# C O L O R E D #

Reborn Fanfic ลองเชิงmode
Main : 8059แบบหลุดอวกาศ
Rate : NC

____________________________

ถ้าไม่ได้มีไว้เพื่อฉันคนเดียว ฉันก็ไม่ต้องการ...
'

'

เสียงหัวเราะที่คุ้นหูดังขึ้น ดวงตาสีเขียวเหลือบมองไปยังร่างสูงที่ยืนกอดคอกับเพื่อนร่วมห้อง เท่าที่ฟังดูเหมือนจะโดนให้ไปช่วยแข่งบาสตอนพักกลางวัน ซึ่งก่อนหน้านี้ก็รู้มาว่าคนอารมณ์ดีตกปากรับคำกับพวกชมรมวอลเล่ย์บอลว่าจะไปช่วยลงแข่งให้ตอนเย็น
เจ้ากิจกรรมเสียเหลือเกิน...

ไม่ทันไรก็มีเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักเข้าไปใกล้ร่างสูง
ท่าทางเขินอายนิดๆยิ่งทำให้ดูน่ารัก
เด็กสาวผมสีน้ำตาลอ่อนตรงยาวเกือบถึงกลางหลัง แววตากลมโตดูมีชีวิตชีวา ดวงแก้มที่แดงระเรื่อนั่น...
ท่าทางจะถูกขอร้องอะไรอีกแล้วสินะ...

"ยามาโมโตะนี่ป๊อบจังนะ" เสียงสึนะดังขึ้น เจ้าตัวเดินยิ้มๆมาทางโกคุเทระที่นั่งทำหน้าเบื่อโลกอยู่ "แต่รับปากช่วยคนนู้นคนนี้ไปทั่ว มันจะแย่เอารึเปล่านะ?"

"ช่างหัวมันสิครับ" โกคุเทระเบือนหน้ามองออกนอกหน้าต่าง "ไม่เห็นรุ่นที่สิบจะต้องไปสนใจมันเลย"

นั่นสิ...ไม่เห็นจะต้องไปสนใจเลยสักนิด...

"ยามาโมโตะ เย็นนี้นายก็ไม่ได้ไปกินข้าวบ้านฉันสินะ?" สึนะพูดอย่างเสียดาย ทั้งที่วันนี้เขานัดกันไว้แล้วแท้ๆว่าจะจัดปาร์ตี้เล็กๆที่บ้านสึนะเพื่อฉลองที่ยามาโมโตะแข่งเบสบอลชนะ

"อืม ขอโทษทีนะ พอดีทางนั้นเขาขอร้องมา จะไม่ทำก็ไม่ได้ซะด้วย" ยามาโมโตะพูดอย่างเสียดายไม่แพ้กัน "ถ้ายังไงพวกนายกินไปก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวฉันจะตามไปทีหลัง"

"ไม่เป็นไร ไว้วันอื่นก็ได้ นี่มันเป็นงานที่จัดเพื่อยามาโมโตะนะ ถ้ามาทีหลัง มันก็ไม่มีความหมายสิ" สึนะยิ้มเศร้าๆ เมื่อเช้าเขาตื่นเช้ากว่าปกติเพื่อไปช่วยแม่จ่ายตลาดสำหรับเย็นนี้โดยเฉพาะเลยแท้ๆ

"ขอโทษนะสึนะ..."

"อย่าคิดมากเลยน่า เอาเป็นวันพรุ่งนี้ก็ได้นะ" สึนะฝืนยิ้มอย่างร่าเริงเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะคิดมาก

"งี่เง่าเอ๊ย!" โกคุเทระทุบโต๊ะเสียงดังแล้วลุกพรวดเดินออกจากห้องไปอย่างฉุนเฉียว

_________________________________________________

"เป็นอะไรไป?"

