# C O L O R E D #

มีดองนานกว่านี้อีกไหม????
สำหรับใครที่ลืมตอนแรกไปหมดแล้ว เชิญที่นี่ค่ะ >> Glow 1 <<

[Reborn fanfic] : Glow 2
Main : Iemitsu*Tsuyoshi
Type : Y
Rate : PG

________________________________________

แสงแดดของเช้าวันใหม่ส่องเข้าแยงตาเขา

เสียงหวดไม้ดังจากด้านนอกปลุกเขาให้ตื่น แขนใหญ่ยันร่างตัวเองขึ้นมาจากพื้น...

พื้น?

ร่างสูงยกมือขึ้นกุมศีรษะอย่างมึนงง

อา...เขาพอจะนึกออกแล้ว

เมื่อคืนเขากินซูชิรสเลิศอย่างที่ไม่เคยกินที่ไหนมาก่อน (แน่สิ ก็เขาอยู่อิตาลีนี่...) ไหนจะเหล้าชั้นเลิศที่นำมาแกล้ม ทำเอาเขากระดกไปหมดขวดอย่างง่ายดาย

ทั้งที่ค่อนข้างจะมั่นใจตัวเองว่าเป็นพวกคอแข็ง เขาคงพ่ายให้กับเหล้าญี่ปุ่นซะแล้วกระมัง

กลิ่นหอมของซุปมิโสะโชยเข้าจมูกเขา

ร่างสูงจึงปัดผ้าห่มออกจากตัวไปสนใจอาหารเช้าที่ตั้งอยู่บนโต๊ะแทน

ผ้าห่ม?

อาหารเช้า?

ช่างเป็นเจ้าของบ้านที่เอาใจใส่ซะจริงๆ

อิเอมิทสึอารมณ์ดีแต่เช้า นั่งโซ้ยข้าวเช้าอย่างเอร็ดอร่อย

รสชาติอาหารของญี่ปุ่นที่ถูกปรุงรสอย่างปานกลาง ราวกับว่าจะเอาใจเขาที่มาจากต่างถิ่น

ต่างถิ่น???

เสียงบานเลื่อนประตูดังขึ้น เจ้าของฮากามะชุ่มเหงื่อเดินเข้ามา ผ้าขนหนูในมือซับเหงื่อรอบใบหน้า บนหน้าผากยังคงมีผ้าคาดสีขาวชุ่มเหงื่อ

ถ้ามองไม่ผิด เขาก็เห็นมาตั้งแต่เมื่อวาน ทั้งตอนเจอกันครั้งแรก ทั้งตอนกินข้าว กระทั่งตื่น

"ตื่นแล้วเหรอ?"

อิเอมิทสึพยักหน้าตอบง่ายๆ ก่อนจะถามปัญหาที่คาใจอยู่ "นายรู้ได้ไงว่าฉันมาจากที่อื่น?"

"ก็เดาเอา" สึโยชิยักไหล่ "ยี่ห้อของเสื้อยืดที่นายใส่เมื่อวาน มันไม่มีขายที่ญี่ปุ่นนี่นะ"

โอ้...ช่างสังเกตกว่าที่คิดอีกนะเนี่ย

"ข้าวเช้าอร่อยมาก นายทำเองทุกทีน่ะเหรอ?" คนเพิ่งตื่นชวนคุย เมื่อเห็นท่าทีว่าจะยาว คนเพิ่งซ้อมมือเสร็จก็นั่งลงฝั่งตรงข้าม

"ก็ไม่เสมอไป แล้วแต่ความขยันน่ะ"

เวลาช่วงเช้าก็หมดลงไปกับการพูดคุย ทำความรู้จักกันและกันให้มากขึ้น

น่าแปลกที่คนจากเบื้องหลังรู้สึกว่าคนตรงหน้าเข้ากันกับตัวเองได้ดีเหลือเกิน

รอยยิ้มนั้นช่างสว่างแสบตาเขา

คำพูดที่ไร้สิ่งเคลือบแคลง ถึงแม้จะกวนไปนิด แต่ก็สบายหูกว่าคำพูดจอมปลอมที่สวยงามเป็นไหนๆ

"ฉันไปทำงานล่ะ" สึโยชิพูดพลางดูนาฬิกาที่ผนัง

"งาน?" อิเอมิทสึทวนคำ ...จะว่าไปตอนที่เจอกันครั้งแรกสึโยชิก็อยู่ในชุดพนักงานส่งของนี่นะ "เป็นเด็กส่งของ?"

