# C O L O R E D #

[Reborn Fanfic] : Closed (ตอนเดียวจบ)
Main : 8059 and ????
Type : Y (*Warning*)

____________________________________________

โลกที่ไม่มีนายอยู่...ช่างสุดแสนจะน่าเบื่อ...

. 

อยู่ดีๆความคิดนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัวผม

ผมกรอกตามองเพดานที่ไม่คุ้นตาเอาเสียเลย สีเหลืองนวลแปลกๆกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อที่ลอยเข้าจมูกผม ทำเอาผมต้องคิดอยู่สักพักว่าที่นี่ที่ไหนและผมมาทำอะไรที่นี่กันแน่?

อา... ภาพความทรงจำของเมื่อคืนวานลอยเข้าหัวผม
ผมสลบไปและถูกนำส่งโรงพยาบาลตอนเที่ยงคืนเศษ...

ผมมองไปยังโซฟาที่อยู่ถัดไปไม่ไกล
เห็นเสื้อคลุมกันหนาวของพ่อวางอยู่กับกองผ้าห่ม

เมื่อคืน...พ่อคงมานอนเฝ้าผม...

เท่าที่นึกดู ผมคงหยุดเรียนไปราวสองวันแล้ว
พวกนั้นจะเป็นยังไงบ้างนะ?
จำได้ว่าเมื่อวาน ตอนผมสติเลือนลาง เจ้าสึนะโทรมาหาผม น้ำเสียงท่าทางเป็นห่วงน่าดู มีเสียงแรมโบ้ อี้ผิง กับเจ้าหนูที่ชอบเล่นเป็นมาเฟียโวยวายดังลอดเข้าสายมา อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

"หายเร็วๆนะยามาโมโตะ"

เสียงสึนะแทบจะตะโกนให้ผมได้ยินเพื่อแข่งกับเสียงเจื้อยแจ้วพวกนั้น

พอวางสาย ทุกอย่างก็เงียบสนิท
จะเปิดทีวี ก็ไม่มรู้ว่าจะดูอะไร จะขยับไปไหน ก็ติดสายน้ำเกลือ...

น่าเบื่อ...

ผมบ่นในใจอยู่ไม่นาน นางพยายาลก็เดินเข้ามาพร้อมคุณหมอ ตามหน้าที่ที่เข้ามาตรวจทุกๆ 4 ชั่วโมง

"อาการยังไม่คงที่เลยนะ..." คุณหมอพูดก่อนจะเอาหูฟังออกมาคล้องคอไว้ตามเดิม "จะอยู่ต่ออีกสักคืนมั้ย? ให้น้ำเกลืออีกสักขวดน่าจะดีขึ้นนะ"

ผมนิ่งไปชั่วอึดใจ
ใขผมมันไม่อยากจะอยู่ต่อแม้แต่นาทีเดียว เพราะที่นี่มันสุดแสนจะน่าเบื่อ การนอนนิ่งๆทั้งวันไม่ใช่วิสัยของผมอยู่แล้วด้วย
อีกอย่าง....

"ไม่ล่ะครับ ผมออกเลยดีกว่า"

นางพยาบาลพูดถึงข้อดีในการอยู่ต่อโน้มน้าวใจผม แต่นั่นก็ไม่มีทางสำเร็จหรอก
สักพักพวกเขาก็ออกไป ปล่อยให้ผมอยู่ในห้องผู้ป่วยโดยลำพังอีกครั้ง

โทรศัพท์มือถือของผมดังขึ้น ชื่อหน้าจอคือพ่อของผมเอง
พ่อโทรมาถามความแน่ใจด้วยคำพูดที่เหมือนกับที่หมอพูด มันตลกสิ้นดี
แต่พ่อของผม เชื่อในการตัดสินใจของผมเสมอ พ่อจึงทำเรื่องออกให้โดยไม่ซักไซร้อะไรต่ออีก

.

**

.

