# C O L O R E D #

[ Deep ] #1
Main Dolls : Shade & Teyung (Dorian x Eros)
Type : Y (*Warning*)

------------------------------------------------------------------

แสงจ้าสีขาวทำเอาตาพร่า นัยน์ตาสีเขียวเข้มเคลื่อนไปมองรอบๆจึงพอเดาได้ว่าที่นี่คงเป็นห้องพักของพนักงานในร้าน ดวงตาหรี่ลงปรับสภาพแสง เห็นผู้เป็นน้องสาวนั่งอยู่ด้านข้าง ดวงหน้าน้อยๆนั้นดูกลัดกลุ้มอย่างปิดไม่มิด ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่ทันทีที่เห็นน้ำตาคลอหน่วยนั้น

"พี่คะ..." ผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิง ใบหน้ามีคราบน้ำตาเปรอะไปทั่ว "หนูขอโทษ หนูไม่น่าฝืนให้มาเลย คราวหน้าต้องบอกนะคะว่าไม่สบาย ต้องบอกนะต้องบอก"

เขายกมือขึ้นปาดน้ำตาที่จวนเจียนจะไหล ยกยิ้มอ่อนโยนให้พร้อมส่ายหน้าน้อยๆ

"ไม่เห็นต้องขอโทษเลย แล้วพี่ก็ไม่ได้ไม่สบายด้วย แค่นอนน้อยไปหน่อยเท่านั้นเอง อย่าร้องไห้นะเอเรียส" เขามองเด็กสาวพยักหน้าเป็นการรับคำ "พี่สิต้องขอโทษ พี่ทำให้วันนี้กร่อยไปเลย"

"ไม่นะ..." สาวน้อยส่ายหัวปฎิเสธพลันวัน "เพราะเอเรียสลากให้มาที่ร้านนี้ใช่รึเปล่า พี่คนที่มาดูอาการบอกว่าพี่ไม่สบาย ไม่ก็เครียดมากเกินไป คราวหน้าบอกเอเรียสได้ไหมว่าไม่อยากมา บอกได้ไหมว่าพี่รู้สึกไม่ดี นะคะ"

คนเป็นน้องกุมมือที่ขาวซีดของพี่ชาย มองดวงหน้าที่ขาวซีดไม่แพ้สีของห้องพักผ่อนนี้ ยิ่งผมสีดำสนิทล้อมกรอบใบหน้ายิ่งทำให้ดูซีดเซียว ขอบตาดำคล้ำ นัยน์ตาสีเขียวเข้มไม่ทอประกายสนุกสนานอย่างเมื่อก่อน มันหม่นแสงลงจนน่าใจหาย

"กลับบ้านกันเถอะค่ะ... " เอเรียสสบตาสีเขียวที่เธอเคยบอกว่าชอบนักหนา "เอเรียสไม่อยากเที่ยวแล้ว..."

"ทำไมล่ะ?" ผู้พี่ลุกพรวดขึ้น ความกลุ้มใจโถมใส่ตัวเขา เพราะเขาประสาทไปเองแท้ๆทำให้น้องพาหมดสนุกไปด้วย "พี่ดีขึ้นแล้วล่ะ เราไปเที่ยวกันต่อก็ได้นะ"

ท่าทางพยายามร่าเริงของพี่ชายทำให้เธอส่ายหน้า

"รู้ไหมคะ...พี่หลับไปสามชั่วโมงแน่ะ ตอนนี้ก็จะบ่ายสามแล้วด้วย หนูอยากให้พี่กลับบ้านนะคะ" เอเรียสเกาะแขนพี่ชายอย่างแสนห่วง "หนูอยากให้พี่กินอะไรรองท้องสักหน่อยแล้วค่อยกลับบ้านกันนะ เราไปกินกันที่อื่นก็ได้นะคะ"

เขามองหน้าน้องสาวอย่างเอ็นดู กลับกลายเป็นว่าต้องให้คนน้องมาดูแลคนพี่เสียได้ ตัวเขาเองก็ไม่อยากให้น้องหมดสนุกและกลุ้มใจไปมากกว่านี้ด้วย

"ถ้าอย่างนั้นเราไปกินข้าวแล้วไปเดินซื้อของกันหน่อยไหม? พี่มี่ของที่อยากได้อยู่ ซื้อแล้วเราค่อยกลับกันนะ?"

เอเรียสหยุดคิดเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าตกลง ทำให้คนพี่ใจชื้นขึ้นมาหน่อย อย่างน้อยก็จะได้พาเอเรียสไปเดินเปิดหูเปิดตาบ้าง

.

