[Reborn Fanfic] : ภาคต่อของบทลองมือ
Main : 8059แบบออกนอกอวกาศ
Rate : PG

เนื่องจากการลองมือคราวก่อนทำให้หลายคนมาเขย่าคอคนแต่ง
ทำให้เกิดบทลองมือตอนต่อนี้ขึ้นมาค่ะ (กรุณาอย่าคาดหวังใดๆทั้งสิ้น เพราะมันลองมือ)
ตอนแรกเชิญอ่านได้ที่นี่ >> จิ้มเลย <<
___________________________________________

นายวิ่งอยู่บนเส้นทางที่นายเลือกโดยไม่เคยหันมามองคนที่วิ่งตามนายเลยสักครั้ง...

ตอนที่ฉันชะลอเดินและหันไปมอง...นายก็อยู่ไกลแสนไกลเหลือเกิน....

"ทาเคชิคุง..." เสียงเจื้อยแจ้วดังขึ้นหลังชั่วโมงโฮมรูมสิ้นสุดลง เด็กผู้หญิงตัวเล็กยืนเท้าเอวอยู่ประตูหลังห้อง มองมายังร่างสูงที่ยิ้มแห้งๆกลับไปให้ "ไม่สบายขนาดนี้ยังจะมาเรียนอีก! มาอิบอกแล้วไงว่าอย่าฝืนตัวเอง"

ร่างเล็กๆนั่นถลาเข้ามาทันที หลังมือแตะทาบหน้าผากที่อุณหภูมิไม่ปกติ

"ฉันไม่เป็นไรมากหรอกมาอิจัง..." เสียงไอแทรกขึ้นมาก่อนพูดจบประโยคเสียอีก "ฉันอยากมาเจอมาอิจังมากกว่าอยู่บ้านนี่นา..."

เด็กสาวหน้าขึ้นสีวูบทันที มือเล็กตีลงบนแขนที่กำลังเก็บของบนโต๊ะเพื่อเตรียมกลับบ้าน

"ยามาโมโตะ?" เสียงสึนะเรียกให้เจ้าของชื่อกันไปมอง "วันนี้..."

"ไม่ลืมหรอก ฉันไปแน่ๆ" ยามาโมโตะหันไปยิ้มแล้วไอรุนแรง "งานเลี้ยงให้ฉันใช่มั้ยล่ะ?"

"แต่นายจะไปไหวเหรอ?"

วันนี้อาการยามาโมโตะไม่ดีทั้งวัน ทั้งเบลอทั้งไม่อยากอาหาร แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังส่งยิ้มให้ทุกคนเป็นปกติ

"ฉันให้มาอิไปช่วยดูแลด้วย...นายจะว่าอะไรไหม?"

"รุ่นที่สิบครับ" เสียงเจือความหงุดหงิดดังแทรกขึ้นมา "ผมไปรอหน้าโรงเรียนนะครับ"

ทำไมหัวใจถึงไม่ชินชาเสียที
ทำไมยังไม่เข้าใจว่าทุกอย่างมันจบลงแล้ว
ไม่มีใครที่วิ่งตามเขา ไม่มีใครให้เขาชะลอฝีเท้ารอ
เขามีแต่จะวิ่งไปข้างๆรุ่นที่สิบเท่านั้น


"โทษทีนะ แต่คุยจบแล้วล่ะ เดินกันไปก่อนได้เลยนะสึนะ โกคุเทระ"

หยุดยิ้มให้ฉันเสียที
รอยยิ้มที่เหมือนกับเมื่อคืน...ตอนที่นายเดินจากฉันไป...


"ไปไหวแน่นะทาเคชิคุง?"

ไม่อยากได้ยิน...
อยากจะหูหนวกไปซะเดี๋ยวนี้
เสียงเรียกชื่อกันและกันแสดงความสัมพันธ์ของทั้งคู่


อยากจะตาบอด
จะได้ไม่เห็นแววตาที่มองกันอย่างมีความหมาย มือที่สัมผัสกันอย่างอ่อนโยนนั่น...


