# C O L O R E D #

[Reborn fanfic] : Always
Main : 8059 TYL
Type : Y
Rate : PG
Warning : little au (มั้ง)

________________________________________

กลิ่นอับชื้นไม่น่าพิศสมัยลอยเข้าจมูก ฝุ่นละอองลอยในอากาศคลุ้งชวนให้จามออกมา
กลิ่นคาวเลือดจำนวนไม่น้อยทำให้วิงเวียนศีรษะ เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆเปิดขึ้นอย่างลำบาก ปวดแถวขมับและท้ายทอยตุบๆ
ดวงตาสีเขียวเทาเห็นหน้าตักตัวเองเป็นสิ่งแรก กลิ่นเลือดที่เขาได้ คงมาจากตัวเขาเองด้วย มันกำลังหยดลงพื้นคอนกรีตสกปรก
รู้สึกแสบริมฝีปาก เจ็บบริเวณคาง จะเอามือสัมผัสดูก็พบว่ามือเขาบังคับไม่ได้อย่างใจคิด มันถูกมัดไขว้หลังกับเก้าอี้ผุๆตัวเดียวกับที่เขากำลังนั่งอยู่

เกิดอะไรขึ้น...?

ร่างที่ถูกมัดมองไปรอบๆตัว เหมือนอยู่ในห้องเก่าๆ ผนังมีรอยเลอะสีน้ำตาลเข้ม(ซึ่งเดาว่าน่าจะเป็นเลือด) คราบน้ำฝน ขี้ตระไคร่
เพดานมีทั้งหยากไย่และฝุ่นเขรอะ บางที่ก็เป็นรูโพรงขนาดใหญ่ แต่ก็ไม่พอตัวคนขึ้นไปได้
มือลองกระชากเชือกดูก็พบว่าเป็นเชือกที่มีรอยบั่น เหมือนจงใจให้ขาดง่ายอยู่แล้ว เขามองมือตัวเองที่เต็มไปด้วยเลือดและคราบฝุ่น

เราอยู่ที่ไหนกันนะ?...

เขาหลับตานึกถึงเรื่องก่อนหน้านี้สักชั่วโมงหรืออาจจะหลายชั่วโมง...ตอนนั้น...
เขาและเพื่อนร่วมงานอีกคนได้รับมอบหมายให้สะกดรอยหัวหน้าแก๊งหนึ่ง ซึ่งเขาขับรถตามอยู่ห่างๆ
ทันใดก็รู้ได้ว่า พวกเขาเองก็ถูกตามเช่นกัน
บี้กระชั้นได้สักพักใหญ่ รถคันเก่งก็ถูกเบียดให้ชนกับเสาตอม่อใต้ทางด่วน จากนั้นก็เกิดการต่อสู้กันขึ้น
ตอนที่เขากำลังเค้นคอถามอีกฝ่ายก็รู้สึกเจ็บที่ข้อมือเหมือนถูกแทงด้วยเข็มอาบยาอะไรสักอย่าง...
คนที่มากับเขาก็ได้รับสิ่งที่ไม่ต่างกันนัก

ยามาโมโตะ...

ดวงตาสีเขียวกวาดมองไปรอบตัว ปะทะเข้ากับรอยยิ้มที่เขาเห็นมันเป็นประจำข้างๆตัว

"ยามาโมโตะ!!!" ร่างบนเก้าอี้ลุกขึ้นอย่างปวดร้าว เดาได้ว่าพวกเขาคงโดนซ้อมอย่างหนักก่อนถูกพามาห้องนี้

เจ้าของชื่อนั่นยิ้มให้เขา ริมฝีปากขยับพูดอะไรบางอย่างที่เขาไม่ได้ยิน
โกคุเทระไม่สนใจ เขาเดินลากขาไปยังอีกฝ่าย แล้วก็ได้รู้สาเหตุที่ว่า ทำไมเขาถึงไม่ได้ยินที่อีกฝ่ายพูด

กระจกใสบานใหญ่และหนากั้นพวกเขาเอาไว้...

