# C O L O R E D #

[ Deep ] #5
Main Dolls : Shade & Teyung (Dorian x Eros)
Type : Y (*Warning*)

------------------------------------------------------------------

"โดเรี่ยน!!! ต้องให้เรียกอีกกี่ทีห๊ะ???"

เสียงโจซี่เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ โดเรียนทำใจไม่ทัน
ไอ้การห้ามตัวเองไม่ให้ตื่น พอทำได้ แต่ถ้าโดนกระชากตบให้ตื่น เห็นทีจะต้องตื่นอย่างไร้ทางสู้แน่ๆ

"ด...โดเรี่ยน.."

เสียงหวานเรียกความสนใจของเขา แขนอ้อมมาโอบรอบคอเขาไว้หลวมๆ สาบเสื้อเชิร์ตเปิดร่น เผยรูปร่างบางขาวผ่อง หน้าอกเบียดชิดริมฝีปากเขา ขาเรียวทั้งคู่ยันร่างคร่อมเขาเอาไว้ กลิ่มหอมรัญจวนที่พิสูจน์ไม่ได้มาจากร่างบางและแตะที่จมูกเขาอย่างจัง มันชวนพิศจนไม่อยากจะออกห่างไปไหน

พระเจ้า!!! ถ้าสาปพี่สาวในไส้จะผิดไหม?????!!!!!
มาทำไมตอนนี้!!!!!!

"โดเรี่ยน...ฉันจะเรียกครั้งสุดท้ายแล้วนะ..."

ท่านพญายม ใครก็ได้ ทำอะไรสักอย่างเหอะ! ยังไม่อยากแยกจากร่างบางตอนนี้เลย ถ้าตื่นมาแล้วไม่ฝันต่อจะทำยังไงเล่า??? ไม่นะ!!!

"เฮ้อ... เอาเป็นว่าคุยกันเสร็จแล้วก็ลงมากินข้าวด้วยแล้วกัน"

!!

หรือว่านี่ก็เป็นเสียงจากในฝันของเขาอย่างนั้นเหรอ???
เกิดอะไรขึ้น???????

"อือ....ด...โดเรี่ยน..." มือบาง จิกขยุ้มเรือนผมสีน้ำตาลแดงส้ม "อา...จะหยุดแล้วเหรอ??"

ห๊ะ?????

นี่เขายังไม่ตื่นจริงๆใช่มั้ย???
เดี๋ยวก่อน...นี่เขาชักจะตามสถานการณ์ไม่ทันแล้วนะ!

ยังไม่ทันคิดอะไรได้ไกล ร่างบางก็โน้มตัวลงเข้าจูบเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว และถอนริมฝีปากออกมาอย่างรวดเร็ว

"ถ้าอย่างนั้น ก็หยุดแค่นี้ก่อนก็ได้..." ใบหน้าชื่นเหงื่อแดงระเรื่อ ลมหายใจหอบระรวย ลาดไหล่ขาวเนียนโผล่พ้นปกเสื้อที่ร่นไปถึงข้อศอก ดวงตาเสไม่สบตากับเขาด้วยความเขินอาย

หยุดก็บ้าแล้ว!!!!

มือใหญ่เข้ากอบกุมส่วนอ่อนไหวทันที ร่างบางสะดุ้งเฮือก โผเข้ากอดโดเรี่ยนแน่น

"ใครบอกว่าจะหยุดล่ะ?" คนขี้แกล้งยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ ริมฝีปากเข้าลิ้มรสริมฝีปากบางอีกครั้ง มือเลื่อนปลดกางเกงคนในอ้อมกอดอย่างแนบเนียน อารมณืเขากำลังพุ่งสูงเกินกว่าจะหยุดลงได้ "ยกขาหน่อยสิ...คิดบ้างรึเปล่าว่ากางเกงนายนี่มันเกะกะจริงๆ?"

"บ...บ้า..." อีรอสทุบเบาๆที่หัวไหล่หนา ยกขาตามคำสั่งด้วยท่าทีขัดเขิน ร่างสูงเหวี่ยงกางเกงสแลคสีเข้มลงพื้นไปพร้อมกับชั้นในสุด "ด...โดเรี่ยน อ..อา... จ..จะทำอะไร?...อืมมมม..."

"จับหัวเตียงอาไว้สิ นายจะได้มีที่ยึด.."

