# C O L O R E D #

[ Deep ] #6
Main Dolls : Shade & Teyung (Dorian x Eros)
Type : Y (*Warning*)

-----------------------------------------------------------------

ยี่สิบวัน...
นับตั้งแต่วันที่เขาตะคอกใส่ร่างสูงแล้ววิ่งจากมา....

อีรอสนั่งกินข้าวมื้อเช้าอย่างเลื่อนลอย มือใช้ช้อนส้อมเขี่ยข้าวในจานไปมายังกับจะนับจำนวนเม็ด เขี่ยไส้กรอกราวกับจะนับโครงสร้างโมเลกุลของไขมันนั่นทำให้เอเรียสอดที่จะถอนหายใจไม่ได้ แต่เธอก็ยังคงเงียบต่อไปเพราะรู้ดีว่าพี่ชายของเธอคงกำลังทะเลาะอยู่กับตัวเองอย่างแน่นอน บางที การให้เผชิญหน้ากับปัญหาโดยตรงด้วยตัวเองจะดีกว่า

อีรอสนั่งคิดแล้วคิดอีก ว่าสิ่งที่เขาทำไปมันดีแน่แล้วหรือ?
สิ่งที่เขาทำมันยิ่งทำให้อะไรอะไรชัดเจนมากขึ้น..มากขึ้นจนเขานึกกลัว
แต่สิ่งที่เขาเลือก กับสิ่งที่เขาทำ มันย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้อีกแล้ว ได้แต่ต้องยอมรับความจริงที่ปรากฏอย่างชัดเจนในใจเขามากขึ้นเรื่อยๆ

ร่างบางวางช้อนส้อมเมื่อตัดสินใจได้แล้ว ดวงตามุ่งมั่นแน่วแน่ เอ่ยพูดกับคนเป็นแม่ที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่ตรงข้าม

"ผมขออะไรอย่างสิครับ..."

"ว่ามา"

"ไปบ้านป้าเซปกับผมหน่อย..."

"ห๊ะ??" คนเป็นแม่ถึงกับต้องเอานิ้วแยงหูตัวเอง ด้วยความที่กลัวว่าตัวเองจะฟังผิดไป "นี่เมาอะไรรึเปล่า?? ทุกทีเห็นเอาแต่เลี่ยง คราวนี้ดันอยากไปซะเอง?"

"ผมมีเรื่องต้องไปสะสางหน่อย ได้ไหมครับ?" อีรอสสบตากับคนเป็นแม่อย่างตรงไปตรงมา แล้วมีหรือที่คนเป็นแม่จะห้าม

"เอาสิ...ที่จริง ไปคนเดียวก็ได้นี่ จะเอาแม่ไปด้วยทำไม?" คิดแล้วก็ประหลาดใจ ให้ไปช่วยแอบดูรึไง??

"ไปด้วยกันเถอะครับ...เอ่อ...ถ้าผมไปคนเดียว..ผม..กระดากใจ..." อีรอสทำท่ากระอักอระ่วน ตาเสมองข้าวในจานตัวเอง

"ไปก็ไป ยังไงก็ได้ แม่มีเรื่องเมาท์กับป้าเซปอยู่แล้ว" คนเป็นแม่ยักไหล่ ไม่คิดจะถามอะไรต่อ

.

โดเรี่ยนยืนล้างจานอยู่ในครัว ถอนหายใจนึกเซ็งที่ตัวเองตื่นสาย ทำให้ต้องมายืนล้างจานเป็นการลงโทษอยู่อย่างนี้

ในสมองหวนนึกถึงเมื่อคืน...นับตั้งแต่วันนั้น เขาไม่ฝันอีกเลย
นั่นทำให้ยิ่งรู้สึกแย่...

ไม่มีนายในความเป็นจริงก็แย่พออยู่แล้ว แต่การที่นายในฝันของฉันยังหนีจากไปอีก...มันแย่ยิ่งกว่า...

เสียงเอะอะในส่วนของห้องรับแขกเรียกความสนใจของโดเรี่ยนได้ไม่มากพอเท่ากับเสียงเสียงหนึ่งที่แว่วปนมากับเสียงแม่ของเขา...

เสียงของอีรอส...