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นหลังเสียงปิดประตูดาดฟ้า
มันน่าหงุดหงิดนัก...ที่หมอนี่หาเขาเจอทุกครั้ง ไม่ว่าจะหนีไปที่ไหน

"ปกติดี" โกคุเทระตอบห้วนพอๆกับน้ำเสียง

"สึนะเป็นห่วงนายมากนะ" ยามาโมโตะเดินเข้ามาใกล้แต่ก็ต้องชะงักเท้าเมื่อสายตาดุๆหันมามอง เป็นเชิงห้ามไม่ให้เข้ามามากกว่านี้

"เรื่องนั้นฉันรู้อยู่แล้วล่ะน่า"

"ในเมื่อรู้แล้ว นายยังจะทำอีกนะ" ยามาโมโตะหัวเราะเบาๆ "เอาเถอะ สูบบุหรี่เสร็จแล้วกลับเข้าห้องด้วยล่ะ สึนะจะได้สบายใจ"

"หึ..."

ยามาโมโตะที่กำลังจะหันหลังเดินกลับไปชะงักฝีเท้า

"ใจดีเหลือเกินนะ..." โกคุเทระแค่นยิ้ม กัดก้นกรองบุหรี่จนแบน

"นายว่าอะไรนะ?" ยามาโมโตะหันไปมอง พยายามจับสังเกตสีหน้าอีกฝ่าย แต่เพราะผมที่ปรกหน้าจึงทำให้มองไม่เห็นสีหน้านั้น

"ฉันบอกว่า ถ้าเย็นนี้นายมีเวลาก็ไปกับฉันหน่อยได้มั้ย?"

แม้จะรู้สึกว่าคำพูดมันแปลกๆก็ตาม ยามาโมโตะก็ยังพูดตอบไปโดยไม่ถามสิ่งที่คาใจอยู่ "ตอนเย็น? ถ้าเป็นหลังหกโมงก็ได้อยู่นะ คิดว่าคงจะแข่งวอลเล่ย์เสร็จประมาณห้าโมงครึ่ง"

"ฉันล้อเล่นน่ะ" โกคุเทระเหลือบไปสบตาก่อนจะเป็นฝ่ายเดินออกไป สีหน้าเฉยเมยกว่าทุกครั้ง


นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่กันแน่นะ....

___________________________________________________


เสียงนกหวีดจบการแข่งขันวอลเล่ย์บอลดังขึ้นพร้อมเสียงเฮลั่นสนาม ด้วยผลการแข่งขันที่ออกมา โรงเรียนามิโมริชนะสองเซตรวด
ยามาโมโตะปลีกตัวออกมาอย่างรวดเร็ว เขาวิ่งออกนอกโรงยิมทั้งชุดที่ใช้ลงสนาม
ไม่แม้แต่จะสังเกตว่าตัวเองวิ่งผ่านใครไปบ้าง

"ขอโทษที เซตสองมันยืดเยื้อไปหน่อย" ยามาโมโตะพูดกับใครบางคนที่มายืนรอเขาอยู่ก่อนแล้ว สวนหย่อมหลังโรงเรียนเงียบสงบ คงเป็นเพราะว่าผู้คนส่วนใหญ่ยังคงอยู่ในโรงยิมกัน

"ฉันรู้ค่ะ" เสียงใสดังตอบรับ คนพูดยังคงมีสีหน้าแดงระเรื่อ "ว่าแต่จะไม่เปลี่ยนเสื้อก่อนเหรอ? คงไม่ไปทั้งชุดแบบนี้หรอกนะคะ"

ยามาโมโตะเกาท้ายทอยอย่างเก้อเขินกับเสียงหัวเราะใสๆ ตัวเขาเองก็พลอยหัวเราะไปด้วย

"งั้น ฉันไปเปลี่ยนชุดก่อนดีกว่า เธอไปรอหน้าโรงเรียนก่อนก็ได้ ฉันจะรีบตามไป"

พูดจบร่างสูงก็วิ่งตรงดิ่งไปยังห้องนักกีฬาในโรงยิมเพื่อเปลี่ยนเสื้อและเอาสัมภาระของตัวเอง

"ไหนว่าหลังหกโมงเย็นจะว่าง..." เสียงราบเรียบที่ดังขึ้นทำให้ยามาโมโตะหันไปมองร่างบางที่ยืนตรงประตูห้องพัก

"อ้าว...ตกลงว่าฉันนัดนายไว้ด้วยเหรอ? โทษทีนะ คิดว่าต้องเป็นสักหกโมงครึ่งแล้วล่ะ" ยามาโมโตะขอโทษขอโพย เขาคว้ากระเป๋าแล้วเดินผ่านโกคุเทระออกไป

"นายไม่ได้นัดฉันเอาไว้หรอก..." โกคุเทระพูดเสียงเรียบอีกครั้ง เสียงนั้นนิ่งเสียจนคนฟังต้องหันไปมอง

"เกิดอะไรขึ้น??"


