# C O L O R E D #

[Reborn Fanfic] : Between Us (ตอนเดียวจบ)
Main : 8059 and ????
Warning : Y type
___________________________________________________

ผมเดินเข้าห้องเก็บตัวนักกีฬาด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย

ใช่แล้ว
วันนี้ผมมีแข่งเบสบอลในนามของโรงเรียน โชคร้ายหน่อยที่ไม่มีใครมาเชียร์เลยสักคน เพราะมันตรงกับวันเรียนธรรมดา
ที่สำคัญกว่านั้น วันนี้ห้องผมมีสอบย่อย แต่ผมก็ไม่ได้เดือดร้อนเท่าไหร่เพราะใช้สิทธินักกีฬาของโรงเรียนไปเต็มที่แล้ว

ที่ผมตื่นเต้นคือ เย็นวันนี้
ขอเกริ่นก่อนสักนิดคือ ผมไม่ได้เจอโกคุเทระมาสองสามวันแล้ว เพราะโค้ชเรียกซ้อมหนัก
เข้าเรียนก็ไม่ค่อยได้เข้า เก็บตัวเพื่อแข่งวันนี้เต็มที่
และเย็นนี้แหละที่ผมกับเขานัดเจอกัน ถึงแม้จะมีคนอื่นด้วยก็เถอะ แต่คิดว่ามันจะแย่กว่านี้ถ้าผมไม่ได้เห็นหน้าเขาเลย

ผมเก็บของยัดใส่กระเป๋าสะพายอย่างลวกๆเมื่อเห็นนาฬิกาที่ผนัง
อีกครึ่งชั่วโมงจะถึงเวลานัดแล้ว
ผมรุดออกมาหน้าสนามกีฬาโบกแท๊กซี่อย่างไม่ลังเล
โชคดีที่สถานที่นัดไม่ได้ไกลจากที่นี่นัก

ผมเดินค่อนข้างเร็วไปยังจุดนัดหมาย แต่ไม่เห็นใคร ก็เลยเดินไปแผงร้านหนังสือข้างๆฆ่าเวลาเล่น

"เฮ้ย..." มือโบกผ่านหน้าผมไปทำให้ผมละสายตาจากหนังสือออกใหม่มองตามเจ้าของมือ

"โกคุเทระ..." ผมมองเลยโกคุเทระไป เพื่อหาสึนะและพวกที่เหลือ "อ้าว...เจ้าพวกนั้นล่ะ?"

ร่างบางหยิบเงินจ่ายค่าหนังสือ สีหน้าไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก (ซึ่งนี่อาจจะเป็นสีหน้าปกติของเขาตอนอยู่กับผม) "รุ่นที่สิบไม่มา เพราะว่าแม่โทรมาบอกว่าแรมโบ้กับอี้ผิงหายไป รุ่นที่สิบเลยต้องไปตาม"

"เอ๋??" อดแปลกใจไม่ได้จริงๆ โดยปกติแล้วโกคุเทระจะต้องติดสอยห้อยตามสึนะไปไม่ใช่เหรอ? "แล้วนาย...ทำไม...?"

"ก็เพราะว่าไอ้บ้าตัวนึงลืมมือถือไว้ที่บ้านน่ะสิ เชื่อเขาเลย" ดวงตาสีเขียวเข้มเหลือบมองมาที่ผม "ทำให้โทรไปยกเลิกไม่ได้ รุ่นที่สิบก็กลัวนายจะมาเก้อ เลยส่งฉันมาแทน"

"อ้อ..." สมเหตุสมผลในแบบของโกคุเทระจริงๆ

พวกเราเดินออกมาจากแผงหนังสือ ผมรู้สึกเก้อๆที่มาถึงก็ต้องกลับเลย
แต่จากตรงที่ยืนอยู่ไปถึงทางออกหน้าสรรพสินค้าก็ไกลอยู่
ก็ยังดีที่ได้อยู่ด้วยกันนานอีกนิด

"หิว..."

"ห๊ะ?"

"บอกว่าหิว..." โกคุเทระเดินคล้ายคนหมดแรง "ตอนกลางวันกับข้าวห่วยแตก เลยไม่ค่อยได้กินอะไรลงไปเลย"

"แล้วนายจะกินอะไรล่ะ?"

