# C O L O R E D #

For you...
Dir en grey's Fan fiction
In the specail day

*วัน เวลา อิมเมจ เป็นเรื่องสมมุติ ไม่อิงเวลาปัจจุบัน
ขอให้อ่านอย่างไร้เหตุผล
ขอบคุณค่ะ*

---------------------------------------------------------------------

หงุดหงิด...

หงุดหงิดอย่างไร้เหตุผล
เขาไม่ได้รู้สึกไร้เหตุผลแบบนี้มานานแสนนาน พยายามคิดตั้งแต่เช้า ว่าเขาหงุดหงิดเรื่องอะไร..

จะว่าวันนี้ว่างเกินไป เพราะไม่ใช่วันซ้อม..ก็ไม่น่าใช่
จะว่าวันนี้แต่งเพลงไม่ออก เพราะหัวว่าง...ก็ไม่น่าใช่
จะว่าวันนี้ไม่มีเสียงเพลงเข้าหู...ก็ไม่น่าใช่...
หรือเป็นเพราะ่วันนี้....ตื่นสาย???

ไม่ใช่.... ยังไงก็คิดไม่ออก!!!

"คาโอรุ~~~" เสียงคุ้นหูดังขึ้นจากหน้าประตูห้อง มาพร้อมเจ้าของเสียงที่ถลาเข้ามา ปากบู้บ่นอุบอิบๆ "ทำไมไม่เปิดประตูให้ล่ะ? ยืนรอจนเมื่อยเลยอ่ะ"

"แกก็เปิดเข้ามาเองได้แล้วนี่ กุญแจก็มี อย่ามางี่เง่า" คาโอรุพูดสวนอย่างทุกที ในหัวยังมีแต่เรื่องหงุดหงิด ที่ยังหาสาเหตุไม่ได้

"อะไรอ่ะ..หงุดหงิดอะไรเหรอ?" คนร่างสูงทิ้งตัวลงบนโซฟา หันหน้าไปมองอย่างสนอกสนใจ ดูดีๆเหมือนมีหู หางกระดิกดิ๊กๆ เหมือนครึ่งแมวครึ่งหมา

"ไม่รู้สิ...โอ๊ยยยย ยิ่งคิดยิ่งคิดไม่ออก!" คาโอรุโวยออกมา ซึ่งเป็นภาพที่หาดูได้ค่อนข้างจะยาก "เมื่อวานเพิ่งแกล้งเจ้าเคียวได้ วันนี้ฉันต้องตื่นขึ้นมาอย่างแฮปปี้สิ ถึงจะถูก!"

"คาโอรุ...เป็นอะไรมากไหมเนี่ย?" มือเบสจับหน้าผากมนวัดอุณหภูมิ ไม่มีอาการผิดปกติทางร่างกาย...

"ฉันสบายดี! แต่ตอนนี้หงุดหงิดๆๆๆๆๆ"

"ใจเย็นๆสิคาโอรุ~~" ร่างสูงกว่าดึงคว้าร่างคาโอรุที่กำลังลุกขึ้นโวยวาย "แต่งเพลงไม่ได้เหรอ?"

"ไม่ใช่!!" คาโอรุหลับตาลง ส่ายหัวดิก "แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออก ว่าหงุดหงิดเรื่องอะไร"

"เพาะว่าวันนี้ว่างเกินไปรึเปล่า?" คนถามเอียงคอนิดอย่างติดสงสัย "งั้นออกไปเดินเล่นกันหน่อยไหม? เผื่อว่าจะหายหงุดหงิด นะ?"

แล้วคุณหัวหน้าวงก็พยักหน้าตกลง คนชวนทำท่าระริกระรี้ทันที พลางวาดฝันในสมองว่าจะออกไปไหนบ้าง

.