โดเรี่ยนรีบล้างรีบเช็ดมือแล้วย่องไปแอบมองคนบนโซฟารับแขกจากในครัว
เขายังนึกว่าตัวเองฝันไป...
ร่างบางนั่งอยู่ตรงนั้นจริงๆ สีหน้าเคอะเขินยามพูดคุยช่างน่ารัก เวลาพูดอย่างเก็บคำทำให้ยิ่งดูหน้าเอ็นดู ยิ่งอยู่ต่อหน้าคนอื่นที่ไม่ใช่เขา อีรอสยิ่งแสดงออกอย่างเป็นธรรมชาติมากขึ้น

อยากจะเข้าไปทักใจจะขาด แต่เขาก็ไม่อาจกลืนคำพูดตัวเองลงได้ จึงได้แต่มองอยู่อย่างนั้นเหมือนคนโรคจิต คิดว่าอีรอสคงจะดีใจมากกว่าถ้าไม่เห็นเขา...เจ็บปวดเหลือเกิน...

โดเรี่ยนมองมือของตัวเอง
เจ็บใจ...
มันคือความจริงที่ว่าเขาไม่สามารถจะไปอยู่ข้างๆร่างบางนั้นได้อีก มันจริงที่ว่าสักวันร่างบางจะไปรักคนอื่น...
คนอื่นที่ไม่มีวันใช่เขา..
เจ็บใจและเจ็บปวดจนแทบอยากฉุดกระชากร่างบางนั้นมากอดเอาไว้ กักขังเอาไว้ให้อยู่แต่ในห้องของเขา้
อยากจะกุมมือปลอบประโลม ขอโทษที่เคยทำลายความรู้สึก ทำลายความเชื่อใจทั้งมวล
อยากจะพร่ำบอกรักอย่างไม่มีวันสิ้นสุดให้อีกฝ่ายได้รับรู้ความในใจของเขา อยากจะพรมจูบทั่วใบหน้าว่าคิดถึงและห่วงหาเพียงใด...

"นายทำอะไรอยู่??"

โดเรี่ยนสะดุ้ง ผงะถอยหลังไปสามก้าว มองคนที่ยื่นหน้ามาแทบจะชิดในคราแรก "อ....อีรอส?"

"นายทำอะไรอยู่??" ร่างบางถามอีกครั้ง สายตามองตรงมาที่เขาไม่ใช่คอยหลบเลี่ยงอย่างที่แล้วๆมา

"เอ่อ...ล้างจาน...เพิ่งเสร็จเมื่อกี้.." โดเรี่ยนรู้สึกลิ้นจุกคอเป็นครั้งแรก ทำไมเขาต้องอับจนคำพูดถึงขนาดนี้ด้วย? ดีใจก็ดีใจไม่ออก มันจุกไปหมด

"อือฮึ..." อีรอสพยักหน้ารับคำและเดินผ่านร่างสูงเข้าไปสำรวจในครัว "มีอุปกรณ์เยอะดีจัง ผิดกับบ้านฉันที่ไม่ค่อยมีอะไรเท่าไหร่..."

โดเรียนพยักหน้ารับแม้อีกฝ่ายจะไม่ได้มอง "ก็นะ....เอ่อ...มีมาก ก็ล้างมากน่ะ.."

อับจนคำพูด....
คนอย่างโดเรียนอับจนคำพูด สมองว่างเปล่าอย่างผิดปกติ ไม่มีแม้ถ้อยคำลื่นไหลที่เขางัดมาใช้เป็นลูกทะเล้น อับจนถึงขนาดจะพูดคุยเรื่องสภาพอากาศภายนอกตามมารยาท

"วันนี้..เอ่อ...อากาศดีเนอะ" โดเรี่ยนพูดกับหัวเราะแห้งๆ มันช่างเป็นคำพูดที่ฝืดสิ้นดี...

อีรอสหันมายิ้มให้น้อยๆ โดเรี่ยนถึงกับชะงักไป

นี่เขายังฝันอยู่รึเปล่า???

"แดดร้อนไปหน่อย ฉันไม่ชอบ" อีรอสพูดยิ้มๆ เป็นยิ้มที่ไม่ใช่การแดกดัน "แต่ก็ยังดีกว่าฝนตกนะ"

แน่ล่ะ!!! ตอนนี้ฝนอาจจะตกแล้วก็ได้!!
การที่นายมายืนยิ้มและพูดคุยกับเขาอย่างปกติแบบนี้ มนไม่ปกติเกินไป! ผิดวิสัยเกินไปแล้ว!!

