# C O L O R E D #

I won't hesitate no more, no more
It cannot wait, I'm sure
There's no need to complicate
Our time is short
This is our fate, I'm yours

No please, don't complicate

'

'
Our time is short
This is our fate, I'm yours

'

'

Spanner x Tsunayoshi

'

[ FATE ]

.

.,

COMING SOON

'

'

'

'

++

(แล้วคู่พ่อล่ะ??)

.

.

(อยู่นี่~~~)

______________________________________________________________________

[Reborn fanfic] : Glow 6
Main : Iemitsu * Tsuyoshi
Type : Y
Rate : NC-15

________________________________________

ฟูกเตียงผู้ป่วยสีขาวขยับไปมา คนบนเตียงหันหลบแสงแดดที่แยงเข้าโสตเขา
ความรู้สึกเจ็บนิดๆบริเวณข้อมือทำให้คนนอนอยู่คิดได้ว่าเขาอาจจะอยู่ในโรงพยาบาลก็เป็นได้
หลังจากโดนหามขึ้นเปล เขาก็แทบไม่รับรู้อะไรอีกเลย เห็นเพียงร่างคุ้นตายืนมองส่งเขาท่ามกลางสายฝน

"ตื่นได้สักทีนะ"

อิเอมิทสึหันไปมองคนพูด คิ้วกระตุกเล็กน้อย สักพักเขาเริ่มมองไปรอบๆห้อง มันก็คุ้นตาอยู่...
คนที่นั่งข้างเตียงเขาก็เป็นเพื่อนร่วมงานที่รู้จักกันมานาน

"เจ้านั่นฝีมือไม่เลวนะ คนที่ไปช่วยนายน่ะ"

นั่นสิ...ว่าแต่คนคนนั้นอยู่ไหนกันล่ะ?
เขาแอบคาดหวังนิดหน่อยว่า คนแรกที่เขาเห็นตอนตื่นขึ้นมาจะเป็นสึโยชิ
อิเอมิทสึฟังภาษาอิตาลีจากคนอารมณ์ดีข้างตัว แล้วก็สะดุ้งโหยงเมื่อนึกขึ้นได้ว่าที่นี่คือที่ไหน

"นี่ฉันอยู่โรงพยาบาลเหรอ?" คนฟังมองอิเอมิทสึราวกับเขาเสียสติ "ที่นี่มันอิตาลีนี่!!!!"

"ก็ใช่น่ะสิ แกคิดว่าเป็นที่ไหนล่ะ?" คุณเพื่อนถามอย่างไม่เข้าใจ ยิ่งมองท่าทีลนลานของเพื่อนบนเตียงยิ่งปวดหัว "นายนอนพักต่อก็ได้นะ อันที่จริง นายหลับไปสี่วันเท่านั้นเอง"

"สี่วัน!!!!" อิเอมิทสึแทบจะกระโดดลงจากเตียง ถ้าไม่ติดว่าสายน้ำเกลือมันรั้งเขาอยู่

"เออสิ แผลแกสาหัสพอควรเลยนะ ฉันล่ะแปลกใจที่แกรอดมาได้จริงๆ"

อิเอมิทสึไม่ได้ฟังอีกต่อไปแล้ว เขาคิดแต่ว่าเขาควรจะทำยังไงต่อไปดี
มีใครบอกสึโยชิรึเปล่าว่าเขารักษาตัวอยู่นี่ มีใครบอกสึโยชิไหมว่าเขาจะกลับไป
เหนือสิ่งอื่นใด...เขาต้องโทรศัพท์ก่อน...

เวรล่ะสิ!
เขาไม่รู้เบอร์บ้านของสึโยชินี่นา เจ้าตัวเองก็ไม่มีมือถือ ตัดขาดทางโลกอย่างแท้จริง!
อยู่บ้านนั้นมาตั้งนานไม่เคยนึกถึงโทรศัพท์มาก่อนเลย
รู้สึกพลาดท่าเสียทีก็คราวนี้แหละ!

อิเอมิทสึตบหน้าผากตัวเอง เขาร้อนใจเหลือเกิน
ทันใดนั้น เสียงคนข้างตัวก็เข้าหูเขา

"ไม่ต้องห่วงนะ เรื่องทางญี่ปุ่น" อิเอมิทสึหันไปมองคนพูดทันทีอย่างมีความหวัง "ทางเราให้ค่าตอบแทนไปแล้วด้วย แล้วก็บอกไปว่านายจะย้ายมาอยู่ที่นี่เลย ข้าวของของนาย เขาจะส่งมาให้ทีหลัง..."