ผมดีใจที่สถานการณ์เปลี่ยน เรียกว่าโชคดีดีมั้ยนะที่ได้กินข้าวเย็นกับโกคุเทระสองต่อสอง?
แม้จะไม่ใช่ครั้งแรก แต่สำหรับวันนี้ ผมถือว่ามันเหนือความคาดหมายจริงๆ

"อยากกินซูชิ..."

"เห??" ผมหูฟาดไปรึเปล่า?? ปกติเห็นบ่นจังว่ามันไม่อร่อยทุกครั้งที่ไปกินที่บ้านผม "แต่อยากกินอาหารชุดมากกว่า ไปร้านนั้นแล้วกัน"

ผมเดินตามเขาไปอย่างขำๆ เอาเถอะ ปกติโกคุเทระก็เป็นคนเลือกอยู่แล้ว ผมน่ะกินอะไรก็ได้

พวกเรานั่งคุยเรื่อยเปื่อยอย่างน่าขำ
มันน่าขำตรงที่เรื่องเรื่อยเปื่อยที่คุยคือเรื่องขำขันที่โรงเรียน เรื่องที่พวกเราอยู่ในสถานการณ์ทั้งคู่
ปกติแล้ว เราแทบจะไม่คุยเรื่องนี้กันเลยทีเดียว นั่นทำให้ผมเริ่มนึกแปลกใจ ว่าปกติแล้ว พวกเราคุยอะไรกัน?

จากนั้นเราก็ไปเดินซื้อของ
เจ้าตัวบอกว่าอยากได้เสื้อมีฮู้ดสักตัว ผมก็โอเคล่ะนะ
อะไรก็ตามที่ช่วยยืดเวลาออกไปได้ ผมไม่เกี่ยงอยู่แล้ว

พวกเราเดินเล่นกันอยู่นาน บรรยากาศดีจนผมเสียดาย
เพราะสำหรับผม เวลาช่วงนี้ช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน

ตอนสามทุ่ม พวกเราตัดสินใจกลับ พอเดินไปถึงนอกตัวห้างถึงได้รู้ว่าฝนกำลังตก

"กลับด้วยกันมั้ย?" ผมถามคนที่ทำท่างหงุดหงิดกับสายฝนที่ยังคงเทกระหน่ำโดยไม่มีท่าทางว่าจะซาลง

"หา?" โกคุเทระทำหน้างงใส่ผม

ปกติพวกเราก็เดินกลับบ้านทางเดียวกันทุกวันอยู่แล้ว
เพียงแต่วันนี้มันต่างออกไป เพราะเราไม่ได้กลับจากโรงเรียน

"ก็ฝนตกแบบนี้จะให้ทำไงล่ะ? กลับแท๊กซี่กันมั้ย?"

โกคุเทระพยักหน้า ผมจึงเดินฝ่าสายฝนไปเรียกแท๊กซี่และกลับกันในสภาพที่ไม่ค่อยเปียกเท่าไหร่

ตอนอยู่บนรถ พวกเราก็ยังหาเรื่องสนุกๆมาคุยกันได้อีก
จนกระทั่ง ถึงช่วงหนึ่งที่พวกเราเงียบไป
ผมที่กำลังคิดหาเรื่องคุยก็ชะงักกับคำพูดของคนข้างๆ

"พวกเรา...ห่างกันสักพักดีมั้ย?"


**

"พวกเรา...ห่างกันสักพักดีมั้ย?"

เสียงทุ้มต่ำที่ฟังไม่ออกว่าจริงจังหรือพูดเล่นดังขึ้นขัดบรรยากาศดีๆก่อนหน้านี้สิ้น
คนฟังทำหน้าไม่เข้าใจ ราวกับไม่เคยเข้าใจภาษามนุษย์มาก่อน

"หมายความว่ายังไง?" คนสูงกว่าพูดอย่างงงๆ มองหน้าเจ้าของประโยคสะกิดใจอย่างหาความหมาย "เท่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ยังห่างกันไม่พออีกเหรอ? นายจะสื่ออะไรกันแน่?"

