[ Deep ] #0

posted on 13 Feb 2008 00:14 by felon in text

สัมผัสของนาย ไออุ่นของร่างกายนั้น...

ฉันอยากจะลบออกให้หมด...

เสียงเล็กก้องอยู่ในหัวเรียกชื่อเขาในความมืด รู้สึกได้ถึงการสั่นไหวของร่างกายตัวเองจนนึกรำคาญ เปลือกตาหนักอึ้งจึงยอมเปิดขึ้นเล็กน้อย ดูที่มาของการรบกวนเวลาพักผ่อน
รู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย พักนี้ร่างกายเขาปั่นป่วไปหมด กว่าจะเข้าสู่วังวงแห่งการนิทราก็แทบจะเช้าแล้ว เขามองหน้าน้องสาวอย่าง่วงงุน

"ตื่นสักทีสิคะ วันนี้เรามีนัดกันนะ"

"อา.." เขาตอบรับเสียงค่อย เหมือนว่าหัวสมองเขายังประมวลผลไม่เสร็จ ในใจนึกอยากจะหลับต่ออีกสักหน่อย แต่เสียงเจื้อแจ้วนั้นยังดังเข้าหูเขาไม่หยุด

"ตื่นเดี๋ยวนี้นะ!! อย่าทำเป็นคนขี้เซาไปหน่อยเลย วันนี้นัดไปเที่ยวกันไม่ใช่เหรอ?" คิ้วบางขมวดมุ่น หน้างอง้ำ มือเล็กเขย่าร่างกายเขาไม่หยุด บังคับให้เขาลืมตาอย่างเสียไม่ได้ "อย่ามาทำเป็นลืมนะ หนูโกรธจริงๆด้วยถ้าพี่ไม่ยอมตื่นแล้วรีบไปแต่งตัวสักที!"

สองแขนยันร่างกายขึ้นนั่ง มองลายผ้านวมสีน้ำตาลอ่อนให้ดวงตาชินกับแสงยามเช้า "นี่กี่โมงแล้ว?"

"สิบเอ็ดโมง! ทั้งที่แม่บอกให้เราไปกันเองได้แท้ๆ พี่อย่ากลับคำนะว่าจะพาหนูไปเที่ยว" เด็กสาวดื้อรั้น

เขามองน้องสาว ผมสีน้ำตาลซอยสั้นมัดสองแกละตรงท้ายทอย เสื้อเชิร์ตสีขาวมีระบายลูกไม้น่ารัก กระโปรงทรงเอลายสกอตสีน้ำตาลเข้ม เป็นตัวที่เขาซื้อให้ตอนวันเกิด ดวงตาสีดำเป็นประกายซุกซน เขายิ้มน้อยๆและยอมจำจนแต่โดยดี

"รอแป๊บเดียว เดี๋ยวพี่พาไปเที่ยวนะ อย่าเพิ่งงอแงสิ"

เขาแพ้ลูกอ้อนจากน้องสาวคนนี้ทุกทีไป อันที่จริงก็อาจจะพูดได้ว่าเป็นโรคเห่อน้องสาวขั้นรุนแรง ไปไหนไปด้วยกันตลอดเวลา ครั้งนี้ก็เช่นกัน วันนี้เขานัดไปเดทกับน้องสาวเนื่องในวันแห่งความรัก

ร่างบางลุกขึ้นไปจัดการธุระส่วนตัวเพียงไม่นานก็ออกมาในชุดเสื้อเชิร์ตสีฟ้าอ่อนกับกางเกงยีนส์เข้ารูป มือปัดผมหน้าม้าที่ดูเหมือนจะไม่เคยเข้าทรงมาก่อนเลยตั้งแต่เกิด
เขาหยิบเป้บนโต๊ะขึ้นสะพายและพร้อมที่จะออกไปข้างนอก

โดยปกติแล้ว เขากับน้องสาวจะไปไหนมาไหนกับผู้เป็นแม่ นี่เป็นครั้งแรกที่แม่ยอมอนุญาตให้ไปกับน้องสองคนได้ ใจหนึ่งก็ดีใจที่จะได้ออกไปเที่ยวโดยไม่มีคนคอยคุม อีกใจก็ประหม่า กลัวว่าตัวเองจะดูแลน้องสาวได้ไม่ดีพอ ตัวเขาเองก็จำทางไม่ค่อยเก่ง มนุษยสัมพันธ์กระเดียดไปทางเลวร้าย ไม่ค่อยไว้ใจใคร จึงทำให้ไม่มีเพื่อน แต่ก็ไม่เก็บไปคิดมาก เพราะมีน้องสาวน่ารักๆอยู่ข้างกายทั้งคน

