# C O L O R E D #

[ Deep ] #3
Main Dolls : Shade & Teyung (Dorian x Eros)
Type : Y (*Warning*)

------------------------------------------------------------------

"...เพราะว่าฉันรักนายไง อีรอส..."

ร่างบางยืนนิ่งงัน... ทุกสิ่งทุกอย่างผ่านไปเชื่องช้าราวกับต้องมนต์ เสียงทุ้มดังก้องไปมาในหัว
อีรอสบอกตัวเองว่าเขาหูฝาด ดวงตาเหม่อลอยเข้าห้วงความคิด
ใช่สิ...เขาต้องหูฝาดไป...หูฝาดไปแน่ๆ

อีรอสหันหน้าหนี
นี่มันเกินกว่าที่เขาจะรับได้แล้ว!

"อย่าหนีนะ!" โดเรี่ยนพูดดักทาง มือประคองใบหน้าหวานให้หันมาสบตากับเขา "เชื่อในสิ่งที่นายได้ยินสิ! อย่าหนี!!! อย่าหนีไปจากความรู้สึกของฉัน!"

"ปล่อยนะ!" อีรอสตีเข้าที่แขนอีกฝ่าย "มันเรื่องของฉัน! ฉันจะหนีก็เรื่องของฉัน! ฉันจะไม่สนใจ จะเกลียดนาย มันก็เรื่องของฉัน!"

โดเรี่ยนมองสีหน้ารังเกียจอย่างปวดร้าว...
จะต้องทำยังไง... จะต้องทำตัวดีขนาดไหน นายถึงจะหันมา...

ร่างสูงกว่าก้มหน้าเข้าไปใกล้ ใช้จังหวะที่อีกฝ่ายกำลังโวยวายเข้าจุมพิตกลีบปากสีชมพูระเรื่อ

ไม่มีทางที่จะได้รับการตอบสนอง..เขารู้ดีอยู่แล้ว..
ลิ้นรับรสเลือดเค็มปร่า การต่อต้านของร่างบางทำให้เขานึกถึงเรื่องครั้งก่อน..
เป็นเขาอีกแล้วที่ทนไม่ได้...และไม่มีวันทนได้

จะทนได้ยังไง ในเมื่อรักถึงขนาดนี้...

"มันจะมากไปแล้นะ!" อีรอสเงื้อมือตบโดเรี่ยนทันทีที่ละออกจากริมฝีปากนั้นได้

รอยมือค่อยๆเริ่มปรากฏบนใบหน้า เขายังคงหันหน้าอยู่อย่างนั้น ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าเต็มร่าง จึงปล่อยให้ร่างบางทุบเข้าที่ต้นแขนอีกครั้งและอีกครั้ง

"เกลียด! เจ้าคนฉวยโอกาส! เคยมีความรู้สึกบ้างรึเปล่า! ความรู้สึกผิดน่ะ มันหายไปไหนหมดแล้ว? ทำไมนายไม่เคยแคร์บ้าง ว่าฉันจะรู้สึกยังไง? นายมันน่าเกลียดที่สุด!"

โดเรี่ยนคว้าข้อมือที่กำลังเงื้อลงกับเขา "แล้วทำไมนายไม่แคร์บ้างว่าฉันรู้สึกยังไง!!"

"แล้วที่นายทำกับฉันแล้วๆมา มันทำให้น่าแคร์ความรู้สึกนายงั้นเหรอ? ลองถามตัวเองดูซะ!" อีรอสสะบัดมือจากอีกฝ่าย แล้วออกแรงผลักโดเรี่ยนไปอีกทาง

ดวงตาอ่อนแสงมองอีรอสวิ่งเข้าตัวห้างสรรพสินค้าไป เขายืนมองประตูหนีไฟนั้นเนิ่นนานก่อนจะหัวเราะแกนๆ

"ใช่สินะ...ฉันมันคนน่ารังเกียจ..."