ความหวังทลายแล้ว!!!!
อิเอมิทสึอยากเป็นบ้าขึ้นมาจริงๆก็คราวนี้ เขาแทบรอต่อไปไม่ได้ อยากคุยกับสึโยชิอย่างด่วนที่สุด
เขาอาจจะมีเวลาสักสองสามวันเพื่อไปญี่ปุ่นอีกครั้งโดยอ้างการลาพักร้อน

**

ในโลกนี้ไม่มีอะไรได้ดังใจไปซะทุกอย่างหรอก
เขาก็เข้าใจสัจธรรมข้อนี้ดีอยู่แล้ว...
แต่การที่เขาต้องติดแหงกอยู่ที่นี่เป็นอาทิตย์ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลมามันหมายความว่ายังไงกัน!
เขาต้องทำรายงานสถานการณ์ทั้งหมดที่ผ่านมาอย่างละเอียดยิบ ไปงานนู้นงานนี้มากมาย เพื่อที่สบโอกาสจะได้ขอบอสไปญี่ปุ่นสักครั้ง (แน่นอนว่าถ้าบอสไม่อยู่ เขาคงบินไปเองนานแล้ว)

กว่าจะได้รับการอนุมัติเวลาก็ผ่านไปเกือบเดือน
ระหว่างนั้นเขาก็สืบหาเบอร์บ้านของสึโยชิมาจนได้...แต่มันจะไปต่างอะไรตรงไหนในเมื่อมันไม่มีคนรับสาย
โทรมาวันละสองสามครั้งก็ยังคงนิ่งงัน ยิ่งเป็นห่วงสงสัยไปต่างๆนานาว่าเกิดอะไรขึ้นกับทางนั้น

เวลาบนเครื่องบินก็ดูเหมือนจะนานเกินไปสำหรับอิเอมิทสึ
เขากึ่งเดินกึ่งวิ่งในสนามบิน หงุดหงิดกับรถแท็กซี่ที่ไม่มีว่างสักคัน
ใจมันไปถึงบ้านหลังนั้นนานมากแล้ว มีแต่ตัวเขาเองที่ดีเลย์กับเรื่องบ้าบออะไรสักอย่างอยู่

บ้านมืดสนิท...
อิเอมิทสึมองนาฬิกา...นี่เพิ่งจะสี่ทุ่ม...สึโยชิไม่นอนเร็วขนาดนั้น
เขาสืบเท้าเลาะข้างบ้านเข้าสำรวจ ในบ้านมืดสนิท เงียบ ไม่มีอะไรบ่งบอกเลยว่าในนั้นมีคนอยู่
ประตูทางเข้าด้านหลังก็ยังไม่ล็อคเหมือนเดิม ระบบรักษาความปลอดภัยช่างไม่มีเอาเสียเลย

อิเอมิทสึสะดุ้งวาบ เขารู้ได้ว่ามีอาวุธจ่อหลังเขาอยู่
แย่ล่ะสิ...มาเจออะไรตอนนี้...คนยิ่งรีบๆอยู่ด้วย!

"ทำอะไรของนายอยู่น่ะ?"

อิเอมิทสึหันไปมองเจ้าของใบหน้าอารมณ์ดีที่กำลังเอาดาบเคนโด้จ่อหลังเขาอยู่ "สึโยชิ..."

"แน่สิ...นี่บ้านฉันนี่" พูดจบก็หันหลังเดินเข้าตัวบ้านไปเฉย

ทุกอย่างดูปกติ...ปกติจนน่าสงสัย
ยิ่งพูดคุยกันปกติ ยิ่งน่าสงสัยเข้าไปกันใหญ่
และเขาก็ทนไม่ไหวกับบรรยากาศนี้เสียเอง

"สึโยชิ..." อิเอมิทสึเดินเข้าไปด้านในเคาน์เตอร์ ยืนพิงและกอดอกมองคนหันหลังให้กำลังล้างจานอยู่ "นาย...จะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ?"