ทั้งคู่เดินเล่นเลือกซื้อของตามตรอกซอยที่เต็มไปด้วยร้านค้า ผู้คนแน่ขนัดในเวลาเย็นย่ำแบบนี้ทำให้รู้สึกเหนื่อยง่าย คนพี่จึงแนะให้เข้าซุปเปอร์มาร์เก็ตก่อนกลับบ้านเพื่อหาแหล่งตุนขนม

เอเรียสลุกลี้ลุกลนอยู่หน้าเคาท์เตอร์ฝากของ ตื่นเต้นที่จะได้เข้าซุปเปอร์มาร์เก็ตครั้งแรกในชีวิตของเธอ
พอผู้เป็นพี่ฝากของเสร็จ ร่างเล็กของหล่อนก็กระวีกระวาดอาสาเป็นคนเข็นรถเข็นเอง พี่ชายหัวเราะพรืดเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ก็น้องสาวของเขาตัวกระจิ้ดหัวพ้นราวจับมาฟุตเดียวเท่านั้น ทำให้รถเข็นดูใหญ่ขึ้นหลายเท่าตัว

พี่น้องผลัดกันหยิบของกินลงรถเข็นอย่างเพลิดเพลิน ไม่ได้นึกถึงเลยว่าจะมีเงินเหลือคืนแม่หรือไม่ แลไปเจอช็อคโกแลตยี่ห้อโปรดของแม่ตน คิดว่าจะหยิบลงรถเข็น แต่ก็ไปชนกับมือคนอื่นเข้าซะก่อน

"อ้าว...อีรอสไม่ใช่เหรอ?" เจ้าของเรือนผมสีเทาสว่างทักคนพี่อย่างร่าเริง

"อื้ม พาเอเรียสมาเปิดหูเปิดตาด้วย" อีรอสยิ้มพร้อมแนะนำน้องสาวให้รู้จัก 

ออซม่าเป็นคนน่ารัก ผู้ชายตัวออกเล็กบางแก้มเป็นสีชมพูระเรื่อตลอดเวลา เขามักจะยิ้มอยู่เสมอ ส่งผลให้คนรอบข้างอารมณ์ดีตามไปด้วย ครานี้ก็สำเร็จอีกเช่นกัน อีรอสรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวดูสดใสขึ้นทันทีที่ได้พูดคุยด้วย แล้วก็พาอดคิดถึงคุณแม่ของออซม่าไม่ได้

"วันนี้คุณป้าแองเลจี้ไม่มาด้วยเหรอ?" อีรอสถามพลางหันซ้ายหันขวา 

"วันนี้มากับอีกคนครับ คุณแม่ไม่ได้มาด้วยเพราะว่าต้องไปทำงาน ผมเลยมากับคณะลูกน้าเซปน่ะครับ" ออซม่าตอบยิ้มๆ โดยไม่รู้ว่าทำหนึ่งในคนฟังสะดุ้งวาบในใจ

"จริงเหรอคะ? หนูยังไม่เคยเจอใครเลยค่ะ อยากเจอจังค่ะ" เอเรียสตอบยิ้มแย้ม ท่าทางกระตือรือร้น "อยากเจอพวกพี่โจซี่กับพี่จิเซลน่ะค่ะ ได้ข่าวมาว่าพี่สองคนนี้เมาท์เก่ง"

"เดี๋ยวก็คงได้เจอครับ เพราะตอนนี้แค่แยกย้ายกันไปหยิบของเฉยๆ" ออซม่าตอบพลางช่วยมองหาคนอื่นๆ

อีรอสรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างประหลาด ในใจเต้นระรัว ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นหัวใจอีกครั้ง

"เราไปกันเถอะเอเรียส พี่ว่ามันมืดเกินไปแล้วนะ" อีรอสตีหน้ายิ้ม ชักชวนเอเรียสให้รีบกลับ

"แบบนี้ก็อดเจอพี่ๆน่ะสิคะ..." เด็กสาวหน้างอง้ำ แต่เมื่อนึกถึงอาการของพี่ชายก็ต้องตัดใจ "ไปก็ได้ค่ะ เดี๋ยวจะกลับลำบาก"

อีรอสลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก พานึกขอบคุณน้องสาวที่ยอมเข้าใจ ไม่รั้นขออยู่ต่อ แต่ประโยคต่อไปของออซม่าทำเขาลมหายใจกระตุก