พ้นประตูบ้านมาได้ผู้เป็นน้องก็ออกอาการเริงร่า แสดงความอยากรู้อยากเห็นผ่านนัยน์ตาที่เป็นประกายนั้น เขามองแล้วยิ้มออกมาก่อนจะเหม่อมองท้องฟ้าไร้ปุยเมฆ

"หนูอยากไปร้านไอศครีมจังค่ะ ร้านทีแม่เคยพา่พี่ไป หนูยังไม่เคยไปเลย นะคะ?"

เสียงน้องสาวปลุกเขาออกจากภวังค์ มือเล็กรั้งชายเสื้อเขาไว้อย่างเว้าวอน

"แม่บอกว่าพี่ไม่อยากไปร้านนั้นอีกเป็นครั้งที่สอง แต่หนูอยากไปดู พาหนูไปนะคะ?"

คิ้วเรียวขมวดมุ่น จริงอย่างที่พูด เขาไม่เคยคิดอยากไปเหยียบที่นั่นอีกเป็นครั้งที่สอง ไม่แม้แต่จะคิดถึงชื่อร้าน สถานที่ หรือความทรงจำในวันนั้น

"นะคะ?"

เสียงอ่อยเจือแววเศร้าเมื่อเห็นเค้ารางๆว่าคงจะต้องผิดหวังเป็นแน่ เธอเองไม่เคยเห็นพี่ชายเกลียด หรือแสดงอาการแบบนี้มาก่อน

"ก็ได้" พี่ชายตอบด้วยเสียงเรียบก่อนจะยิ้มออกมาฝืนๆ คนน้องทำตาวาวอย่างไม่เชื่อหู "ก็พี่บอกแล้วไงว่าวันนี้จะตามใจ เพราะงั้นอยากไปไหนก็บอกนะ พี่จะพาไปทุกที่เลย"

ใช่แล้ว เพียงแค่เขาบอกกับตัวเองว่าอย่าไปใส่ใจ อยากจะทำให้ความทรงจำที่มีต่อร้านนั้นเป็นศูนย์ ไม่สำคัญก็ไม่เห็นจะต้องไปใส่ใจ แม้ว่าภายในใจจะปวดแปลบก็ตามที

ไม่นานนัก พวกเขาก็มายืนอยู่หน้าร้านไอศครีมในเมือง ร้านตกแต่งด้วยสีขาวเป็นหลักราวกับปราสาทในความฝัน คนน้องระริกระรี้เข้าไปในร้านเลือกหาที่นั่งติดริมบานกระจกใส

"จะไม่กินข้าวก่อนเหรอเรา?" เขาขยับยิ้มภายใต้การรวนเรของสมองและหัวใจ ภาพในวันวานผ่านเข้าหัวอย่างห้ามไม่ได้

"ที่นี่ก็มีพวกคลับแซนวิชนี่คะ? แล้วเราค่อยกินไอศครีมกันนะ"

เขาพยักหน้าตามใจน้อง แม้ว่าสมองเขาแทบจะไม่รับรู้แล้วว่าคนน้องพูดอะไรออกมาภายใต้รอยยิ้มหวานใส

เขากำลังตกสู่ความทรงจำนั้น...

ภาพสีจางผุดในหัวเป็นฉากๆ ทั้งภาพรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ภาพครอบครัวอื่นๆที่มาชุมนุมในวันนั้น และ...

"พี่คะ...พี่คะ?"

