# Colourless Rainbow #

[Reborn Fanfic] : Truth - 5
Main : 8059
Type : Y (*Warning*)

------------------------------------------------------------------

แผ่นหลังชื้นเหงื่อพิงแนบไปกับกำแพงคอนกรีตเย็นเฉียบ เสียงหอบกระเส่าดังปะปนไปกับเสียงแอร์ที่ดังหึ่งๆ บรรยากาศภายในห้องร้อนระอุอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน กางเกงสแลคสีดำถูกเขี่ยไปกองข้างเตียง เสียงขยับตัวและเสียดสีของเนื้อผ้าก็ดูเหมือนจะดังเกินกว่าทุกอย่างภายในห้อง

ประสาทการรับกลิ่นก็ดูเหมือนจะเพี้ยนไปเสียหมด กลิ่นเหงื่อถูกกลบด้วยความหอมของครีมอาบน้ำที่ร่างบางใช้ประจำ เรือนผมสีเงินนุ่มมีกลิ่นหวานชวนให้กดจมูกลงไปอีกนับครั้งไม่ถ้วน แต่สิ่งที่รัญจวนใจจริงๆคือ รสชาติหวานล้ำของริมฝีปากที่คอยเอาแต่ก่นด่าอยู่เสมอ เวลาได้ลุกล้ำปลายลิ้นเข้าไปหยอกล้อ เขาสนุกกับการรุกไล่อย่างขาดประสบการณ์ของตัวเองและอีกฝ่าย มือเข้าสัมผัสผิวเนื้อเนียนทาบเลื่อนไปยังจุดอ่อนไหว รู้สึกดีที่ได้ยินเสียงครางลอดออกมาให้ได้ยินข้างใบหู

ใบหน้าโกคุเทระแดงก่ำจนเขาอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าหากมีอะไรมาจิ้มอาจจะแตกออกก็เป็นได้ พอคิดแบบนี้ก็อยากจะทำให้ แดงไปมากกว่านี้อีก มันเหมือนเป็นเครื่องหมายที่บอกเขาได้ว่า อีกฝ่ายรู้สึกยังไงเวลาที่เขาสัมผัสแต่ละส่วนบน เรือนร่างบางนั้น แรงโน้มถ่วงก็ดูเหมือนจะลดลงกว่าปกติ ยามาโมโตะถึงได้รู้สึกเบาเหลือเกินเวลายกตัวร่างบางขึ้นเล็กน้อย มือที่เต็มไปด้วยสายรัดขยุ้มคอเสื้อเขาจนยู่ไม่เป็นทรง

“กอดฉันเอาไว้สิ...” ยามาโมโตะกระซิบเสียงเบา ไถแก้มตัวเองลงบนหลังมือที่เกาะคอเสื้อเขาแน่น

“อือ...” มือเข้าโอบคอร่างสูงตามคำสั่งเหมือนคนเพ้อ เรียกรอยยิ้มจากคนอารมณ์ดีได้อีกระลอก “อา...เตียง...”

ร่างสูงจงใจไม่ตอบรับใดๆ ไซร้จมูกบนยอดอกตั้งชันพร้อมขบลงไปอย่างหมั่นเขี้ยว อีกมือขยับจุดไวสัมผัสของอีกฝ่ายไม่หยุด สะโพกที่แอ่นเร้าตอบรับเข้าจังหวะกับมือทำให้เขาหมดความอดทนไปทุกทีๆ เรียวขาขาวเกี่ยวสะโพกร่างสูงไว้อีกทอด เมื่อไม่สามารถยืนบนพื้นได้อีกต่อไป ท่าทางทั้งคู่ดูลำบาก แต่กลับไม่มีใครคิดจะเปลี่ยนมัน

“รักนายจัง....” ยามาโมโตะก้มกระซิบกับริมฝีปากที่เผยอรอรับจูบจากเขา “นายเป็นแบบนี้ก็น่ารักดีนี่นา...”

“อ...ไอ้บ้า..” โกคุเทระเลื่อนสายตามองริมฝีปากยิ้มแย้มที่ขยับพูดราวกับจะยั่วเขา “อา...จูบ...”

“ทำไมเหรอ?” ยามาโมโตะยิ้มพาซื่อ มองโกคุเทระที่หน้าแดงขึ้นอีก

“ชิ....ป...อืมมมมมม เปล่า....”

