# C O L O R E D #

[Reborn Fanfic] : Joy!
Main : 8059
Type : Y
Rate : NC-13
__________________________________________________

"โทษที..."

ร่างบางเดินตรงเข้ารับแอร์เย็นเฉียบจากตัวห้างสรรพสินค้า ชั้นใต้ดินทางเชื่อมต่อจุดจอดรถ
ผมที่เงินที่ยุ่งเหยิงถูกเสยจัดให้เข้าทรงอย่างลวกๆ ดวงตาสีเขียวมองไปที่ร่างสูงที่นั่งอยู่แถวบันไดข้างลิฟต์

"ติดธุระนิดหน่อยน่ะ"

ร่างสูงรับคำด้วยรอยยิ้ม เขาลุกขึ้นมาปัดกางเกงก่อนจะเก็บหนังสือที่ใช้อ่านระหว่างรอลงในเป้สีน้ำเงินเข้ม "เหลืออีกสิบนาที"

"แต่ฉันหิว..." คิ้วเรียวสีเงินที่มักจะผูกกันอยู่เป็นประจำ ตอนนี้มันแค่ชนกันเฉยๆต่างจากทุกที "แต่กินไม่ทันแล้วสินะ..."

ร่างสูงพยักหน้า คว้ามือร่างบางเดินไปหน้าลิฟต์
มือเรียงกระตุกเล็กน้อยอย่างขัดขืน

"เฮ้ย...มือ..."

"นายควรจะหาอะไรกินสักหน่อยนะ" รอยยิ้มอบอุ่นอย่างทุกครั้งส่งตรงมาที่ร่างบาง "แค่รองท้องก็ยังดี"

เสียงลิฟต์ทำให้ทั้งคู่หยุดการสนทนาชั่วครู่
ร่างสูงยืนบังให้คนเตี้ยกว่าอยู่ด้านใน เขามองสีหน้าประหลาดๆอย่างนึกขำ
คิ้วขมวดกันยุ่ง หน้าขึ้นสีระเรื่อ กับริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น

"กินป๊อบคอร์นกันดีกว่าเนอะ" ร่างสูงยอมปล่อยมือทั้งที่ติดเสียดาย มองไปยังเคาน์เตอร์ขายที่อยู่ไม่ไกลจากช่องซื้อตั๋วนัก "ฉันจะไปซื้อให้ นายรออยู่ตรงนี้ก็ได้"

โกคุเทระพยักหน้า ทำเป็นมองอย่างอื่นรอบตัว
พอรู้ว่ายืนอยู่คนเดียวแล้วก็อดที่จะบ่นอุบอิบออกมาอย่างเสียไม่ได้

"ไอ้คนขี้เนียน...ใครใช้ให้จับมือฟะ?"

"บ่นอะไรของแกอยู่วะ ไอ้สวะ..." เสียงทักอย่างไม่เป็นมิตรดังขึ้นข้างตัว เจ้าของดวงตาสีเขียวเข้มหันไปมองอย่างนึกขุ่นใจ วันนี้เขาไม่อยากมีเรื่องเลย ให้ตายสิ...

"อ๊ะ....แก...." โกคุเทระถอยหลังหนึ่งก้าว ยกนิ้วขึ้นชี้หน้าอีกฝ่ายโดยไม่คำนึงถึงมารยาท "ไอ้เจ้าผมบลอน! แกมาทำอะไรที่นี่!!"

"แกเห็นที่นี่เป็นร้านขายยารึไงล่ะไอ้เวร" ผมยาวสลวยสีเงินสะท้องกับแสงไฟสีเหลืองนวลของห้างสรรพสินค้าชั้นบนสุด ซึ่งเป็นส่วนของโรงภาพยนตร์

"กวนกันนี่หว่า แกอยากเจอใช่มั้ย?" มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า เตรียมระเบิดจิ๋วเอาไว้แล้ว นึกเจ็บใจนิดหน่อยที่ภายในตัวห้างต้องงดสูบบุหรี่

"จะเอาเหรอ ชิๆๆๆๆๆ" เสียงหัวเราะกวนประสาทที่โกคุเทระไม่มีวันลืม ดังขึ้นจากด้านหลังของหนุ่มผมเงินยาว

