# C O L O R E D #

Reborn fanfic โหมดลองมืออีกระลอก
Main : 6927แบบหลุดวิถี
Rate : NC
___________________________________

ผมคิดถึงคุณ...

เสียงแผ่วเบาตามสายลมที่พัดในช่วงต้นฤดูหนาว
ใบไม้สีน้ำตาลแห้งร่วงหล่นจากต้นลงบนผมชี้ฟูสีไม่ต่างกัน
มือเล็กปัดใบไม้บนหัวออกก่อนจะหันไปมองด้านหลัง

เขาคิดไปเองรึเปล่านะ?
เหมือนได้ยินเสียง...

ร่างเล็กยังคงเดินเอื่อยๆกลับบ้านด้วยความไม่เร่งร้อน
ไม่บ่อยครั้งนักหรอกที่เขาได้ออกนอกบ้านไปซื้อของให้แม่ตอนกลางคืนด้วยตัวคนเดียว ทั้งที่ปกติแล้วจะมีตัวป่วยติดสอยห้อยตามมาด้วยอย่างน้อยสองชีวิต
นานๆทีได้เดินสูดอากาศช่วงหัวค่ำก็ไม่เลวนัก

ร่างเล็กกระชับผ้าพันคอสีเหลืองอ่อนเมื่อสายลมเย็นๆเริ่มทำให้เขารู้สึกหนาว
ลมหายใจอุ่นเป่าใส่มือที่เริ่มเย็นของตัวเอง
ดวงตากลมสีน้ำตาลอ่อนมองขึ้นไปบนท้องฟ้าไร้เมฆปกคลุม จุดดวงดาวแต้มท้องฟ้าสีดำมืดให้ดูมีเสน่ห์

คิดถึงคุณ...

สึนะหันหลังกลับไปมองอีกครั้ง กวาดสายตามองไปทั่วบริเวณ
เขาเงี่ยหูฟัง ได้ยินเพียงเสียงลมและเสียงเปียโนคลอเคล้าที่ดังมาจากบ้านแถวๆนั้นกับเสียงเด็กหัวเราะอยู่ไกลๆ

เขาอาจจะคิดมากไปก็ได้...
พอคิดแบบนี้สมองเขาก็พาลนึกไปถึงใครอีกคน ซึ่งทำให้เขารู้สึกเหน็บหนาวด้วยแรงกดดัน
คนที่เขาเคยกลัว...คนที่เคยเป็นศัตรูกับเขา...

คิดถึง...
เสียงทุ้มที่แฝงด้วยเล่ห์ แววตาที่เหมือนจะมองทะลุทุกสิ่งได้
รอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์นั่น...

ร่างเล็กหยุดฝีเท้า เขารู้สึกหนาวเฉียบพลันทันใด
นึกขำตัวเอง
ทั้งที่แค่เพียงนึกถึง เขาก็รู้สึกหวั่นพรึงอย่างบอกไม่ถูกเสียแล้ว
ถึงอย่างนั้นก็รู้สึกว่าอยากเจอ...

จริงเหรอครับ?

เสียงตอบรับรอบกายเขาทำให้ดวงตากลมกวาดมองไปทั่วบริเวณ
"นายอยู่ไหน..." ร่างเล็กกระชับผ้าพัดคอที่เริ่มคลาย ไหล่ห่อเข้าหากัน

อยู่กับคุณ...

"อย่าเพิ่งมาเล่นลิ้นกันได้ไหม? นายอยู่ตรงไหนน่ะ?" สึนะเดินอย่างระแวดระวังไปทางซอยข้างๆที่มืดสนิท

อยู่ข้างๆคุณ...

สึนะไม่รู้จะหัวเราะดีรึเปล่า จึงทำได้แค่ยิ้มมุมปากน้อยๆ ตัดสินใจเอ่ยชื่อออกไป "มุคุโร่..."

หูแว่วเสียงหัวเราะซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะตัวของอีกฝ่ายดังขึ้นไม่ไกลจากที่เขายืนอยู่
ดังมาจากในซอยที่มืดสนิทเบื้องหน้าเขา
ขาค่อยก้าวเข้าไปในซอย แต่เสียงกระซิบทำให้เขาหยุดเดินตรงเส้นสิ้นสุดของแสงจากไฟริมทาง แบ่งระหว่างความมืดกับที่ที่มีแสงสลัว

"อย่ามาทางนี้สิครับ"

สึนะมองไปในความมืด ไม่เห็นสิ่งใด ไม่ว่าจะคนหรือสิ่งมีชีวิตประเภทไหน
แต่ไม่รู้ทำไม ตอนนี้เขาอยากเจออีกฝ่ายอย่างประหลาด

ความหนาวยะเยือกยังคงโอบล้อมตัวเขา


"ไม่รู้ตัวเหรอครับ ว่าคุณไม่เหมาะกับความมืดเอาเสียเลย"

เสียงหัวเราะดังขึ้นเบาๆท้ายประโยค เสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
หัวใจของสึนะเต้นระรัวจนแทบหลุดออกจากอก

"ฉันมองไม่เห็นนายเลย..."