ผมหิ้วกระเป๋าสัมภาระที่แทบไม่มีอะไรเลยเดินกลับบ้าน ซึ่งผมให้พ่อกลับไปก่อนแล้วเพราะรู้ดีว่า พ่อต้องปิดร้านไปสองวันเพื่อที่จะมาดูแลผม พ่อคงอยากจะเปิดร้านพรุ่งนี้ และถ้าจะทำอย่างนั้น พ่อคงต้องเตรียมของมากเลยทีเดียว

ผมสำรวจยาห่อใหญ่ที่หมอให้มา พยายามจำเวลากินแต่ละเม็ดเอาไว้ก่อนจะเก็บมันลงกระเป๋าไป มองรอบๆที่เริ่มเงียบสนิทก็แค่นยิ้ม สมกับเป็นแถวนี้จริงๆ

ผมเข้าโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด แค่เดินกลับก็ยังไหว
ที่สำคัญคือ มันผ่านหน้าบ้านของเจ้าสึนะน่ะสิ

ในขณะที่รอบข้างเงียบสงัด มีเพียงบ้านเจ้านี่เท่านั้น ที่ออกเสียงครื้นเครง(หรือจะเรียกได้ว่าเอะอะโวยวาย)ตลอดเวลา

ผมตัดสินใจแล้วว่าจะไม่เข้าบ้านของเจ้าสึนะ
คนที่ผมอยากเจอหน้าจริงๆ ไม่ใช่เจ้านั่น

"โอ๊ะ..."

ผมเห็นคนเดินออกมาจากบ้านของสึนะ ร่างนั้นกำลังหันหลังไปโบกมือล่ำลาเจ้าของบ้าน
ให้ตายสิ...
นี่สวรรค์จงใจรึเปล่า? พอบอกว่าอยากเจอก็ส่งมาเลยเหรอ? มันปุบปับมากเลยนะ!

"ไง" ผมตัดสินใจทักออกไปอย่างทุกที อดไม่ได้ที่จะน้อยใจนิดๆ เพราะคนนี้น่ะ ไม่เคยโทรมา หรือไปเยี่ยมเลยสักครั้งเดียว

"อ๊ะ!" ร่างบางท่าทางตกใจพอสมควร แต่ผมว่าสีหน้าแบบนี้ก็ตลกดีนะ ผมเลยยิ้มออกมา "ยังไม่ตายสินะ?"

ผมยิ้มให้กับคำพูดนั้น สังเกตเห็นเหงื่อเม็ดเล็กๆบนหน้าผากนั่น

"นี่เพิ่งออกมารึไง?" ผมพยักหน้า เห็นเขากรอกตาไปมาอย่างหงุดหงิด (ซึ่งก็ทำทุกครั้งเวลาอยู่กับผม) "นี่มันกี่โมงแล้วห๊ะ?"

เจอคำถามแบบนี้เข้าไป งงไปเล็กน้อย
ผมไม่มีนาฬิกาติดตัวเลยนะ!

"มองซ้ายมองขวาทำไม? ถามว่ารู้มัยว่าตอนนี้มันกี่โมงแล้ว? สี่ทุ่มกว่าแล้วนะเจ้าโง่! ยังมาเดินตากลมอะไรแถวนี้อยู่ได้!!"

"ก็กำลังกลับบ้าน เพิ่งออกจากโรงพยาบาลมา" ผมทำหน้างงๆใส่คนที่กำลังหงุดหงิด บอกได้เลยล่ะว่าผมอารมณ์ดีขึ้นแล้ว และพูดได้อย่างไม่หลงตัวเองเลยล่ะว่าเขาเป็นห่วงผม (หรือคุณว่าไม่จริง?)

ร่างบางเสยผมอย่างหงุดหงิด ไม่พูดอะไรต่อ แต่เดินไปอีกทาง เป็นอันรู้กันว่าบทสนทนาของเราจบลงแค่นี้
พวกเรามักจะเป็นแบบนี้เสมอ
ผมพอใจกับมันนะ อะไรที่รู้กันสองคนน่ะ มันน่าสนุกดีไม่ใช่เหรอ?

"จะเดินตามมาทำไมห๊ะ เจ้าโง่?"

ผมสะดุ้ง
เผลอคิดเพลินไม่ีู้ทันรู้ตัว มองไปรอบๆถึงได้รู้ว่าผมอยู่หน้าที่พักของโกคุเทระซะแล้ว

"ไม่ได้ให้ยืนทำหน้าโง่นะเว้ย! กลับไปนอนได้แล้วเจ้าบ้า!!"