"อ๋อ...เรื่องข้าวของของนายสินะ? ฉันถือวิสาสะเก็บให้หมดแล้ว คิดอยู่ว่าพรุ่งนี้จะไปส่งให้อยู่ แต่ดันทำที่อยู่ทางนั้นหายซะนี่ ดีนะที่นายมาพอดี"

"ไม่ใช่อย่างนั้น...ฉันไม่ได้กลับมาเพื่อเอาของนะ"

"อื้ม ฉันจะส่งไปให้อยู่แล้ว จะได้ไม่ลำบากนายแบกกลับ จดที่อยู่ไว้ให้ใหม่ด้วยนะ"

นี่คงเป็นครั้งแรกที่อิเอมิทสึเกลียดน้ำเสียงร่าเริงแบบนี้
เขามองแผ่นหลังนั้นนิ่ง อีกฝ่ายไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาพยายามขนาดไหนที่จะได้กลับมาที่นี่
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาโทรหาวันละกี่รอบ ไม่รู้กระทั่งว่าเขาเป็นห่วงและคิดถึงขนาดไหน

"สึโยชิ...ฉัน...."

"นายจะกลับพรุ่งนี้เลยรึเปล่า?" เจ้าของชื่อที่เขาเรียกพูดแทรกขึ้น เบือนหน้ามายิ้มเล็กๆให้เขา "หรือว่าจะมาจัดการเรื่องทางนี้อีก?"

"ฉันตั้งใจมาหานายนะ...ฉันไม่ได้อยากหายไปเงียบๆแบบนั้น...ฉัน..."

สึโยชิพูดแทรกอีกครั้ง "ไม่ต้องคิดมากหรอก ทางนั้นเขาอธิบายให้ฉันฟังหมดแล้วล่ะ ว่านายเสร็จธุระที่นี่แล้ว นายไม่เห็นต้องกลับมาลากันเลย ลำบากเปล่าๆน่า.."

"ฉันคิดถึงนาย...อยากเจอนายจะบ้าอยู่แล้ว..."

เสียงจานกระทบกันเงียบหายไป คนล้างก้มหน้ามองมือตัวเองนิ่ง "แต่ว่านายต้องกลับไปเร็วๆนี้อยู่ดี...นายจะมาทำไม..."

อิเอมิทสึตอบไม่ได้ เขาเพียรพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อควานหาคำตอบของคำถามนี้
ทำไมเขาจะไม่นึกถึงล่ะ เขารู้ดีว่าไม่สามารถอยู่ที่นี่ต่อไปได้ถ้าไม่มีธุระอะไรเหลือ เพราะอย่างนั้นเขาถึงได้พยายาม...ได้แต่พยายาม...

"ตอนนี้ฉันกำลังชินกับการใช้ชีวิตก่อนหน้าที่นายจะมา...นายคงรู้ว่าฉันจงใจไม่รับโทรศัพท์ ฉันรู้ว่าเป็นนายแน่..."

อิเอมิทสึขมวดคิ้ว แผ่นหลังนั้นกำลังสั่นนิดๆ จะด้วยอะไรเขาก็คิดไม่ออก
เขารู้แต่ว่า อยากจับคนตรงหน้ามาตีเสียให้เข็ด

"นายน่าจะหายไปเลย..."

มือใหญ่คว้าไหล่บางนั้นให้หันมามองเขา "ฟังนะ...ฉันไม่มีวันจะหายไปจากนาย! ไม่มีวัน!"

"เป็นไปไม่ได้...นายก็รู้..."

ใช่...เขารู้ ถึงได้พยายาม
เพราะว่ารู้ ถึงได้อยากจะรั้งเวลาช่วงนี้ไว้ให้ได้นานที่สุด...
และคิดว่าอีกฝ่ายก็คงจะคิดเหมือนเขา...แต่ก็เปล่า...

"อื้อ!!!"

สึโยชิสะดุ้งกับริมฝีปากที่เข้ารุกล้ำเขาด้วยความรุนแรง
มือผลักช่วงไหล่หนาที่เข้าทาบร่างกายเขา

"อ...อย่า..อิเอ...อื้มมม"

รสชาติคาวเลือดเค็มปร่า
สึโยชิไม่ได้ตั้งใจทำแบบนั้น เขาแค่พยายามจะพูดห้ามเท่านั้น
มือหวดกำปั้นเข้าหน้าอีกฝ่าย แม้จะไม่แรงนัก แต่มันก็พอที่จะหยุดการกระทำทั้งหมดได้

นิ้วเรียวปาดเลือดที่ริมฝีปากหนาอย่างระมัดระวัง และพบว่ามันลึกพอดู
อิเอมิทสึโอบเอวเขาไว้หลวมๆ เลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้

"ขอโทษ..."