มือใหญ่รั้งเอวบางเข้ามาใกล้ ริมฝีปากเข้าจูบส่วนปลายยอดเปียกชื้นเบาๆ แก่นกายไวสัมผัสกระตุกไหว สะโพกบางกระถดหนี แต่โดเรี่ยนไม่ยอมง่ายๆ เขาค่อยๆไล้เลียส่วนกลางลำตัวอย่างไม่เร่งร้อน กระทั่งเข้ากอมกุมทั้งหมด เอวบางกระตุกอีกครั้ง แอ่นกายเข้าหาร่างสูงอย่างไม่รู้ตัว มือจับราวหัวเตียงแน่นราวกับมันเป็นที่ยึดเกาะสุดท้าย ยิ่งริมฝีปากโดเรี่ยนขยับ สะโพกของร่างบางก็ดูจะตอบสนองตามไปด้วย สติของอีรอสดูท่าจะไม่หลงเหลืออยู่อีกต่อไปแล้ว เขาเพียรแอ่นกายเบียดชิดเข้ารับสัมผัสวาบหวาม กัดริมฝีปากระงับความรู้สึกบางอย่างที่ขมวดเกร็งในช่องท้องน้อย ดวงตาโตหลับพริ้มเหมือนจะไม่ต้องการรับรู้อะไรอีก นอกจากกิจกรรมที่ทำอยู่ ณ ตอนนี้

"อ๊ะ....ด...โดเรี่ยน..." สะโพกบางแอ่นไหวตามจังหวะเคลื่อนของริมฝีปากที่เข้าครอบครอง ลิ้นอุ่นชื้นขยับไปมารอบแกนกลางของเขา เสียงการขยับทำให้อารมณ์ยิ่งพุ่งสูง "ฉ...ฉันจะ...อ๊ะ! ม..ไม่ไหว..อ.."

"อืม..." โดเรี่ยนไม่ตอบ เพียงแต่ทำต่อไปเรื่อยๆ มืออีกข้างคอยปรนเปรอยอดอกสีเข้ม

"อ...อ...อ๊า~~~!!!" อีรอสแอ่นตัวเข้าชิดริมฝีปากร่างสูง ปลดปล่อยออกมาจนล้น "ด..โดเรี่ยน.."

เจ้าของชื่อเหลือบตาคมขึ้นมอง ปลายนิ้วปาดริมฝีปากที่เปื้อนเปรอะขึ้นเลีย ทำเอาคนมองหน้าแดงขึ้นโดยพลัน

"อ...อย่านะ.." มีหรือที่อีกฝ่ายจะทำตาม? โดเรี่ยนยิ้มมุมปากก่อนจะรั้งตัวร่างบางเข้าจูบอีกครั้ง รสชาติประหลาดอยู่ระหว่างลิ้นของทั้งคู่ ปลายลิ้นเกี่ยวกระหวัดรับรสจูบหวานของกันและกัน "อือออ..."

โดเรี่ยนรั้งเอวบางให้นิ่ง สอดปลายนิ้วเปื้อนของเหลวขุ่นขาวเข้าร่างกายอีรอสอย่างช้าๆ ร่างบางกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง

"ไม่เอานะ! อ..เจ็บ!" อีรอสดันหัวไหล่หนา พยายามขยับให้พ้นมือโดเรี่ยน

"อา...นิ่งๆสิ..." โดเรี่ยนพูดเสียงแผ่วลมเข้าหู "เชื่อใจฉันนะ..."

เพราะมีสิ่งช่วยหล่อลื่นเขาให้นิ้วแรกเข้าไปจนสุดอย่างไม่ยากเย็น เพียงเท่านั้น โดเรี่ยนก็เริ่มขยับนิ้วเข้าออกอย่างช้าๆ พลางควานหาปุ่มอารมณ์ที่อยู่ด้านใน

"โดเรี่ยน~! อ๊ะ...ม...ไม่เอา...อ๊ะ!" โดเรียนกระตุกยิ้มทันที มืออีกข้างลื่นจากเอวบางไปตะคองโน้มคอร่างด้านบนเข้ามาประกบริมฝีปาก "อืมมม อาาา โดเรี่ยน..."

ร่างสูงไม่ยอมเสียเวลามากนัก เขาค่อยสอดอีกนิ้วเข้าตามไปทันที "อย่าเกร็งสิ... รับจูบฉัน..."

อีรอสทำตัวว่าง่าย ค่อยๆผ่อนแรงร่างกาย รู้สึกได้ว่ามีนิ้วเรียวสองนิ้วขยับเป็นจังหวะอยู่ในร่างกายเขา แถมรู้สึกเสียวซ่านแปลกๆ ปากกับลิ้นเล็กก็พยายามตอบสนองอย่าคนไม่ช่ำชอง แต่นั่นก็เรียกอารมณ์ได้พอตัว

"อา..ไม่...ตรงนั้น..." อีรอสส่ายหน้าดิก จับไหล่หนาทั้งสองข้างแน่น

"แล้วนายจะรู้สึกดีเอง...นะ..." โดเรี่ยนถอนนิ้วออก มือทั้งสองจับเข้าที่เอวบาง "มานี่สิ.."