เสียงฝีเท้าหยุดลง ทำให้รอบข้างเงียบสงัดกว่าที่เคย
แม้แต่เสียงเปียโนคลอและเสียงเด็กหัวเราะจากที่ไกลๆ เขาก็ไม่ได้ยินมันอีกแล้ว
ราวกับว่าตัวเขาหลุดเข้ามาอีกมิติหนึ่ง

"คนที่อยู่ในแสงสว่างจะไม่เห็นอะไรในความมืด...กลับกัน คนที่อยู่ในที่มืดจะมองเห็นนะครับ" น้ำเสียงสุภาพเหมือนกำลังเย้ยหยันบางสิ่งทำให้คนร่างเล็กคิ้วกระตุก

"มุคุโร่..."

"มีแสงสว่างก็ต้องมีเงามืด แต่ความมืดไม่มีแสงสว่างก็ได้ คุณรู้รึเปล่า..."

เสียงฝีเท้าดังขึ้นอีก ใบหน้าเงารางๆเผยรอยยิ้มให้
สึนะยิ้มตอบทั้งที่ตัวยังสั่นไหว

"คุณยังกลัวผมอยู่เหรอ?"

สึนะส่ายหน้าดิก "เพราะว่าอากาศมันหนาวต่างหาก"

เสียงหัวเราะดังขึ้นอีก ดวงตาเรียวยิ้มหยีมองคนร่างเตี้ยตรงหน้าอย่างนึกสนุก

"ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?" สึนะพยายามเพ่งหน้าอีกฝ่ายในเงามืดแต่ก็ล้มเหลว เขาจึงจินตนาการสีหน้าของอีกฝ่ายแทนจากน้ำเสียงที่พูด

"ผมอยู่ข้างคุณเสมอนั่นแหละ"

"แล้วทำไมถึงเพิ่งออกมาตอนนี้ล่ะ?"

"คุณคิดถึงผมใช่รึเปล่า?" สึนะเงียบไปกับประโยคนี้ ไม่อยากจะแก้ว่า เขา 'นึกถึง' ต่างหากล่ะ "ก็เรียกผมสิ ผมจะออกมาหาคุณ"

อยู่ดีๆก็รู้สึกอุ่นวาบขึ้นในอกทั้งที่อากาศหนาวเย็น มือเล็กยังคงเย็นเฉียบ
แต่ในหัวใจ...อบอุ่นอย่างน่าประหลาด

"จ...จริงเหรอ?"

"แล้วคุณคิดว่าจริงรึเปล่าล่ะ?" ชายผมน้ำเงินหัวเราะ "แต่ว่า ผมคิดค่าที่ผมปรากฏตัวนะ"

"ห..หา???" สึนะผงะออก สีหน้าหวาดหวั่นอย่างไม่ปิดบังทำให้มุคุโร่หัวเราะออกมา "งั้นก็คิดตั้งแต่ตอนนี้เลยเหรอ?? ฉันไม่มีอะไรจะให้หรอกนะ..."

"คุณให้ผมได้แน่ๆ" มุคุโร่ยิ้ม

ร่างเพรียวเดินมาหยุดตรงข้ามสึนะ ระยะห่างไม่เกินสองฟุต
เขายิ้มและโน้มตัวลงกระซิบข้างหูนิ่ม

"ผมล้อเล่น..."

"ม...มุคุโร่!" สึนะผงะถอยออกห่าง มือปิดหูตัวเองข้างที่โดนกระซิบ

ลมหายใจรดหูเขา
ทั้งเสียงทุ้มที่น่าหลงไหล
ถ้าไม่ถอยห่างออกมา เขาอาจจะบ้าไปแล้วก็ได้

"คึหึหึหึหึ" ร่างสูงหัวเราะ ท่าทางขำขันเต็มที่

"ย...อย่ามาแกล้งกันนะ! นายนี่นิสัยเสียจริงๆ" สึนะลืมตัวดุออกไป ตะครุบปากตัวเองไว้ไม่ทัน

"ใช่ครับ แล้วผมก็โลภด้วย..." มุคุโร่ยิ้มรับคำ เขาไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องปฏิเสธข้อเท็จจริงนี้เลย "ยื่นมือมาสิ..."