คนเตี้ยกว่าไม่ได้พูดอะไร เขายังคงสนใจแผลนั้นมากกว่า "เจ็บรึเปล่า?"

อิเอมิทสึส่ายหน้าเป็นคำตอบ จมูกไซร้ไปกับนิ้วมือตรงหน้าเขา "เราคุยกันดีๆก็ได้...ใช่ไหม?"

สึโยชิพยักหน้า
เขาต่างสบตากันและกัน ราวกับจะใช้มันแทนคำพูดทั้งมวล

"ฉัน...เป็นอะไรสักอย่างแน่ๆเลย..."

"หือ?" อิเอมิทสึรู้สึกงุนงงกับการเปลี่ยนเรื่องกระทันหัน เขาละออกมามองใบหน้ากังวลที่ไม่ค่อยได้เห็นนัก "โรค?"

"อธิบายไม่ถูก...ฉันเป็นตั้งแต่ตอนที่นายระเบิดครัวฉัน..."

"ฮะ ฮะ ฮะ เหรอ...ว่าแต่ไปหาหมอหรือยัง? นั่นมันก็นานแล้วนะ" พอเห็นคนถูกถามส่ายหน้า อิเอมิทสึก็แทบอยากเอาหัวโขกเสียที "ถ้าเป็นมะเร็ง นายตายไปแล้วมั้งเนี่ย!"

"ก็...ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นโรค...หรือว่าร่างกายฉันผิดปกติเอง" สึโยชิขมวดคิ้วมุ่น พยายามหาคำพูดมาอธิบายอาการที่เขาเป็น "ฉันไม่ใช่คนเหนื่อยง่ายนะ แต่หัวใจก็เต้นเร็วผิดปกติมากๆเลย ร้อนตามตัววูบไปมา บางทีก็รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก แน่นหน้าอก"

คนฟังถึงกับนิ่งไป คิดการณ์ไกลขนาดจะให้หมอชื่อดังท่าทางซกมกที่โม้ว่ารักษาได้ทุกโรคนั่นช่วย แต่คงต้องหาสาวๆไปกำนัลเสียหน่อย
แต่ก่อนอื่นต้องรู้ให้ได้ก่อนว่าโรคที่ว่านี่มันคือโรคอะไร

"แล้วตอนนี้ล่ะ?"

"หัวใจเต้นผิดปกติ ฉันรู้สึกเหมือนหายใจไม่ทัน"

อิเอมิทสึถอยออกครึ่งก้าว คลายอ้อมกอดออกทันที กลัวว่าตัวเองเป็นสาเหตุที่ทำให้อึดอัด
แต่เขาก็คิดไม่ผิดหรอก เรื่องที่เขาเป็นสาเหตุของโรคนี้

"ฉันคิดว่า...ฉันเป็นตอนอยู่กับนายนะ แต่ว่าพอนายไม่อยู่ ฉันก็เป็นเหมือนกัน..."

เท่านั้นอิเอมิทสึก็ถึงกับหัวเราะออกมาเสียงดังแม้ว่าอีกคนจะทำหน้างงๆให้เขา
ริมฝีปากเปื้อนยิ้มเข้าประทับแผ่วเบา คลอเคลียกับความหวานก่อนจะสอดลิ้นเข้าโพรงปาก รู้สึกเจ็บแผลนิดๆ แต่เขาไม่อยากจะหยุด
คราวนี้ไม่มีเสียงโวยวาย ไม่มีแรงขืนใดๆให้เขาเลย อิเอมิทสึยิ้มแป้น

"แล้วตอนนี้รู้สึกยังไง?"

สึโยชิมองริมฝีปากที่ขยับถามเขาอย่างลังเล ก่อนจะตอบไม่อย่างไม่แน่ใจว่าจะตรงคำถามหรือเปล่า

"รู้สึกอยากจูบอีก..."
.
.
.
.