อีรอสขยับเข้าไปใกล้ โอนอ่อนไปตามที่โดเรี่ยนต้องการ "จะให้ฉันนั่งตักนายเหรอ?"

"อืมม....ขยับเข้ามาอีก..." โดเรียนพูดด้วยเสียงกดอารมณ์เต็มที่ อีรอสในฝันของเขาช่างยั่วเย้าเหลือเกิน หัวใจเขาเต้นถี่ระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมานานมากแล้ว "แยกขาอีกสิ..."

อีรอสพยักหน้าอย่างเขินอาย เรียวขาแยกออกกว้าง "ปล่อยมือก่อนสิ...ฉ...ฉันจะทำเอง.."

ถึงจะพูดอย่างนั้น โดเรี่ยนก็คอยประคองร่างบางไว้อยู่ตลอด มือใหญ่จับบั้นท้ายแยกออก เพื่อให้ร่างบางทำอะไรอะไรได้สะดวกมากยิ่งขึ้น เขามองดูร่างเล็กที่ค่อยๆกดทิ้งน้ำหนักลงทีละน้อยบนแก่นกายของเขา ใบหน้าชื้นเหงื่อแดงระเรื่อยามที่รับตัวเขาเข้าไป เห็นแล้วมันน่าแกล้ง...

"อ๊า~~!!" อีรอสสะดุ้ง ความปวดริ้วแล่นขึ้นทั่วร่าง ปรายตามองหน้าคนชอบแกล้งอย่างคาดโทษ ก็มือใหญ่แกล้งปล่อยประคอง ร่างบางไร้ที่ยึดจึงทิ้งน้ำหนักลงในคราเดียว

"ไม่ชอบหรือไง?" โดเรี่ยนถามยิ้มๆ ตัวเขาเองก็ทั้งกดทั้งกลั้นเอาไว้เต็มที่เหมือนกัน 

"มัน..จ...เจ็บ...อา..." ร่างบางตอบตะกุกตะกัก ถัดจากความเจ็บริ้วเป็นความรู้สึกแปลกๆที่แล่นมาตามไขสันหลัง

"แต่ก็เข้าไปจนสุดเลย...เห็นมั้ย?" ร่างสูงพูดเสียงแผ่ว พยายามจับประคองให้ร่างบางขยับ "อา...อย่าเกร็งสิ ฉันจะไม่ไหวเอานะ"

"อ...อืมมม" อีรอสเริ่มขยับสะโพกเองได้หลังจากที่มีร่างสูงคอยช่วยกำหนดให้ในตอนแรก

สะโพกบางขยับเร้า หนักหน่วงและแผ่วเบาราวกับจงใจแกล้งคนด้านล่าง จนคนโดนแกล้งคืนชักทนไม่ไหว แปลงมือตัวเองเป็นคีมเหล็ก จับสะโพกยั่วเย้านั้นกระแทกให้สมใจ อ้อมแขนขาวกอดรอบคอเป็นที่พิงไม่ให้หงายไปเสียก่อน เปิดโอกาสให้เรียวลิ้นช่ำชองได้ขบยอดไตแข็งชูชันเล่น เรียกเสียงครางหวานหูให้ดังขึ้นกว่าเดิม

"อ๊ะ...อ...ม...ไม่ไหว..ไม่ไหวแล้ว..." ผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิง ปอยผมส่วนที่ระบนใบหน้าเปียกชื้นจากเหงื่อ รู้สึกได้ถึงแผลที่บ่าหลัง คงมาจากรอยเล็บของร่างบางที่กอดเขาแน่นด้วยความเสียวกระสัน

"อีกหน่อย..นะ.." โดเรี่ยนไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ

...จะฝันเปียกทั้งที ก็ขอให้คุ้มหน่อยเหอะ!!! 

.