"นี่แก....อย่าบอกนะว่าไอ้เจ้าแซนซัสมาด้วย??" โกคุเทระถอยหลังไปอีกสเต็ป เหงื่อเริ่มผุดแถวขมับ ดวงตาล่อกแล่กมองหาบุคคลที่เพิ่งกล่าวถึง

แน่นอนว่ามันไม่ใช่เพราะความกลัว
เป็นเพราะความแปลกใจต่างหาก

ลองคิดดูสิ พวกนักฆ่าอย่าง Varia จะมาทำอะไรที่ห้างสรรพสินค้าในเวลาหลังเลิกเรียนกันล่ะ??
เกินกว่าจะจินตนาการได้จริงๆ!

"ชิๆๆๆๆ บอสไม่มาหรอก"

"ตายอยู่อิตาลีแล้วมั้ง..." สควอโล่พูดอย่างไม่สบอารมณ์ "วันนี้เลยต้องมากับไอ้เจ้าชายเลย..."

"หรือสควอโล่อยากมากับเลวี่ล่ะ??"

"เออ...ช่างหัวไอ้สวะเน่านั่นเหอะ" ฉลามพูดพร้อมทำหน้าเหม็นเบื่อ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นที่โกคุเทระสนใจ

"อ้าว..." เสียงร่างสูงดังจากด้านหลัง ทำเอาโกคุเทระสะดุ้ง ยังไม่ทันหันไปต่อว่าอะไร ป๊อบคอร์นร้อนๆก็ถูกส่งให้ถือ "สควอโล่!"

"ไง...ไอ้หนูดาบญี่ปุ่น" รอยยิ้มแสยะมาพร้อมคำทักทาย ฉลามก็นึกเสียใจเล็กน้อยที่วันนี้เขาไม่ได้พกอาวุธมาสักอย่าง...

"มาดูหนังกันเหรอ?"

โกคุเทระถึงกับตกใจในความคิดของร่างสูง
คิดไปได้...อย่างVariaที่ฆ่าคนมานักต่อนัก จะมาดูหนังเวรๆอะไรที่นี่???

"เออ..." ฉลามยักไหล่อย่างไม่อยากจะยอมรับ

"ดูเรื่องนั้นไง เพราะเจ้าชายอยากดู" นิ้วผอมๆชี้ไปที่โปสเตอร์หนังแผ่นมหึมาด้านบน

โกคุเทระแปลกใจอีกครั้ง...
ผมปิดหน้าปิดตาแบบนั้น จะดูหนังรู้เรื่องได้ยังไง??

"อยากคุยต่ออยู่หรอกนะ แต่ว่าต้องไปแล้วล่ะ" ยามาโมโตะทำหน้าเสียดาย แต่ก็โบกมือให้ฝ่ายตรงข้ามก่อนจะคว้ามือคนข้างตัวเดินไปยังโรงหนัง

"อ่าวเฮ้ย!!" โกคุเทระถึงกับอดโวยวายออกมาไม่ได้เมื่อเห็นว่าคนจากVariaยังเดินตามเขามาอยู่ "แกตามมาทำแมวน้ำอะไรวะ?"

"ก็เจ้าชายดูโรงนี้อ่ะ ชิๆๆ" เจ้าชายยื่นตั๋วหนังอวดหรา

"เฮ้ย... อย่าบอกนะว่า..." มือบางคว้าหางตั๋วที่มือยามาโมโตะ ตรวจดูเลขที่นั่ง

เลขที่ออกทำให้โกคุเทระถอนหายใจอย่างโล่งใจและหนักใจไปพร้อมๆกัน
แถวเดียวกัน ห่างกันหนึ่งเก้าอี้...
ร่างบางภาวนา ณ ตอนนั้นว่าขอให้มีคนนั่งคั่นกลาง ดูหนังกับเจ้าชายประสาทกินกับฉลามบ้า เขาต้องเสียสติแน่ๆ!!

