# C O L O R E D #

[Reborn fanfic]: Glow 1
Main : Iemitsu*Tsuyoshi
Type : Y
Rate : PG
_____________________________________

เจปอนเน่...

บ้านเกิดที่ห่างมาเสียนาน...
ชายร่างสูงเดินหิ้วกระเป๋าเดินมองซ้ายมองขวาอย่างสำรวจ
การที่เขาไม่ได้มาเหยียบแผ่นดินเกิดนานร่วมสิบปี ถนนหนทางก็เปลี่ยนไปมากจนเขาแทบจำไม่ได้
มือคลี่กระดาษใบใหญ่ดูแผนที่ ถ้าจำไม่ผิด ที่ที่เขาจะมาพักคงจะอยู่แถวนี้
แน่นอน...เขาไม่ได้มาเที่ยว แต่เขาได้รับมอบภารกิจที่สำคัญต่อแฟมิลี่จึงได้กลับมา
บ้านของเขาถูกไฟโหมกระหน่ำและย้ายไปอยู่อิตาลีตั้งแต่จบมัธยมต้นหมาดๆ จึงจำต้องหาที่พักที่ใหม่ แน่นอนว่าทางเบื้องบนได้ติดต่อให้เขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ขาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านทรงญี่ปุ่นประยุกต์หลังหนึ่ง
ดูเหมือนว่าจะเป็นร้านขายอาหารที่ปิดกิจการแล้ว บรรยากาศรอบตัวบ้านเงียบสงบ ไม่รู้สึกถึงสิ่งมีชีวิตใดๆเลย
ดวงตาคมมองสำรวจอย่างระแวดระวังอันเป็นนิสัยติดตัวตั้งแต่เขาเหยียบเท้าเข้าสู่โลกเบื้องหลัง
เขาค่อยๆย่องสำรวจรอบตัวบ้าน
ที่นี่ไม่มีใครอยู่เลยจริงๆหรือ?

ไม่มีทาง เขาได้ข้อมูลมาว่ามีเด็กหนุ่มคนนึงอยู่ที่นี่ และเขาไม่มีวันจำผิดแน่นอน
กระเป๋าหนักถูกวางอยู่นอกตัวบ้าน ร่างสูงใหญ่ชะเง้อมองลอดหน้าต่างเห็นภายในบ้านที่สะอาดเรียบร้อยเป็นตัวบอกว่าที่นี่มีคนอยู่อย่างแน่นอน
ถ้าอย่างนั้น..เจ้าของบ้านไปไหนเสียล่ะ??
เขาเดินวนดูรอบๆบ้านอีกครั้ง
จะว่าไป ที่นี่ก็ไม่มีระบบรักษาความปลอดภัยอะไรเลย ถ้าจะบุกพังเข้าไปก็คงทำได้อย่างง่ายดาย
ยิ่งกว่านั้น ประตูทางเข้าด้านหลังยังไม่ได้ล็อคอีกต่างหาก
ช่างขาดความระแวดระวังสิ้นดี หรือไม่ก็เป็นเพราะ แถวนี้สงบเกินไปจนทำให้เลินเล่อ หรือไม่ก็ไว้ใจเพื่อนบ้านขนาดหนัก?
เขาคิดแล้วก็หัวเราะ นี่คงจะเป็นชีวิตคนธรรมดาที่เขาไม่มีทางรู้
ในวงการสุดแสนจะอันตราย แม้แต่พวกพ้องที่ตรากตรำมาด้วยกันนักต่อนักยังฆ่ากันเองได้ จะไว้ใจใครจะเป็นเรื่องที่ยากลำบาก
ชีวิตธรรมดาแบบนี้คงไม่เหมาะกับเขาอีกต่อไปแล้ว...