ความปากแข็งของร่างบางยิ่งยั่วเขา ยามาโมโตะขยับหน้าเข้าไปใกล้ สัมผัสแผ่วเบาบนริมฝีปากแล้วละออกมาสองสามครั้ง

“อ๊ะ...” ร่างบางกระตุกคิ้ว ไม่สมใจที่อีกฝ่ายไม่ยอมจูบเขาเสียที

“รักฉันใช่มั้ย?” ยามาโมโตะยิงคำถามใส่ “ตอบสิ...แล้วจะจูบ...”

โกคุเทระย่นคิ้วแทบชนกัน “นายก็รู้อยู่...อ๊ะ! อย่าเพิ่ง...จะ..ไม่...”

ร่างสูงยิ้มอย่างซกซน เร่งความเร็วมืออีกข้าง ของเหลวขาวขุ่นทะลักใส่มือของเขา “ว่าไงนะ โกคุเทระ?”

“ไอ้บ้าเอ๊ย...อุ๊บ!”

ยามาโมโตะไม่ปล่อยให้ริมฝีปากบางต่อว่าได้อีก ซึ่งเขาคิดว่าวิธีนี้ใช้ได้ผลดีทีเดียว ยิ่งจูบลึกล้ำเท่าไหร่ ร่างบางก็ดูเหมือนจะเคลิ้มไปมากเท่านั้นจนจุดไวสัมผัสตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้ง ร่างสูงมองมือตัวเองที่เต็มไปด้วยคราบขาว ลิ้มเลียรสชาติไปส่วนหนึ่งแล้วเข้าจูบร่างบางอีก ได้รสเค็มประหลาดๆพร้อมกลิ่นคาวเล็กน้อย

“ยา...ยามะ...อ๊ะ!!!”

ร่างสูงเลื่อนนิ้วสอดเข้าช่องทางด้านหลัง แม้จะไม่ได้เร่งร้อน แต่ก็ทำให้ร่างบางกระตุกเกร็ง วงแขนโอบกอดยามาโมโตะไว้ แน่น แยกเรียวขากว้างออกอย่างรู้งานส่งผลให้สามารถสอดเข้าไปได้อีกนิ้ว

“ฉันเข้าไปนะ...” เสียงแหบต่ำกระซิบถาม แน่นอนว่าต่อให้ปฏิเสธตอนนี้ก็ไม่ทันเสียแล้ว

ร่างบางพยักหน้ารัวๆ สีหน้าเหมือนจะเจ็บร้าว แต่เสียงที่ออกมากลับหวานหูทลายความอดกลั้นลงได้อย่างดีเยี่ยม

ยามาโมโตะยกตัวร่างบางขึ้น ค่อยๆสอดตัวเองเข้าไปอย่างช้าๆ ดูปฏิกิริยาร่างบางเป็นระยะ ถ้าสะโพกกระตุกเกร็ง เขาก็จะหยุด รอจนร่างกายอีกฝ่ายเริ่มชินแล้วจึงลงลึกเข้าไปอีกจนสุดกาย

“อ๊ะ...มัน...ลึก..ลึกเกิน...ไป” โกคุเทระส่ายหน้า ผมชื้นเหงื่อนาบกับแก้มแดงระเรื่อ

“อืมใช่....ฉันหลงรักนายจนถอนตัวไม่ขึ้นเลยล่ะ” ยามาโมโตะตอบพลางพรมจูบบนใบหน้าร้อน

“ไม่ได้หมายถึงแบบนั้น! อ๊ะ!!! อย...อย่าเพิ่งขยับ..”

มีหรือที่ร่างสูงจะใส่ใจทำตาม? เขาขยับเป็นจังหวะเชื่องช้า รู้สึกแสบผิวเนื้อแถวไหล่ เดาเอาว่ามาจากฝีมือร่างบาง ตรงหน้าเขาเนี่ยแหละ

“พอได้ทำแบบนี้แล้ว รู้สึกไม่อยากปล่อยนายไปเลย...”