ดวงตาสุกใสมองมือภายใต้ถุงมือหนังสีดำยื่นมาที่เขา
สึนะวางมือตัวเองลงบนนั้นอย่างง่ายดาย
ขณะที่เขาถูกดึงรั้งไป เสียงทุ้มกระซิบข้างหูเขาอีกครั้ง

"อย่าทำตามคำขอของคนอื่นง่ายๆแบบนี้อีกนะครับ...นอกจากผม..."

สึนะอ้างปากค้าง
เขาถูกดึงเข้าไปกอดแน่น
รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังหลวมรวมกับอีกฝ่าย

ตัวมุคุโร่เย็นเฉียบราวกับเป็นคนไร้ชีวิต
แต่ถึงอย่างนั้นก็อบอุ่น

สึนะหลับตาลงสองแขนของเขาโอบกอดชายร่างสูงเอาไว้เช่นกัน

"ผมคิดถึงคุณ..." ร่างสูงฝังจมูกกับดวงแก้มนิ่ม

ฉันก็คิดถึง...

ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันนะ?

"ไม่ต้องรู้ก็ได้" มุคุโร่ไล้ปลายจมูกทั่วใบหน้าเล็ก "แต่อย่าทำแบบนี้กับใครนะ..."

ทั้งๆที่เคยกลัว
ทั้งๆที่เคยไม่อยากเจอหน้า
แต่เขากลับคิดถึงและโหยหาเหลือเกิน

"มุคุโร่..."

นี่อาจจะเป็นภาพลวงตาก็ได้...

"ใช่ครับ...ผมเป็นแค่ภาพลวง" มุคุโร่คลายอ้อมกอด มือยกมือเล็กขึ้นจุมพิต เหลือบตาสบดวงตากลมโต "นี่คือค่าที่เรียกผมออกมา ขอบคุณที่ใช้บริการ"

สึนะหัวเราะเล็กน้อย หน้าแดงระเรื่อ
สายลมยังคงพัดพาความหนาว

"ถ้าอย่างนั้นช่วยหยุดเวลาไว้หน่อยสิ" สึนะหัวเราะเศร้าๆ คิดถึงความเป็นจริงที่ไม่อาจหนีพ้น

"ผมหยุดเวลาจริงๆเอาไว้ไม่ได้หรอก" มุคุโร่ยิ้มในแบบฉบับของเขา "แต่เวลาของผม มันหยุดลงแล้ว..."

สึนะมองคนพูดอย่างไม่เข้าใจ เขาบีบกระชับมือของอีกฝ่ายไว้แน่นราวกับหวาดกลัว...

กลัวการจากลา...

"อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ..." ปลายนิ้วเรียวไล้บนผิวแก้มเนียนเรื่อยไปยังริมฝีปากอมชมพู "เวลาทั้งหมดของผม อยู่ที่คุณแล้วไง"

สึนะหน้าแดงลามไปยันใบหู "น...นายก็พูดเกินไป..."

"จะเกินไปรึเปล่า คุณก็รู้ดีอยู่แล้ว" มุคุโร่ยิ้ม "ผมคงจะต้องไปแล้วล่ะ"

อย่านะ...
เราเพิ่งจะได้เจอกันแป๊บเดียว

"แล้วเราจะได้เจอกันอีกอย่างแน่นอน"

เมื่อไหร่ล่ะ?
จะต้องรอไปถึงเมื่อไหร่กัน?

"ในวันที่เวลาของพวกเราเดินไปพร้อมกันอีกครั้ง"

ฉันจะห้ามนายได้รึเปล่า?
ฉันจะรั้งนายไว้ได้ไหม?

"คุณทำได้อยู่แล้ว แล้วคุณก็ได้ทำมันลงไปแล้วด้วยนะครับ...คุณทำให้ผมยึดติดกับคุณ"

ฉันไม่เข้าใจ

"ผมเอาแต่คิดถึงคุณ อยากเจอคุณ อยากสัมผัสคุณ หลงไหลคุณจนแทบจะบ้าอยู่แล้ว..." มุคุโร่เอียงใบหน้าเข้ามาใกล้ "มีแต่คุณเท่านั้นที่ทำให้ผมคลั่งได้"

ริมฝีปากสัมผัสกันเพียงเสี้ยววินาทีก็จางหายไป
เบื้องหน้าสึนะเป็นเพียงซอยมืดโล่ง
ไม่มีร่างสูงโปร่ง ไม่มีร่องรอยอะไรทิ้งไว้

สึนะรู้สึกขอบตาร้อนผ่าว
เขารู้แล้วว่าความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร
แม้จะยังไม่เข้าใจว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน แต่เขามั่นใจว่ามันยังไม่จบลง
เขาจะเชื่อในสิ่งที่อีกฝ่ายพูดไว้

อา...ฉันขอให้เวลาของพวกเราได้เริ่มเดินไปพร้อมกัน
เฟืองลานที่ไม่มีวันหยุดหมุน
แม้เป็นเพียงความฝันที่วันมีวันสิ้นสุด...