เสียงย่ำพื้นหญ้าข้างบ้านดังเข้าหูเขา ด้วยสันชาตญาณ ร่างใหญ่พุ่งตัวแอบอยู่แถวประตูหลังบ้านจับสังเกต ชายคนหนึ่งกำลังเดินมาทางเขา
ชักไม่สวยเสียแล้ว...
เอ๊ะ...หรือว่านี่คือเจ้าของบ้าน?
ไม่น่าใช่ ในข้อมูลบอกว่าอายุพอๆกับเขา แต่ที่กะด้วยสายตา คนที่กำลังมุ่งมาทางนี้ ดูยังไงก็ไม่น่าถึง 20

เด็กหนุ่มชะงักฝีเท้านิ่ง
คนหลังประตูสะกดลมหายใจตัวเอง มองท่าทีที่เปลี่ยนไปของอีกฝ่ายอย่างประเมิน
ถ้าเจ้านี่เป็นขโมย คงไม่นิ่งได้ขนาดนี้ หรือว่าจะเป็นลูกเจ้าของบ้าน? ไม่มีทาง คนอายุพอๆกับเขา ถ้ามีลูกโตขนาดนี้ก็บ้าแล้ว
หรือว่า...

"ใครอยู่ตรงนั้น?" เสียงนิ่งถามทำเอาคนแอบอยู่สะดุ้ง แต่เขาก็ไม่ส่งเสียงใดๆออกมา "ถ้าไม่ตอบจะถือว่าเป็นคนร้ายล่ะนะ"

เขาได้ยินเสียงเด็กหนุ่มถอนหายใจ ชุดเครื่องแบบเด็กส่งของถูกพับแขนเสื้อขึ้น ผ้าคาดหน้าผากชุ่มเหงื่อแต่ผมยังคงชี้ไปมาไม่เป็นทรงฝืนแรงโน้มถ่วงของโลก

"ถามครั้งสุดท้าย ไม่งั้นฉันจะบุกเข้าไปจัดการนายล่ะนะ" สีหน้าเอาเรื่องนั่นทำให้คนลอบสังเกตชักติดใจขึ้นมา แววตาราวนักสู้แบบนั้น เขาไม่ได้เห็นมานานมากแล้ว

ร่างสูงยิ้มกับตัวเอง
มันก็น่าขำ ในเมื่อเขาไม่ใช่คนร้าย เขาจะมาแอบอยู่ทำไมนะ?

"ออกมาซะทีนะ" เด็กหนุ่มพูด ลดมือที่ตั้งท่าต่อสู้ลงเล็กน้อย "นายเป็นใคร? ต้องการอะไร? นายไม่ใช่คนแถวนี้นี่?"

โอ้โห...ชายร่างสูงผิวปากในใจ
อะไรจะไหวพริบดีขนาดนั้น
แบบนี้ ชักน่าสนุกเสียแล้วสิ

"ไม่สำคัญนี่" มุมปากกระตุกยิ้ม ตัดสินใจทันทีว่าจะลองเชิงดูเสียหน่อย "นายต่างหาก เป็นใคร?"

"เจ้าของบ้าน" ชายหนุ่มตอบห้วนๆ นั่นทำให้อีกคนถึงกับนิ่งไป

ข้อมูลผิดพลาดงั้นเหรอ?
นี่เขาต้องอยู่กับไอ้เด็กนี่เนี่ยนะ?

"ออกไปซะ" เด็กหนุ่มลดมือลงยืนท่าปกติ แต่ก็พร้อมต่อสู้ "ฉันไม่ค่อยอยากสู้กับพวกหัวขโมยกระจอกๆหรอกนะ"

คนฟังยิ้มมุมปากทันที
นี่เขาก็กำลังโดนลองเชิงอยู่เหมือนกันหรือนี่?

"กระจอกรึเปล่าก็มาลองดูกันไหมล่ะ?" เขาท้า

"ไม่ล่ะ ฉันเหนื่อยและต้องการพักผ่อน" คนถูกปฏิเสธโต้งๆถึงกับทำหน้าเหวอออกมาอย่างเสียมาด "บ้านนี้ไม่มีอะไรอย่างที่นายเห็น เท่าที่ดูนายก็มาได้สักพักแล้วนี่ ถ้าไม่เชื่อจะลองเข้าไปดูไหมล่ะ? บอกไว้ก่อนว่าทีวีที่นี่ก็รุ่นเก่าแล้วนะ"

ไอ้นี่มันบ้าแหง!
มีอย่างที่ไหนบอกโจรถึงขนาดนี้ มันต้องบ้าแน่ๆ
ไม่สิ! เขาไม่ใช่โจรซะหน่อย!!