เสียงใสเรียกเขากลับมาสู่ความเป็นจริงอีกครั้ง เขากระพริบตาถี่ๆมองสีหน้าเป็นห่วงของน้องสาวแล้วก็ยิ้มออกมา

"พี่สบายดีนะคะ? หรือว่าเป็นไข้??" มือเล็กทาบหน้าผากเขาอย่างไม่รอคำตอบ ท่าทางน่ารักๆแบนี้แหละที่ทำให้เขาหายเห่อน้องไม่ได้เสียที

"พี่แค่ง่วงนิดหน่อยเองน่า อยากกินอะไรก็สั่งเลย วันนี้พี่เป็นเจ้ามือตลอดงานนะ"

"โธ่..นั่นมันเงินแม่ต่างหากละคะ อย่ามาพูดเป็นอาเสี่ยหน่อยเลยน่ะ" น้องสาวพูดแซว ทำแก้มพองกลั้นยิ้มอย่างรู้ทันคนเป็นพี่

"ไปเอาศัพท์ประหลาดมาใช้อีกแล้ว" ดวงหน้าขาวถอนหายใจเบา "จ้ะ เงินแม่ก็เงินแม่ แต่พี่จ่าย โอเครึยัง?"

ทั้งคู่หยอกย้อกันเล็กน้อยก่อนจะเรียกพนักงานมารับรายการอาหาร ช่วงขณะที่คนน้องกำลังตื่นตาตื่นใจกับบรรยากาศในร้าน ภาพในวันนั้นก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง

'สวัสดี นายพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรกนี่?'

เสียงทุ้มก้องหลอนอยู่ในหัว เขาสะบัดหน้าไล่ความทรงจำนั้นออกไป ยิ่งห้ามเท่าไหร่ก็เหมือนว่าเจ้าของเสียงทุ้มนี้จะไม่ยอมไปไหน

"พี่ไปเข้าห้องน้ำนะ" ไม่รอคำตอบ เขาพุ่งพรวดเข้าห้องน้ำภายในร้านและวักน้ำจาก๊อกสีโครเมี่ยมล้างหน้า ราวกับว่าความเย็นของมันจะทำให้ภาพในวันนั้นหายไป

"อย่านะ...ฉันไม่อยากคิดถึงมันอีกแล้ว"

มือบางกุมขมับทั้งสองข้าง หลับตาลง ร่างางซวนเซพิงผนังปูนเย็นเฉียบทะลุผ่านเนื้อผ้า

'ฉันจะเป็นเพื่อนนายเองนะ นายชื่ออะไร?'

มือเลื่อนลงมาปิดหูทั้งสองข้าง เสียงนั้นตามหลอกหลอนเขา กระทั่งรอยยิ้มจากเจ้าของเสียงนั้นก็ด้วย

อยากจะออกไปจากที่นี่...

เขาคิดพลางรู้สึกปวดผ่าวรอบกระบอกตาทั้งสองข้าง รู้สึกเพลียและปวดหัว แต่ถ้าเขานอนพัก มันก็ตามเข้ามาในความฝัน ช่างทรมานเหลือเกิน...

"ออกไปนะ! ฉันไม่อยากคิดถึงมัน!"

เสียงตัวเองดังก้องไหวภายในห้องน้ำแคบ เขาเห็นภาพตัวเองในกระจกเงา มันช่างน่าทุเรศเหลือเกิน...
ทำไมคนเพียงคนเดียวสามารถสั่นคลอนเขาได้ถึงขนาดนี้ ทำให้เขาอยากจะหนี หนีไปให้ไกลจากความทรงจำนี้

'ทีนี้เราก็รู้จักกันแล้วนะ...'

"ไม่! ไม่! อย่านะ!" เขาพูดแทรกเสียงในความทรงจำ ใส่แรงราวกับตะโกนแม้ว่าระดับความดังของเสียงจะเท่ากับการกระซิบแผ่วเบา "อย่า...อย่าเรียกชื่อฉัน!"

หัวเข่าอ่อนแรงลง ทรุดกับมุมประตูห้องน้ำ เขาซุกหน้ากับหัวเข่าตัวเอง รู้สึกเหมือนกับว่าอุณหภูมิภายในห้องน้ำเย็บเฉียบราวอยู่ในตู้แช่แข็ง เย็นราวกับอยู่ในคุกแห่งความทรงจำ

ภาพรอยยิ้มที่เขาแสนจะเกลียดชังนั้นลอยมาต่อหน้า ก่อนสติเขาจะดับวูบลง

'...อีรอส...'

edit @ 13 Feb 2008 01:39:16 by 『 F. 』

edit @ 13 Feb 2008 08:57:45 by 『 F. 』