ร่างบางยกกำปั้นขึ้นทุบอย่างเจ็บใจ มองรอยยิ้มนั่นที่กำลังจะโกหกใส่เขาว่า 'พวกเราจะไม่เป็นไร' อย่างหงุดหงิด
เขาเห็นร่างสูงเสียเลือดไม่แพ้เขา คิ้วแตก ริมฝีปากเลือดกลบ มีเลือดไหลลงหน้าผาก เดาว่าน่าจะหัวแตกที่ไหนสักที่ มือทั้งสองประสานกันวางอยู่บนตักจึงรู้ได้ว่าอีกฝ่ายได้สติก่อนเขานานพอสมควรแล้ว
ตาของยามาโมโตะปิดลงข้างหนึ่งด้วยเลือดที่ไหลเข้าตา ใบหน้าบวมขึ้นมาซีกหนึ่งนั้นยังคงยิ้มให้เขา...ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันจะเจ็บขนาดไหน

หูทั้งสองข้างไม่ได้ยินเสียงอะไรนอกจากเสียงลมหายใจของตัวเอง
เขาอ่านปากอีกฝ่ายอย่างอดทน

"นายจะไม่เป็นไร..." ยามาโมโตะพูดเสียงเบา เขารู้อยู่แล้วว่ายังไงอีกฝ่ายก็ไม่ได้ยิน ทำได้เพียงพูดช้าๆให้อีกฝ่ายอ่านปากเขาได้เท่านั้น

โกคุเทระควานรอบตัว มันแน่นอนอยู่แล้วที่ฝ่ายศัตรูจะไม่เหลืออาวุธใดๆให้เขาเลย แม้กระทั่งแหวนที่เขาใส่ประจำ กล่องทุกกล่อง เสื้อสูทและกางเกงคงถูกตรวจค้นหมดแล้ว
ร่างบางกำลังใช้ความคิดอย่างหนักเพื่อออกจากที่นี่

"เห? ตื่นกันเร็วจังนะ" เสียงอารมณ์ดียียวนดังเข้าหูพวกเขา และพบว่ามีลำโพงตัวจิ๋วติดตั้งอยู่บนเพดานมุมห้อง

เบื้องหน้าพวกเขาเป็นกระจกเช่นกัน
ชายร่างเตี้ยคนหนึ่งเดินเข้ามาจากประตูสนิมเขรอะด้านหลัง ผมสีน้ำตาลอ่อนรวบไว้ข้างหลังอย่างเรียบร้อย แว่นดำทรงใหญ่ปิดไปเสียครึ่งหน้า
ประกายเพชรที่เขี้ยวเจ้าตัวโชว์หราจากรอยยิ้มที่พวกเขาไม่อยากได้

"เฮ้..อย่าทำหน้าตาเบื่อหน่ายแบบนั้นน่า" เสียงพูดอารมณ์ดี แต่คนฟังไม่ยินดีตาม " เรามาเล่นเกมกันหน่อยไหม? โอ้...แน่นอนว่าพวกแกไม่มีทางเลือกหรอกนะ"

แล้วจะถามทำไมฟะ...
โกคุเทระคิดอย่างหงุดหงิด เขาปั้นหน้านิ่งออกไป ดวงตาเหลือบมองอีกคนตลอดเวลา

"เรามาเล่นถาม-ตอบกันเถอะ เนอะ~" คนพูดขยับแว่น แลบลิ้นเลียริมฝีปากแห้งของตัวเอง "แน่นอนว่าเราไม่เล่นกันหลายคนหรอก เกมส์นี้มีผู้เล่นสองคน แน่นอนว่าคนนึงเป็นฉัน อีกคนคือหนึ่งในพวกแก"

โกคุเทระเกลียดเสียงแบบนี้
และเขาก็กำลังเกลียดรอยยิ้มของร่างสูงที่ส่งมาให้เขาด้วย
....เวลายิ้มมันจะปวดหน้าไม่ใช่เหรอ? เจ้าคนไม่รู้จักเจียม!!

"พูดตรงๆเลยแล้วกันนะว่า ใครที่ได้อยู่เล่นกับฉันจะโชคไม่ดีเท่าไหร่ เพราะถ้าเกมส์โอเวอร์ นั่นคือ...ตาย" น้ำเสียงอารมณ์ดียังคงอยู่แม้สิ่งที่พูดจะไม่ใช่เรื่องดีแม้แต่น้อย "อีกคนนึงจะโชคดีเพราะฉันจะปล่อยตัวไปอย่างไร้ร่องรอย อ้อ...ฉันหมายถึงไม่มีร่องรอยมากไปกว่านี้อ่ะนะ"

คนพูดหัวเราะพร้อมกับที่ยามาโมโตะหัวเราะ
ร่างบางนั่งใจสั่น...เขารู้สึกไม่ดีเลย...