ทั้งสองคนยืนฟังเพลงอยู่ในร้านซีดี มือหยิบเืลือกแผ่นของวงโปรดมาดู ร่างสูงแอบสังเกตคนที่มาด้วย บรรยากาศดีขึ้นนิดหน่อยจากเมื่อเช้าที่หงุดหงิด ตอนนี้เริ่มมีรอยยิ้มบนใบหน้า

คาโอรุหันมายิ้มให้ ท่าทางอารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย ในมือมีแผ่นเพลงออกใหม่ยื่นมาตรงหน้าโทชิยะ "จ่ายให้ด้วยนะ"

"ไหงเป็นงั้นล่ะ???" โทชิยะบ่นอุบ แต่ก็ยอมรับมาจ่ายแต่โดยดี

ทั้งคู่เดินออกจากร้านซีดี มุ่งหน้าไปร้ายขายเครื่องดนตรีไม่อยู่ถัดไปไม่ไกลนัก
คาโอรุเดินนำไปยังแผนกเครื่องสาย หยุดอยู่ตรงหน้ากีตาร์ยี่ห้อดังที่กำลังได้รับความนิยม ราคาสูงชะรูด

"อยากได้เหรอ?" ร่างสูงเปิดปากถามพร้อมทำหน้าหงอย ถ้าคาโอรุอยากได้จริงๆ เดือนนี้คงไม่มีกินแน่ๆ

"ไม่ แค่เดินมาดู คิดว่ายังไงก็ต้องได้มาใช้อยู่ดี ก็เลยดูไว้ก่อนว่ามันเป็นยังไง" คาโอรุพดเสียงเรียบ เพยิดหน้าไปทางเคาน์เตอร์ขายปิ๊กแบบต่างๆ "ฉันอยากได้ไอ้นั่นมากกว่า"

แล้วโทชิยะก็เสียเงินไปกับปิ๊กกีตาร์ยี่ห้อโปรดของคาโอรุ ทั้งยังเป็นแบบลายที่เป็นรุ่นเฉพาะอีกด้วย ราคาทำเอาร่างสูงหน้าซีด

"คาโอรุ...ฉันจะไม่มีกินแล้วนะ" โทชิยะโอดครวญ ออกมาเที่ยวกับคาโอรุทั้งที ซื้อไม่กี่อย่างก็กระเป๋าแฟบ แถมไม่ต้องเงินเงินไปแว๊กซ์ขนหน้าแข้งอีกต่างหาก

"รู้แล้วน่า เดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าวแล้วกันนะ ดีไหม?" คาโอรุหันมายิ้ม ทำเอาอีกฝ่ายอดหน้าชื่นตาบานไม่ได้

แต่ก็แทบสลดวูบ...
คาโอรุพามาเลี้ยงก็จริง..แต่ที่นี่มันราเมง 300 เยนไม่ใช่เหรอ...

"อะไรกัน หน้าแบบนั้น?" คาโอรุติดเสียงดุ "ไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน ฉันไม่เลี้ยงนายแล้ว"

"เลี้ยงๆๆๆๆ กินๆๆๆ ยังไม่ได้พูดว่าไม่กินสักคำเลยนะ" คาโอรุมองคนพูดเหมือนเห็นหูกับหางลู่ๆ

อยู่กับเจ้านี่ก็ตลกดี เหมือนๆกับจะลืมเรื่ื่องหงุดหงิดไปได้ แต่ก็มีบางอย่างที่สลัดออกจากใจไม่ได้สักที คิดแล้วก็แค้น แบบนี้ก็เหมือนว่าเขาเป็นคนไม่มีเหตุผลน่ะสิ?? เขาไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อยนะ!

"เป็นอะไรไป??" โทชิยะเอียงคอมองอย่างสงสัย ในปากมีราเมงเคี้ยวตุ้ยๆ "ยังไม่หายหงุดหงิดอีกเหรอ?"

"ไม่ใช่...แต่มันเหมือนมีอะไรบางอย่างคาใจ" คาโอรุพูดออกไปแล้วก็แทบตะปบปากตัวเอง ลองพูดไปแบบนี้ เดี๋ยวอีกฝ่ายก็ได้เ็บไปคิดมาก คิดเล็กคิดน้อย คิดเผื่อเขา คิดเผื่อคนทั้งโลกอีกแน่ๆ

"อะไรอ่ะ? คาโอรุเป็นอะไร? อะไรคาใจเหรอ? ปรึกษาฉันก็ได้นี่ นะๆๆๆ รึว่าอยากกลับไปหาคนที่บ้าน จะว่าไปก็ไม่ได้ไปนานแล้วนะ? หรือว่าจะเป็นเรื่องเนื้อเพลงที่ให้เคียวไปแต่ง ฉันว่าเจ้าเตี้ยนั่นต้องทำตามสั่งได้อยูล้วน่า อย่างมาก็เลทไปวันสองวัน คาโอรุอย่าเครียดเลยนะ"