"หาเงินใช้น่ะ" สึโยชิยักไหล่ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พาดผ้าขนหนูกับหัวไหล่ เหงื่อที่ชื้นตัวแห้งสนิท "วันนี้กลับดึกด้วย นายออกไปหาอะไรกินก่อนได้เลย"

"ไม่ไปได้ไหม?" คนฟังหันมามองพร้อมทำหน้าประหลาดใจ "ฉันยังไม่รู้ทางแถวนี้เลยนะ ถ้าหลงขึ้นมาจะทำยังไง? แล้วอีกอย่าง ค่าที่อยู่อาศัยฉันก็ให้นายไปเมื่อคืนแล้วนี่?"

"หา?"

"หาอะไรล่ะ ถ้าเงินที่บอก มันก็อยู่บนทีวีนั่นไง"

สึโยชิหันหน้าไปตามที่อีกฝ่ายพูด เห็นซองเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะแล้วก็ตกใจ "เดี๋ยว...นี่นายจะมาอยู่กี่ปีกัน?"

"ไม่นานหรอก แต่ที่ให้เยอะเพราะว่า ฉันอาจนำพาความเดือดร้อนมาให้นายก็ได้ นั่นถือเป็นค่าเสียหายล่วงหน้าเลย แล้วขอทีเถอะ ไปงมหาจดหมายนั่นมาอ่านซะ ฉันโคตรขี้เกียจอธิบายให้นายฟังแล้วนะ"

"ฮะ ฮะ ฮะ โทษทีๆ ก็คนมันลืมนี่นา" สึโยชิบิดขี้เกียจ "งั้นไม่ไปดีกว่า ชักขี้เกียจอยู่เหมือนกัน"

**

"ช้าจริง..." คนเปิดประตูบ้านบ่นเสียงดัง คนกลับดึกก็ไม่รู้ร้อนรู้หนาว ยิ้มแย้มแม้ว่าเหงื่อจะโทรมกาย

"เอาน่า...แบบว่าเพลินไปหน่อยน่ะนะ วันนี้มีคนมาฝึกเยอะแยะเลย ฉันก็ไม่ได้ไปที่นั่นมานาน นายก็รู้นี่"

สึโยชิเดินเข้าบ้านตัวเอง

วางกระเป๋าและดาบเคนโดไว้เชิงบันได ก่อนที่จะตรงเข้าครัว ล้างมือล้างหน้าให้สดชื่น

มือเปิดตู้เย็นหยิบเนื้อปลาสดที่ซื้อมาเมื่อเช้ามาบนเขียง มีดคมขนาดใหญ่แล่หั่นอย่างรวดเร็ว หม้อสะอาดวางบนเตาแก๊ส เปิดอุ่นซุปสาหร่ายวากาเมะ ไม่ลืมที่จะกดอุ่นข้าวที่หม้อไฟฟ้าด้วย

"นายก็รู้ว่าฉันรอกินข้าวอยู่" อิเอมิทสึท้าวคางบนโต๊ะ นั่งมองร่างโปร่งที่หยิบจับอะไรเร็วกว่าทุกที

"ผิดแล้ว...นายรอให้ฉันมาทำอะไรให้กินมากกว่า" สึโยชิหัวเราะ "นี่น๊า...บอกแล้วให้ออกไปหาอะไรกินข้างนอก อยู่ที่นี่มาจะสามเดือนแล้วนะนาย"

"ก็ไม่ชอบนี่นา" อิเอมิทสึทำเสียงเอาแต่ใจ "เคยไปร้านในตลาด ซูชิไม่เห็นอร่อยเหมือนของนายเลย"

คนฟังหัวเราะร่วน มือซอยต้อนหอมละเอียดยิบ "นายก็กินอย่างอื่นสิ! จะกินแต่ซูชิหรือไงห๊ะ?"

"อือ...จะกินแต่ซูชิของนาย..."