"นาย....เป็นอะไรรึเปล่า?" โดเรี่ยนถามอย่างกล้าๆกลัวๆ ไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้ แน่นอน..นี่มันคือบรรยากาศในฝันของเขาเลยล่ะ การพูดคุยทักทายยิ้มแย้มเหมือนดังครั้งแรกที่รู้จักกัน

"นายฝันถึงฉัน...ใช่มั้ย?"

ประโยคนี้มีอานุภาพทำให้โดเรี่ยนจุกไปราวโดนต่อยอย่างจังเข้าที่ท้อง นัยน์ตาเบิกกว้าง สมองที่ตอนแรกเหมือนจะว่างเปล่ากลับมีอะไรวุ่นวายอยู่ในหัวเต็มไปหมดจนไม่รู้ว่าเรื่องไหนเป็นเรื่องไหน

ที่สำคัญกว่านั้นคือ..อีรอสรู้ได้อย่างไร?? และ...รู้ลึกแค่ไหน??

"หน้านายเป็นตัวอะไร อ่านได้ว่า 'นายรู้ได้ยังไง?' เลยล่ะ" อีรอสพูดเสียงเรียบ ยกมุมปากเล็กน้อย "ฉันรู้ก็แล้วกัน แล้วก็เหมือนกับจะ 'รู้ดีมากๆ' ด้วยล่ะนะ"

ประโยคนี้เล่นสงครามเย็นกันชัดๆ! ทำไมรู้สึกกดดันยังไงก็ไม่รู้
อีรอสต้องการอะไรกันแน่???

คิดๆแล้วก็ไม่กล้าถามอะไรต่อ ทั้งยังจนคำพูดไม่รู้ว่าที่เขาพูดอยู่นี่มันใช่ภาษามนุษย์รึเปล่า? แล้วยังมีอะไรในหัวอยู่เต็มไปหมด ทั้งภาพที่ทางหนีไฟ เสียงอีรอสตะโกนลั่นว่าเกลียดเขา ทั้งที่ภาพในฝัน อีรอสยิ้มและยอมให้เขาสัมผัส เสียงร้องหวานหูนั่น....

โดเรี่ยนสะบัดหน้าไล่ความคิดในหัว แต่ภาพเหล่านั้นมันก็ยังไม่หายไป พาลแต่จะทำให้โดเรียนอยากสัมผัสคนตรงหน้าขึ้นมาจริงๆ ต้องยั้งใจเอาไว้ก่อนที่ตัวเขาเองจะทำให้สถานการณ์มันแย่ลง

ดวงตาคมเหลือบมองร่างบางอย่างกล้าๆกลัวๆ เขาเป็นดวงหน้าที่ขึ้นสีนิดหน่อยอย่างเก็บอาการนั่นแล้วก็ต้องกำมือแน่น

ไม่ได้!!! ต้องอดทนสิ! อดทน!!!

"จะไม่ถามอะไรหน่อยเหรอ?" ดวงตากลมโตเหลือบขึ้นสบตากับเขา ท่าทีอ้อมแอ้มนั่นทำเขามือเขาสั่นระรัว

ไม่ได้นะ! อย่ายื่นมือออกไปเชียว ถ้าเขาทำอะไรตอนนี้ล่ะก็ อีกฝ่ายก็คงจะไม่มาพูดกับเขาอีกแล้ว!

ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ มองปฏิกิริยาประหลาดๆของร่างสูงแล้วยิ้มออกมาน้อยๆทั้งที่จริงแล้วอยากขำออกมาจะแย่ ไอ้ท่ากำมือแบมือ แล้วทำท่าเหมือนมีมือเกินมาสองข้างนั่นมันน่าขำน้อยเสียเมื่อไหร่

Critical!!!!

โดเรี่ยนตะโกนห้ามตัวเองในใจเสียงดัง แต่ห้ามไม่ไหวแล้ว
เจอท่าทีหัวเราะอย่างเก็บอาการนั่นเข้าไป เขาจะทนได้อย่างไรล่ะ?