"อีกอย่าง ถ้าคิดจะมาขโมยก็อย่าแต่งตัวด้วยเสื้อผ้ามีราคา ปกติใส่แต่สูทสิท่า? เพราะว่ารสนิยมนายห่วยบรมเลย"

หา??
คนฟังนิ่งไป อดสำรวจตัวเองไม่ได้
เขาใส่เสื้อยืดสีกากีกับกางเกงยีนส์สีเข้มทรงธรรมดา แบบนี้มันรสนิยมแย่ตรงไหนกัน?

"ฉันจะเข้าบ้านล่ะ อ้อ! กระเป๋านายที่ทิ้งไว้หน้าบ้าน อย่าลืมเอาไปด้วยล่ะ นิ่มๆแบบนั้นคงมีแต่เสื้อผ้าสินะ? หรือว่านายจะมาขออาศัยกัน?"

โอ้โห...ร้ายไม่เบาเหมือนกันนะเนี่ย
เขาเองก็ประมาทไป ลืมกระเป๋าไว้ซะอย่างนั้น

"พอเถอะ" ชายร่างสูงพูด "ฉันมีธุระ มาหาเจ้าของบ้าน นายช่วยไปตามมาให้ที"

"ไปตามทำไม?" เด็กหนุ่มถามอีก ท่าทียิ้มๆนั่นทำเอาอีกฝ่ายหมั่นไส้เล็กๆ

ไอ้เด็กนี่มันวอนซะแล้ว...
เป็นแค่เด็กส่งของ ให้ตามเจ้านายมานี่มันลำบากมากนักหรือไงนะ?

"ไม่ใช่ธุระของนาย ไปตามเจ้าของบ้านมาได้แล้ว เสียเวลาฉันน่า"

"คนที่แอบอยู่นั่นแหละที่เสียเวลา" เด็กหนุ่มสวนขึ้นมาทันที "แล้วมันก็เป็นธุระของฉันด้วย เพราะฉันเนี่ยแหละเจ้าของบ้าน มีอะไรไหม??"

"เฮ้ย!" คนสูงกว่าอุทานอย่าไม่เชื่อหู "อย่ามาล้อเล่นน่าไอ้หนู"

"ไม่ได้ล้อเล่น แล้วก็อย่ามาเรียกคนที่อายุเกิน 20 ว่าไอ้หนูจะได้ไหม?"

หา!!
หน้าตาแบบนี้น่ะนะเกิน 20!
หลอกกันรึเปล่า??

"เอาล่ะ ถ้ามีธุระก็เชิญเข้ามา ฉันเมื่อยตัวเต็มทีแล้ว ขอเข้าไปก่อนล่ะ"

ว่าแล้วชายร่างสูงรสนิยมห่วยก็ถูกปล่อยให้ยืนค้างอยู่เพียงลำพัง
เขาต้องเรียกสติตัวเองอยู่นานกว่าจะเดินไปเอากระเป๋าและตามเจ้าของบ้านเข้าไป

**

"คิดว่าคงมีคนติดต่อนายมาก่อนแล้ว ฉันซาวาดะ อิเอมิทสึ คนที่จะมาขออาศัยอยู่ด้วยสักระยะ" เจ้าของชื่อแนะนำตัวหลังจากที่ได้รับเชิญเข้าห้องที่ดูเหมือนว่าจะใช้รับแขก

"โทษที ฉันไม่รู้หรอก" เจ้าของบ้านยักไหล่ "ติดต่อมาทางจดหมายล่ะสิ?"

อิเอมิทสึพยักหน้าอย่างไม่เข้าใจ จนกระทั่งเหลือบเห็นกองจดหมายที่วางพะเนินแข่งความสูงกับภูเขาไฟฟูจิ ทุกซองในกองนั้น ไม่มีร่องรอยแกะอ่านแต่อย่างใด
มิน่าล่ะ ถึงได้เดาได้

"นั่นแหละ เอาเป็นว่าถ้าจะหาจดหมายยืนยัน นายก็ไปคุ้ยเอาก็แล้วกัน แล้ว...ฉันนอนที่ไหนได้บ้าง?"

"เพราะว่าเพิ่งรู้เลยไม่ได้เตรียมห้องไว้ให้ ฉะนั้น...นายนอนหลังบ้านแล้วกัน"

"เฮ้ย!" คนฟังสะดุ้ง รู้งี้น่าจะค้านเบื้องบนให้เขาไปเช่าโรงแรมอยู่เองยังจะดีซะกว่า! "นายล้อเล่นใช่มั้ยเนี่ย?"