**

งานเลี้ยงฉลองให้กับชัยชนะของยามาโมโตะเต็มไปด้วยบรรยากาศแปลกจนเจ้าของบ้านรู้สึกได้
โกคุเทระที่ฝืนเฮฮาไปกับเขา ยามาโมโตะที่เอาแต่อยู่กับเพื่อนหญิงต่างห้อง

"ว...ว๊าย..."

เด็กสาวถูกแรมโบ้วิ่งชนทำท่าซวนเซจะล้ม ประกอบกับโดนอี้ผิงวิ่งชนอีกระลอก
ดวงตากลมโตหลับตาแน่น แต่ก็ต้องนิ่งไปเพราะความอบอุ่นรอบตัวเธอ

ยามาโมโตะถลาไปรับร่างบอบบางนั่นทันเวลาพอดี
เขาเอาตัวเองเข้ารับ แขนโอบร่างเล็กไว้กับตัว


โกคุเทระวางทุกอย่างในมือแล้วเดินมาฉุดให้เด็กสาวลุกขึ้นยืนด้วยตัวเองก็จะยื่นมือให้ร่างสูงด้วย
ยามาโมโตะยิ้มให้ จับมือที่ดึงเขาขึ้นจากพื้น

"ขอบใจนะ โกคุเทระ"

แววตาสีเขียวสั่นระริก มือเรียวกำแน่นฟาดเข้าที่หน้ายามาโมโตะเต็มแรง

"โกคุเทระ!!"

เสียงกรีดร้องของผู้หญิงและเสียงของสึนะดังเข้าหู ร่างบางถึงได้สติ เขาก้มหัวให้รุ่นที่สิบก่อนจะวิ่งออกไปจากบ้าน

สึนะมึนงงเหมือนคนถูกต่อยเสียเอง "เกิดอะไรขึ้นยามาโมโตะ??"

ร่างสูงยิ้มให้เขาแล้วส่ายหน้า "ฉันไม่รู้หรอก นายตามไปดูหน่อยสิ"

"ยามาโมโตะ..." สึนะมองคนสูงกว่าด้วยแววตาสับสน เขากัดริมฝีปากก่อนจะวิ่งตามโกคุเทระออกไป...

ยามาโมโตะมองร่างเตี้ยวิ่งออกจากบ้านแล้วก็แค่นยิ้มกับตัวเอง
ใบหน้าชาวาบไปทั้งซีก

"ทาเคชิคุง..."

**

"โกคุเทระ!!"

เจ้าของชื่อชะงักงัน หันไปมองคนที่วิ่งตามมาแล้วก็ต้องผิดหวัง

"เกิดอะไรขึ้น?" ร่างเล็กหยุดหอบหายใจ มองหน้าที่เศร้าหมองภายใต้กรอบผมสีเงิน "โกคุเทระ?"

ร่างบางส่ายหน้า แล้วยิ้ม "ไม่มีอะไรครับ"

ใช่...ไม่มีอีกต่อไปแล้ว

"ไม่มีอะไรได้ยังไง? ทำไมยามาโมโตะถึงไม่ตามนายมา? แล้วทำไมโกคุเทระถึงได้..." สึนะขึ้นเสียงใส่ ทุกคนต่างก็เป็นเพื่อนรักของเขาทั้งนั้น เขาทนไม่ได้ที่จะต้องมีใครสักคนแยกจากไป ไม่ว่าคนนั้นจะเป็นใครก็ตาม "ทำไมถึงได้ทำหน้าแบบนั้น..."

โกคุเทระยิ้มเจื่อนแต่สึนะกลับรู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังร้องไห้อยู่มากกว่า "ไม่มีอะไรจริงๆครับ ผมแค่หงุดหงิดมากไปหน่อยเลยเผลอลงกับเจ้านั่น..."