นั่นปะไร...ผิดซะที่ไหน
จากที่ว่าไม่เครียด ตอนนี้เริ่มเครียดนิดหน่อยแล้ว ในเมื่่อร่างสูงทำท่าไม่ยอมหยุดคิดง่ายๆ

"หรือว่าอยากไปที่ไหนป็นพิเศษรึเปล่า? วันนี้ว่าง ฉันพาไปก็ได้นะ เพื่อคาโอรุเลยนะเนี่ย"

เหมือนมีหมาเชื่องๆมาคลอเคลีย.. มันก็น่าหงุดหงิดหน่อยๆ แต่สำหรับหมอนี่เขาชินนานแล้ว เป็นแบบนี้เสมอ...

เสมอ.....????

นั่นสินะ...เขาอยู่กับหมอนี่แบบจะตลอดเวลาเลยนี่ แล้วก็เป็นแบบนี้ทุกครั้งเวลาเขาสื่ออารมณ์ออกมาในทางลบ
คอยเอาอกเอาใจ ยอมตามใจจนกระทั่งเขาเป็นปกติ...

"ทำไมเงียบไปล่ะ?" โทชิยะพูดระหว่างร่างบางจ่ายเงิน "ถ้าไม่อยากเลี้ยง ฉันเลี้ยงเองก็ได้นะ"

"ไม่ใช่อย่างนั้น เงียบๆไปเลยไป" คาโอรุสุดจะจนใจ เมื่อไหร่มันจะเลิกคิดมากสักที

แล้วทำไมต้องคิดเรื่องของเจ้านี่ด้วยเนี่ย!!!!

.

จากนั้นทั้งคู่ก็นั่งรถกินไปลม ไกลไปถึงแถบชายทะเล ตะวันเริ่มคล้อยต่ำ ลมทะเลพัดแรงราวกับจะพัดเรื่อง ยุ่งเหยิงออกจากใจไปได้

"คาโอรุๆๆๆ มาตรงนี้สิ~!"

แต่คงพัดเจ้ายุ่งนี่ไปไม่ได้สินะ...
คาดอรุคิดติดตลก แล้วเดินเข้าไปหาคนที่โบกมือโดดเต้นหยองแหยง

โทชิยะชี้ให้ดูบนพื้นทรายขาวละเอียด
มีลายมือหวัดๆเขียนด้วยกิ่งไม้เป็นตัวอักษรและรูปดาวกับหัวใจ

'Happy Birthday, my Kaoru'

จริงสิ...วันนี้เป็นวันเกิดของเขานี่..
คาโอรุอมยิ้ม เหลือบมองคนเขียนที่มองตรงมายังเขา ทำตราปริบๆกระดิกหางรอคำชม

"ขอบใจนะ" คาโอรุยิ้มออกมา ยกมือขึ้นขยี้หัวคนรู้ใจกึ่งแกล้งกึ่งเอ็นดู

"คาโอรุยิ้ม ฉันก็ดีใจแล้ว" ร่างสูงยิ้ม เขี้ยวเสน่ห์ทำให้ดูน่ารักและน่าแกล้งไปพร้อมๆกัน

"อืม...แล้วก็กลับได้แล้วมั้ง นี่ัมันก็จะมืดแล้ว เดี๋ยวจะขับรถไม่ไหว" ตามบัญชาใครจะกล้าขัด โทชิยะจึงจับมือ เดินไปที่รถพร้อมกับคนที่เขารัก(และเทิดทูนบูชาเหนือหัว)

พอขึ้นรถไม่ทันไร อุปกรณ์สื่อสารเคลื่อนที่วัญญาณเยี่ยมของคาโอรก็แผดเสียง มีเมลล์เข้า
เท่าั้นั้นเอง... คาโอรุก็นึกออก
เรื่องที่เขาหงุดหงิด...