มือที่เต็มไปด้วยแหวนยันหน้าของผมให้ถอยออกไปในขณะที่เขากำลังไขกุญแจเข้าห้อง

"ฮะๆๆ"

"ขำอะไรของแก?" โกคุเทระหันมาพูดใส่ทันที ปฏิกิริยาตอบสนองทันท่วงทีแบบนี้ ผมชอบจัง (ชอบมองหน้าเขา บางทีมันก็น่ารัก)

"ฉันนอนมาพอแล้วน่า ยังไม่ง่วง แล้วก็ไม่เพลียง่ายๆหรอก"

โกคุเทระหน้าแดงวาบ คิ้วขมวดจนมันใกล้ชนกันทุกที (ผมกำลังลุ้นอยู่ว่าเมื่อไหร่มันจะผูกเป็นโบ)

"ม...ไม่ได้เป็นห่วงเลยเฟ้ย!! ฉันกำลังไล่นายอยู่นะ!!!"

ผมอดจะยิ้มกว้างไม่ได้ ยังไม่ได้พูดอย่างหลงตัวเองสักคำเลยนะว่าเขาเป็นห่วงผม แต่กลับยอมรับออกมาเองแบบนี้
นี่ผมควรทำไงดีเนี่ย??

"ป...ปล่อยมือสักทีสิเว้ย!! ฉันจะเข้าไปนอนแล้ว!!!" เขาว่าพลางสะบัดมือออกไป

ผมก็เพิ่งรู้ตัวเนี่ยแหละว่าจับมือโกคุเทระอยู่ ให้ตายสิ ผมยังไม่อยากปล่อยเลยนะ เพราะงั้น ผมยังไม่ปล่อยแล้วกัน

"เฮ้ย??" โกคุเทระโวยวายใหญ่ที่ผมจับมือเขาไว้แน่น ทำไงได้ล่ะ ผมคิดถึงเขา "นี่แกจะไม่ปล่อยใช่มั้ย?"

เอาอีกละ...มามุขประมาณนี้ เดี๋ยวต้องมีตูมตามอะไรออกมาแน่ ผมขัดไว้ก่อนดีกว่า

"นี่" ผมเห็นเขาชะงักไป แสดงว่าได้ผล "ฉันคิดถึงนายนะ"

ผมส่งยิ้มให้เขา ท่าทางตอนนี้ของโกคุเทระน่ารักมากๆทีเดียว เขาพยายามกลั้นอะไรสักอย่าง จนกลายเป็นว่าหน้าแดงเถือก ไหล่ไหวสั่นน้อยๆ คิ้วก็ขมวดมากกว่าเดิมด้วย มือบางๆที่อยู่ในมือผมก็ชื้นเหงื่อ เขากำลังตื่นเต้นอะไรนะ?

"อ...เออ!!"

โกคุเทระตอบกลับ เสียงเขาสั่นน้อยๆ
นี่ถ้าผมไม่ได้คิดไปเอง เขากำลังเขิน?? (ปกติเคยตอบกลับซะที่ไหนล่ะ?)
แสดงว่าเขาก็คิดถึงผมเหมือนกันรึเปล่า??

"เฮ้ยยยย แล้วเข้ามาทำไม??"

ทำไงได้ล่ะ? อดใจไม่อยู่ซะแล้วสิ (ใครให้ทำตัวน่ารักๆแบบนี้ใส่ผมล่ะ? ว่าแต่ผมบอกคุณรึยังว่าผมคิดถึงเขาแค่ไหน?)

.

___________________________________________

.

(ตัดฉากอย่างเลวๆ)

.

- ร้านทาเคซูชิ -

.

เสียงเลื่อนประตูทำให้เจ้าของร้านหันหลังกลับมาดู ความว่างเปล่าที่เจอทำให้ติดใจสงสัยเล็กน้อยจนอดพึมพำออกไม่อย่างเสียไม่ได้

"นึกว่าเจ้าทาเคชิจะกลับมาแล้วซะอีก"

พูดจบก็ยักไหล่หมุนตัวกลับเดินเข้าครัวต่อ คาดไว้ในใจว่าวันนี้จะเตรียมของสำหรับขายพรุ่งนี้ให้เสร็จ ซึ่งแน่นอนว่ามีปลาบางส่วน(หรืออาจจะทั้งหมด)ต้องไปเอาที่ตลาดแต่เช้า

เสียงประหลาดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด
นอกจากเสียงฮัมเพลงของเจ้าของร้านที่กำลังลับมีดอยู่ ไม่น่าจะมีเสียงอื่นแทรกเข้ามาได้
โดยเฉพาะเสียงที่บ่งบอกว่าแหล่งที่มาของเสียงอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลแบบนี้

เจ้าของร้านซูชิสืบเท้าเสียงเงียบ ค่อยๆออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ พยายามหาที่ที่ตัวเองเสียเปรียบน้อยที่สุด และมองได้ในบริเวณกว้างมากที่สุด ในมือมีมีดคมปลาบที่เพิ่งลับกันสดๆร้อนๆถือเตรียมพร้อมอยู่

"นี่เหรอคนขายซูชิธรรมดา?"

เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้น เท่านั้นก็เป็นเหตุผลเพียงพอที่ทำให้ลดมีดในมือลงได้แล้ว

"แล้วใครให้นายเข้ามาหลบๆซ่อนๆแบบนี้ล่ะ?"

เจ้าของร้านซูชิถอนหายใจยาวพร้อมส่งยิ้มให้เพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอมาระยะนึงแล้ว (นี่เจอกันเป็นระยะๆรึไง??)

"ก็แค่เข้ามาดูลาดเลา เห็นไม่ปิดไฟนอนซะที พรุ่งนี้ยังไงก็จะเปิดร้านให้ได้สินะ?" มือสากลูบคางที่มีเคาขึ้นหรอมแหรมยิ้มอย่างรู้ทัน เดินพาร่างตัวเองไปนั่งตรงเคาน์เตอร์ซูชิบาร์

"มีแต่สาเก เอาไปก่อนแล้วกัน" เจ้าของร้านส่งขวดสาเกขนาดกลางให้แขก(?) ก่อนจะเบือนหน้าไปลับมีดต่อ

"นายแน่ใจนะว่าจะเอาไว้แล่ปลา ไม่ได้เอาไปฟันใคร?" อิเอมิทสึอดไม่ได้ที่จะแซว มองสาเกในมืออย่างพอใจ (ดีกว่าไม่มีอะไรดื่ม) "รินให้ด้วยไม่ได้เหรอ?"

เจ้าของร้านซูชิวางมีดลง พูดด้วยเสียงติดรำคาญ แต่ปากหยักยิ้มอย่างคนรู้แกวกันดี "นี่นายจะไม่ให้ฉันเปิดร้านพรุ่งนี้ให้ได้สินะ?"

อิเอมิทสึเพียงแต่ยิ้ม ไม่ตอบอะไรออกมา ทำให้เจ้าของร้านถอนหายใจยาวๆอีกครั้ง หยิบแก้วสาเกออกจากตู้และเดินออกมานั่งเก้าอี้ด้านข้างคนเอาแต่ใจ

"ถ้าไม่ตามใจนาย วันนี้ฉันคงไม่ได้นอนอย่างเป็นสุขสินะ?" สึโยชิยิ้มพลางเทสาเกให้ รู้สึกเหมือนบรรยากาศเก่าๆกลับคืนมาอีกครั้ง (ก็เป็นลุงกันหมดแล้วนี่ลุงงงงง)

"ไม่ได้นั่งกินแบบนี้กับนายมาตั้งนานแล้วนะ" อิเอมิทซึจิบสาเก มองทอดสายตาออกไปในภวังค์ ภาพที่เขาสองคนทำงานร่วมกันมา เวลาช่างผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน

"นายละเมออยู่เหรอ? ได้ข่าวว่าเดือนที่แล้วนายก็มา ลากฉันไปก๊งเหล้าจีนที่ลานโล่งริมแม่น้ำไม่ใช่เหรอ?" สึโยชิค้านพลางหัวเราะ

"แต่ช่วงเวลาที่ไม่นาย มันผ่านไปช้าจนน่าเบื่อนี่นา" อิเอมิทสึหันไปสบตากับสึโยชิเข้าพอดี เจ้าของร้านซูชิทำหน้าเก้อๆอย่างไม่รู้ว่าจะหลบตายังไง

"พอเถอะ เดี๋ยวเจ้าทาเคชิกลับมาจะยุ่ง" สึโยชิยกสาเกดื่มรวดเดียวหมดจอก ลำพังแค่ดีกรีของสาเกไม่ทำให้เขาเมาจนหน้าแดงได้หรอกนะ

"จะกลับมาเร๊อ..."