แล้วคำภาวนาก็เป็นผล บุคคลธรรมดานั่งคั่นกลางระหว่างพวกเขาพอดี

"อ้าม..." ไส้กรอกหั่นเป็นชิ้นพอดีคำถูกป้อนเข้าปากพอดิบพอดี

"เอ่ย! อี้อะไอเอี้ย?" ร่างบางโวยวายทั้งที่ไส้กรอกกินพื้นที่ไปกว่าครึ่ง

"ก็นายเอาแต่สนใจอย่างอื่น ไหนว่าหิวไง?" ยามาโมโตะยื่นน้ำอัดลมเย็นให้อีกฝ่าย "ตอนดูหนังจะบ่นหิวไม่ได้นะ"

โกคุเทระชะงักไป...คนข้างตัวเขาแอบไปซื้อไส้กรอกตอนไหนกัน??
เอาเถอะ ท้องเขาร้องหิวอยู่พอดี...

พอหนังเริ่มฉาย เสียงรบกวนต่างๆก็เงียบตามไปด้วย
ขนาดขี้โวยวายอย่างเจ้าชายก็เงียบกริบลงได้

"นี่..." ร่างสูงเอี้ยวตัวกระซิบร่างบางที่จ้องหน้าจอตาแป๋ว มือกร้านจึงคว้ามือร่างบางมากุมไว้ นั่นเองที่ทำให้โกคุเทระละจากหน้าจอมามองหน้า

"อ...อะไร.." จะขยับมากก็รบกวนคนอีกข้าง ถ้าพูดเสียงดังมีหวังโดนคนทั้งโรงด่า เขาจึงทำได้แค่ส่งสีหน้าไม่พอใจออกไป

แต่ร่างสูงกลับไม่พูดอะไร เพียงแต่ยิ้มให้อย่างซื่อๆ
โกคุเทระนิ่งไปเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องการจะสื่ออะไรกันแน่ แต่ที่แน่ๆคือ เขาไม่สน!
เข้ามาในโรงก็ต้องดูหนังสิ! จะมานั่งจ้องหน้ากันทำมาเฟียอะไร??

ในที่สุดก็ทนไม่ได้
โกคุเทระหันมามองคนข้างตัวอีกครั้ง
นั่นเป็นเพราะว่านอกจากจะไม่ปล่อยมือเขาแล้ว เจ้าบ้านั่นยังนั่งมองหน้าเขาอยู่อีกต่างหาก

"จ้องหาซูชิที่บ้านรึไง! มองอยู่ได้ ฉันเสียสมาธินะ!" ร่างบางบ่นเสียงเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ นั่นก็คือ เขาต้องกดเสียงแหบต่ำแทบจะออกมาแต่เสียงลม โน้มหน้าเข้าใกล้คนข้างๆจนลมหายใจรดหน้า

"โทษที..." ยามาโมโตะพูดเสียงแหบต่ำพอกัน เพียงแต่เขาไม่ต้องโน้มตัวไปหา เพียงแค่เอียงหน้า จมูกก็แทบจะชนกับแก้มนิ่มๆนั่นแล้ว "ฉันแค่ไม่ค่อยได้เห็นนายทำสีหน้าแบบนี้น่ะ"

ร่างสูงหยักยิ้ม
ปกติแล้ว โกคุเทระจะทำตาแป๋วและสนอกสนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้า นอกจากระเบิดแล้ว เขายังไม่เคยเห็นโกคุเทระสนใจอะไรจริงจังมาก่อน
พอเห็นท่าทางตั้งอกตั้งใจดูหนัง แถมมีท่าทีอินไปกับหนังที่ฉาย เขาก็อดคิดไม่ได้ว่ามันน่ารัก

"ดูหนังต่อเถอะ" ยามาโมโตะพูดเสียงเบา ลมหายใจจากร่างสูงใกล้หูบางที่กำลังแดงเถือกจนน่ากลัว

นี่เขาใกล้ไปรึเปล่า? ถึงจะรู้แบบนั้น ตัวเขาก็ยังไม่ยอมถอยออกมา

นี่เป็นครั้งแรก...ที่ถูกกระซิบโดยร่างสูงโปร่ง
แถมมันใกล้...จนน่าหวาดหวั่นว่าเสียงหัวใจเต้นของตัวเองอาจจะดังจนอีกฝ่ายได้ยิน