ทำไมคนที่ตามมาถึงไม่ใช่นาย?
เพราะว่าฉันไม่ได้มีความสำคัญอะไรอีกแล้วใช่หรือเปล่า?
ทุกอย่างมันจบลงแล้วจริงๆใช่ไหม?


"นายกำลังโกหกฉันอยู่นะ..." สึนะยิ้มเศร้าๆ "แล้วนายก็กำลังโกหกตัวเองด้วย..."

โกคุเทระนิ่งไป คำพูดของสึนะลอยเข้าหูเขาพร้อมกับภาพตรงหน้า
ร่างเล็กวิ่งตามมาอย่างเหนื่อยหอบพอๆกับคนแรก

"คุณโกคุเทระ..." มือนุ่มนิ่มเสยผมที่ลงมาปรกหน้า ผ้าพันคอแสนคุ้นตาถูกกระชับเข้าหาตัว แววตาสำนึกผิดมองมาที่เขา "ฉันไม่ระวังเองค่ะถึงได้ล้มลงไป ทาเคชิคุงไม่ได้ทำอะไรนะคะ"

ผ้าพันคอของยามาโมโตะ...

โกคุเทระแค่นยิ้ม
สุดท้ายนายก็ไม่ได้ตามมา...

"คุณโกคุเทระคะ..." แววตากลมโตเหลือบมองเขา เรือนร่างผอมบางน่าปกป้อง หน้าตาแบบที่เรียกได้ว่าน่ารักมองเขาอย่างเกรงอกเกรงใจ "ฉันถามอะไรอย่างสิคะ..."

สายลมในตอนเย็นพัดผ่านพวกเขาไป
มือร่างบางเย็นเฉียบพอๆกับหัวใจที่แทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง

"คุณโกรธที่ฉันแยกทาเคชิคุงออกมาจากพวกคุณรึเปล่าคะ? ทาเคชิคุงไม่ได้บอกใครเรื่องความสัมพันธ์ของพวกเราด้วย ต...แต่ว่า ฉันไม่ได้คิดจะแยกเพื่อนจากกันเลยนะคะ! เพราะอย่างนั้นอยากโกรธเราเลยค่ะ..."

อยากจะเกลียดเธอ แทนที่จะเกลียดทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้
คำว่า "เรา" มันช่างเสียดเข้าไปถึงหัวใจ


"ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกมาอิจัง" สึนะอ้อมแอ้มตอบ "ถึงฉันจะไม่รู้อะไรมาก แต่ว่า...โกคุเทระเขาไม่ได้โกรธมาอิจังแน่ๆ"

"ถึงอย่างนั้นก็อย่าโกรธทาเคชิคุงเลยนะคะ..." ดวงตากลมโตมีน้ำใสคลอเบ้า "ฉันเป็นคนขอร้องทาเคชิคุงเอง...เพราะอย่างนั้น..."

"ผมกลับก่อนล่ะครับรุ่นที่สิบ ขอโทษที่ทำให้งานกร่อย"

อย่ามาทำเป็นออกรับแทนกันจะได้ไหม...
หัวใจมันเหมือนถูกบีบจนแหลกสลาย...


**

ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปนานพอดูแล้ว
โกคุเทระนั่งเหม่ออยู่บนเตียงในห้องที่มืดสนิท ไร้แก่ใจจะทำอะไรทั้งสิ้น ไม่อยากแม้แต่จะขยับตัว

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองสามครั้ง โกคุเทระทำเพียงเหลือบตามองประตูที่นิ่งสนิท

"โกคุเทระ"

น่าแปลกใจ เพียงแค่เรียกชื่อก็ทำให้หัวใจสั่นไหวอย่างประหลาด

"ออกมาคุยกันหน่อยได้ไหม?"