อา...นั่นก็เป็นสิ่งที่ฉันอยากรู้เหมือนกัน


โกคุเทระเหมือนตกอยู่ในภวังค์อะไรสักอย่าง เงาของร่างสูงพาดทับตัวเขาใบหน้าโน้มลงจนปลายจมูกแทบจะชนกัน

"นายเป็นอะไรไป..."

"อย่ามาถูกตัวฉัน" น้ำเสียงที่ไม่บ่งบอกว่ารู้สึกใดๆทำให้คนฟังหวาดหวั่น

"โกคุเทระ..."ยามาโมโตะถอยห่างออกไป เขาเดาไม่ออกว่าโกคุเทระต้องการอะไรกันแน่

"ยามาโมโตะคุง" เสียงใสๆดังแทรกขึ้นมา

ในช่วงจังหวะที่หันไปมองทางต้นเสียง โกคุเทระก็วิ่งหายไปแล้ว

_________________________________________________

ร่างบางหยุดฝีเท้าเมื่อเห็นร่างที่คุ้นตายืนอยู่หน้าประตูโรงเรียน
ขณะที่นักเรียนมากมายทยอยกันเข้าประตูไป
ยามาโมโตะหันมามองเขาแล้วยิ้ม ก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้

"เมื่อวานขอโทษนะ"

ขอโทษทำไม ทั้งที่ไม่ใช่ความผิดของตัวเองเลย

"ตอนแรกก็กะจะไปหาที่ห้อง แต่ก็กลัวจะรบกวน"

น่าหัวเราะ...

"วันนี้ตารางฉันว่างอยู่ ถ้ามีอะไรก็บอกล่ะ"

นายก็ทำแบบนี้กับทุกคนนั่นแหละ...

"เดินเข้าโรงเรียนด้วยกันนะ"

ต่อให้ไม่ใช่ฉัน นายก็ชวน...
จะเป็นใครก็ได้ทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ?

"อ้อ...ฉันคงไม่ได้เล่นเป็นมาเฟียสักพัก ฝากบอกเจ้าหนูด้วยนะ ถ้าว่างจะไปเล่นด้วยทันทีเลย"

ทั้งที่นายไม่มีสิทธิ์จะเลือกด้วยซ้ำ...

"ช่วงนี้มีธุระนิดหน่อยน่ะนะ คงไปไหนมาไหนกับพวกนายไม่ได้แล้ว"

นายไม่มีสิทธิ์เลือกนะ...

"เพราะเด็กผู้หญิงคนเมื่อวานสินะ..."

พูดมาสิ ว่าไม่ใช่...

"ก็นะ..."

ปฏิเสธมาสิ...

"...นิดหน่อยน่ะ"

หยุดยิ้ม! แล้วพูดมาสิว่าไม่ใช่!!

"ฉันจะไปกับเขาสักระยะน่ะนะ"

"แล้วที่เคยบอกฉัน...มันเป็นแค่เรื่องโกหกงั้นเหรอ?" โกคุเทระหยุดเดิน พูดเสียงเบาเหมือนจะพึมพำกับตัวเอง "ที่จริงแล้วนายก็เป็นแบบนี้กับทุกคน...ไม่ว่าจะกับใคร..."

"โกคุเทระ..."

"ที่บอกว่าเป็นห่วงฉัน แคร์ฉัน มันก็เป็นแค่ประโยคซื้อใจที่นายพูดกับทุกคนสินะ....." โกคุเทระแค่นยิ้มออกมา เขารู้สึกว่าตัวเองงี่เง่าเหลือเกิน

"ไม่ใช่นะ" ยามาโมโตะบอกปัด "ฉัน...."