.

อีรอสวิ่งไปหาน้องสาว พยายามทำสีหน้าให้เป็นปกติแม้จะหายใจหอบเหนื่อย ดวงหน้าซีดเผือดลงอีกจนทำให้ คนมองใจหาย

เมื่อถึงบ้าน อีรอสก็หมกตัวอยู่แต่ในห้องปิดไฟมืด ไม่ิกินข้าว ไม่ทำอะไรทั้งสิ้น ปล่อยให้ความคิดและสติล่องลอยไปไกลแสนไกล พานึกถึงวันที่เขาและโดเรี่ยนเจอกันครั้งแรก

เจ็บ...
เจ็บใจ...
เจ็บปวดมากกว่าอะไรทั้งหมด...
ทั้งที่เคยคิดเชื่อใจ ไว้ใจ... นายกลับทำลายมัน..

เพราะนายได้พลาดพลั้งลงไปแล้วใช่ไหม?
คำรักนั่นคือการแสดงความรับผิดชอบรึเปล่า?
ถ้าเป็นแบบนั้น เขาก็ไม่เอา!

แสงจากด้านนอกส่องเข้ามาเมื่อประตูถูกเปิด เสียงคุยกันอย่างสนุกสนานที่แว่วเข้ามา ไม่ได้ทำใ้ห้อีรอสตื่นจากภวังค์

ทุกอย่างเงียบงัน สัมผัสอุ่นจากด้านหลังทำให้อีรอสรู้สึกตัว
เขากำลังโดนกอด....
เสียงเสียงหนึ่งเข้าโสตประสาทการรับรู้ เสียงทุ้มลึกเป็นจังหวะระรัว...เขารู้จักเสียงนี้..
เสียงหัวใจเต้น...

ยังไม่ทันหันไปมองว่าใคร ก็รู้คำเฉลยจากเสียงพูด

"ขอโทษ..."

อีรอสนิ่งงัน ไม่อยากรับรู้การมีตัวตนของอีกฝ่าย รู้สึกอ่อนล้าไปทั้งกายและใจ
โดยเฉพาะหัวใจที่กำลังสั่นคลอน...

"ขอโทษ...ไม่ได้อยากให้เป็นแบบนั้นเลย... ไม่ได้อยากให้นายเป็นแบบนี้...เป็นห่วงเหลือเกิน.."

เสียงสั่นเครือดังหัวใจที่ถูกบีบจนแทบแหลกเหลว ความชอกช้ำที่ตัวเขาเองเป็นผู้ก่อ
มันก็สมควรจะได้รับแล้ว...
แต่ร่างบางในอ้อมกอดของเขา ไม่สมควรที่จะได้มัน...
ทั้งที่รัก แต่กลับเข้าทำร้ายอยู่เสมอ ไม่รู้ว่าต้องชดใช้อย่างไรถึงจะสาสมกับสิ่งที่เขาทำไป
ยิ่งอีรอสทำเหมือนเขาไม่มีตัวตน มันยิ่งบาดลึกในใจจนแทบทนไม่ได้

"ฉันจะไม่มาเจอหน้านายอีกดีรึเปล่า? ถ้าฉันทำแบบนั้นแล้ว นายก็กลับมาเป็นแบบเดิมเถอะนะ กลับมาร่าเริงเหมือนอย่างเดิมเถอะนะ" โดเรี่ยนอดไม่ได้ที่จะฝังจมูกคอลงซอกคอขาว "เป็นห่วงเหลือเกิน... รักนายมากเหลือเกิน... ถ้าการหายไปของฉัน มันทำให้นายดีขึ้น ฉันจะทำ...อย่างแน่นอน"

"...." อีรอสยังคงนิ่งเงียบ แต่ภายในใจสับสน ความรู้สึกมากมายประเดประดังเข้าร่างกายของเขา
ใจหนึ่งก็อยากให้ไปพ้นๆ แต่อีกซอกมุมหนึ่งของใจ...อยากจะเหนี่ยวรั้งเอาไว้...