"ใช่"

พอได้ฟังคำตอบก็คิ้วกระตุก ไอ้หมอนี่มันกวนบาทาเค้าเกินไปแล้ว

"ตรงข้ามห้องนอนของฉันเป็นห้องนอนเก่าของพ่อฉันเอง นายนอนที่นั่นได้ แต่ต้องเก็บกวาดเอาเอง" เจ้าของบ้านอธิบายยิ้มๆ "ถือซะว่านี่เป็นบ้านของนายก็แล้วกัน"

พูดจบก็ลุกขึ้นเดินออกนอกห้องไป
อิเอมิทสึถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวอีกครั้ง

"แล้วจะไปตรัสรู้ได้ไงวะ ว่าห้องมันอยู่ตรงไหน?"

**

กว่าร่างสูงจะคลำทางได้ว่าห้องนอนของตัวเองอยู่ไหน และกว่าจะเก็บกวาดฝุ่นละอองที่จับตัวหนาเตอะให้หมดห้องก็ปาเข้าไปเกือบสามทุ่มแล้ว
ท้องของเขาครวญเสียงดังระหว่างที่กำลังเดินลงบันไดไปตามเสียงทีวีด้านล่าง

เด็กหนุ่ม ไม่สิ... ชายที่อายุพอๆกับเขากำลังง่วนอยู่กับการแล่เนื้อปลาอยู่หลังเคาน์เตอร์ที่ดูเหมือนว่าจะเป็นซูชิบาร์
เนื้อปลาสีแดงสดถูกแล่อย่างคล่องแคล่ว ใบมีดคบกริบทำให้เนื้อปลาเรียบเสมอกัน

"กำลังนึกอยู่พอดีว่านายอาจจะหิวแล้ว" คนทำครัวพูดโดยไม่หันกลับไปมอง "ว่าจะเรียกให้ลงมากินอยู่หรอกนะ แต่ดันลืมไปซะแล้วว่านายชื่ออะไร"

ก็แล้วทำไมไม่ขึ้นไปเรียกเล่า!
แล้วนี่ยังไม่ทันข้ามวันก็ลืมชื่อเขาแล้ว นี่มันเรื่องอะไรกัน!!

"อย่าทำหน้าแบบนั้นเลยน่า" ร่างโปร่งยกจานซูชิข้ามบาร์ไปให้ "กินซะ เพราะถ้านายคิดจะเคืองฉัน นายจะไม่มีข้าวกินนะ"

"ช่างพูดเหลือเกินนะ" อิเอมิทสึรับจานมา

จะว่าไปก็ขำ
คนอย่างเขาน่ะเหรอจะเคืองคน? ถ้าเคืองจริงคงยิงให้ตายไปแล้ว

"ฉันชื่ออิเอมิทสึ จำเอาไว้ให้ขึ้นใจด้วย" เจ้าของชื่อบอกอีกครั้ง "แล้วนายล่ะ? ยังไม่บอกชื่อตัวเองเลยนี่นา"

"สึโยชิ" คนพูดเดินออกมา นำให้คนมาใหม่เดินตามเขาไปที่ห้องด้านใน "ยามาโมโตะ สึโยชิ จำเอาไว้ล่ะ"

คนเดินตามอดแค่นขอดในใจไม่ได้ว่า
ใครเขาจะขี้ลืมเหมือนนายกัน??

.
.
ใครจะรู้ว่า ชื่อนี้เป็นชื่อที่เขาไม่มีวันลืมได้ ตลอดชีวิต...

_______________________________________________________
To be continued...

เปิดประเด็นจั๊กหน่อย
- สึโยชิตอนหนุ่มๆหน้าเด็กกว่าอิเอมิทสึ???
- สึโยชิบ้า??? (คนแต่งมากกว่า เชื่อสิ...)

นี่เรา...หลุดคาแรคเตอร์ไปแล้วรึเปล่านะ.....OTL....

Talk : มันเอาเข้าแล้วล่ะเหวยยยยยยยยยยยยยยยย
ไหนๆตอนนี้กะลังพีคเสียงสึโยชิอยู่ ก็เอาลงเลยแล้วกัน

ใครที่รับไม่ได้...
จงรับซะ!! วะฮ่าฮ่าฮ่า

รุ่นลุงเค้าเร้าใจนะเฟร้ยยยยยยยยยย