[ Deep ] #4

posted on 18 Feb 2008 18:40 by felon in text

[ Deep ] #4
Main Dolls : Shade & Teyung (Dorian x Eros)
Type : Y (*Warning*)

------------------------------------------------------------------

สิบสี่วันแล้วที่ไม่ได้เจอหน้า...แทบจะขาดใจ
เฝ้าหลอกตัวเองมาเสมอ ว่าอยู่ได้โดยไม่มีตัวตนจริงๆของอีกฝ่าย...
อา....เขาปากเก่งอีกครั้ง...
กับอีแค่รูปไม่กี่ใบ มันไม่ได้ช่วยให้คิดถึงอีรอสน้อยลงเลยสักนิด ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ ยังวางแผนให้แอบเจอระยะไกล ได้บ้าง
อา...ผลของการปากเก่ง...

โดเรี่ยนวางรูปถ่ายคู่ของเขากับร่างบางลงบนโต๊ะ
เขากำลังปั่นป่วนอย่างหนัก...

เกินไปแล้ว...สิบสี่วัน...อยากเจอ...อยากจะเจอ

มือใหญ่เข้านวดขมับตัวเอง คลึงนวดบริเวณดวงตา ในหัวมีแต่ภาพของร่างบางตอนกำลังโกรธเขา ตวาดใส่เขา พูดกับเขา การกระทำทั้งหมดนั้นมันน่ารักเสียเหลือเกิน...
ต่อให้พูดว่าเกลียดเขาจนไม่อยากเจอหน้า...แต่ก็ยากที่จะทำใจ
ยิ่งเป็นฝ่ายถอนตัวมาเองแบบนี้่.. อยากกัดลิ้นตัวเองเหลือเกิน

"ทำอะไรอยู่ เห็นนานแล้วนะ ไอ้อาการที่ดูเพ้อๆเนี่ย" ชายผมสีแดงไวน์ทรุดตัวนั่งข้างๆโดยไม่รอเสียงเชิญ

"เข้ามาไม่เคาะประตูเหมือนเดิมนะ" โดเรี่ยนติง แม้รู้ดีว่ามันไม่เคยเข้าหูอีกฝ่าย "แล้วทำไมมาที่นี่? พี่คลิฟไม่อยู่ให้แกล้งหรือไำง?"

"หึ...ก็ดีกว่ามานั่งเพ้อกับรูปนั่นแหละว๊า...." เดเมี่ยนแขวะ แสยะยิ้มเยาะให้อีกหนึ่งที ทำเอาโดเรี่ยนกระตุกสีหน้า

"พอเลย..." โดเรี่ยนยกธงขาว ยังไงเรื่องฝีปาก คงฉะกับคนนี้แล้วแพ้แน่นอน "แล้วนี่มาทำไมเนี่ย?"

"อ๋อ...ก่อนหน้านี้ไปทักทายเอเรียสมาน่ะสิ พอดีว่าแม่ลูซิฝากของมาน่ะ อารมณ์ว่ารับขวัญหลาน" เดเมี่ยนยักไหล่
ทำเหมือนไม่ใส่ใจและไม่มีอะไรจะพูดต่อ ยิ่งเห็นท่าทางอยากรู้อยากเห็นออกนอกหน้าของรุ่นน้องยิ่งน่าสนุก

"แค่นั้น??"

"ก็แค่นั้นสิ แกจะเอาแค่ไหนรึไง?" เดเมี่ยนเสยรวบผมยาวสลวยไปด้านหลัง ลอบมองอาการขัดใจของคนข้างๆ "ท่าทางแบบนี้ มีอะไรจะเล่า?"

"ไม่มีทั้งนั้น" โดเรี่ยนตอบไม่คิด เรื่องอะไรจะเล่าเรื่องของเขาให้อีกฝ่ายเอาไปเยาะเล่นกันเล่า??