"ยิ้มให้ฉันหน่อยได้มั้ย? รอยยิ้มแบบที่เราได้เจอกันครั้งแรก... ให้มันเป็นภาพในความทรงจำสุดท้ายของฉัน ต่อไปนี้ จะไม่มาอีกแล้ว ฉันสัญญา"

โดเรี่ยนคลายอ้อมกอด หันไปนั่งเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย เขาแลเห็นดวงตาไหววูบของร่างบาง ท่ามกลางความมืดสลัวในห้อง

"ไม่..." เสียงตอบสนองแรกเป็นการปฏิเสธเชือดใจ แม้จะทำใจไว้อยู่ก่อนแล้ว มันก็ยังทรมานอยู่ดี แม้จะคิดว่าตัวเองยังพอมีหวัง ได้รอยยิ้มมาครอบครองครั้งสุดท้าย...เขาก็ไม่ได้มันมา

"เข้าใจแล้ว..." โดเรี่ยนยอมรับด้วยเสียงเรียบนิ่ง กดอารมณ์ลงเก็บลึกไว้สุดหยั่งใจ "ลาก่อน..."

ร่างสูงลุกขึ้นยืน มองใบหน้าหวานใสเป็นครั้งสุดท้าย
นี่มันคงถึงเวลาแล้ว... จากที่ตัวเขาได้ยื้อมาขนาดนี้ คงต้องสิ้นสุดลงเสียที

"โดเรี่ยน..." เจ้าของชื่อชะงักงัน นานแสนนานเหลือเกินที่ไม่ได้ยินชื่อของเขาออกจากริมฝีปากเล็กนั่น

อีรอสเหลือบตาขึ้นสบสายตาที่อ่านไม่ออก แต่พอจะรู้ว่าโดเรี่ยนต้องอดทนอยู่ขนาดไหน เขาเห็นมือใหญ่กำแน่น สั่นไหวราวกับกลัวอะไรบางอย่าง นั่นทำให้เขามีความรู้สึกหนึ่งเกิดขึ้นในใจ แม้ไ่ม่อยากคิดแบบนั้น แต่ก็ต้องยอมรับว่า เขาเองก็เจ็บปวดเหลือเกิน

เจ็บปวดที่โดนหักหลัง
เจ็บปวดที่เขากำลังจะไป...
รู้สาเหตุของอาการนี้อยู่แก่ใจ แต่จะให้เขายอมให้อภัยกับเรื่องที่แล้วๆมา..มันก็เปิดปากได้ยากเหลือเกิน

มือใหญ่แตะผิวแก้มนวล ยิ้มอ่อนโยนให้ "ขอบคุณนะ แค่นี้ฉันก็ไปได้แล้วล่ะ แล้วก็อย่าลืมนะ..ฉันจะรักนายเสมอ"

เสมอไปไม่ว่าจะนานแค่ไหน...
ร่างสูงปฏิญาณกับตัวเอง ทั้งชีวิตนี้ของเขา ไม่เคยคิดจะรักใคร ไม่เคยคิดอยากครอบครองใครเท่ากับ ร่างตรงหน้านี้อีกแล้ว

"ฉันจะจำไว้..." อีรอสพูดเสียงนิ่ม รู้สึกถึงความอบอุ่นที่ใบหน้า อดไม่ได้ที่จะยอมให้ความรู้สึกในซอกของใจ ได้แสดงออกมา

อยากจะจับมือนี้เอาไว้... อยากจะฉุดรั้งเอาไว้
แต่ทิฐิในใจเขามันมากเกินไป...มากเกินกว่าจะยอมอ่อนลงให้...

โดเรี่ยนกลับยืนตัวตรงแล้วหันเดินออกจากห้องไปโดยที่ไม่หันกลับมาอีก....