"เอาเถอะ ฉันไม่ให้พวกแกเลือกหรอกนะว่าใครจะอยู่เล่นกับฉัน เพราะพวกแกน่ะนะ ถ้าไม่เกี่ยงกันก็แย่งกัน ซึ่งมันเสียเวลาโคตรๆ" มือท้วมล้วงเข้ากระเป๋ากางเกงก่อนจะหยิบบางอย่างออกมา มันคือกระดาษเป็นเส้นยาวราวหนึ่งคืบ "แต่ว่าฉันมันก็คนใจดี เพราะงั้นจะให้พวกแกจับฉลากไง ใครได้อันที่มีปลายสีแดงจะได้อยู่เล่นกับฉัน"

ดวงตาโฉดชั่วมองพวกเขาผ่านเลนส์แว่นสีชา เสียงหัวเราะดังขึ้นอย่างน่าสะอิดสะเอียน
ดวงตานั้นมองอย่างวิเคราะห์

"ด้วยความใจดีของฉัน ฉันจะให้เจ้านี่เป็นคนจับ" นิ้วสั้นกุดสวมแหวนทองฝังเพชรชี้ไปที่ร่างสูง "ด้วยความใจดีของฉันอีกครั้ง ฉันจะให้เวลาแกสั่งเสียกันและกัน ย้ำว่าฉันจะไม่ผิดคำพูดใดๆ บอกว่ารอดคือรอด เพราะว่าอยากให้เหลือรอดคนนึงไปรายงานบอสพวกแกอยู่แล้วล่ะนะ ใช้สิบห้านาทีนี้ให้คุ้มค่า ถือซะว่าฝึกการอ่านปากก็แล้วกัน"

ทันทีที่อีกฝ่ายหายไปจากประตู โกคุเทระก็เดินลากขามาพิงกระจกตรงกลาง เช่นเดียวกับอีกฝั่ง
ยามาโมโตะมองสภาพยับเยินของโกคุเทระที่ดูเหมือนจะน้อยกว่าตัวเขามากก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ตัวเขาเองคงจะซี่โครงหักอย่างน้อยสองซี่ เวลาหายใจแต่ละครั้งถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้ เครื่องในเขาคงซ้ำไม่เหลือ ขนาดว่าตอนนี้จะตั้งสติตัวเองก็ต้องใช้กำลังอย่างมาก

"ดีจังนะที่เจ้านั่นจะทำตามอย่างที่พูด..." ยามาโมโตะหัวเราะเสียงแห้ง น้ำตาคลอเล็กน้อยด้วยความที่ทนความเจ็บปวดแทบไม่ไหว

"ไม่ใช่เวลามาพูดเล่นนะ!" โกคุเทระตวาดเสียงเบา ส่งสีหน้าหงุดหงิดไปแทน

"อย่ากังวลเลย...นายจะปลอดภัย..." ยามาโมโตะมองลึกลงไปในแววตาหงุดหงิดคู่นั้นที่เขาแสนจะหลงไหล "อย่าทำหน้าแบบนั้น ฉันเป็นคนจับฉลากนะ ฉันไม่พานายซวยหรอก"

"ประเด็นมันไม่ได้อยู่ตรงนั้น!" แม้จะเจ็บใจที่ยามาโมโตะอ่านใจเขาได้ แต่ก็รู้สึกดีที่บางครั้งพวกเขาก็สื่อกันได้โดยไม่ต้องใช้คำพูด "ถ้าฉันโดน ก็ฝากขอโทษบอสด้วย..."

"ไม่หรอก" ยามาโมโตะขัดขึ้น เขายิ้มอ่อนโยนให้แม้ใบหน้าจะเยินจากการถูกซ้อม "มือขวาของบอสคือนาย และจะเป็นอย่างนั้นต่อไป ไม่มีใครแทนนายได้..."

"อย่าพูดอย่างนั้น..." โกคุเทระมองอีกฝ่ายด้วยหัวใจที่ปวดร้าว "ฉันไม่อยากให้เป็นนายเลย"

เขามองตาร่างสูงที่พูดประโยคเดียวกับเขาเช่นกัน

"นายจะคิดถึงฉันรึเปล่า?"