"อ้อ...งั้นสินะ..." เดเมี่ยนลุกขึ้นยืน เหลือบมองลงมาที่โดเรี่ยน "งั้นจะบอกอะไรให้อย่างนึงนะไอ้น้อง... อะไรอะไรที่แกไปทำกับเขาไว้ ไปอธิบายซะ แล้วไอ้ที่พูดไปก็ไปอธิบายซะด้วย... เพราะไอ้จริงใจ สงสาร อยากรับผิดชอบ มันก็ต่างกันนิดเดียวเอง"

โดเรี่ยนหันไปสบตาอย่างไม่สบอารมณ์ นี่เขาโดนดูออกอีกแล้วเหรอเนี่ย! เกลียดจริงๆเลย พวกเดาใจคนเก่ง

เดเมี่ยนหรี่ตามองก่อนจะหัวเราะในลำคอ "จะรอดูผลนะ ว่านายมีน้ำยาสมเป็นน้องพี่แค่ไหน...หึหึ"

"ใครเป็นน้องนายกัน!" แต่ไม่ทันแล้ว เดเมี่ยนผลุบหายไปจากห้องของเขาอย่างไร้วี่แวว

สิบห้าวัน...
เหมือนมีอะไรขาดไปสักอย่าง...
รู้ดีอยู่แก่ใจ และตัวเขาเองที่เป็นคนเลือกให้มันเกิดขึ้น...
คิดอยู่ว่ามันคงจะดีขึ้น แต่ก็เปล่า... ทุกอย่างดูโหวงไปหมด กระทั่งอาการเจ็บปวดก็ดูเหมือนจะกลายเป็นชินชา

คิดถึง...คิดถึงคนที่ไม่ควรจะคิดถึง...
คิดถึงคนที่ไม่ควรแม้จะเจอหน้า

อีรอสส่ายหัวกับตัวเอง พยายามใส่ใจกับหนังสือนิยายในมือที่ค้างอยู่หน้านี้มาสองวัน เขาไม่มีสมาธิเอาเสียเลย
ยิ่งเมื่อวานเดเมี่ยนมาหา มองหน้าเขาแล้วหัวเราะเบาๆ มือใหญ่เข้าลูบผมแล้วยีเล่น

'จริงใจกับตัวเองให้มากกว่านี้หน่อยเป็นไง? บางครั้งเรื่องบางเรื่องก็ปล่อยๆมันไปบ้าง ทรมานตัวเองแบบนี้ มันสนุกมากหรือไง?' ผมสีแดงไวน์ยาวสลวยถูกสะบัดรวบไปด้านหลัง 'ไม่เข้าใจอะไรก็หัดถามไปตรงๆซะบ้างสิ ปล่อยให้ตัวเองคิดเอง มันจะไปเข้าใจอะไรผิดซะเปล่าๆ'

เท่าั้นั้นก็เดินออกจากบ้านไป ปล่อยให้เขานั่งงง นั่งขบ กับสิ่งที่เดเมี่ยนพูดซะจนไม่เป็นอันทำอะไร

คิดแล้วก็น่าหัวเราะ...ตอนนี้มันก็สายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?
คนที่ไปต่อว่าปาวๆ แสดงความรังเกียจออกหน้าออกตาอย่างเขา จะเป็นฝ่ายไปหาก่อนได้ยังไง?

เฮ้ย...แล้วทำไมต้องอยากไปหา อยากไปเจอด้วยเนี่ย!

อีรอสสะบัดหน้าแรงๆ ไล่ความคิดไร้สาระออกไป จนเอเรียสอดไม่ไ้ด้ที่จะออกความเห็นมาบ้าง

"พี่เป็นอะไรรึเปล่าคะ? หนูว่าถ้ามีเรื่องไม่สบายใจ ไม่เคลียร์อะไรก็ไปจัดการให้เรียบร้อยดีกว่านะคะ หนูเห็นพี่เป็นอย่างนี้มาหลายวันแล้วนะ คอจะเคล็ดเอารึเปล่า??"

นั่นเองที่ทำให้อีรอสตัดสินใจกับตัวเอง
ต่างคนต่างอยู่มันดีที่สุดแล้ว ไม่มีอะไรคาใจ ในเมื่อเขาเองก็เข้าใจดีทุกอย่าง......จริงหรือ??