"ขอโทษที่เคยว่าว่านายโง่ ที่จริงแล้ว...ฉันเองที่โง่เง่าที่สุด!"

"โกคุเทระ มันไม่ใช่อย่างที่นายเข้าใจ" ยามาโมโตะเดินมาดักหน้า "ฟังกันก่อนได้รึเปล่า?"

"ยามาโมโตะคุง อรุณสวัสดิ์จ้ะ" เสียงใสดังแทรกระหว่างพวกเขา "วันนี้ไม่มีซ้อมเช้าเหรอ?"

ร่างบอบบางเดินมายังพวกเขา สีหน้าแจ่มใสมีความสุข ดวงตากลมโตนั้นดูมีชีวิตชีวา
มือเล็กเข้าเกาะแขนยามาโมโตะที่กำลังทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

โกคุเทระมองทั้งคู่ด้วยสายตาเย็นเยียบ "ฉันคงไม่จำเป็นต้องฟังอะไรจากนายอีกแล้ว..."

ร่างบางเดินลิ่วไปอีกทางทันที หงุดหงิดตัวเองถึงที่สุด
มันเจ็บร้าวไปหมด รู้สึกเหมือนโดนทุบด้วยหินหนักเป็นตันๆ
เหมือนเดินบนพื้นดินที่กำลังถล่มลงเหว

ฉับพลัน ร่างบางถูกดึงตัวไปหลังอาคารเรียนอย่างไม่ทันตั้งตัว
หลังกระแทกเข้าผนังอาคาร ทำให้เขาจุกไปเล็กน้อย
กำลังจะเปิดปากต่อว่าจะแต่พูดไม่ออก
สายตาของอีกฝ่ายหยุดเขาเอาไว้ได้

"ฉันกำลังทำอย่างที่นายต้องการอยู่นะ" โกคุเทระทำหน้างงกับประโยคที่ได้ยิน "อยากให้ไปให้พ้น ไม่อยากให้ตีซี้สึนะ ไม่ทำให้นายรำคาญแล้วไง นายจะเอาอะไรอีก?"

"ว...ว่าไงนะ..." โกคุเทระมึนงง ในหัวรู้สึกเหมือนถูกเขย่า

"หึ...นายพูดเองไม่ใช่เหรอว่าฉันมันงี่เง่าไร้สาระ น่าเบื่อ น่ารำคาญ นายไล่ฉันกี่ครั้งรู้ตัวรึเปล่า?" ยามาโมโตะแค่นยิ้ม มุมปากยกสูงเหมือนกำลังเยาะเย้ยตัวเองอยู่ "ฉันก็ทำได้แล้วไง...แล้วทีนี้ นายต้องการอะไรอีกล่ะ? ให้ฉันตายไปเลยรึเปล่า?"

"ฉ...ฉัน..."

เหมือนถูกเผาด้วยคำพูดของตัวเอง ในอกเจ็บแปลบ
นี่หัวใจของเขายังเต้นอยู่รึเปล่านะ?

"ปล่อยฉันไปสักที..." ยามาโมโตะก้มหน้านิ่ง มือทั้งสองข้างบีบไหล่บางโดยไม่คำนึงว่าอีกฝ่ายจะเจ็บปวดแค่ไหน "บอกฉันสิ ว่าฉันจะไปจากนายได้ยังไง..."

"นาย...อยากไปจากฉัน?" โกคุเทระทวนคำและหัวเราะออกมาอย่างเจ็บปวด "นายกำลังหาทางไปให้พ้นหน้าฉัน ในขณะที่นายมัดฉันเอาไว้งั้นเหรอ?"

ยามาโมโตะมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ โกคุเทระหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

"ถ้าจะไปจากฉัน ก็อย่ามัดฉันเอาไว้กับตัวสิ..." เสียงพูดคลั่นเครือ เสียงหัวเราะแห้งโรย ดวงตาหลุบต่ำลงพื้น "แล้วนายมัดฉันไว้ทำไม..."

"อ...เอ๋??"