อิเอมิทสึมั่นใจว่าเขารู้ตัวว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ เขายังมั่นใจในสติของตัวเองด้วย
เขาสัมผัสความร้อนจากผิวเนื้อ ได้ยินเสียงหอบกระเส่า เห็นใบหน้าแดงระเรื่อกับแววตาที่เขาชอบ
จมูกกดลงบนขมับชื้นเหงื่อ มือปรนให้อีกฝ่ายทั้งบนและล่าง
ตัวเขาขยับทั้งเร่งเร้าสอดลึก เสียงน่าฟังยังคงเข้าหูเขา

"อ....อิเอมิทสึ...อึก..."

เจ้าของชื่อก้มลงมอบจูบให้ รู้สึกดีกับรสจูบหอมหวาน
รู้สึกดีกับอ้อมแขนที่รั้งกอดเขาแน่น

"อืม..." อิเอมิทสึค่อยๆถอนตัวออก "นายไหวไหม?"

สึโยชิพยักหน้า ปรือตามองไปรอบๆเหมือนที่นี่ไม่ใช่บ้านตัวเอง
ที่สำคัญกว่านั้น...เขายังอยู่ในครัวอยู่เลย!

....ต้องทำความสะอาดครัวใหม่อีกแล้ว..
สึโยชิถอนหายใจ รู้สึกเหนอะตัวจนทนไม่ไหว
แล้วตัวเขาก็ลอยขึ้น ด้วยความตกใจจึงคว้าคอคนอุ้มไว้แน่น

"อ่อก...หายใจไม่...ออก..." คนสูงกว่าท่าทางจะอารมณ์ดี ตอนสึโยชิผ่อนแรงเขาก็หัวเราะออกมา "อุ้มไปอาบน้ำนะ"

ไอ้ถูกอุ้มไปมันก็สบายอยู่หรอก...
แต่มันเห็นลางอะไรสักอย่างมาแต่ไกลก็ไม่รู้สิ

"ไม่เอาแล้วนะ...เหนื่อย" สึโยชิชิงพูดดักคอก่อน ไหล่หนาตกลงเล็กน้อย แล้วก็ฮึดขึ้นมาใหม่

...ชักเบื่อคนรู้ทันซะแล้วสิ....


**


อิเอมิทสึลืมตาสู้แสงในเช้าวันใหม่ ข้างตัวเขาว่างเปล่า
หูได้ยินเสียงก๊องแก๊งจากชั้นล่าง เดาว่าอีกฝ่ายคงง่วนอยู่กับการทำอาหาร (หรืออาจจะทำความสะอาดครัว?)
เขาฝืนร่างกายที่เหนื่อยล้าเดินลงไปด้านล่างด้วยอยากจะเห็นรอยยิ้มแรกของวันจากคนที่เขารู้สึกดีๆด้วย แล้วก็ไม่ผิดหวัง เขาได้รอยยิ้มนั้นมาพร้อมกับถาดอาหารเช้า
อดคิดขำๆไม่ได้ว่า...นี่มันยังกับสามีภรรยากันงั้นแหละ (เพิ่งสังเกต..ได้ข่าวว่าเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วนะ...)

"มีโทรศัพท์ถึงนาย" สึโยชิพูดพลางยื่นอุปกรณ์การกินให้ "เขาบอกให้โทรกลับด่วนที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ นายน่าจะโทรก่อนนะ"

พอเดาได้ว่าเป็นสายจากอิตาลีอิเอมิทสึก็ห่อเหี่ยวลงเล็กน้อย แต่งานก็คืองาน ส่วนตัวคือส่วนตัว เขาจึงจำใจโทรกลับอย่างช่วยไม่ได้
สิ่งที่เขาได้ยินจากปลายสายทำให้ต้องลุกออกไปคุยนอกตัวบ้าน และกลับเข้ามาในสิบนาทีถัดไป

สึโยชิมองคนหน้าตาห่อเหี่ยวก็ยิ้มเป็นกำลังใจให้อย่างเคย "งานเข้าล่ะสิ?"

อิเอมิทสึพยักหน้า เขยิบเข้าไปนั่งใกล้ๆพร้อมเอาจมูกไถกับมือขาว "คิดถึงนายจัง..."

สึโยชิหัวเราะ...
ก็พอเดาได้อยู่หรอกว่าถ้าพูดมาแบบนี้แสดงว่าต้องกลับไป ตัวเขาเองก็ไม่ได้หวังว่าอีกฝ่ายจะอยู่กับเขาได้นานอยู่แล้ว
สึโยชิเอียงใบหน้าเล็กน้อยรับจูบจากคนข้างตัว เดาได้อีกอย่างว่าอาจจะต้องรีบไป...

