)
ท้ายนี้...
HAPPY BIRTHDAY
AlFRED F. JONES
ขอให้จากนี้ ยังมี USAUKอยู่ตลอดไป (ฮา)
ปล. อ้วนให้น้อยลงหน่อยดิ นี่เฟล่อนจะคอสอะไรไม่ได้นอกจากแกแล้วนะอัลฟ์!!! (ฮา)
อ๊ะ...
มาอีดิท ขอลงรูปตามกระแสหน่อยนะ (เอาน่า วันนี้ทั้งที)
ปล2. วันนี้ที่มีคนมาแฮปปี้เบิร์ดเดย์น่ะ...ขอบใจนะ (ขำ) ไม่มีใครเล่นมุขนี้มานานแล้วนะเนี่ย (อย่างน้อยก็หลายเดือนแล้วล่ะ)
กลับมาแล้วล่ะ (ฮา)
เหมือนว่าจะหายตัวไปนานมากเลย ไร้แก่นไปหลายเอนทรี่ (ฮะ ฮะ ^^)
คราวนี้มาลงฟิคล่ะ เนื่องในวันเกิดอัลเฟรด เอฟ โจนส์ (อีอ้วน)
ถึงจะเป็นแค่อะไรก่อยๆ
ต่อไปก็จะมีแต่ก่อยๆ...
ขอขอบคุณที่ทนอ่านกันนะคะ m(_ _)m
[Hetalia Fanfic]: First Celebrate
Main: USAUK
Rate: PG
Warning: แฟนฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้น ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับ ประเทศ บุคคล หรือองค์กรใดที่มีอยู่จริงบนโลก
เฮตาเลียเป็นการ์ตูนที่มีเนื้อหาเสียดสี
โดยตัวละครในเรื่องได้ดัดแปลงมาจากประเทศบนโลก
กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน
_______________________________________
ต่อจากนี้ไป...จะเป็นยังไงนะ...
ที่ฉันทำไปแบบนี้ นายจะไม่หันกลับมาแล้วใช่รึเปล่า?
ฉันไม่สามารถเดินไล่หลังนายแล้วฉุดรั้งเอาไว้ได้อีกต่อไปแล้วใช่ไหม?
ท้องฟ้าหลังสายฝนตกกระหน่ำวันนี้ยังไม่สดใส ร่างกายที่เปียกชุ่มนี้หนาวเหน็บ เสียงโห่ร้องอย่างมีชัยทำให้เพียงแค่ยิ้มน้อยๆเท่านั้น ปืนตกลงข้างลำตัว ความเหน็ดเหนื่อยถาโถมเข้าใส่จนอยากล้มไปทั้งอย่างนี้
นี่ยังเข้มแข็งไม่พอหรือเปล่า?
ตัวเองที่ไม่สามารถทนมองแผ่นหลังนั้นเดินจากไปได้
หมัดที่กำแน่นจนห้อเลือดเพื่อรั้งตัวเองสุดความสามารถไม่ให้เดินตามไป
กักกลั้นน้ำตาที่เกือบจะรินไหล หันหลังย่ำไปสู่แผ่นดินของตัวเองด้วยความเจ็บปวดมากเหลือเกิน
ชัยชนะที่ได้มา อนาคตที่สดใสในวันข้างหน้า...ทำไมถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้นะ?