เสียงเคาะประตูรัวทำให้ร่างบนเตียงลืมตาตื่น ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าหลับไปนานแค่ไหน มองออกไปนอกหน้าต่างก็พอเดาได้ว่าพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้วอีกรอบ คิดได้แล้วกระเพาะก็เริ่มร้องครวญ จึงขยับลุกไปเปิดประตู รอฟังเสียงบ่นจากคนพี่

"นี่แกจะนอนไปถึงไหน? เมืองโดนแกกินไปหมดแล้ว!!!" โจซี่ท้าวเอาบ่น ที่ตัวมือผ้ากันเปื้อนระบายลูกไม้รอบ กลิ่นหอมๆทำเอาท้องโดเรี่ยนร้องขึ้นอีกระลอก "ไปล้างหน้าล้างตาซะ แล้วปลุกเจ้าแฝดด้วย"

โดเรี่ยนมองสภาพเรียบร้อยในห้องตัวเองแล้วนึกขำ ตัวเขาเองก็เป็นเอามาก มองสิ่งที่ยับย่นเพียงสิ่งเดียวในห้อง นั่นคือเตียงนอน ผ้าปูสีฟ้าอ่อนยับยู่ นี่เขาคงนอนดิ้นเป็นวรรคเป็นเวรแน่ๆเลยเชียว

ยิ่งคิดยิ่งอนาถตัวเอง จึงหนีความจริงโดยการเดินเอื่อยๆไปเคาะประตูห้องแฝดคนละฝาที่อยู่ถัดจากห้องเขาไปเพียงห้องเดียวเท่านั้น เสียงดังลอดจากในห้องทำเอาโดเรียนหยุดมือที่เคาะอยู่แล้วตั้งใจเงี่ยหูฟัง ทำตัวเป็นคนไร้มารยาทสุดขีด นี่ถ้ามองทะลุรูกุญแจได้ เขาก็ทำไปแล้ว

"อ...ดิเร็ค..มี...อา...ประตู.." เสียงครางไม่เป็นคำเรียกเหงื่อเม็ดเป้งจากขมับคนเคาะ

"สนใจแต่ฉันสิ..." อีกเสียงก็ทำให้โดเรี่ยนตัดสินใจได้ว่า ไม่ขอเป็นก้างจะดีกว่า แต่เสียงพูดก็ทำให้เขาชะงักฟัง "พี่โดเรี่ยนใช่มั้ยครับ? ฝากบอกพี่โจซี่ด้วย ว่าเดี๋ยวพวกผมจัดการอะไรอะไรเสร็จแล้วจะตามลงไป"

"เออ"

โดเรียนรับคำด้วยความรู้สึกหลากหลาย ไม่ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าไอ้แฝดนี่มันมีซัมติงสักอย่าง แต่ออกจะกินความคาดหมายไปหน่อยที่ได้รู้ว่าไอ้พวกนี้มีกิจกรรมกันตอนเย็น ไม่ใช่ตอนกลางคืนดึกดื่นอย่างทุกที พาลคิดไปว่าบ้านนี้มันปกติรึเปล่า???

จะไปปกติได้ไง? สถานที่ที่ปกติคงไม่หล่อหลอมเขาให้โตมาเป็นคนแบบนี้หรอก ให้ตายเถอะ!!

โดเรี่ยนเดินลงบันไดไปยังโต๊ะกินข้าว ได้ยินเสียงแสตนเลสตกพื้นพร้อมเสียงร้อง เขาก้าวถี่ๆลงไปด้านล่างทันที เห็นจิเซลกุมนิ้วชี้ไว้แน่น

"โอ๊ยยย..." เสียงจิเซลร้องบนความเจ็บปวด ดูเหมือนว่ามีดจะบาดไปลึกพอควร

เสียงแบบนี้...ยังหวานไม่เท่าเสียงของร่างบางในฝันของเขาเลย....

เฮ้ย!!! นี่เขาคิดบ้าอะไรเนี่ย???
เขาส่ายหัวไล่ความฟุ้งซ่าน มองดูคุณแม่ทำแผลให้จิเซล

"อ๊ะ....เจ็บ.." จิเซลครวญเมื่อโดนเบตาดีนราดลงบนแผลที่ล้างด้วยน้ำสะอาดเรียบร้อยแล้ว 

คำพูดนี้..ร่างบางก็พูดเหมือนกัน..
โดเรี่ยนหวนนึกถึงความฝัน ร่างบางที่มองเขาอย่างคาดโทษตอนที่โดนเขาแกล้ง....ช่างน่ารัก...

"เพ้ออะไรอยู่??" คนเป็นแม่หรี่ตามองเหมือนจะรู้ทัน "ที่น้ำลายทำท่าจะยืดนี่คือหิวหรือว่าคิดอะไรกันแน่เหรอ?"

"หิวครับแม่" โดเรี่ยนตอบอย่างรวดเร็ว ก่นด่าตัวเองในใจที่ฟุ้งซ่านไม่ยอมเลิก

เพราะใครกันล่ะที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้!
แล้วเขาจะสานต่อความสัมพันธ์ในโลกแห่งความเป็นจริงนี่ยังไงดี!

edit @ 22 Feb 2008 22:13:20 by 『 F. 』