โกคุเทระพยักหน้าแม้จะมีท่าทีขัดๆไปก็ตาม "ต่อให้ไม่คิดก็ต้องคิดแหละ นายอาจจะทำให้ฉันตาย หรือนายอาจจะตายก็คงไม่มีหน้าโง่มาให้เห็นอีกแล้ว"

"...แค่นี้ก็พอแล้ว" เจ้าของผมสีเงินหน้าร้อนวาบด้วยสายตาอีกคนที่ส่งมาให้เขา "สัญญากับฉันสิ โกคุเทระ ถ้านายเป็นฝ่ายที่รอดออกไป...ดูแลตัวเองดีๆด้วยนะ"

ไม่มีสักครั้งที่เอ่ยขอให้เวลาฉุดรั้ง
ถ้าขอแค่ครั้งนี้ สวนกระแสความจริงให้ย้อนกลับไปเป็นวันที่เขายังสามารถจับมือกันได้ หัวเราะให้กันได้ มองตากันได้รึเปล่านะ?
กับตัวเขาที่ไม่เคยวิงวอนต่อพระเจ้าเลยสักครั้ง...

ช่วงเวลาอันโหดร้ายมักมาเยือนเร็วกว่าที่คิด
ร่างท้วมกดบางอย่างทำให้กระจกด้านหน้าเปิดเป็นช่องเท่าฝ่ามือ
กระดาษสองเส้นถูกยื่นให้ยามาโมโตะ

โกคุเทระสังเกตุสีหน้าเจ็บแปลบของร่างสูงก็แทบสะดุ้งตัว คิดไปว่ายามาโมโตะคงจะเจ็บแผลมาก

"ฉันนี่แหละ..." โกคุเทระพยายามอ่านปากคนดึงฉลากจากด้านข้าง "จะเล่นกับนายเอง..."

ทันใด ยามาโมโตะก็แบมือออก ปลายกระดาษด้านหนึ่งเป็นสีแดง
โกคุเทระแทบคลั่ง เขาลากขากึ่งเขย่งไปด้านหน้าให้ใกล้กับยามาโมโตะมากที่สุด

"แก...ยามาโมโตะ!!"

แน่นอนว่าไม่มีใครได้ยินเสียงร่างบาง พูดให้ถูกคือไม่มีใครสนใจเขา

"ก็นะ...จะเป็นใครก็ไม่เลวนักหรอก" คนพูดยักไหล่ "คิดว่าน่าจะเป็นแกเหมือนกัน ท่าทางเราจะคุยกันสนุกนะ"

"รักษาคำพูด อย่างที่นายรักษาพอๆกับศักดิ์ศรีของนายตลอดมา นายประกาศแล้วว่าฉันเป็นคนที่อยู่เล่นกับนาย เพราะงั้นก็ปล่อยเพื่อนฉันไปซะ"

โกคุเทระไม่รู้และมองไม่เห็นด้วยซ้ำว่าทั้งคู่คุยอะไรกัน
เขามองกระดาษในมือยามาโมโตะอย่างเหม่อลอย

"ฉันจะทำอย่างที่พูดแน่นอน ตัวฉันเองก็ไม่ได้เลวไปซะทั้งหมดหรอกนะ" ยามาโมโตะยิ้มให้กับประโยคนั้น

"ฉันมีเรื่องอยากขอหน่อย ฉันมีสิทธิ์นั้นมั้ย?" ยามาโมโตะเริ่มหายใจลำบาก เขาทิ้งน้ำหนักกับกระจกนั้น เห็นคนฟังยักหน้า เขาก็พูดต่อ "อย่างแรก...ส่งศพฉันคืนที่ด้วยนะ ฉันไม่อยากอยู่ถิ่นนาย"

"ได้เลย เหมือนส่งไปเย้ย สะใจอีกแบบ ขอบคุณที่ช่วยคิดนะ"

"อีกเรื่อง...ฉันขอสิบนาทีเพื่อสั่งลาเพื่อนฉัน" ยามาโมโตะบุ้ยหน้าไปยังคนหัวเงินที่ยืนเหม่อลอยอยู่ไม่ไกล

"ก็นะ ฉันไม่ได้รีบร้อนอะไรมาก เพราะงั้นเชิญล่ำลาให้สาแก่ใจ สิบนาที แล้วจะส่งคนมารับ" คนพูดขยับแว่น โค้งตัวเล็กน้อยอย่างประชดประชันและเดินจากไป

ยามาโมโตะหอบหายใจ พยุงตัวเองไปยังกระจกกลางห้อง เขายิ้มให้โกคุเทระ

"เห็นมั้ย? ฉันบอกแล้วว่านายจะปลอดภัย..."