"อย่าเพิ่งหงุดหงิดสิ" สึโยชิพูดยิ้มๆเหมือนมันไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับเขา "ก็เห็นช่วงนี้ฉันไปไหนก็เจอนาย ตอนไปตลาด อยู่ดีๆนายก็โผล่มาช่วยถือของ ตอนจะปิดร้าน นายก็ยังโผล่มาชวนก๊งเหล้า"

"หมายความว่านายรำคาญ?" อิเอเมิทสึเคียงคอเล็กน้อย ไม่เข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายสื่อ

"ไม่ใช่...ฉันหมายความว่า นายควรใส่ใจครอบครัวนายให้มากกว่านี้หน่อยเป็นไง?" สึโยชิพูดเอื่อยๆ "รู้สึกว่าตั้งแต่นายมาที่นี่ เวลาส่วนใหญ่ของนายก็เอามาเจอฉันซะหมด แล้วสึนะล่ะ? แล้วนานะล่ะ? นายเคยคิดเรื่องพวกนี้บ้างรึเปล่า?"

"ฉันทำหน้าที่ในส่วนของฉันได้ดีอยู่แล้ว และนายก็รู้ดีว่านานะก็เข้าใจฉัน ส่วนสึนะ...ฉันไม่เห็นว่าจะมีปัญหาอะไร" อิเอมิทสึขยับเข้าหาคนฟังที่ถอนหายใจยาวกับประโยคของเขา "หรือนายไม่คิดถึงฉัน??"

"ไม่ใช่อีกนั่นแหละ ฉันจะไม่คิดถึงนายได้ยังไงกันล่ะ?" สึโยชิยิ้ม นิ้วมือไขว้ประสานกับมืออุ่นของอีกฝ่ายที่คว้าจับเขาเอาไว้แน่น "ถ้าไม่คิดถึงนาย ฉันคงไม่พูดหรอก ฉันแค่อยากจะบอกว่า อาจจะมีคนอื่นที่ต้องการนาย...มากกว่าฉัน"

"ฉันไม่รู้ ต่อให้รู้ก็ทำไม่ได้หรอก..." อิเอมิทสึคลึงมือของพ่อครัวเล่น สบตากำลังดวงตาที่น้ำตาลเข้มที่มองมาที่เขา "นายก็รู้...ฉัน...คิดถึงนายมาก...มากจริงๆ"

สึโยชิยิ้ม ดึงมือออกจากการเกาะกุมอันอบอุ่นนั้น "ฉันรู้...ฉันแค่ลองพูดดู กลัวว่านายจะลืมสิ่งสำคัญอะไรไป..."

มือที่เคยจับดาบรินเหล้าลงจอกให้อีกฝ่าย
ถึงอย่างนั้น อิเอมิทสึก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี สึโยชิพูดแบบนี้เพราะอะไร??
หลายปีที่ผ่านมา เขาก็ทำแบบนี้เสมอไม่ใช่เหรอ?

"ฉันมีเจ้าทาเคชิ ที่สำคัญที่สุดสำหรับฉันตอนนี้ แน่นอนว่าอาจจะสำคัญกว่านายก็ได้ ฉันแค่อยากให้นายดูแลสึนะให้มากๆหน่อย ยังไงเขาก็เป็นลูกนาย ยิ่งอยู่ในช่วงอายุแบบนี้ แม้ว่าจะมีเจ้าทาเคชิและคนอื่นๆอยู่ด้วย แต่ก็ไม่มีอะไรรับประกันได้ดีกว่าการดูแลด้วยตัวของนายเองนะ"

สึโยชิยิ้มให้ก่อนจะยกจอกในมือของตัวเองขึ้นดื่ม "พวกเรา...แก่แล้วนะ"

"ไม่ต้องย้ำนักก็ได้" อิเอมิทสึพูดติดตลก

"และนายก็ยังทำงานอันตรายอยู่เลยอิเอมิทสึ..." สึโยชิทำสีหน้าอ่อนโยนขึ้น ยิ้ทจางๆให้อย่างมีความหมาย "ไม่มีอะไรที่แน่นอนในโลกใบนี้...นายอย่าลืมสิ"

เขาจะลืมลงได้ยังไง
ทั้งที่เขาเคยประกาศไว้ ว่าจะไม่แต่งงานกับใคร จะอยู่กับสึโยชิตลอดไป เขาก็ทำอย่างที่พูดไว้ไม่ได้
เพราะอะไรอะไรในโลกนี้ มันไม่ได้เป็นอย่างที่ฝันไว้
โลกแห่งความจริงมันโหดร้ายขนาดไหน เขาเข้าใจมันดีเลยเชียวล่ะ

"มีอย่างนึงที่ฉันพูดได้เต็มปาก นั่นคือความรู้สึกของฉันที่มีต่อนาย มันไม่เปลี่ยนไปอย่างแน่นอน"