"อะไรเหรอ? เห็นอ่านข้อความอยู่ๆก็หน้าเครียด?" คนขับชะโงกหน้าถามหลังจากที่ลอบสังเกตเป็นระยะระยะ

"ฉันนึกออกแล้วน่ะ ว่าหงุดหงิดเรื่องอะไร" คาโอรุหันมาส่งยิ้มให้ แต่ร่างสูงกลับรู้สึกเย็นวาบทั่วไขสันหลัง

"เรื่องอะไรเหรอ?" คนขับถามอย่างกล้าๆกลัวๆ

"ถึงห้องฉันแล้วจะบอก ตั้งใจขับรถสิ มันอันตรายนะ" คาโอรุชี้ไปข้างหน้า เป็นสัญญาณว่าให้มองถนน ไม่ใช่มองแต่หน้าเขา

สำหรับโทชิยะแล้ว ประโยคที่คาโอรุพูดเมื่อครู่ก็คือ 'รอลงจากรถก่อนเถอะ เรามีเรื่องกันแน่'
แม้ไม่รู้ว่าตัวเองไปทำผิด ทำอะไรขวางตาคุณหัวหน้าวงตอนไหนก็ตาม แต่คิดว่าเขาต้องโดนอะไรสักอย่างแน่ๆ

.

ประตูห้องพักเปิดกว้าง โทชิยะหิ้วของที่ซื้อมาวางบนโต๊ะหน้าทีวี ในใจตุ้มๆ่อมๆแปลกๆ แต่ถ้าไม่หันไปถาม มันก็คาใจเขา แถมเป็นห่วงคาโอรุมากพอๆกับสวัสดิภาพของตัวเอง

"มานี่สิ..." คาโอรุพูดเสียงเรียบ เดินไปนั่งบนโซฟาพลางกวักมือเรียกโทชิยะ

ร่างสูงเิดินเสียงเงียบอย่างเจียมตัว ไม่รู้ล่ะ...กลัวไว้ก่อนก็ไม่เสียหาย

"บอกมาสิ คาโอรุหงุดหงิดอะไรเหรอ??" ร่างสูงลดตัวลงนั่ง แต่แอบเว้นระยะห่างเล็กน้อย

"เข้ามาใกล้ๆสิ..." คาโอรุยิ้มหวาน ยิ่งทำให้โทชิยะตัวซีดเป็นไก่ต้ม

พอเขยิบไปเท่านั้นเอง คาดอรุก็ประเคนมะเหงกให้หนึ่งโป๊กใหญ่ๆ

"โอ๊ยยยยย~~!!! อะไรอ่ะ~~~!!" ร่างสูงยกมือขึ้้นกุมหัว ลูบหัวตัวเองป้อยๆ น้ำตาซึมเล็กน้อยเพราะแรงร่างบาง ใส่มาไม่ยั้ง

"ค่าที่ทำให้ฉันหงุดหงิด" ร่างบางพูดยิ้มแย้มก่อนจะลูบหัวโทชิยะ ทำเอาคนถูกกระทำงงเข้าไปกันใหญ่ "อันนี้เป็นค่าที่ทำให้ฉันอารมณ์ดี"

"แล้วนี่มันอะไรกันอ่ะ? งงอ่ะ? ฉันไปทำให้คาโอรุหงุดหงิดอะไรเหรอ?" โทชิยะย่นคอ กลัวโดนอีกโป๊ก

"ไม่บอก~" คาโอรุพูดกลั้วหัวเราะ

"อะไรอ่าาาาา บอกหน่อยสิ บอกๆๆๆ" โทชิยะตื้อ แต่คาโอรุส่ายหน้าดิกจนต้องยอมแพ้เอง(ทุกที) "ก็ได้ ไม่บอกก็ไม่บอก แค่คาโอรุอารมณ์ดี ก็ดีแล้วล่ะ"

โทชิยะยิ้มหน้าบาน นานๆทีจะเห็นคาโอรุในมู้ดแบบนี้ เขาไม่อยากทำลายมัน
อีกอย่าง ถ้าตื้อมากๆคาโอรุจะหงดหงิด และมอบหมัดนักให้เขาอีก เจ็บตัวอีก

"วันนี้นอนที่นี่สิ"

"เห??"

ร่างสูงตกใจแทบสะดุ้ง นับครั้งได้กับการที่คาโอรุชวนเขาค้าง ปกติมีแต่ตัวเขาตื้อขอค้างที่ห้องนี้

"ไม่อยากค้างเหรอ?"