ประตูถูกเปิดออก ยามาโมโตะมองหน้าที่ไร้ความรู้สึกนั้นอย่างเสียดใจ เขากลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดเหมือนยาขมแล้วยิ้มออกมา

"เรื่องของมาอิจัง"

อธิบายมาซะว่าสิ่งที่ฉันเห็นมันโกหกทั้งเพ...

"นายอย่าไปโทษเขาเลยนะ ฉันแยกจากสึนะมาด้วยตัวของฉันเอง อย่างที่นายรู้ว่ามาอิไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วย"

ฆาตกร...
ถ้าเปรียบคำพูดของนายเหมือนใบมีดคม ฉันคงตายไปนับสิบครั้ง...


"แล้วฉันก็ไม่ได้จะล่วงเกินมาอิด้วย ที่นายต่อยฉันเพราะฉันไปโอบมาอิเอาไว้ใช่ไหม?"

"ไม่ใช่..."

จะทำยังไงให้ร่างการชินกับความเจ็บปวดทรมานได้นะ?

"อย่าห่วงเลย มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับมาอิของนายหรอก"

โกคุเทระได้รับรอยยิ้มตอบกลับมา
ความอดทนของเขาทลายลง

"โกคุเทระ?"

"เอ๋??"

หยดน้ำบนใบหน้าของเขา
เขาปาดมันออกมาอย่างงุนงง มองท้องฟ้าไร้แสงดาว
หยดน้ำอีกหยดบนมือเขา

ดวงตาสีเขียวมองคนตรงหน้า
คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันกับริมฝีปากที่เม้มแน่น

"โกคุเทระ..."

มือใหญ่ยื่นออกมาทำให้เขาผงะถอยอัตโนมัติ

อย่าเอามือที่สัมผัสคนอื่นมาแตะต้องฉัน...


"นายกลับไปซะเถอะ" โกคุเทระเหยียดยิ้ม "ฉันไม่ได้โกรธอะไรใครทั้งนั้น วางใจได้...เรื่องเมื่อเย็น ขอโทษด้วย"

เขาถอยหลังเข้าตัวห้องก่อนคว้าลูกบิด ทนไม่ได้สักวินาทีถ้าต้องอยู่ต่อหน้าร่างสูงในสภาพที่อ่อนแอแบบนี้

มือใหญ่ผลักประตูต้านแรงของเขา "โกคุเทระ..."

ไม่อยากฟัง...
คำพูดของนายมันกำลังฆ่าฉัน...


โกคุเทระปล่อยมือจากลูกบิด เขาหลับตาลง มือทั้งสองข้างปิดหูแน่น
รู้สึกได้ถึงแรงดึงที่แขน แต่ตอนนี้เขาไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น

"ฟังฉัน...นายจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ!"

เสียงเหมือนลอยมาจากที่ไกลแสนไกล เขาปิดหูตัวเองแน่นขึ้นอีกเพื่อที่จะได้ไม่ต้องได้ยินอะไรทั้งสิ้น

"ฉันจะพูดความจริงทั้งหมด นายอย่าเพิ่งหนีฉันไปได้มั้ย?"

ความจริงที่มันจะทำให้เขาเจ็บมากไปกว่านี้
เขาไม่อยากรู้...
เท่าที่ผ่านมาก็เจ็บเจียนตายมาพอแล้ว...


"...ได้ยินรึเปล่า??"

ไม่อยากได้ยินอะไรทั้งนั้น...

"ฉันกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันทั้งนั้น! ฉันแค่คอยกันไล่สโตรกเกอร์ให้เขาเฉยๆ นายได้ยินมั้ย?"

แขนสองข้างถูกจับรวบไว้แน่น ดวงตาเบิกโพลงกับสิ่งที่ได้ยิน
โกคุเทระมองคนที่โวยวายตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา

"ฉันยังตัดใจจากนายไม่ได้ ได้ยินรึเปล่า?"

โกหก...