สิบหกวัน...ทรมานยิ่งกว่าการเลิกยา
ทรมานยิ่งกว่าอดข้าวอดน้ำ...นั่นคือการอดใจ!
ห้ามตัวเองไม่รู้กี่ครั้งไม่ให้ออกจากบ้าน ไม่ให้หาเรื่องไปเจอ ไม่เดินไปเจอระยะไกล ห้ามตัวเองเหนื่อยเจียนตาย

ไม่ว่าทำยังไง ก็หยุดคิดถึงไม่ได้สักที

ในเมื่อเป็นแบบนั้น การนอนแล้วฝันเป็นวิธีที่ดีที่สุด!
วันนี้โดเรี่ยนจึงตัดสินใจว่าจะนอนทั้งวัน เนื่องจากเมื่อคืนนี้เขาฝันถึงอีรอส และเป็นฝันดีที่ยากจะตัดใจตื่น นี่ถ้าโจซี่ไม่มาปลุก เขาก็จะนอนยาวถึงตอนเย็นเลยทีเดียว กังวลอยู่ว่าถ้านอนไปตอนนี้จะฝันถึง ร่างบางอีกรึเปล่า...

นั่นเป็นเรื่องที่จะรู้ต่อเมื่อหลับ เขาจึงหลับอย่างรวดเร็วดังใจนึก

ไม่นานนักเขาก็เห็นร่างบางจริงๆ
แม้จะเสียดายนิดหน่อยที่ไม่ต่อเนื่องจากฝันเมื่อคืน แต่ถือซะว่าหยวนๆไปได้

ร่างบางเดินตรงเข้ามาหาเขา นั่งลงบนฟูกเตียงข้างตัวเขา มองเขาอย่างรักใคร่...
ทำให้โดเรี่ยนได้ลั่นวาจาในใจว่า 'ใครปลุก....ตาย!!!!!!!'

"โดเรี่ยน..." เสียงในห้วงฝัน มือสัมผัสที่แก้มของเขาเบาราวสัมผัสจากขนนก "นายรักฉันรึึเปล่า?"

"รักสิ..." เขาจับมือบางนั้นไว้ "รักที่สุด..."

เขาเห็นอีรอสหน้าแดงระเรื่อ...
อา....ช่างน่ารักเหลือเกิน...

"ไม่ใช่ว่าพูดเพราะอยากรับผิดชอบเหรอ?" เสียงอุบอิบดังลอดออกมาจากริมฝีปากสีเชอร์รี่ โดเรี่ยนอดไม่ได้ ที่จะใช้ข้อนิ้วไล้ไปตามกลีบปากนุ่ม

"เจ้าบ้า..." โดเรี่ยนพูดเสียงนุ่ม ไม่ได้อยากต่อว่าตามความหมายของคำเลยสักนิด "ฉันไม่บอกรักใคร ง่ายๆหรอกนะ แต่ยอมรับว่าที่ฉันทำกับนาย ฉันผิดเอง..."

อีรอสหลบสายตาเขาอย่างเขินๆ รู้สึกได้ว่าร่างบางเกร็งเพราะนิ้วของเขา

"ฉันแค่ยอมไม่ได้ที่นายเห็นฉันเป็นแค่ตัวแทนของคนอื่น แล้วนายเอาแต่มองเขาแทนที่จะเป็นฉัน...ทั้งๆที่ หน้าเหมือนกันแท้ๆ..."

"ไม่ใช่นะ..." อีรอสโวยเสียงเบา ดวงตาหลุบลง "ฉันชอบที่เขาอ่อนโยนก็เท่านั้นเอง ไม่เหมือนนาย...นาย..."

"หืม??" โดเรี่ยนยันตัวขึ้นนั่ง มองอีรอสในความฝันอย่างยากจะอธิบาย

ท่าทางกริยาของร่างบางทำเขาแทบคลั่ง ยังงงๆตัวเองอยู่ว่าทนอยู่ได้ยังไง แม้ว่านี่จะเป็นในฝันก็ตามที...

"...นาย.."

โดเรี่ยนมองอีกฝ่าย ไม่ได้ยินที่พูด เสียงถูกบางสิ่งกลืนหายไปและเขากำลังตระหนก
นี่มัน....นี่เขากำลังจะตื่นรึเปล่า????

".....นะ..."

เอาอีกแล้ว เสียงร่างบางตรงหน้าเขาหายไปอีกแล้ว... อย่าบอกนะว่าเขากำลังจะตื่น!!!
ไม่มีทาง! ยังไงก็ไม่ยอมตื่นเด็ดขาด! ต่อให้ต้องอดข้าวหกมือก็ยอม!!!