"ป...เปล่านะ! ฉันดีใจต่างหากที่คาโอรุชวน" โทชิยะยิ้ม กล้าที่จะเขยิบไปนั่งใกล้ๆอย่างเจียมๆ "แต่จะไม่บอกจริงๆเหรอว่าหงุดหงิดเรื่องอะไร??"

คาโอรุหันมามองหน้าคนพูดแบบไร้รอยยิ้ม โทชิยะถอยไปหนึ่งสเตปโดยอัตโนมัติ

"ไม่ใช่จะตื้อนะ ต..แต่ไม่สบายใจอ่ะ ถ้าคาโอรุบอก คราวหน้าฉันก็จะระวังไง ไม่อยากให้คาโอรุหงุดหงิดเพราะ ฉันเป็นต้นเหตุอ่ะ แคร์อ่ะ"

คาโอรุเห็นทางกระถดหนีก็แอบขำในใจ คนตรงหน้านี่ทำอย่างที่คิด แสดงออกอย่างที่พูดจนน่าตลก และน่ารัก...

"ไม่อยากบอก เดี๋ยวได้ใจ" คาโอรุดีดนิ้วเข้าที่หน้าผากอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู

"เอ๊ะ....ฉันว่าฉันได้มาแล้วนะ?" โทชิยะทำหน้านึกพร้อมกับคนฟังที่ทำหน้างง "ใจของคาโอรุไง ฉันว่าฉันได้มาตั้งนานแล้วนะ"

คาโอรุทำหน้าพะอืดพะอม ก่อนพูดเสียงเครียด "นี่ยังอยากรู้อยู่มั้ยเนี่ย??"

"อยากๆ คาโอรุบอกนะ บอกๆ"

ร่างบางหยุดคิด สีหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อยแต่พยายามข่มไว้อย่างรักษาฟอร์ม รู้ดีว่าถ้าหน้าแดงต่อหน้าคนคนนี้ มันต้องมีเรื่องยาวและไม่ปลอดภัยต่อตัวเขาแน่นอน

"ก็เมื่อคืน...ตอนเที่ยงคืน..ฉันนั่งรอโทรศัพท์น่ะสิ"

"รอทำไมอ่ะ?" โทชิยะถามหน้าซื่อตาใส ไร้แววพอๆกับไร้สมองจนคาโอรุนึกอยากเขกให้อีกสักรอบ

"รอคนโทรมาไง! โว้ย! ขี้เกียจพูดกับนายแล้ว ไปอาบน้ำดีกว่า" คาโอรุพูดแค่นั้นก็ยืนขึ้น เดินไปยังตู้เสื้อผ้า

จนร่างบางกำลังจะเดินเข้าห้องน้ำนั่นแหละ เจ้าสมองน้อยถึงเพิ่งจะนึกออก

"ไม่ได้ลืมน๊าาาา~~~!!" โทชิยะโผเข้ากอดร่างบางจากทางด้านหลัง ใบหน้าคลอเคลียอยู่แถวหัวไหล่มน "แต่มือถือแบตเตอรี่หมดอ่ะ ที่ชาร์ตก็อยู่ที่ห้องคาโอรุนี่ไง เลยโทรหาไม่ได้ วันนี้ก็มาแต่เช้าแล้วนะ ยกโทษให้นะ นะ นะ นะ นะ นะ นะ นะ นะ นะ ไม่ได้ลืมวันเกิดคาโอรุเลยนะ"

"รู้แล้วๆ หายแล้วไง รู้อยู่แล้วว่านายไม่มีทางลืมเรื่องของฉันหรอก" คาโอรุลูบหัว ขยี้ผมอีกฝ่ายให้เสียทรงเล่นๆ "เอาล่ะ ปล่อยได้แล้ว ฉันจะไปอาบน้ำ"

"อาบด้วย~" โทชิยะจัดแจง กอดลอคร่างบางจากด้านหลัง ดันตัวร่างบางเดินเข้าห้องน้ำ

"ไม่เอาเว้ย! ออกไปเลย!!" คาโอรุพยายามดิ้น แต่มีหรือจะหลุดจากมือกาวปลาหมึกได้?