มือกร้านไล้เข้าที่ดวงแก้มของใบหน้าหวาน
อีรอสสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ผงะถอยหนี ยืนนิ่งให้อีกฝ่ายสัมผัสอย่างเผลอไผล
จนกระทั่งข้อนิ้วซุกซนมาเนียนแถวริมฝีปากนั่นแหละ ถึงได้ถอยออกมานิดนึง

"เอ่อ..." อีรอสหันหนีเล็กน้อย ส่งผลให้นิ้วไล้อยู่แถวพวงแก้มอีกข้างนึงแทน ดวงตาเหลือบไปมองคุณแม่ที่ยังนั่งเมาท์ไม่หยุดปาก

"อีรอส..." โดเรี่ยนพูดอย่างฝืดคอ น้ำเสียงสั่นเครือเป็นผลจากการอดทนอดกลั้นตัวเอง

"ที่จริง...ฉันมีอะไรจะบอกนาย" อีรอสเลือกที่จะสบตาให้รู้กันว่าที่เขากำลังจะพูดต่อไปนี้นั้นตั้งใจและจริงใจเพียงใด

มือเล็กแตะที่หลังมือโดเรี่ยนก่อนจะกุมมันเอาไว้ ร่างบางกระซิบด้วยเสียงแผ่วเบา หัวใจของโดเรี่ยนกระตุกวาบ
แต่ไม่ใช่การกระตุกเพราะเจ็บปวดใจ มันเหมือนมีพลุลูกใหญ่จุดปุ้งขึ้นมาในร่างกายของเขาจนคิดว่าตัวเองอาจจะฟังผิดไป

"อะไรนะ?" โดเรี่ยนเพ้อออกมา ไม่อยากจะคิดว่าประโยคที่อีรอสพูดเมื่อครู่คือความจริง

"ฉันไม่ได้เกลียดนายอย่างที่เคยพูด...ฉันแค่กลัว..." อีรอสหลุบตาลงเล็กน้อย

"นายกลัวฉัน??" โดเรี่ยนทวนความเข้าใจของตัวเอง นึกไปถึงตอนที่เขาขืนใจอีรอสในครั้งแรกโดยอ้างว่าตัวเองเป็นคลิฟ...ชายอีกคนที่หน้าเหมือนเขา...
ชายอีกคนที่อีรอสปลื้มนักหนา

ร่างบางส่ายหัวดิก พูดอ้อมแอ้ม "ฉันกลัวตัวเอง..."

มือบอบบางที่กุมมือเข้าไว้บีบจนแน่น แต่โดเรียนไม่ได้รู้สึกเจ็บแต่อย่างใด เขากำลังตั้งใจฟังประโยคที่อีรอสจะพูดต่อ หน้านวลเริ่มมีสีแดงผาด

"ฉันกลัวตัวเอง...ที่กำลังรักนาย... ฉัํนเลยผลักไส บอกว่าเกลียดทั้งที่ใจฉันก็เจ็บปวด" อีรอสสูดหายใจเข้าลึก "และฉันก็รู้อยู่แล้วในตอนนั้น...ว่านายไม่ใช่พี่คลิฟ..."

ร่างสูงกว่ารู้สึกรับไม่ทัน การประมวลผลเชื่องช้ากว่าปกติ เสียงที่ได้ยินราวกับเสียงจากความฝันอันเพ้อพก

"นาย...พูดอะไร..."

"และสุดท้าย..." อีรอสจับให้มือใหญ่แนบกับผิวหน้าที่ร้อนผ่าวของตัวเอง "นายไม่ได้ฝัน..."

ดวงตาสีเขียวแก่เบิกกว้าง หวนนึกย้อนไปถึงความฝันในวันนั้น...
ภาพที่อีรอวเรียกร้องเขา จูบเขาด้วยสัมผัสที่อ่อนโยน มันไม่ใช่ความฝัน...

"วันนั้นฉันมาหานายจริงๆ แล้วพี่จิเซลบอกว่านายนอนอยู่บนห้อง ฉันเคาะประตูแล้วเงียบไปหลายนาทีเลยถือวิสาสะเข้าไป..." อีรอสเริ่มมีสีฝาดฉีดบนใบหน้ามากขึ้นเรื่อยๆ เพราะภาพในตอนนั้น ความรู้สึกในตอนนั้น เขายังจำได้...ทุกๆอย่าง

"แล้วทำไม...." โดเรี่ยนทำท่าเหมือนจะเรียบเรียงคำพูดออกมาไม่ได้ จะบอกว่าเจ็บปวดที่โดนปั่นหัวก็ไม่ใช่ จะดีใจก็ไม่เชิง สับสนในตัวเองอย่างที่สุด

"ขอโทษนะ..." อีรอสพูดสียงอ่อย รู้ตัวเหมือนกันว่าทำอีกฝ่ายเจ็บปวดแค่ไหน "ไม่ได้ตั้งใจจะปั่นหัวนายเลย แต่ทิฐิฉันมันเยอะ เยอะมากเสียด้วย...นายเข้าใจมั้ย?"