ยิ่งภาพแห่งความสุขมากมายที่ไหลเข้าฉายซ้ำในสมองอย่างนี้ ยิ่งทวีความเจ็บปวด
จะให้ลืมก็ทำไม่ลง
งานฉลองที่จัดขึ้นอย่างฉุกละหุกของเหล่าบรรดาทหารและพวกพ้องทำให้หลงระเริงไป กับความสุขสมใจนั้นเพียงแค่ครู่เดียว เขาขอตัวเข้าบ้านไปจัดการร่างกายของตัวเองแล้วนั่งนิ่งอยู่ในห้องนอน
เตียงที่มีขนาดเท่าเดิม ห้องที่กว้างเท่าเดิม คำบ่นที่เคยหาว่ามันแสนแคบ ตอนนี้กลับดูกว้างเหลือเกิน
หัวใจไหวโหวงอย่างน่าเศร้า ทำได้แค่เพียงยิ้มประชดประชันให้ตัวเอง
ท่องในใจมาตลอดว่าเขาจะไม่แพ้ และเขาก็ไม่แพ้
ชัยชนะที่ขมปร่าเต็มลำคอนี่...ดื่มเบียร์ไปมากเท่าไหร่ก็ไม่จางหาย
ออกจากความเงียบในห้องของตัวเองไปเอะอะโวยวายในงานฉลองด้านล่าง ไฟกองใหญ่ปะทุขึ้น สะเก็ดไฟสีส้มแดงตัดกับความมืดมิดยามราตรี กองฟืนส่งเสียงเปรี๊ยะในเปลวไฟ พื้นดินยวบชื้นหลังฝนตก พรรคพวกมากมายยังคงอยู่ในชุดทหาร เขายิ้มให้คนพวกนั้น คนที่ฝ่าฟันทุกอย่างมาด้วยกัน พวกพ้องที่รักกันจากใจจริง แต่ทำไมนะ...หัวใจเขากลับว่างเปล่าไปเสียแล้ว
ภาพเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงตามมาทำร้ายอยู่เสมอ
ใบหน้าที่เขาไม่เคยละสายตาที่จะมอง
น้ำตาที่เอ่อคลอนัยน์ตาสีเขียวคู่นั้น แทบอยากจะจูบซับมันเบาๆแล้วคว้ามาอยู่ในอ้อมกอดนี้
การทรยศหักหลังที่พระเจ้าไม่มีวันยกโทษให้
คำก่นด่าที่เขาได้รับจากริมฝีปากนั้น เขายอมรับมันจากใจ
บุญคุณที่เคยมีให้ไม่เคยลืม แต่ไม่สามารถตอบแทนได้อีกแล้ว
จะโดนพระเจ้าลงโทษก็ไม่เป็นไร
เพียงแต่ไม่อยากเห็นใบหน้าเศร้าสร้อยนั้นเลย
คำโกหกเพียงครั้งเดียวที่ไม่มีวันได้รับการให้อภัย
อยากจะขอให้เชื่อเหลือเกิน ว่าอยากอยู่ด้วยกันมากแค่ไหน
ทำให้แค่เพียงแค่นยิ้ม ทั้งที่ในตอนนี้เขาสมควรที่จะโห่ร้องด้วยความยินดีไปกับเหล่าผู้ร่วมอุดมการณ์แท้ๆ
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปแค่ไหนแล้ว สติสัมปชัญญะเริ่มไม่เหลือ เดินเซล้มไม่เป็นท่าอยู่ในห้องทำงานของตัวเอง เตาผิงยังระอุให้ความอบอุ่นในห้อง ขวดเหล้ากลิ้งจากมือไปตามพื้นพรม กระแทกเบาๆที่กำแพง เห็นภาพหลอนของอาเธอร์ยืนอยู่ตรงหน้า...เจ้าของใบหน้าที่ทำให้เขาปวดร้าวมากที่สุด
"ไม่ขอโทษได้ไหม? ต่อให้ใครจะว่ายังไงก็ช่าง" คนตัวสูงลุกขึ้นเดินเซไปมา มองไปยังภาพหลอนที่แตะต้องไม่ได้ "ฉันแค่อยากจะอยู่ข้างนายเท่านั้น...แค่อยากจะอยู่ในฐานะที่เคียงข้างอย่าง ทัดเทียมได้"
เขาล้มลงบนโซฟายาว หัวกระแทกเข้ากับพนักวางแขน
"อาเธอร์...ฉันแค่......."
การเฉลิมฉลองกินเวลานานร่วมสัปดาห์ ตลอดทั้งวันคืนที่ผ่านพ้นไป อัลเฟรดไม่มีความสุขเลยสักนิด ถึงจะเตรียมใจไว้แล้ว...ชีวิตเขาก็ดูจะว่างเปล่าไปเสียหมด ทั้งภาระที่มี งานที่ทำ โครงการที่วางไว้ โหมหนักแค่ไหนก็ไม่ทำให้ความเจ็บปวดลดลงได้เลย
สารทุกฉบับที่ส่งไป ไม่เคยได้รับการตอบรับ
ต่อให้ไม่ได้ยินเสียง ไม่ได้เห็นหน้า ขอผ่านตัวอักษรก็ยังไม่ยอมให้เขาเลยหรือ?