"เป็นอะไรไป?" ยามาโมโตะยิ้มต่างจากทุกที ตัวเขาเองก็รักษาระยะห่างอันน้อยนิดนั้นไว้ นึกสนุกกับปฏิกิริยาแข็งทื่อที่ไม่ได้เจอบ่อยนัก "หรือว่าหิว"

ร่างสูงจงใจเอียงหน้าเข้าไปใกล้อีกนิด ปลายจมูกเขาเฉียดแก้มเนียน รับรู้ได้ถึงกลิ่นเฉพาะตัวของร่างบาง
ถ้าความรู้สึกเขาไม่ได้เพี้ยนไป เขารู้สึกว่าโกคุเทระกำลังสั่น

หรือว่าจะหนาว??

ยามาโมโตะถอยออกมาเพื่อที่จะมองหน้าร่างบางให้ชัดๆ แต่สิ่งที่เห็นทำเอาเขาแทบสิ้นสติ
โกคุเทระตัวแข็งทื่ออยู่อย่างนั้นด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ (เสียดายนิดๆที่ในโรงหนังมันค่อนข้างจะมืดเนี่ยสิ!)

ปลายนิ้วอุ่นลากผ่านดวงหน้าที่อยู่ใกล้แทบจะปลายจมูกชนกัน ไล้ผ่านริมฝีปากบางเฉียบที่มักจะบ่นใส่เขาอยู่เสมอ
แววตาขุ่นเขียวที่ส่งให้ประจำ ตอนนี้มันกลับต่างออกไป ดูตกใจและประหลาดใจไปพร้อมกัน
ริมฝีปากยกยิ้ม...ด้วยรอยยิ้มที่ต่างจากทุกที ไม่ขี้เล่น แต่กลับดูซุกซนจนไม่น่าไว้ใจ
ปลายคางถูกเชยขึ้นรับริมฝีปากอุ่นจัดที่ทาบประทับจูบ

เสียงรอบข้างหายไปสิ้น
รับรู้ได้เพียงลมหายใจที่หวามไหว
ปลายลิ้นที่หยอกล้อคลอเลียด้วยรสที่หอมหวาน
ความอบอุ่นจากฝ่ามือและปลายนิ้วกร้านที่ทาบลามไล้ต้นคอขาว

"!!"

มือสากลากผ่านเสื้อเชิร์ตตัวบาง ไล้นิ้ววนอยู่แถวหน้าอกที่เริ่มแข็งสู้

เขาแพ้สายตาแบบนี้...
สายตาที่แฝงความเจ้าเล่ห์และคุกคาม ทำให้คิดไปว่าทุกสิ่งที่อย่างที่แววตานั้นจับจ้องจะต้องตกอยู่ในมือไม่มีทางรอด

...นั่นคงจะรวมถึงเขาด้วย...

แววตาที่น่าลุ่มหลงกับรอยยิ้มซุกซนนั้น ยิ่งมองก็ยิ่งหลงเข้าไปในวังวนไร้ทางออก
เสียงกรีดร้องแบบดอลบี้เซอร์ราวน์ก็ไม่ได้เข้าถึงโสตของทั้งคู่
หน้าจอที่แดงฉานไปด้วยเลือดและความตายก็เรียกร้องความสนใจของทั้งคู่ไม่ได้

ริมฝีปากที่คุ้นเคยประทับจูบบางเบาบริเวณคาง
จมูกโด่งไล้สูดกลิ่นหอมยั่วใจจากพวงแก้มนิ่มแดงระเรื่อ

"จะไม่ขัดขืนหน่อยเหรอ?"

เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหู อยากจะตอบอะไรออกไปก็เหมือนว่าเสียงเขาได้อันตธานไปสิ้น
ดวงตาสีเขียวเข้มจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากหยักยิ้มนั้น
อา...เขาคงจะเสียสติไปจริงๆเสียแล้ว
ความต้องการถาโถมใส่ร่างกายบอบบางจนแทบจะทนไม่ไหว
เสียงหัวเราะในลำคอทุ้มลึกขัดกับเสียงหัวใจที่เต้นถี่ระรัว
อยากจะสัมผัสอีกสักครั้ง...ริมฝีปากที่หยักยิ้มอยู่นั่น...