โดเรี่ยนไม่รู้หรอกว่าเข้าใจเรื่องอะไร หรืออาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีรอสพูดเรื่องอะไรอยู่
เขาตรงเข้าจูบอีรอส บดเบียดริมฝีปากร้อนผ่าว เรียวลิ้นตวัดลึกสอดแทรกความหวานเข้าหาอีกฝ่ายที่่แม้จะตกใจและก็ตอบสนองเขาด้วยดี

บรรยากาศอันตรายจนโดเรี่ยนรู้สึกได้ เขาอยากจะทิ้งความคิด ความระแวดระวังทั้งหมดออกไป
ช่างหัวมัน..ไม่ว่าที่นี่จะเป็นที่ไหน
ช่างหัวมัน..ไอ้เหล่าแม่ๆที่เมาท์กันอยู่ข้างนอก
ช่างหัวมันทุกคนในบ้านหลังนี้

ร่างสูงดึงตัวอีรอสไปติดเคาน์เตอร์แบบบิวด์อินที่ใช้ทำอาหาร มือปัดอุปกรณ์เครื่องครัวให้พ้นทาง ดันร่างอีรอสให้ขึ้นไปนั่งเกยไว้ทั้งที่ยังไม่ละจูบ ปลายลิ้นร้อนลากผ่านซอกคอขาว เสียงครางตัดสติของเขาออกจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง เขาหยุดไม่ได้แล้ว

เสื้อลายสก๊อตสีฟ้าโดนปลดกระดุมทั้งแถบ มือสากลากเข้าเล้าโลมยอดอกสีสวย แตะ ดัน บีบ ก่อนจะใช้ลิ้นเข้าปลุกอารมณ์อีกทางจนอีรอสรู้สึกเจ็บ แต่เป็นความเจ็มที่สุขสมเหลือเกิน

ขาเรียวโดนอ้าออกกว้างให้ร่างสูงทำได้ถนัด ปลายเท้าเกาะเกี่ยวช่วงเอวของโดเรี่ยนเอาไว้ มือรั้งใบหน้าร่างสูงให้บดเบียดหน้าอกของเขามากขึ้น ริมฝีปากส่งเสียงร้องคราง ไม่สนใจแล้วว่าใครจะได้ยิน

ยอดอกเปียกชื้นชูชันเป็นสีแดงระเรื่อทั้งสองข้าง กางเกงถูกถอดราวกระชากติดอยู่ปลายขา
มือหนารั้งต้นขาขาวขึ้น พรมจูบขบบริเวณเนื้ออ่อนจนเป็นรอยจ้ำซ้ำๆหลายที่ ปลายลิ้นสากเลียลิ้มบริเวณโคนขาและเชิงกรานอย่างกลั่นแกล้งให้ร่างบางกระตุกเล่น

สัมผัสจากลิ้นอุ่นเข้าจากบริเวณปลายยอดแก่นกาย เชื่องช้า เนิ่นนาน คนถูกสัมผัสแทบคลั่ง กดบางกดเข้าที่ศีรษะอีกฝ่ายให้เข้าครอบครองทั้งหมดเสียที โดเรียนขืนตัวไม่ทำตาม เขาใช้ปลายเลยเลีบไปรอบๆเท่านั้น

"อ๊า.... ด..โดเรี่ยน..อย่าแกล้ง...อา.." อีรอสปรือตามอง อารมณ์พุ่งสูงจะแทบจะถึงจุดโดยที่อีกฝ่ายยังไม่ได้ทำอะไรเลยเสียด้วยซ้ำ

"จะออกแล้วเหรอ??" โดเรียนถามยิ้มๆให้รู้ว่าเขาจงใจแกล้ง

"ม..ไม่เอานะ..." อีรอสครางกระเส่าน้ำตาคลอเบ้า ริมฝีปากเยิ้มไปด้วยน้ำใสๆเมื่อโดเรียนยื่นนิ้วให้เขาตวัดเลีย

"ไม่เอาอะไรล่ะ?" เป็นคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบอย่างจริงแท้ เขามองภาพอีรอสที่ดูดดุนปลายนิ้วเขาอย่างมีอารมณ์ ฟันขาวขบเข้าที่ปลายนิ้วเล็กน้อยเป็นการยั่วที่ดูน่าฟัดยังไงชอบกล