โดเรี่ยนกลั้นใจตัวเองแล้วก็ได้ยินเสียงเรียก....

"นายฟังฉันอยู่รึเปล่า?" อีรอสหน้าออกสีฝาด พูดติการกระทำที่ละเลยของเขา

ไชโย!!!! เขายังไม่ตื่น!!!!!

"อีกทีสิ...เมื่อกี้พูดว่าอะไรเหรอ??" โดเรี่ยนขยับใบหน้าเขาไปใกล้ หน้าผากแทบจะชนกัน ระยะห่างจากปลาย จมูกทั้งคู่เท่ากับสองเซนติเมตร ก่อนจะพูดเสียงแผ่วลม "พูดอีกสิ..."

"เอ่อ...." อีรอสทำท่าเหมือนอยากขยับหนี แต่ก็ไม่มีที่จะขยับตัวได้

"พูดสิ..." ยิ่งอีรอสไม่ตอบ ระยะห่างของทั้งคู่ก็หายไปเรื่อยๆ

"ฉันบอกว่า..." ดวงตากลมอดไม่ได้ที่จะจับจ้องริมฝีปากร่างสูงในระยะประชิด

อยากจะจูบ... อยากจะเอาจมูกซุกไซร้ไปทั่วใบหน้าขาวเนียนจนแทบทนไม่ไหว
พระเจ้า!!! อยากเพิ่งให้เขาตื่นเลยนะ!!!

"ฉันรักนาย..." อีรอสเองก็เหมือนโดนแรงดึงดูดบางอย่าง ดวงหน้าขยับเข้าไปไกล้เข้าอีก "ฉันรักนายนะ... ..โดเรี่ยน"

จบคำ โดเรี่ยนก็เกินกว่าจะห้ามตัวเองไหว
เขาเข้าประทับริมฝีปากนั้นอย่างหลงใหล ปลายลิ้นแทรกเข้าหยอกล้อกับเขาอีกฝ่าย มือประคองดวงหน้าหวาน ให้เข้ามาใกล้ ขยับชิดให้รสจูบดื่มด่ำกว่าเดิม

"อา...โดเรี่ยน.."

เสียงที่ลอดออกมาทำเอาโดเรียนอยากฆ่าตัวตายเป็นครั้งที่สองในรอบอายุเกิดของเขา!
เขาจะทนไหวได้ยังไง? เสียงหวานผะแผ่วทำเขาอดทนไม่ไหว

ปลายลิ้นลากเลียริมฝีปากนิ่มก่อนจะลิ้มรสซอกคอขาวที่หวานหอม มือเลื่อนลงปลดกระดุมเสื้อเชิร์ตของอีกฝ่าย นิ้วอีกข้างสอดเข้าปากเล็ก หยอกเล่นกับลิ้นที่พยายามตอบสนองเขา
แล้วปลายลิ้นก็หยุดที่ยอดอก เพียงขบเบาๆ ร่างในอ้อมกอดเขาก็สั่นสะท้าน

"อา...โดเรี่ยน...อ....อย่า..."

เขาเลื่อนมืออีกข้างบีบคลึงปลายยอดสีชมพูอ่อนที่ชูชันอยู่อีกข้าง เสียงเลียเปียกชื้นทำให้เร้าอารมณ์ ทั้งคู่มากไปกว่าเดิม

"ด...โดเรี่ยน.."

เขายอมเป็นเจ้าชายนิทราตลอดกาล ถ้ามีอีรอสอยู่ข้างๆเขาแบบนี้

"โดเรี่ยน!"

กิจกรรมทุกอย่างชะงักงัน...
ไม่นะ...นี่มันเสียงโจซี่นี่นา!!!

"โดเรี่ยน!!!!"

พระเจ้า เทวดา ซาตาน ท่านพญายม!!!!
ใครก็ได้เอายัยนี่ไปเก็บที!!! เขายังไม่อยากตื่นเลย!!!

"โดเรี่ยน!!! ต้องให้เรียกอีกกี่ทีห๊ะ???"

ไม่นะ!!!!!!!!!
นี่เขาต้องตื่นจริงๆเหรอเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!

edit @ 19 Feb 2008 21:05:55 by 『 F. 』

edit @ 19 Feb 2008 21:06:14 by 『 F. 』