สึโยชิมองสีหน้าจริงจังนั้นแล้วยิ้มออกมา
ทำไมเขาจะไม่รู้ ในเมื่อที่ผ่านมาจนถึงตอนนี้ อีกฝ่ายได้พิสูจน์คำพูดของตัวเองแล้ว ว่ามันจริงแค่ไหน

"ไม่ได้อยากให้นายคิดมากเลยนะ" สึโยชิยิ้มกับท่าทางเด็กๆของอิเอมิทสึ ร่างใหญ่ๆนั่นนั่งพิงเขา "แค่อยากพูดเตือนให้รู้ตัวเท่านั้น กลัวว่านายจะอยู่ในโลกแห่งความฝันนานเกินไป"

"ฉันรู้..." อิเอมิทสึเหลือบตามองแววตาที่ทอดลงมายังเขา "รู้และเตือนตัวเองตลอดเวลาอยู่แล้ว สักวัน ไม่ฉันก็นายต้องตายไปก่อน"

สึโยชิพยักหน้า
เขาผ่านเหตุการณ์มามากมายจนเรื่องนี้เป็นเรื่องปกติสำหรับพวกเขาไปแล้ว

"แต่ถ้านายจะให้เราห่างกันไปมากกว่านี้ ฉันคงต้องตายแน่ๆ"

สึโยชิหัวเราะ "นายก็พูดเกินไป"

อิเอมิทสึยิ้มก่อนจะโอบรอบคออีกฝ่ายให้โน้มเข้ามารับสัมผัสจากเขา

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พวกเขาก็รู้ดีว่า มีเพียงความรู้สึกนี้เท่านั้น ที่จะไม่มีวันเปลี่ยนไป...

________________________________________________________

.

"ฉันไม่เข้าใจ มันหมายความว่ายังไง?" ยามาโมโตะพูดเสียงสั่น ไม่เข้าใจมากถึงมากที่สุด ก็ในเมื่อวันนี้มีบรรยากาศดีๆเกิดขึ้นระหว่างพวกเขามากมาย

แม้จะไม่ได้จับมือ ไม่ได้สัมผัส แต่เขาก็มีความสุขกับมัน ร่างบางก็มีท่าทางทีสนุกด้วย แล้วมันมีตรงไหนกันที่ผิดเพี้ยนไป??

หัวคนแต่งเนี่ยแหละ!!!!

จบ!!!!!
พอกันที!!!
/ล้มโต๊ะ

นี่มันเรื่องอะไรกันห๊ะ??? (หัวเราะ)
ไอ้เรื่องคู่บนน่ะช่างมันเหอะ = = (จริงๆนะ อ่านท้ายชื่อเรื่องสิว่ามันตอนเดียวจบ)
ที่จริงมันไม่มีพลอตเรื่องบ้าบออะไรทั้งนั้นแหละ
เรื่องนี้มันผุดขึ้นมาด้วยคำพูดประโยคเดียวของโกคุเทระ(?)นั่นแหละ
แค่ไอ้ "พวกเราห่างกันสักพักเถอะ" แค่นั้นเอง เลยเอามายำต่อ

ที่จริงอยากเขียนรุ่นพ่อ แต่มันตะหงิดใจแค่นั้นเอง(ฮา) อย่าคิดว่ามันจะมีต่อ เพราะมันไม่มีแน่ๆอยู่แล้ว (แค่นี้คนเขียนก็เลือดออกหัวแล้ว...)
คิดอยากจะเขียนรุ่นพ่อทั้งดุ้น มันก็ช่างไม่มีข้อมูลบ้าอะไรเลย จะหาช่องโหว่ในเรื่องมาเล่น เด๋วจะขยันเกินไป
ใครที่บ้ารุ่นพ่ออยู่ ก็เอาไปเป็นตอนสั้นๆแบบนี้ไปแล้วกันนะคะ
ไอ้ช่วงรุ่นพ่อที่อยากเขียนคือตอนที่อิเอมิทสึแต่งงานและความรู้สึกของนานะ ยังไงก็ตาม ข้อมูลน้อยถึงน้อยมากที่สุด เลยต้องรอไปก่อน
ถ้ามีโอกาสคงได้เจอแน่ๆ

ขอบคุณที่ทนอ่าน
สวัสดี.

ลป. กรุณาอย่าทำร้ายคนแต่ง ขอบคุณค่ะ