โดเรี่ยนใช้นิ้วที่เปียกชื้นสอดเข้าช่องทางอย่างไม่เร่งร้อน ริมฝีปากขบกัดยอดชูชันเบาๆอย่างแก้แค้น ทำเอาอีรอสเกร็งไปทั้วตัว มือข้างที่ไม่ได้โอบจิกเรือนผมสีน้ำตาลแดงก็ปัดไปโดนอุปกรณ์ทำอาหารจนหล่นลงพื้น

"อย่าทำเสียงดังสิ" โดเรี่ยนดุไม่จริงจังนักด้วยเสียงแหบต่ำ เหลือบมองไปที่ด้ามพลาสติกกันร้อนของตะหลิวที่โงนเงนเจียนหล่น จึงคว้าขึ้นมาก่อน "เดี๋ยวจะทำโทษดีไหม?"

"ม...ไม่เอานะ..ไม่เอา" อีรอสมองตะหลิวในมือโดเรี่ยนก็รู้ชะตาทันที หัวเล็กส่ายไปมาจนผมปลิวยุ่ง "อา..โดเรี่ยน..อ..อย่านะ..."

โดเรียนอมยิ้มตั้งใจแทะเล็มแก่นกายร่างบางที่มีน้ำใสๆจากปลายยอดเอ่อเยิ้ม "ไม่ทำแบบนั้นหรอกน่า แบบนั้นฉันก็อิจฉาตะหลิวแย่สิ..."

"บ..บ้า..." อีรอสทุบไหล่คนช่างแกล้งเบาๆ

เสียงหวานครางสมใจเมื่อร่างสูงเข้าครอบครองแก่นกายทั้งหมดด้วยริมฝีปาก ลิ้นเรียวเล็กตวัดเลียริมฝีปากตัวเองอย่างสมใจ ปลายเท้าเหยียดเกร็งกระสันทั่วร่าง

โดเรี่ยนขยับนิ้วเข้าออกจนช่องทางไหลลื่น ปากดูดเลียส่วนปลายตั้งชันผละออก มือที่ใช้รั้งขาเรียวเลื่อนมาปลดซิปตัวเองแทนแล้วจึงใช้สองมือรั้งขาเรียวทั้งสองข้างขึ้น หลังบางติดผนังกระเบื้องเย็นเฉียบ แยกเรียวขาออกกว้าง ให้ร่างสูงค่อยๆดันของตัวเองเข้าไปในร่างจนสุดได้อย่างถนัด

"อา....ไม่ได้ฝันที่มันสุดยอดเลย.." โดเรี่ยนพูดเสียงแหบพร่า "อืมมม ข้างในนายมันร้อนแล้วก็แน่นไปหมด..สุดยอดดด"

"อือออ" ร่างบางที่ดูจะไม่ได้สติคราง สะโพกบางแอ่นขยับอย่างเร่งเร้า

มีหรือที่โดเรี่ยนจะไม่สนอง เขาขยับเข้าออกอย่างรุนแรงสองสามครั้งร่างบางก็เกร็งตัวสั่น น้ำขุ่นขาวเลอะเต็มท้องน้อยทั้งของตัวเองและร่างสูง น้ำตาไหลอาบดวงแก้มทั้งสองข้างพร้อมเสียงครางสูง

ร่างสูงยังคงขยับต่ออย่างเนิบๆก่อนจะเร่งจังหวะรุนแรงเข้าลึก อีรอสส่ายหัว หยาดเหงื่อปะปนกับน้ำตาเต็มไปหน้า แก่นกายตั้งชันอย่างมีอารมณ์ร่วมอีกครั้ง สะโพกบางขยับไหวเป็นจังหวะเดียวกับร่างสูงเพื่อที่จะได้สอดใส่เข้ามาได้ลึกและแรงมากขึ้นไปอีก

"ยั่วกันเกินไปแล้วนะ..." โดเรี่ยนพูดอย่างลำบาก ตัวเขาเองก็จะไม่ไหวแล้วเหมือนกัน

"อา...อา...อีกสิ..อีก.." อีรอสเพ้อคราง แขนเล็กยันตัวเองไว้ไม่ให้ล้มไปด้านข้างเสียก่อน อีกข้างโอบรอบคอโดเรี่ยน เกี่ยวจิกปลายผมอย่างเผลอไผล