โกคุเทระมองริมฝีปากที่พูดกับเขาอย่างเจ็บปวด...
ราวกับว่าแผลทุกแห่งบนร่างกายเขาไปหายวับไป เหลือเพียงความเจ็บปวดที่ใจเพียงที่เดียว...

เขารู้สึกจนคำพูด ไม่อยากรู้ด้วยว่ายามาโมโตะจะพูดอะไรกับเขา
ดวงตาหลุบต่ำ เขารู้ดีกว่าไม่มีทางหลีกหนีดวงชะตาได้
แต่แล้วก็เหลือบไปเห็น รอยแผลสดใหม่บนนิ้วชี้

มือของยามาโมโตะไม่ได้เลอะเลือดเลยแม้แต่น้อย มีเพียงฝุ่นและโคลนดำ เขาจำได้ดี ตอนนี้กลับมือแผลเหมือนโดนอะไรที่ไม่คมนักทิ่มเอา เท่านี้โกคุเทระก็คิดออกทันที

ยามาโมโตะมองสีหน้ากระตุกนั้นก็รู้ตัวว่าเขาพลาดเสียแล้ว แต่ยังคงยิ้มให้กับคนที่ตวาดต่อว่าเขา
ต่อให้ไม่อ่านริมฝีปาก เขาก็พอเดาได้ว่าโกคุเทระจะด่าเขาว่าอะไรบ้าง

"ไอ้หัวถั่ว!!! แกคิดอะไรของแก!!" กำปั้นพุ่งเข้าทุบกระจกอย่างแรง เขามองใบหน้ายิ้มแย้มด้วยความปวดใจอย่างยิ่งยวด "แกคิดจะทำแบบนี้อยู่แล้วใช่รึเปล่า? หา?!"

ยามาโมโตะพยักหน้ายอมรับ "คนเรามันต้องมีฝืนดวงชะตากันบ้าง..."

"ฉันไม่ยอมรับหรอก!! แกมันขี้โกง!!" คิ้วเรียวขมวดกันยุ่ง ฟันกัดกรอดอย่างไม่พอใจ และเขากำลังใช้ความพยายามอย่างยิ่งไม่ให้น้ำตาไหลออกมา

"นายคิดว่าฉันจะปล่อยให้นายตายหรือไง?" ยามาโมโตะแค่นหัวเราะ "นายยังมีผู้คนมากมายที่รักนาย เอาใจใส่ เป็นห่วงเป็นใย ขณะเดียวกัน นายก็มีคนที่นายอยากใช้ชีวิตเพื่อเขาอยู่ไม่ใช่เหรอ?"

โกคุเทระมองรอยยิ้มเจื่อนที่เต็มไปด้วยความเหงา

"แต่ฉันไม่มี"

"ไอ้บ้าเอ๊ย! แล้วฉันล่ะ!! นายเอาไปไว้ไหนแล้ว?!" มือทุบกระจกจนปวดแปลบไปหมด จากที่เจ็บคอกลายเป็นตะโกนเสียจนคอชาหายแสบร้อน เขาสนใจและใส่ใจกับการอยากประทุษร้ายอีกคนมากกว่า ไม่ว่าจะด้วยการกระทำหรือคำพูดก็ตาม

"นี่ไง...สิ่งที่ฉันอยากทำก็ทำแล้ว นายปลอดภัย ทุกอย่างก็โอเค"

"ฉันไม่โอเค!!"

"ถือเป็นของขวัญที่ฉันยัดเยียดให้แล้วกันนะ" ยามาโมโตะหัวเราะ ก่อนจะไอออกมากเป็นเลือด "จำได้รึเปล่า? วันนี้วันเกิดนายนะ"

"ฉันไม่สน! มันต้องมีสักทางที่เราจะรอดออกไปได้สิ!" โกคุเทระแหกปากตะโกนแม้จะรู้ดีว่าอีกฝ่ายคงจะไม่ได้ยิน

และรู้ดีว่า...หนทางที่ว่ามันไม่มี...