"ฉันทนไม่ได้...ไม่ให้รู้สึกอะไรกับนาย ฉันทำไม่ได้..."

โกหก...

ร่างบางถูกรวบตัวเข้าไปกอดไว้แน่น

"โกหก..."

"ขอโทษ..." ใบหน้าก้มซบกับไหล่บาง "ฉันพยายามแล้ว...แต่ก็ทำไม่ได้..."

"อา..." วงแขนบางกอดตอบอีกฝ่าย "ช่างมันเถอะ..."

ฉันยังคงจะวิ่งไปข้างหน้าพร้อมรุ่นที่สิบ
ไม่ว่าจะมีนายหรือไม่มี...


โกคุเทระหลับตาลงซึมซับความอบอุ่นเบื้องหน้า

แต่นายจะต้องวิ่งตามฉันคนเดียว...
วิ่งมาอยู่ข้างๆฉันแบบนี้...

.
.
พวกเราโหยหากันอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ขณะเดียวกันก็ไม่สามารถอยู่ในสถานะเดียวกันได้
คาดหวังแต่เพียงว่า...ความรู้สึกของเราจะตรงกันตลอดไปเท่านั้น...

.
.
.
ENDจริงๆ

ขอสารภาพว่าตอนต่อก็อยากให้เป็น Bad end อยู่ดี แต่ก็ต้องนั่งแก้ไปกว่าครึ่งให้มัน Happy End เป็นข้อแลกเปลี่ยนของสองเรา(???)จนได้
รู้สึกว่าพอสองคนนี้แหกคาแรคเตอร์แล้วยังกับแข่งกันโง่ ประหนึ่งละครหลังข่าวช่องแปดยังไงอย่างงั้น...
Mกันทั้งคู่ พวกบ้าโรคจิตที่ชอบทำตัวเองเจ็บปวดด้วยความโง่เง่าของตัวเอง

แต่งที่ออฟฟิศอีกแล้วล่ะ (ฮา)
บรรยายน้อยสมเป็นตอนต่อแบบลองมือ (ขี้เกียจนั่นแหละ)
อ้อ! มีรูปประกอบด้วยล่ะค่ะ
มีประโยคนึงที่เป็นลิงค์อยู่ค่ะ กดเข้าไปดูได้เลยนะคะ (สังเกตได้จากสีฟอนท์ที่แปลกไปได้ค่ะ)
(และขอขอบคุณมาอิจัง(นามสมมติ)และยามะคุง(โหมดหมาน้อย) สำหรับรูปประกอบฟิคมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ)
หลังจากนี้ไม่มีตอนต่ออะไรทั้งสิ้นแล้วนะคะ จะลงคู่พ่อ (Glow 2) สักที โดนแซงมาตลอดเลยเนี่ย...

Comment

Comment:

Tweet

เห้ออออ
โล่งงงค่ะ !!!!!!
อย่างน้อยมันก้รักกันอ่าว้ะ !!!

อย่างน้อยมันก้เข้าจัยกันแล้วอ่าว้ะ !!!!!

แค่นี้แม่ยกปลื้มมมมค่ะ !
55555555555555555555555555555


Thx. YA!!
ปล. สงสาร59สุดหูรูดดดด !!

#13 By SQUEAK® on 2009-05-23 01:07

วู้...ว+.+

#12 By Rura_By on 2008-11-05 20:52

"แววตาสีเขียวสั่นระริก มือเรียวกำแน่นฟาดเข้าที่หน้ายามาโมโตะเต็มแรง" >> สะใจมากค่ะ *w* (รู้สึกโรคจิตแหะ = =)

เฮ้อ รู้วึก(เหมือนจะ)โล่ง
อ่านตอนท้ายๆแล้วรู้สึกเฮิ้ทเฮิร์ทค่ะ
สงสารโกคคุงมากกว่า
(โกคคุงสุดที่เลิฟ ลองหันไปมองดูรอบๆบ้างน้า อย่าไปยึดกับเจ้าบ้าเบสบอลคนเดียวเลย)