เสียงพูดคุยโต้ตอบเงียบในทันที มีเพียงเสียงสับเนื้อปลาให้ละเอียด เสียงน้ำซุปกำลังเดือดได้ที่ เสียงหม้อหุงข้าวที่ส่งสัญญาณว่าข้าวอุ่นเสร็จ ที่ยังคงดังอยู่

สึโยชิยังคงทำอาหารต่ออย่างรวดเร็ว อิเอมิทสึก็ยังคงนั่งท้าวคางมองพ่อครัวประจำบ้านวุ่นอยู่กับการทำอาหารให้เขา

"เอ้า..ชิราชิซูชิเสร็จแล้ว" สึโยชิยื่นชามขนาดใหญ่ตรงหน้า "ข้าวไม่ร้อนหรอกนะ แค่อุ่นให้มันนิ่มๆหน่อยเท่านั้นแหละ ส่วนรสชาติ นายน่าจะรู้อยู่แล้ว"

อิเอมิทสึหัวเราะ

ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา เขาเริ่มสังเกตตัวเองก็ตอนนี้

เขาหัวเราะและยิ้มบ่อยกว่าเดิมหลายเท่านัก

"พรุ่งนี้นายบอกว่าจะไปแถวโรงเรียนนามิโมรินี่นะ?" สึโยชิเปิดประเด็น

"อือ...ถึงจะพูดแบบนั้นมันก็เลยไปเกือบสามกิโลเลยนะ" อิเอมิทสึพูดไปกินไป "แต่คงไม่กลับช้าหรอก อย่าห่วงเลย"

"โอ๊ย...กลัวจะเป็นแบบคราวก่อนน่ะสิ"

เมื่อสองสัปดาห์ก่อน อิเอมิทสึได้ไปลอบสังเกตการณ์แฟมิลี่ไร้นามที่เคลื่อนไหวเงียบๆหลังจากที่เขาเฝ้าดูมานาน พวกเขากำลังปรึกษาเรื่องการวางแผนส่งออกอาวุธเถื่อน

แต่เพราะเขาชะล่าใจทำให้โดนดักยิงจากด้านหลัง ไม่นึกว่าแฟมิลี่ที่รวมพวกกุ๊ยขึ้นมาจะมีมือดีอยู่ด้วย

เขาออกมาได้อย่างไม่ยากเย็นเท่าไหร่นัก เพราะได้สำรวจทางหนีทีไล่เอาไว้หมดแล้ว

พอถึงบ้านก็เลือดไหลอาบแขน แม้ว่ากระสุนจะทะลุผ่านต้นแขนไปทำให้ไม่ต้องไปผ่าที่โรงพยาบาล

ไม่สิ... เขาเองก็ไม่คิดจะไปอยู่แล้ว อย่างมากก็ขอให้คนร่วมบ้านใช้มีดที่ชำนาญนักหนาผ่าเอากระสุนออกมาให้ล่ะมั้ง

ที่เขาจำได้ก็คือ เจ้าของบ้านหน้าเด็กที่วิ่งปราดเข้ามาด้วยความตกใจ สีหน้าเป็นห่วงกับการทำแผลอย่างเบามือ เขายังทำได้ทุกอิริยาบท

"ไม่พลาดแบบนั้นแล้วน่า แล้วคราวนี้ไม่ได้ไปเอาข้อมูลอะไรด้วย แค่ดูลาดเลาเฉยๆ" อิเอมิทสึยักไหล่ "ว่าแต่นายเถอะ ทำไมไม่คิดลงแข่งที่ไหนบ้างล่ะ?"

"ฉันไม่ได้เล่นเคนโดเพื่อลงแข่ง กระบวนท่าของสำนักชิงุเระโซเอนไม่ได้มีเพื่อการนั้น" สึโยชิพูดเป็นการเป็นงานทันที "แล้วก็ไม่ใช้ฆ่าใครด้วย"

อิเอมิทสึยิ้ม จับหัวที่ชี้ตั้งโยกไปมา "ก็ไม่ได้ให้ไปฆ่าใครซะหน่อย ถามดูเฉยๆน่า"

"เฮ้...อย่าเล่นหัวได้ไหม? ฉันไม่ใช่เด็กนะ!" สึโยชิปัดมือออก หัวเราะเสียงดัง "วันนี้ได้เหล้าดีมาจากอาจารย์ด้วยล่ะ! นายต้องชอบแน่เลย"

"โอ้...เอามาเลยสิ จะช้าอยู่ไย!"