"ไม่มีทางที่ 'เรา' จะรอดออกไปได้หรอก ฉันคิดออกแต่ทางที่นายจะรอดออกไปได้เท่านั้น"

มือเปื้อนเลือดทาบกระจกตำแหน่งเดียวกับใบหน้าขาวซีด
ดวงตาสีเขียวตระหนกคลอไปด้วยน้ำใส ริมฝีปากบึ้งตึง

"Buon compleanno, Hayato..."

"หมดเวลาครื้นเครงแล้ว!"

"ไม่!!!" โกคุเทระตะโกนลั่น เขามองยามาโมโตะเดินไปยังทางออก เลือดสีแดงยังไหลเป็นทางยาวและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดไหล "ยามาโมโตะ! อย่าไปนะ!!!"

เจ้าของชื่อเบือนหน้ามามองแล้วยิ้มให้ก่อนจะลับตาไป

"永久に...さようなら..."

**

ช่วงเวลาที่โหดร้ายมักจะเดินไปอย่างช้าๆ...
โกคุเทระนั่งอยู่บนโซฟาบุหนังด้านสีดำ ในห้องมืดสนิท มีเพียงแสงจากทีวีที่ส่องสว่าง
วิดีโอที่ดูอยู่ไม่มีเสียง ภาพไม่ชัดนัก แต่ก็พอจะดูออกว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

'ฉันสงสัยแต่แรกแล้ว ว่าทำไมนายถึงได้มีสภาพต่างจากเจ้านั่นนัก ตอนนายกลับมา ไม่มีกระดูกหักสักท่อน ไม่ช้ำใน มีแต่บาดแผลภายนอก แต่เจ้านั่นกลับ...' มือยื่นม้วนวิดีโอขนาดจิ๋วมาให้ บนไหล่คนพูดมีสัตว์เลี้ยงประจำตัวสีเขียวจางเกาะอยู่ 'ต้องขอบใจเจ้าบ้านั่นที่ทำให้ทลายแก๊งค์นั่นได้ นี่เป็นวิดีโอที่เราเจอ และฉันคิดว่านายต้องดูมัน'

สองมือสอดประสานนิ้ว เท้าศอกกับโต๊ะทำงาน คิ้วขมวดมุ่น แววตาเศร้าศร้อยหลุบต่ำ ไม่สนใจสิ่งที่ฉายอยู่บนจอภาพอีกต่อไป
ภาพคนสองคนถูกซ้อม คนหนึ่งได้สติขึ้นมา ปกป้องอีกคนที่ยังสลบไสลอยู่เต็มที่ เข็มที่โดนทิ่มในคราแรกมีผลข้างเคียงคือทำให้ชาไปทั้งตัว
คนที่ได้สติไม่สามารถขยับตัวได้ แต่ยังอุตส่าห์ขยับตัวมาบังให้ พาตัวเองไปรับทุกอย่างแทนอีกคนที่นอนนิ่งอยู่

ผลการชันสูตรศพ นอกจากบาดแผลภายนอกที่สาหัสแล้ว ยังมีอาการช้ำใน ซี่โครงหักสองซี่ แขนขวาหัก กระบอกตาขวาโดนกระแทกอย่างรุนแรง
โกคุเทระยังจำภาพนั้นได้ดี...เขายืนอยู่ข้างเตียงอลูมิเนียม มองร่างไร้วิญญาณเบื้องหน้า ผิวขาวซีดเต็มไปด้วยคราบเลือดและบาดแผล
เขามองมือตัวเองที่สั่นสะท้าน ความจริงถาโถมใส่ด้วยความโหดร้าย ใบหน้าที่สงบนิ่งไม่ยิ้มให้เขาอีกต่อไปแล้ว มือเย็นเยียบไม่คว้าตัวเขาเข้าไปกอด ไม่มีเสียงหัวเราะ ไม่มีช่วงเวลาที่หัวใจเต้นแรง