โอย แต่ยังไงสุดท้ายก็ขอเชียร์ 8059 นี่แหละค่า

#11 By มิด (125.25.155.46) on 2008-08-06 21:17

กะรี๊ดดดดดดดดดดดด ด ด
นี่ลองมือจริงๆเหรอคะเนี่ย?
แต่งดีมากเลยนะคะท่าน
เราอ่านแล้วโซโฮกมากค่ะ cry
(แอบเคืองยามะ - -* หนอยแน่ะ กล้ามากนะที่ทำให้โกคุเสียใจเนี่ย
/me พ่นไฟ แอ๊ แอ๊)

รู้สึกว่าพอสองคนนี้แหกคาแรคเตอร์แล้วยังกับแข่งกันโง่ ประหนึ่งละครหลังข่าวช่องแปดยังไงอย่างงั้น...

ชอบประโยคนี้จังค่ะ = =b
แข่งกันโง่ (ฮา cry)

ปล.
Main : 8059แบบออกนอกอวกาศ
ถ้านอกอวกาศแบบนี้เราชอบบบบบบบบบบบบบบบบบค่ะ

#10 By kyosama on 2008-07-13 14:29

คุณเฟล่อนค๊า

ในที่สุดเราก็ได้เล่นเนต เฮ้อ เรากลับมาบ้านอ่าค่า คอมหลักๆเราอยู่หอพี่เรา แล้วคงอีกนานกว่าจะได้กลับไป คอมนี่เล่นเอ็มไม่ได้ง่า แง้ๆๆๆๆๆ

ฟิกหนุกดีค่ะ ถ้ามีบทอัศจรรย์ (...-*-)แล้วแต่งต่อได้นะคะ จะตามอ่านค่า

#9 By Kisskit on 2008-07-11 03:15

ฮารูปประกอบ 555 ปวดตับได้อร่อยมากจ้าาา ชอบความร้าวราน M ตามคู่นี้เลย

#8 By chibi on 2008-07-10 00:19

//แบมือขอค่าตัว << ตอบแทนโดยการให้บทครั้งหน้าแล้วกันนะ (ฮา)

#7 By 『 フェロン 』 on 2008-07-09 09:42

เม้นท์อีกทีหลังอ่านจบ

รู้สึกว่าจบแบบกลางๆ ไม่ถึงกับแฮปปี้วิ้ดวิ้วแต่ก็ไม่ bad end

รู้สึกว่ามันแข่งกันโง่+ปากแข็งกันจริงๆ ไม่พูดกันให้รู้เรื่อง ทำม๊ายยยยยย

//แบมือขอค่าตัว

#6 By mercutery on 2008-07-08 23:54

ร....รูป
ใส่ลิ้งค์เข้าไปทำม้ายยยยยยยยยยย

ยังไม่ได้อ่านฟิก แต่เจอลิ้งค์รูปซะก่อน

#5 By mercutery on 2008-07-08 23:41

อ๊า

>3<
ยามะน่ารักๆๆๆๆ โกคุก้อขี้งอน ชอบคู่นี้!~~~

#4 By Ailiaine ' on 2008-07-08 22:40

อ่อ มาอิจังคนนั้นสินะopen-mounthed smile

#3 By kiyono on 2008-07-08 21:42

เมนท์เร็วจริงเว้ย
เพิ่งแปะตะกี้...

#2 By 『 フェロン 』 on 2008-07-08 21:41

ทำไมยังรู้สึกเหมือนเป็น Bad end นิดๆ หว่า....
อืมมม ส่ง Bad end มาให้อ่านซิยามะ เอ้ย แมวน้ำquestion

p.s. ชั้นไม่เห็นลิงค์รูปล่ะ (แอบรู้สึกดี 555)

#1 By . : : ZePhyRuS : : . on 2008-07-08 21:34