ทั้งคู่ย้ายที่ไปนั่งโต๊ะในห้องแทน

ประเด็นการสนทนาจึงไหลไปเรื่อยๆ ไม่กลับมาที่เรื่องหนักหัวอีก

กับแกล้มทำออกมาเรื่อยๆ พอกับเหล้าที่รินลงจอกเรื่อยๆ

เหล้าแรงรสเลิศขวดใหญ่พร่องจนเกือบหมดขวด

"อา...เหล้าญี่ปุ่นนี่ดีจังเลย" อิเอมิทสึครางเอนตัวบนพื้นเสื่อทาตามิ มือลูบพุงที่เริ่มจะมีเพราะกินดีอยู่ดีเกินเหตุ

"ต้องบอกว่าชั้นเลิศต่างหาก" สึโยชิพูดแก้ เอนตัวลงนอนด้วย สายตามองออกนอกหน้าต่าง พระจันทร์เต็มดวงสว่างจ้าอยู่บนฟ้าที่มืดสนิท

"สึโยชิ..." อิเอมิทสึส่งเสียงเรียกเมื่อเห็นว่าคนข้างตัวเงียบไปนาน "เฮ้...หลับแล้วเรอะ"

สึโยชิหลับไปทั้งอย่างนั้น ดวงหน้ายังแดงระเรื่อด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ดีกรีสูง

เสียงลมหายใจสม่ำเสมอบอกได้เป็นอย่างดีว่าหลับลึกไปเรียบร้อยแล้ว

ช่วยไม่ได้แฮะ...

อิเอมิทสึลุกขึ้นไปหยิบผ้าห่มสำรองที่อยู่ในตู้เล็กมุมห้อง

พวกเขามาดื่มที่ห้องนี้บ่อย นอนเมาก็บ่อย เจ้าของบ้านเลยเตรียมผ้าห่มเอาไว้อย่างรอบคอบ

แต่นี่เป็นครั้งแรกที่อิเอมิทสึห่มผ้าให้อีกฝ่าย ทั้งที่ปกติเป็นต้องหงายลงไปก่อนแท้ๆ

มือค่อยๆยกตัวอีกคนให้ออกมาพ้นจากใต้โต๊ะ หมอนหนุนใบเล็กสอดรองท้ายทอยให้หนุนสบายก่อนจะห่มผ้าให้ถึงบริเวณหน้าอก

อิเอมิสึมองอีกฝ่ายหลับอย่างเงียบงัน

"แย่ซะแล้วสิ..." เสียงทุ้มรำพึง "แย่แล้วจริงๆ...."

"อะไรแย่เหรอ?" เสียงงำงึมลอดจากริมฝีปากบาง เปลือกตายังคงปิดสนิท ตัวพลิกหันหน้าเข้ามาอิเอมิทสึที่นั่งอยู่

"ยังไม่หลับเหรอ?" อิเอมิทสึปลดผ้าคาดหัวอีกฝ่ายออก

"หลับแล้วล่ะ แต่ได้ยินเสียงคนบ่น" สึโยชิปรือตาขึ้นมอง ความง่วงถาโถมเกินกว่าจะทนไหว

"นอนซะ...นายเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว" อิเอมิสึพูดยิ้มๆ ดึงผ้าห่มให้ขึ้นมาถึงคอ แต่สึโยชิไม่ปล่อยผ่านง่ายๆ

"อะไรแย่?"

"ตัวฉันเอง..." อิเอมิทสึพูดเสียงนิ่ง นิ้วเขี่ยปลายผมชี้เล่น "ตัวฉันเองที่กำลังแย่..."

"เหรอ..." สึโยชิหาว สมองเริ่มไม่สั่งการใดๆ เปลือกตาหนักจนทนเปิดไว้ไม่ไหว "ทำไม.......ล่ะ....."

อิเอมิทสึหัวเราะเบาๆเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหลับลงไปอีกครั้งแล้ว ทีนี้ส่งเสียงกรนเบาๆออกมาด้วย

"เพราะว่าฉันชักจะห้ามใจตัวเองไม่ไหวแล้วน่ะสิ...."

________________________________________________________

To be Continued....

วิเคราะห์กันจั๊กหน่อย
- อิเอมิทสึตื่นมาไม่แปรงฟัน โม้ยันบ่ายเลย (หัวเราะ)
- มาเฟียค้าอาวุธเถื่อนมันผิดตรงไหน? (ฮา) ผิดตรงที่ว่า เป็นแค่แก๊งค์กระจอกๆ อย่าทำอะไรข้ามหน้าข้ามตารุ่นใหญ่ล่ะมั้ง (ฮา)

ปล่อยผ่าน~~~~~