"บอกว่าแคร์ บอกว่าเป็นห่วง ทำท่าใจดีใส่ฉัน ยิ้มให้ฉัน...ทำไมล่ะ..." โกคุเทระทิ้งน้ำหนักตัวลงกำแพง เขาไม่บ่นแม้ว่าหัวไหล่เขาจะเจ็บร้าวแค่ไหน "ฮะ ฮะ ฮะ...ใช่แล้ว..ฉันมันบ้าไปเองไง ทั้งที่นายก็ทำแบบนั้นกับทุกคน ฉันมันโง่ที่คิดว่าตัวเองพิเศษกว่าคนอื่น"

สายตาของโกคุเทระไม่จับจ้องสิ่งใด ในใจนึกถึงคำที่จามาลเคยพูดกับเขา

"จริงอย่างที่จามาลพูด..." โกคุเทระหัวเราะในลำคอ "การที่ให้ความหวังทั้งที่สนองให้ไม่ได้ทั้งหมด มันโหดร้าย...สิ่งที่หวังเอาไว้ไม่โดนทลายลง แต่โงนเงนไม่มั่นคง ไม่มีวันคว้ามาไว้ในมือได้ แต่ในกรณีฉัน...ฉันทำตัวเองสินะ"

"โกคุเทระ..."

"หึ...คราวนี้นายก็ไม่ต้องเป็นห่วงแล้วล่ะ" โกคุเทระยิ้มทั้งๆที่ยังขมวดคิ้วให้เขา แววตาสีเขียวไหวระริก "นายไม่ได้มัดฉันเอาไว้หรอก นายไปเถอะ...ไปให้พ้น..."

ยามาโมโตะซบลงกับไหล่บางที่สั่นไหว "พอกันที..."

ใช่...จบทุกอย่างลงซะ
นายจะได้ไปอยู่กับเด็กผู้หญิงคนนั้นได้

ความคิดและคำพูดทุกอย่างถูกหยุดไว้ด้วยริมฝีปากร้อนที่ทาบทับเขา
ปลายลิ้นรุกเร้าอย่างดื้อดึง
มือบางพยายามยันไหล่หนาออกไปให้พ้นจากตัว

เพี๊ยะ!

ยามาโมโตะหน้าชา แก้มข้างซ้ายแดงปื้น เขายิ้มโดยไม่หันไปมองคู่กรณี

"นายไม่เคยรู้สึกชอบฉันเลยจริงๆสินะ..." ยามาโมโตะจับท้ายทอยตัวเอง เขาฝืนยิ้มแล้วหันไปหาโกคุเทระที่ยืนนิ่ง "เอาล่ะ! ไปก่อนนะ มันจะเลยเวลาเช็คชื่อแล้วด้วย นายเองก็รีบขึ้นไปล่ะ"

โกคุเทระขยับขาตาม แต่พอไปได้แค่สองก้าวก็เห็นว่าเด็กสาวคนนั้นยืนคอยร่างสูงอยู่

นี่เขา...จะทำอะไรกันแน่นะ...

_________________________________________________

เสียงดังเป็นจังหวะของเครื่องมือสื่อสารไร้สายทำให้คนบนเตียงเอื้อมมือควานหาแถวหัวเตียง
มือกดรับสายโดยที่ยังไม่ได้ดูเบอร์ที่โทรเข้า
เขารู้แต่ว่าต้องโวยให้ถึงที่สุด เมื่อหรี่ตาเห็นนาฬิกาที่โต๊ะ ตัวเลขดิจิทัลสีแดงบอกเวลา 4.00 AM

"ฉันปลุกนายเหรอ?" เสียงปลายสายพูด น้ำเสียงดูสำนึกผิดเล็กน้อย

"เออสิฟะ แกคิดว่านี่มันกี่โมงกันห๊ะ! ไปตายซะไป!" แล้วก็กดวางหูทันที ไม่เท่านั้น เขายังกดปิดเครื่องอีกด้วย

ขณะที่กำลังจะหลับ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีก
ร่างบางขดตัวในผ้าห่มอย่างหงุดหงิด ไม่คิดจะเดินไปเปิดเพราะคาดว่าเดี๋ยวมันคงจะเงียบไปเอง
แน่นอนว่าสติเขาไม่อยู่รอผลการคาดเดา ร่างบางจมสู่ห้วงนิทราทันที