"ฉันต้องไปบ่ายนี้...รู้งี้ตื่นเช้าหน่อยก็ดีหรอก..." อิเอมิทสึพูดอย่างหงุดหงิด ก็ที่ตื่นขึ้นมาน่ะ มันสิบเอ็ดโมงแล้ว กว่าจะกินมื้อนี้เสร็จก็เที่ยงแล้วก็ต้องไป

"นายตื่นเช้าฝนก็ตกกันพอดี" ก็ตั้งแต่รู้จักกันมา เคยตื่นเช้าซะที่ไหน "รีบกินเถอะ เดี๋ยวจะไม่ทัน"

อิเอมิทสึมองคนพูดราวกับใช้ความคิด มือรั้งใบหน้าหวานรับจูบจากเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้ว่าคนตั้งรับจะคอยพูดเตือนเรื่องเวลาก็เถอะ...ตอนนี้มันไม่มีอารมณ์กินข้าวซะแล้วสิ... แต่พอคิดว่าจะไม่ได้กินฝีมือคนตรงหน้าอีกนานก็พาลลังเลขึ้นมา
ทั้งรสชาติอาหาร ทั้งรสจูบ ทั้งสัมผัสแนบเนื้อ เขาก็อยากได้มันทั้งหมดนั่นแหละ! การที่จะต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งนี่มันไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย!
โธ่~ เวลาหนึ่งชั่วโมงที่เหลือนี่ทำอะไรได้บ้างนะ??

แน่นอนว่า 60 นาทีที่ผ่านไป อิเอมิทสึกอบโกยทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ โชคดีไปที่ไม่ต้องเสียเวลาเก็บของ ด้วยสึโยชิเก็บไว้ให้ก่อนหน้านี้แล้ว เขาจึงออกจากบ้านมาด้วยสีหน้าหมองๆทำให้คนมองยิ้มน้อยๆให้
กระเป๋าสะพายยกขึ้นพาดบ่า มองเจ้าของบ้านอย่างโหยหาชอบกล นั่นทำให้อีกคนหลุดหัวเราะ

"ยังไม่ทันได้ออกจากรั้วเลย ทำหน้าแบบนั้นทำไมน่ะ?"

อิเอมิทสึโยกหัว "ไม่รู้เหมือนกัน แต่สังหรณ์ใจไม่ดีเอาซะเลย..."

"คิดมากน่า ไปเถอะ ระวังตัวด้วย" สึโยชิโบกมือให้คนที่กำลังเรียกรถแท็กซี่ไป

ลางสังหรณ์แบบนั้น เขาก็มีเหมือนกัน...
ความรู้สึกคนึงราวกับว่าพวกเขาจะไม่ได้เจอกันอีกตลอดไป...นั่นเป็นไปไม่ได้แน่ เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องพยายามติดต่อมาทางเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย
แต่มันก็เหมือนมีอะไรบางอย่าง...คล้ายๆการสูญเสีย...เป็นรูโหว่เล็กๆในห้วงเวลาที่มีความสุขนี้

ขอให้มันเป็นเพียงการคิดไปเองของเขาก็แล้วกัน...

"

.

To be continued...

Talk :

/ปาดเหงื่อ
ฮู่ววววว~~~ ทำไมมันเหนื่อยงี้น้ออออออ
อาจจะเป็นเพราะแต่งหลายเรื่องพร้อมกัน บางทีก็ปรับอารมณ์ไม่ถูก แถมเดาไอ้คู่นี้ไม่ค่อยจะออกด้วยสิ...โดยเฉพาะตัวสึโยชิ...เดาทางยากจริงๆ

ฝากฝังมาสองเอนทรี่ติดกันเลยทีเดียวสำหรับคู่ 4827 ที่ไม่มีให้เราอ่าน (ใครรู้แหล่ง ใครแต่งภาษาไทย เรียกเราไปอ่านหน่อยเห๊ออออ เราอยากอ่านนนนน)
ยังไงก็ฝากไว้ในอ้อมใจอีกเรื่องนะคะ (ได้ข่าวว่ายังแต่งไม่ถึงไหนเลย T[]T)

สำหรับใครที่รอรูปเจเฟสอยู่........รอต่อไป เพราะยังไม่ลง~~~

ขอบคุณที่อ่านและคอมเมนท์นะคะ ^^,,