“อา...อ่ะ...อย่า...พูด...ไป...อืมมม ทำ..ไปสิ....เว้ย...” สะโพกบางรับจังหวะการสอดใส่ได้ดีจนน่าตกใจ ร่างบางพยายาม ทิ้งน้ำหนักลงกำแพงให้มากที่สุด แม้ว่าตอนนี้กำแพงจะเริ่มลื่นเพราะเหงื่อของเขาเองก็ตาม

“อืม..ก็กลัวเสร็จแล้วนายจะไม่พูดกับฉันนะสิ...” ยามาโมโตะยิ้มให้ ก่อนจะแลบลิ้นไล้ปลายยอดอกที่ตั้งชัน

“ท...ทำไมจะไม่พูดล่ะ? อ๊า...” โกคุเทระเริ่มลำบาก คุยในสถานการณ์แบบนี้ เขาไม่ถนัดเลยจริงๆ “จะ...จ...ไป..แล้ว....”

“จะไม่ปล่อยนายไปอีกแล้ว....ไม่มีทาง...”

ยามาโมโตะดันกายเข้าสุดแรง ร่างบางแอ่นตัวปล่อยของเหลวเลอะเต็มหน้าท้องอีกฝ่าย แต่ร่างสูงยังไม่มีท่าที ว่าจะหยุดกิจกรรมนี้ลง

คนตัวบางถูกอุ้มทั้งๆที่ยังไม่ได้เปลี่ยนท่า ย้ายไปบนเตียงที่โกคุเทระร้องหาในคราแรก ร่างสูงขยับต่ออย่างกระแทกกระทั้น

“อะ!!! ยา....ยามาโมโตะ!” สองแขนยังคงโอบรอบคอร่างสูงไว้แน่น ร้องครางรับความรู้สึกของร่างสูงที่ถาโถมเข้าใส่

“อา....” ยามาโมโตะปล่อยของเหลวอุ่นภายในร่างกายโกคุเทระ ก่อนจะจงใจนอนทับคนตัวบางกว่าทั้งอย่างนั้น

.

“น...หนักนะ....ออกไปเลย!” โกคุเทระดันไหล่ร่างสูงที่ไม่แม้แต่จะเขยื้อนสักนิด เดาได้แค่ว่าเขาหมดแรง ไม่ก็ร่างสูง หนักเกินไป

“ไม่เอา...บอกแล้วไงว่าจะไม่ปล่อยนายไปอีกแล้ว...” ยามาโมโตะพูดรั้น ซุกปลายจมูกตัวเองลงขมับร่างบางชื้นเหงื่อ

“รู้แล้ว....ก็อย่าปล่อยสิ...” ร่างกายกับคำพูดไปคนละหัวข้อ ปากก็เอ่ยรับความรู้สึก แต่มือก็ยังพยายามผลัก ยามาโมโตะออกไป

“อือ ก็นอนทั้งแบบนี้แล้วกัน” ยามาโมโตะพูดยิ้มๆ เข้าประเด็นอย่างแนบเนียน

“ไม่เอา! เหนียวตัวจะตายแล้ว แล้วนายก็กลับบ้านไปซะ!” โกคุเทระเบี่ยงหน้า หลบจมูกซุกซนที่เริ่มลามมาถึงพวงแก้มแดงๆ

“งั้นอาบน้ำก่อนนะ..” ยามาโมโตะยันตัวขึ้น มองหน้าร่างบางยิ้มๆ “อาบด้ว.....”

“ไม่!!!” พูดยังไม่ทันจบประโยค โกคุเทระสวนขึ้นทันควันใบหน้ายังแดงขึ้นได้อีกจนน่าทดลองดูว่าจะแดงไปได้อีกถึงไหน

“ทำไมล่ะ? เถอะน่า-----“ จมูกโด่งลงมาแถวลำคอขาวแทน น้ำเสียงอ้อนนิดๆที่ไม่เคยได้ยินดังเข้าโสตการรับรู้ของร่างบาง จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเขิน

“...........” โกคุเทระหมดปัญญาจะเถียง เขาแพ้ทางเสียงแบบนี้ ปล่อยให้ยามาโมโตะไล่ปลายจมูกตามใจชอบ

“ไม่ตอบ.....เดี๋ยวอีกรอบนะ?” ยามาโมโตะพูดยิ้มๆ เหมือนจะล้อเล่นแต่แววตาเห็นได้ชัดว่าเอาจริงๆแน่ๆ

“ไม่เอาเว้ย!!!!!!!”
.

.

.

to be continue....

*สุขสันต์วันเกิดยามาโมโตะ~~~*

>//[]//< ~~~~~

edit @ 24 Apr 2008 02:12:54 by 『 F. 』