ผ้าห่มถูกปัดออกให้พ้นตัว ร่างบางยันตัวขึ้นอย่างเชื่องช้า กดเปิดสวิตซ์ไฟโคมบนหัวเตียง
แสงสีส้มอ่อนทำให้ห้องดูสว่างขึ้นเพียงเล็กน้อย แต่นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับการที่จะเดินไปห้องน้ำโดยไม่เตะขาโต๊ะเสียก่อน
หลังจากทำธุระเสร็จก็เดินกลับไปที่เตียงอย่างงัวเงีย นึกขึ้นได้ว่ามีคนเคาะประตูก่อนเขาหลับไป
ด้วยความสงสัยบวกกับลางสังหรณ์แปลกๆจึงเดินไปดูผ่านช่องตาแมวที่ประตู
แน่นอนว่าเขาไม่เห็นใคร
โกคุเทระเหลือบมองไปด้านข้างประตูก็เห็นถุงใบใหญ่วางอยู่

ถุงขนาดใหญ่เป็นลายสีน้ำตาลเข้มกับดำ
จะว่าเป็นถุงที่เขาสั่งไดนาไมด์ไปก็ไม่น่าจะมาเร็วขนาดนี้

ถุงใบใหญ่ขยับ
โกคุเทระตกใจเฮือก ถอยหลังออกจากประตูไปสองสามก้าว
ก่อนจะกล้าๆกลัวๆไปมองที่ตาแมวอีกครั้ง

ถุงใบใหญ่ขยับราวกับกำลังสั่นอยู่
บางครั้งก็ส่งเสียงประหลาดออกมา
ร่างบางยังคงทำใจกล้ายืนดูอยู่อย่างนั้นจนกระทั่ง

"ฮัดเช้ยยยยย"

ร่างบางยืนค้างก็อยู่เดิม นัยน์ตาสีเขียวเบิกกว้าง
เขาเข้าใจผิด ถุงนั่นแท้จริงแล้วคือคนนั่นเอง

คนคนนั้นจามอีกสองสามครั้งก่อนจะหันมามองที่ประตูห้องเขา
โกคุเทระปิดปากตัวเองแน่น หันหลังพิงประตู

ยามาโมโตะ!!!

เจ้านั่นมาทำอะไรที่นี่ในเวลาแบบนี้กัน?
ทั้งที่อากาศด้านนอกหนาวขนาดนี้แท้ๆ...

โกคุเทระเกิดอาการลังเลใจ
อยากจะเปิดประตู แต่ก็ไม่อยากเปิด
เขามองผ่านตาแมวเห็นร่างสูงขดตัวเองด้วยความหนาว
ยามาโมโตะไอออกมาสองสามครั้งก่อนจะเหลือบมองไปที่ประตู
คนอยู่ในห้องก้มลงหลบแล้วก็ขำตัวเอง ในเมื่อเขามองอีกฝ่ายผ่านตาแมว แล้วอีกฝ่ายจะเห็นตัวเขาได้ยังไงกัน?

เสียงจามดังขึ้นสามครั้งติดกัน
โกคุเทระเริ่มยืนไม่ติดที่

เจ้าโง่...ทำไมไม่กลับไปซะ...
ถ้าเป็นหวัดขึ้นมาล่ะ?

แต่เขาว่ากันว่าคนโง่กับคนบ้าจะไม่เป็นหวัดนี่นา?
เจ้ายามาโมโตะมันก็มีทั้งสองอย่างซะด้วยสิ...

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น มันอยู่ที่ตัวเขาเองต่างหาก
จะปล่อยให้หนาวตายไปทั้งอย่างนี้เลยจะดีมั้ยนะ...ฉันจะได้พ้นจากนายจริงๆซะที...

"ไอ้หน้าโง่"

สุดท้ายแล้วเขาก็เปิดประตูออกไป ย่นคิ้วคนที่มองเขาด้วยหน้าไร้มันสมอง
ยามาโมโตะยิ้มให้เขาอย่างโรยแรง

"ถ้าฉันไม่ออกมาจะทำยังไง?"