"อยู่เฉยๆสิวะไอ้เจ้าชายโรคจิต!" เสียงสควอโล่ที่ดังอยู่ไม่ไกลเป็นสิ่งเดียวที่ดึงร่างบางสู่โลกแห่งความจริง

เขาผงะถอย มองใบหน้าเกลี้ยงเกลาที่ยิ้มใส่ซื่อมาให้เขาอย่างตระหนก
นี่เขาเป็นอะไรไปแล้ว?

"ดูหนังต่อเถอะ"

โกคุเทระปฏิบัติตามคำพูดนั้นราวกับนั่นคือคำสั่งที่บังคับใช้กับประชาชนทั้งประเทศโดยมิอาจขัดขืน
สายตาจับจ้องอยู่กับจอผืนผ้าทันที ใบหน้าแดงระเรื่อจนน่าขัน
หัวใจยังเต้นไม่เป็นส่ำ น่ากลัวว่าถ้าเต้นเร็วกว่านี้อีกสักนิด เขาคงหัวใจวายตาย

โกคุเทระจับใจความของภาพยนตร์ได้อีกทีก็ตอนท้ายเรื่อง
ในหัวเขามีแต่สัมผัสที่ยังคงค้างอยู่ในความรู้สึก

เสียงซาวน์แทรคท้ายเรื่องพร้อมกับแคสติ้งไตเติ้ลขึ้น หน้าจอมืดลง ไฟในโรงหนังสว่างเป็นสีนวลอย่างช้าๆ
เสียงเอะอะจากเจ้าชายทำให้ยามาโมโตะยิ้มและลุกขึ้นมาบ้าง
เขาส่งมือให้ร่างบางที่ยังนั่งนิ่งอยู่

"ออกไปกันเถอะ"

เขาแทบไม่รู้ตัวเลยว่ายอมส่งมือให้อีกฝ่ายได้ยังไง

**

"ชิๆๆ" เสียงเจ้าชายที่เดินนำหน้าพวกเขาดังขึ้น "เจ้าหนูระเบิดต้องกลัวแน่เลย เจ้าชายรู้นะว่าแอบเงียบ"

"แล้วแกไม่กลัวเลยเนอะ ทำเสื้อฉันยืดหมด!" แม้ว่าที่เขาใส่มาจะเป็นเครื่องแบบลำลองของVariaก็เถอะ "ไอ้หนูดาบญี่ปุ่น..."

ยามาโมโตะหันไปตามเสียงเรียกพร้อมรอยยิ้ม
เห็นฉลามหรี่ตามองที่เขา ยิ้มแสยะเหมือนอย่างทุกที

"ขอเตือนอะไรอย่างว่ะ" ดวงตากร้าวสีฟ้าน้ำทะเลเหลือบมองไปที่ร่างบาง "โรงหนังจัดเป็นที่รโหฐานก็จริง แต่คนมันเยอะ และแม้มันจะมืด แกก็น่าจะระวังหน่อย"

ยามาโมโตะยิ้มให้คำพูดนั้น "ฉันรู้อยู่แล้ว แล้วก็ระวังแล้ว"

สควอโล่ยิ้มเหี้ยม เสียงหัวเราะเหยียดยันดังขึ้น ร่างสูงพอจะเดาความหมายของมันได้

"ก็แน่ดีนี่หว่า"

"อะไรกันเหรอ? เจ้าชายอยากรู้~~" เจ้าของผมสีทองอ่อนเดินเข้ากลางวงด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่ต่างจากที่พูด มงกุฏบนศีรษะเอียงไปมาดูท่าหมือนจะหล่นลงไปได้ทุกเมื่อ