สึโยชิหันไปมองคนพูดด้วยความงุนงง สักพักก็หัวเราะในลำคอออกมา "รู้ดีจริงนะ... แต่ก็เอาเถอะ ฉันก็ไม่แปลกใจนักหรอก"

"ฉันพอเข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมนายถึงเลือกเปิดร้านซูชิแบบนี้" อิเอมิทสึมองลงไปในจอกสาเก "เพราะว่ามันวุ่นวายดีใช่รึเปล่า?"

สึโยชิพยักหน้าก่อนจะตอบกลับยิ้มๆ "ก็ช่วงเวลาที่ไม่มีนาย ถ้าไม่ทำให้มันวุ่นวายเข้าไว้ มันก็คงเป็นช่วงเวลาที่น่าเบื่อนรกเลยล่ะ"

อิเอมิทสึมองภาพนั้นค้างไปนาน เขายิ้มออกมาอย่างเขินๆ

"พรุ่งนี้จะเปิดร้านให้ได้เลยเหรอ?" อิเอมิทสึเปลี่ยนเรื่อง เหลือบตามองสึโยชิที่จ้องเขาเขม็งก่อนจะหรี่ตามองที่เขาอย่างรู้ทัน "บางทีก็นึกเกลียดเหมือนกันนะเนี่ย ไอ้การรู้ทันเนี่ย"

"ฉันจะเปิดร้านให้ได้ ปิดมาสองวันแล้ว น่าเบื่อออก อีกอย่าง มันกลายเป็นนิสัยฉันไปแล้ว" สึโยชิหรี่ตามองอิเอมิทสึที่กำลังจิบสาเกกลบเกลื่อน "จะ-เปิด-ให้-ได้ แล้วพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าไปเอาปลาที่ตลาดด้วย"

"นายจำเรื่องเก่าๆได้รึเปล่า?" อิเอมิทสึเปลี่ยนเรื่องอีกครั้ง "จำตอนที่ฉันตื้อนายให้มาฝึกด้วยกันได้มั้ย?"

"จำได้สิ ตอนนั้นนายโคตรจะดื้อเลย" สึโยชิพูดแล้วก็อยากตบปากตัวเองนัก!

"แล้วนายคิดว่าตอนนี้ฉันจะฟังนายมั้ย?"

สึโยชิมองหน้าอิเอมิทสึแล้วก็ถอนหายใจ
ให้ตายสิ เรื่องฝีปากล่ะชนะมากหลายครั้ง แต่เรื่องการกระทำด้วยความดื้อดึงเนี่ย
เขาไม่เคยชนะสักครั้งเลย...

"ให้นายสิ นี่นายคิดว่านายอายุเท่าไหร่กัน?" สึโยชิลุกขึ้นเก็บขวดสาเกและจอกลงอ่างล้างจาน แม้ท่าทีจะดูเหนื่อยใจ แต่ทั้งคู่รู้ดีว่ามันไม่ใช่การบังคับแต่อย่างใด

"อายุเท่าไหร่ก็รักนายอยู่ตลอดก็แล้วกัน"

.

___________________________________________

จบเหอะ!!!

สงสารตัวเอง!!!
(ปวดท้อง...อาการคงกำเริบเพราะไอ้คู่หลังเนี่ย....)

คู่หลังเนี่ยนะ
ถ้าใครได้ซื้อแอนโธ Vogola Mista แล้วอ่านผลงานจากบ้าน HappyFamily ล่ะก็ มันจะมีอยู่ช่องนึงที่พ่อยามะสะโพกเป็นอะไรสักอย่างทำให้มาซื้อปลาไม่ได้

บอกแค่นี้ ไปจิ้นต่อเอาเอง (จะดีเร๊ออออออออ????)

**

เมื่อคืนเกิดเรื่องฝันบ้าบออีกแล้ว

ฝันว่าไปไพรเวทกับมาเฟีย59(แน่นอนว่าเราเป็น 80) แล้วไปเจออิเอมิทสึกับสึโยชิยืนคุยอะไรกันอยู่ไม่รู้
ด้วยความเจือก เลยเดินเข้าไปแอบฟังกัน
ได้ยินอะไรประมาณว่า คิดถึงอะไรสักอย่าง *ขนลุก*
แล้วก็ได้ยินเสียงเจ้าชายลอยมาไกลๆว่า "จะสับบบบบบบ"

แล้วก็สะดุ้งตื่น...

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!!!!!!!!!!!!!!!!!!

edit @ 11 Jun 2008 14:34:42 by 『 F. 』