"นะ นะ ฉันจะได้ขัดหลังให้ไง สบายตัวออกนะ~~" โทชิยะพูดให้คล้อยตาม ตอนนี้ขาทั้งคู่เข้าไปสู่บริเวณ ห้องน้ำแล้ว ร่างสูงไม่ลืมที่จะใช้ขาปิดประตูห้องน้ำ ถ้าไม่ติดว่ากอดร่างบางอยู่ จะหันไปลอคให้ด้วย

"สบายบ้านแกสิ! ตื่นมาปวดตัวล่ะไม่ว่า!! ออกไปนะ!!"

"อะไรกัน...พรุ่งนี้ไม่มีซ้อมแท้ๆ นอนกลิ้งเล่นทั้งวันก็น่าสนนะ" โทชิยะเข้าโหมดนี้แล้ว คงไม่ยอมออกมาง่ายๆ "ตามใจฉันมั่งนะ วันนี้ฉันตามใจคาโอรุทั้งวันแล้วนี่นา~~"

"แต่วันนี้วันเกิดฉันนะ!!" คาโอรุ ผู้เหลือเพียงผ้าเช็ดตัวพูดแหว เห็นชะตากรรมตัวเองแจ่มแจ๋ว

"เพราะอย่างนั้นไง ฉันกำลังจะให้ของขวัญอยู่เลยนะเนี่ย~" โิทชิยะถอดเสื้อไวปานโกหก ลากร่างบางไปหลังฉากกั้นห้องอาบน้ำ

"ม่ายยยยยยยยยยยยยยยย"

.

.

Happy Birthday, Kaoru
Still love your songs~

.

++++++++++++++++++++++++++++++++

//เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น...

"เฮ้ย! คาโอรุ แกจะไม่ออกมาเลี้ยงพวกฉันเรอะ??" เสียงเคียวแหวผ่านโทรศัพท์ทิ่มแทงเข้าหู

"ไม่มีแรงไปเว้ย!! จะโวยก็ไปโวยกับไอ้ทอจจิของแกนู่น!!!" คาโอรุตะโกนแหว ไม่สนใจคนที่นอนกอดตัวเอง ว่าจะตื่นหรือไม่ "เพราะมันๆๆๆๆๆๆๆ เพราะมัน!!!!"

"ก๊ากกกกกกกกกกกก ขอขำ!!!" เคียวหัวเราะลั่น สะใจที่มีคนแก้แค้นให้ "ฝากบอกคนที่นอนข้างแกด้วย ว่าทำได้ดีมาก! ฮ่าๆๆๆๆๆ พรุ่งนี้งดซ้อมเลยมั้ย? คุณหัวหน้าวง?"

เส้นความอดทนของคาโอรุขาดผึง....

ได้...มีแรงเหลือกันนักใช่มั้ย??

"ซ้อมเว้ย!!! เอาให้หมดแรงตายกันไปเลย!!!! พรุ่งนี้เก้าโมงเช้า ใครเลทคิดชั่วโมงละสองเท่า!!!"

"เฮ้ยยยยยยย!! ไอ้ทอจจิ แกตื่นมาดิ๊~!! คืนนี้แกต้องอีกทีนะเว้ยย ไม่งั้นพวกเราตายแน่! ไอ้ทอจจิ! ตื่นนนน"

คาโอรุกดวางมือถืออย่างสมใจ ยิ้มกระตุกมุมปากอย่างผู้มีชัย

"อือ...เสียงดังจังอ่ะ ใครโทรมา? เคียว?" คาโอรุสะดุ้ง ตัวปัญหาตื่นซะแล้ว "ได้ยินแว่วๆว่าพรุ่งนี้มีซ้อมเหรอ.."

"อ..อืม.. ก็วันจันทร์แล้วนี่ จะได้เร่งเนื้อเพลงจากเคียวไง" คาโอรุถูกดึงให้ลงนอน มือใหญ่เข้ากอดเอวบางให้แน่นขึ้น "อ๊ะ....ทอจจิ....อ...อย่า..."

"ก็เดี๋ยวคืนนี้ต้องนอนเร็วอ่ะ ถ้าทำคืนนี้คาโอรุก็จะโกรธเพราะต้องงดซ้อม" จมูกซุกไซ้ลาดไหล่เนียนอย่างนุ่ม นวล "งั้นทำตอนนี้เลยดีกว่านะ~<3"

.

.

เอวัง....

edit @ 17 Feb 2008 02:00:12 by 『 F. 』

edit @ 26 Feb 2008 16:45:29 by 『 F. 』