"นั่นไง โดเรี่ยนมาแล้ว ทางนี้ๆๆ" ร่างบางกระโดดโบกไม้โบกมือส่งสัญญาณให้คนที่เดินถือของพะรุงพะรัง

"กลับกันเร็วเอเรียส" อีรอสเข็นรถพร้อมคว้าข้อมือเล็ก พาเดินออกจากบริเวณนั้น

เอเรียสได้แต่ทำหน้างง พอๆกับออซม่าที่หันไปหันมา ตัดสินใจไม่ถูกว่าควรจะพูดกับใครก่อนดี จะรั้งอีรอสหรือรับของจากโดเรี่ยน

"อะไรกัน?" โดเรี่ยนทำหน้างงปนหงุดหงิด "แต่ช่วยมารับของหน่อยได้มั้ย? พวกผู้หญิงนี่แย่จริงๆ ไม่ช่วยถือของแล้วยังแยกไปดูพวกเครื่องประทินผิว กรี๊ดกร๊าดๆๆ แล้วก็มาโยนของให้ฉันถือ ลำบากฉันคนเดียวเลย ให้ตายสิ! ไอ้แฝดนั่นก็ทำฉันปวดหัว โดโระตื่นกลัวทุกอย่างบนโลก! ไอ้ดิเร็คก็โอ๋กันจัง! ให้ตายเถอะ คราวหน้าฉันขอมากับแม่ด้วยดีกว่า ไม่เอาแล้ววววว"

ออซม่ารับของใส่รถเข็นยิ้มเนือยๆให้คำบ่นของอีกฝ่าย ไม่มีช่องจะให้แทรก

"ว่าแต่ เมื่อกี้มีอะไร? เห็นโบกไม้โบกมือโหยงเหยง? ที่จริงหัวนายออกจะเด่น ยังไงก็เห็นอยู่แล้วล่ะ" โดเรี่ยนพูดพลางปัดผมปรกหน้าให้พ้นตา หัวคิ้วยังคงขมวดไม่คลาย รู้สึกปวดหัวจี๊ดกับคณะร่วมทางวันนี้

"อ่ะ...เมื่อกี้ยื่นคุยกับลูกน้าล่อนน่ะครับ แต่เขารีบกลับ เสียดายแทนเอเรียสที่ยังไม่ทันได้เจอใครเลย" ออซม่าพูดเสียงเศร้า ราวกับตัวเองเป็นเอเรียสซะเอง

"เอ๋?" โดเรี่ยนชะงักมือที่กำลังจะรวบเกล้าผมด้านหลังขึ้นไปให้พ้นคอ "ลูกน้าล่อน??"

"อะไรกันโดเรี่ยน...ก็อีรอสกับน้องเอเรียสไงครับ" ออซม่าถอนหายใจ กรอกลูกตาขึ้นบนแล้วอธิบายเพิ่ม

"ไม่ได้งงเรื่องนั้นซะหน่อย! ว่าแต่ เขาไปทางไหนกันแล้วล่ะ?" โดเรี่ยนลอบมองเท่าที่ตากวาดเห็นก็ยังไม่เจอคนที่เป็นเป้าหมาย

ออซม่ายักไหล่ก่อนจะส่ายหน้า "ไม่แน่ใจ แต่ผมคิดว่าคงต้องต่อคิวรอจ่ายเงินอยู่แน่ เพราะท่าทางของเยอะ"

"คิดได้ก็รีบบอกสิว๊อยยยย"

โดเรี่ยนออกตัววิ่งไปยังบริเวณชำระเงิน ลอดเบี่ยงผู้คนมากมายต่อคิวเบียดเสียด ทั้งรถเข็นทั้งตะกร้าระเกะระกะขวางทาง ร่างสูงกวาดสายตามองไปทั่วไม่สนว่าจะต้องชนใครหรือจะเหยียบอะไร มั่นใจร้อยทั้งร้อยยี่สิบว่ายังไงเขาก็ต้องเจอ เพราะสายตาของเขา...

"เจอแล้ว!!"

ร่างสูงมองไม่คลาดสายตา พี่น้องคู่นี้กำลังเลื่อนรถเข็นเข้าจ่ายเงิน คนพี่กำลังวางของลงบนเคาท์เตอร์อย่างเร่งรีบ

...เพราะว่าตาคู่นี้อยากจะมองแค่นายเท่านั้น...

edit @ 13 Feb 2008 16:28:06 by 『 F. 』