"ไปไกลๆเลยพวกแก..." โกคุเทระแค่นเสียงบอก กลั้นสีหน้าตัวเองให้ดูหงุดหงิดมากที่สุด

"เจ้าหนูระเบิดขี้กลัว เจ้าชายไม่คุยด้วยหรอก~~ ชิๆๆๆๆ" ร่างเล็กเดินถลาไปด้านหน้าโดยไม่ลืมที่จะลากฉลามไปด้วย ไม่สนใจโกคุเทระที่คว้าระเบิดขึ้นมาตั้งท่าหาเรื่อง

ทุกคนแยกกัน ณ ตรงนั้นเอง

ยามาโมโตะกุมมือร่างบางไว้ไม่ปล่อย แม้ว่าจะโดนดุด้วยสายตาขุ่นเคืองไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง "กลับบ้านด้วยกันนะ หรือว่านายอยากจะกินอะไรก่อน? ยังหิวอยู่รึปล่า??"

ร่างบางส่ายหน้าหวือ ผมที่ชี้ไปมากระจายยุ่ง "อิ่มแล้ว"

"เหรอ..." ยามาโมโตะหัวเราะ มองคนข้างตัวอย่างสนุกสนาน "...ฉันนึกว่านายยังไม่พอซะอีก"

เท่านั้นโกคุเทระก็ระเบิดเสียงโวยวายลั่นทั้งที่หน้าแดงระเรื่อ
ยากจะเดาว่าเขินหรือโกรธกันแน่

"ไปตายซะ! ไอ้บ้าเบสบอล!!"

คำขับไล่ถูกกลบด้วยเสียงหัวเราะของอีกคนไปอย่างง่ายดาย


__________________________________________________
END.

Talk :
ขอ(?)มาก็จัดให้ *หัวเราะ*
ตอนนี้ยาวไปก็เลยอดแต่งคู่พ่อเลย เสียดายเล็กๆเหมือนกัน (เพราะมีตัวละครเพิ่มนั่นแหละ!)
คราวหน้าลงคู่พ่อทั้งตอนสักทีจะดีมั้ยนะ?
.
.
.
.

แถมท้าย...
(มีแต่คำพูด ไปเดาเอาเองว่าประโยคไหนใครพูด)

"ยังไม่นอนอีกเหรอ?"
"เออสิ ไม่งั้นจะรับสายรึไง เจ้าโง่!"
"ขอโทษที่โทรมาตอนดึกๆ พอดีนอนไม่ค่อยหลับน่ะ"
"ตายไปเลยสิ จะได้หลับไปตลอดเลย"
"ก็คิดถึงเสียงนาย"
"วันนี้ก็เพิ่งเจอกันนะเว้ย ไอ้โง่!"
"ก็นั่นแหละ(หัวเราะ) วันนี้สนุกดีนะ"
"สนุกเวรอะไร?? หนังเป็นยังไง เกิดอะไรขึ้น ก็ไม่รู้เรื่องเลยเว้ย"
"แล้วทำไมไม่ตั้งใจดูล่ะ?"
"ก็เพราะใครล่ะวะ?? (หงุดหงิดๆ)"
"เห? นายจะบอกว่าเป็นเพราะฉันเหรอ? ฉันไปทำอะไรตอนไหน?"
"อ...ก...ก็ตอนนั้น....โว้ย!! ไม่รู้ก็ฟายต่อไปซะเจ้าทึ่ม!!"
"(หัวเราะ)"
"หยุดหัวเราะนะ!! แกจะอารมณ์ดีไปไหนห๊ะ?"
"ใครว่าฉันอารมณ์ดี?"
"อ๋อ หัวเราะเพราะบ้า?"
"ฉันอารมณ์ค้างต่างหาก"
"*&^%$##$%^&@!!" (ไม่เป็นภาษา)
"ขอโทษนะ"
"เรื่อง??"
"ที่ทำนายค้างไปด้วย(แอบยิ้ม)"
"อ...ไอ้!!@#$%$#@%&&)*+(*^%$!!!!!!"

จบเถิดพี่น้อง...
สวัสดี.

____________________________________________

ขอบคุณมาเฟียที่ช่วยบรูฟให้นะคะ แก้เรียบร้อยแล้วค่ะ (ยิ้ม)