.

.

.

Arrivederci...

_______________________________________________

Talk:  จบอีกตอน (เย...)

ประทับใจตัวเอง
ทำไมถึงได้แต่งอ่านไม่รู้เรื่องได้ขนาดนี้นะ
ไร้ที่มาที่ไปที่สุด (ฮา)

เรื่องของเรื่องก็คือแต่งที่ออฟฟิศอีกแล้ว ณ มุมเล็กๆของวินโดวส์
พยายามหลีกหนีจากการเป็นฆาตรกรฆ่าเพื่อนร่วมงานอย่างจริงจัง เพื่อนร่วมงานที่ทำให้ชีวิตนี้มันเป็ดขึ้นสามหน่วย

ในที่สุดก็เป็น 6927 แบบออกนอกจักรวาล
ภูมิใจนิดๆ (ยืด) เขียนไปเขียนมาก็ลบๆเพิ่มๆ กลัวว่าจะเข้าคาแรคเตอร์
มุคุโร่เลยเป็นไอ้ลิเกน้ำเน่าเคล้าไส้ติ่ง
กับสึนะที่เป็นเคะแตกแหกช่องม้าม ปากกะใจตรงกันทั้งคู

ตอนนี้อยากแต่ง D18 แบบหลุดนอกโลกมั่งจัง
ถ้าให้ฮิบะพูดมากับดีโง่ที่มือไว้กว่าพูดนี่จะเป็นไงนะ?
ไม่เป็นไรหรอก เพราะเราแต่งหลุดขนาดนั้นไม่ได้ เด๋วเซี่ยงจี้มันกระเทือน

เอาล่ะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านแล้วปวดตับกันไปทั่วหน้า

Arrivederci~

แล้วพบกันใหม่~~

_________________________________________________

ตอบจากคราวก่อน

- ยัยหัวน้ำตาลชะนีนั่นมันเป็นใคร? เป็นอะไรกับยามะ?
ขอตอบว่าไม่รู้จักยัยชะนีนี่เหมือนกันค่ะ แต่ ไม่ ใช่ แฟน เด็ดขาดค่ะ!!! คนแต่งรับไม่ได้

-ภาคต่อ?
ขอตอบว่าไม่มี (ฮา)
เพราะงั้นจะอธิบายตรงนี้เลยว่ายัยชะนีไร้ชื่อนั่นไม่ใช่แฟนหรอกค่ะ ทั้งในเรื่องทั้ง8059ก็แข่งกันโง่ค่ะ ศักดิ์ศรีกินไม่ได้แต่เท่ห์ก็โยนทิ้งลงดอนหอยหลอดกันไปหมดแล้ว โกคุก็ไม่ยอมพูดความในใจออกมาให้ชัด ขณะที่ไอ้บ้ายามะมันก็เป็นโรคจิตคิดไม่ซื่อ เอ้ย! โรคจิตคิดไปเอง ก็เลยไม่ตอบอะไรเลยในฉากสุดท้าย ด้วยคิดว่าตัวเองจะได้ตัดใจจากโกคุได้สักที

-ทำไมไม่สมหวัง?
ขอตอบว่า เพราะมันไม่ใช่ความจริง (กรี๊ดดด)
ไม่ช่ายยยยยย เพราะว่าที่เราแต่งแบบดี(ไม่ใช่สถุลแบบสองเรื่องนี้) มันร้าวกว่านี้ เข้าคาแรคเตอร์มากกว่านี้(ไม่มีหลุด) เป็นสามตอนจบซึ่งคนแต่งคิดอยู่ว่าจะทุ่มทิ้งเพราะรับไม่ได้ ทั้งนี้ทั้งนั้นจึงขอแต่งสถุลๆมาลองเชิงไปงั้นๆเอง ถ้ามีคนรับไม่ได้เยอะ เราจะลงให้ปวดไส้ติ่งเล่นๆ (อ่าว...กวนนี่หว่า)
เพราะชีวิตนี้มันแสนเศร้าค่ะ ไม่มีใครที่จะสมหวังไปซะทุกอย่าง (อ่าว...แม่มตามอารมณ์คนแต่งนี่หว่า....)

เอวังเถิดเอย~~~