ร่างสูงจัดให้ตามที่ขอจนอีรอสถึงจุดอีกรอบ ปลายเท้าโอบรัดรอบเอวหนา เอาใจคนร่างสูงให้เข้ามาลึกกว่าเดิม
โดเรี่ยนเร่งจังหวะตามสัญชาติญาณ

"อึก.." โดเรี่ยนดันเข้าจนสุดก่อนจะปลดปล่อยเต็มช่องทางจนเอ่อล้น

ความอุ่นร้อนแผ่ซ่านทั่วร่างบางจนแทบหมดสติ ไร้เรี่ยวแรงจะยันตัวเอง โดเรียนจึงถอนตัวออกและช่วยอุ้มอีรอสตรงไปยังห้องน้ำที่อยู่ด้านในห้องครัว

สายน้ำอุ่นเรียกสติอีรอส เขานั่งบนเก้าอี้พลาสติกโดยมีโดเรี่ยนกำลังฟอกสบู่ให้ ทั้งคอ อกจนปลายเท้า ทุกกระเบียดนิ้วไม่เว้นแม้ส่วนกลางลำตัวและช่องทางด้านหลัง

"อ๊ะ..." อีรอสครางอย่างลืมตัวมือสัมผัสจากฟองสบู่และความอุ่นของมือโดเรี่ยนลูบเข้าที่หว่างขา "อ..อย่าสิ.."

โดเรี่ยนกระตุกยิ้มพร้อมยักไหล่ "ไม่ได้ตั้งใจนะ...แต่ว่าถ้าของนายตื่นขึ้นมา จะว่าฉันหักโหมนายไม่ได้นะ"

.

อีรอสเดินออกมาจากในครัวด้วยชุดเดิม ไร้คราบไคลเหงื่อแถมมีกลิ่นหอมของสบู่ติดตัวไม่ได้ทำให้ใครสงสัยได้เลย

โดเรี่ยนที่เดินตามออกมาก็ทำสีหน้าปกติ ทักทายคุณแม่ของอีรอสและเข้าร่วมวงสนทนาด้วยจนกระทั่งอีกฝ่ายลากลับ

"เตรียมตัวไว้เถอะ..." คุณแม่ของอีรอสพูดขึ้นเมื่อโดเรี่ยนเดินมาส่งที่หน้าประตูรั้ว "อย่าคิดว่าการที่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้จะหมายความว่า 'ไม่รู้ไม่เห็น' นะ...หึหึหึ"

โดเรี่ยนยิ้มบางๆไปให้อย่างไม่คิดจะปิดบัง เหลือบมองอีรอสที่ยืนหน้าแดงอยู่ข้างตัวเอง

"แล้วเจอกันนะอีรอส..."

ร่างสูงพูดเสียงนุ่ม กระซิบเข้าข้างหูบางที่เริ่มแดงลุกลามจากใบหน้าหวาน ยืนมองส่งจนกระทั่งร่างบางลับตาไป
โดเรี่ยนถอนหายใจ ในที่สุดทุกอย่างก็เข้าทาง
ยกผลประโยชน์ให้พี่เดเมี่ยนนิดนึง ให้แม่อีรอสมากหน่อย
เพราะร่างบางเองแท้ๆที่มาปรับความเข้าใจกับเขา

"ไปเก็บกวาดครัวด้วยนะยะ ทำอะไรไว้น่ะ..."

เสียงคุณแม่เซปดังขึ้นด้านหลัง โดเรี่ยนพยักหน้าอย่างรับผิดชอบ มุมปากกระตุกยิ้มก่อนจะเดินเข้าบ้านไป

ให้เขาล้างครัวใหม่เลยก็ยังได้ ล้างทั้งบ้านก็ยอม!!
เพราะคุ้มเกินคุ้ม!!

.

END..

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Talk ::

ไม่ได้แต่งอย่างใจนึกเท่าไหร่ ออกมาเลยไม่ค่อยจะพอใจ เพราะตอนแต่งสามตอนแรกมันคนละฟีลกับช่วงหลังๆเลย กลายเป็นว่าออกมาเละๆยังไงชอบกล

ห่างเหินจากฟิคมากแสนนานนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
กลับมาเหลามือเสียใหม่

ต่อไปนี้จะพยายามให้มากขึ้นนะ ^^,,

edit @ 4 Mar 2008 01:48:04 by 『 F. 』

edit @ 4 Jun 2008 16:59:29 by 『 F. 』