เจ็บปวดจนไม่คิดว่าจะเจ็บปวดไปได้มากกว่านี้อีกแล้ว
สิ่งที่ตัวเองได้ทำไป เป็นทั้งจุดจบและจุดเริ่มต้น
สำหรับอาเธอร์......มันคงเป็นจุดจบตลอดกาล
คืนนั้นเขาได้แต่นอนก่ายหน้าผากตัวเอง ทั้งที่คิดถึงมากขนาดนี้ ยิ่งถ้าหลับตาลงก็จะมีแต่ภาพวันเก่าๆผุดมาในความฝัน
ช่วงเวลาที่มีความสุขนั้น ไม่อยากจะตื่นขึ้นมาเลย
นี่เป็นสิ่งที่เขาต้องชดใช้รึเปล่า?
ความโดดเดี่ยวที่แสนอ้างว้างนี้...
อัลเฟรดหลับตาลง เรียกกำลังใจจากภาพคืนวันเก่าก่อน
เขาไม่ได้ทำเพื่อให้ผลออกมาเป็นแบบนี้....จะยอมไม่ได้เด็ดขาด...
ถ้าอย่างนั้นจะพยายามให้มากกว่านี้อีก
อยากให้หันกับมามองให้ได้ ว่าตัวเขาโตขึ้นขนาดไหน
ในเมื่อโอกาสไม่มาหา เขาก็จะสร้างมันขึ้นมาให้ดู
ทั้งอนาคตที่เขาอยากเห็น ทั้งที่อยากให้มันเป็น
จนกว่าจะถึงตอนนั้น...
จะชาชินกับความเจ็บปวดนี้ได้รึเปล่านะ?
+ End Part +
Talk:
ที่จริงฟิคนี้มีตอนหลักอยู่ค่ะ แต่งเรื่องนี้ทีหลังตอนหลักที่ว่านี่ซะอีก (แล้วก็แซงลงกันอย่างหน้าด้านๆด้วยล่ะนะ...)
เห็นว่านี่ก็วันเกิดอัลเฟรด ก็เลยขอลงเป็นอะไรที่เข้าเทศกาลกันหน่อย (ฮา)
เรื่องหลักที่ว่าจะเป็นสามตอน ก็ถูกยุบเหลือแค่ตอนเดียวยาวมากๆไปซะแล้ว (ฮา) ยังไงก็หั่นไม่ได้จริงๆ (เสียใจหน่อย)
สำหรับตัวคนแต่งที่ตอนนี้แต่งฟิคไม่ได้
อ่านแล้วไม่เข้าใจ หรือไม่ก๊าวใจแล้ว
ต้องขอโทษจริงๆค่ะ คิดว่าจะพยายามให้มากขึ้น แต่มันเหนื่อยจังเลยค่ะ
คิดว่า...อาเลิกแต่งดีมั้ยนะ? แต่ในหัวก็จะมีอะไรผุดขึ้นมาเรื่อยๆอยู่ดี...
และทั้งที่เป็นแบบนั้น...ทำไมถึงแต่งออกมาไม่ได้ก็ไม่รู้...
หรือมานานไปหน่อย ชักจะคิดถึง 8059 นิดๆแล้วล่ะนะ (ฮา)
เพราะเฮตาเลียตอนนี้มีแหล่งให้สูบอ่านแล้ว เลยไม่ได้รู้สึกอยากปั้นมันขึ้นมา (ต่อให้เฟล่อนปั้น มันคงออกมาเป็นเรื่องเศร้า ซึ่งเฟล่อนไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้นเลย...)
ท้ายนี้...
HAPPY BIRTHDAY
AlFRED F. JONES
ขอให้จากนี้ ยังมี USAUKอยู่ตลอดไป (ฮา)
ปล. อ้วนให้น้อยลงหน่อยดิ นี่เฟล่อนจะคอสอะไรไม่ได้นอกจากแกแล้วนะอัลฟ์!!! (ฮา)
อ๊ะ...
มาอีดิท ขอลงรูปตามกระแสหน่อยนะ (เอาน่า วันนี้ทั้งที)
ปล2. วันนี้ที่มีคนมาแฮปปี้เบิร์ดเดย์น่ะ...ขอบใจนะ (ขำ) ไม่มีใครเล่นมุขนี้มานานแล้วนะเนี่ย (อย่างน้อยก็หลายเดือนแล้วล่ะ)