โกคุเทระยืนท้าวประตูอยู่อย่างนั้น ยามาโมโตะก็ยังคงนั่งอยู่แบบนั้น

"ไม่รู้เหมือนกัน คงนอนตรงนี้มั้ง..." ยามาโมโตะยิ้มแห้งๆให้ "ขอโทษนะ คิดว่าจะไปให้พ้นนายแล้วแท้ๆ แต่ก็มาอยู่ตรงนี้จนได้"

ยามาโมโตะยืนเต็มความสูง นั่นเอง...โกคุเทระถึงเพิ่งรู้สึกตัว
ยามาโมโตะยังคงอยู่ในชุดนักเรียนอยู่เลย...

"แก...ยังไม่กลับบ้านเหรอ?"

"อือ เลิกซ้อมก็จะเที่ยงคืนแล้ว เลยมาเตร่แถวนี้ โทรไปนายก็หลับแล้วอีก ลองเคาะประตูไม่กี่ทีก็เลิกไปน่ะ กลัวนายตื่น" ยามาโมโตะยิ้มด้วยสีหน้าที่ซีดเซียว "แต่ก็นะ ฉันไปล่ะ แค่อยากมาเจอหน้านายเฉยๆ..."

มือใหญ่จับแก้มอุ่น
โกคุเทระสะดุ้งเฮือกด้วยความเย็นจากมือร่างสูง

"ไปล่ะ..."

ยามาโมโตะปล่อยมือลง หันหลังกลับไป เดินออกไปไกลขึ้นทุกที

"ไอ้โง่!!!" โกคุเทระตะโกนเรียก ยามาโมโตะชะงักเท้า หันมามองคนเรียกอย่างงงๆ "ผู้หญิงคนนั้นแฟนแกเหรอ??"

ไม่มีคำตอบใดๆ
ยามาโมโตะเพียงแต่ยิ้มให้แล้วเดินต่อไปเท่านั้น
ร่างบางมองจนลับสายตาไป

นี่เขารออะไรอยู่??
นี่เขาทำอะไรอยู่??
แล้วทำไม เขาถึงต้องเสียใจขนาดนี้...
ความเย็บเยียบที่หัวใจจนแสบร้าว เจ็บปวดจนต้องกัดฟันทน

....ทุกอย่างคงจบลงแล้วจริงๆ

___________________________________________________

ในเมื่อให้ฉันทั้งหมดไม่ได้ นายก็เอาคืนไปซะ
ในเมื่อทำได้แค่มีตัวตนอยู่อย่างห่างเหิน ก็ช่วยหายไปซะเลยดีกว่า

ทั้งที่น่าจะเป็นแบบนั้น...
แต่กลับเสียใจจนทนไม่ไหว...

.

.

END

.

Talk :

แต่งด้วยความขี้เกียจแท้ๆ (ฮา)
พอดีว่าเล่นเนตไม่ได้ นั้งโค้ดดิ้งทั้งวันจะบ้าตาย เลยแอบแต่งใน notepad เปิดเป็นมุมเล็กๆบนหน้าจอ แต่งอย่างมึนๆและปวดตับ
เป็นครั้งแรกที่จงใจจะหลุดคาแรคเตอร์ แต่ก็หลุดมั่งไม่หลุดมั่ง (หบุดมากไปก็ทนไม่ไหว ลบทิ้งแล้วเขียนใหม่ทุกที)

อย่างที่บอกค่ะ นี่คือฟิคลองมือจริงๆ
บรรยายกุดๆ คำพูดเยอะๆ ก็แต่งสบายดีเหมือนกัน (ฮา)
อยากลองสักครั้งที่สองคนนี้ไม่สมหวัง
อันนี้เลยลองเชิงเล่นๆ ซึ่งของจริงคงจะรอไปอีกนาน (ตราบใดที่งานยังยุ่งนรกอยู่แบบนี้)

ยาวไปหน่อย ความตั้งใจก็ต่ำ แต่ความอยากลองมันสูง
ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ~~