รู้ทั้งรู้ดีว่าคิดย้อนความหลังไปก็เปล่าประโยชน์ แต่สมองเขากลับมีภาพเหตุการณ์ต่างๆเต็มไปหมด เวลาเรียน เวลากินข้าว เสียงหัวเราะ โกรธขึ้ง ดีใจ วาบหวาบ อบอุ่น ข้อดีเพียงข้อเดียวของมันคือการทำให้ยิ้มได้เล็กน้อยท่ามกลางความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้าเต็มหัวใจ
ความรู้สึกอย่างหนึ่งที่กำลังทิ่มแทงเขาอย่างไม่ใยดีคือ...เขาทำได้ไม่ดีพอ...ไม่ว่าในสถานะอะไร เขาก็มีแต่สร้างความวุ่นวายใจให้อีกฝ่ายตลอดเวลา เขารู้อีกนั่นแหละว่ายามาโมโตะรักเขาที่เป็นแบบนั้น และเป็นตัวเขาเองที่อยากจะนึกโทษตัวเองให้ผิดสักอย่างเพื่อที่จะได้ไม่ต้องเจ็บปวดขนาดนี้

เบื้องหน้าเขาคือป้ายหินอ่อนสลักชื่อคนที่เขาแสนคิดถึง สายลมเย็นที่พัดมายิ่งทำให้รู้สึกหนาวกว่าทุกที
ใบหน้าฝืนตัวเองยิ้มกับป้ายหลุมศพนั้น แววตาสีเขียวเทาหม่นแสงลง ซึ่งที่จริงแล้วมันไม่เคยทอประกายอีกเลยนับแต่เหตุการณ์นั้น

"ฉันรู้หมดแล้วนะ...แกนี่มันโง่จริงๆเลย..." มือตบป้ายหินอ่อนเบาๆ "จำไว้ว่าฉันไม่ยกโทษให้นาย...."

ทั้งที่คิดไว้แล้วว่าจะไม่ร้องไห้ แต่น้ำตามันก็ไหลออกมาอยู่ดี
ทุกครั้งที่เขาลืมตาตื่นขึ้นมา ต้องพบกับความจริงที่ว่า เจ้าของรอยยิ้มที่เขาชอบไม่ได้อยู่อีกต่อไปแล้ว
ทุกครั้งที่เขาหลับตา ทั้งอ้อนวอนทั้งภาวนาให้ทุกอย่างมันเป็นเพียงความฝัน...
แต่ทุกครั้งที่หายใจ เขารู้อยู่เสมอว่าเขาเป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลก ความรักที่หาไม่ได้จากใคร เขาก็ได้มันมา และเป็นคนที่ได้ของขวัญล้ำค่าที่สุดในโลกเช่นกัน

"ทั้งที่บอกว่าชีวิตของนายเป็นของฉันไง...คนโกหก"

มือยกขึ้นปาดน้ำตาอย่างลวกๆ เสียงทุ้มที่สะท้อนแจ่มชัดในความทรงจำของเขาแม้ว่ามันจะนานมาแล้ว ภาพที่ร่างสูงยืนทอดเงาลงบนตัวเขาท่ามกลางสายลมที่พัดโหมยามเย็นบนดาดฟ้าของโรงเรียน ริมฝีปากขยับบอกเขาบนใบหน้ายิ้มแย้ม คำพูดล่องลอยฝ่าสายลมเข้าโสตประสาทเขา ถ้อยคำอ่อนหวานและกระตุกหัวใจเขา น้ำเสียงที่เขาชอบมาที่สุดในโลก
จำได้ว่าตอนนี้เขาพูดจาสวนกลับไปว่าเพ้อเจ้อเพื่อแก้เกี้ยว หากก็ไหววูบไปกับคำพูดนั้น สีหน้าจริงจังที่แฝงมากับรอยยิ้มที่อ่อนโยน เขารู้ว่าร่างสูงจะทำตามอย่างที่พูดแน่นอน เขาเคลิบเคลิ้มไปกับห้วงเวลาที่นุ่มละมุนราวกับว่าคนข้างกายอีกคนได้ขโมยโลกอันหนักอึ้งของเขาไป เหลือเพียงความโล่งสบายใจกับรอยยิ้มที่ส่งให้กัน

"นายขโมยไปใช้ตามใจชอบแบบนี้ได้ยังไง..."

สายลมอันเว้งว้างทิ่มแทงหัวใจเขาอย่างไม่มีทางหนี ไม่ว่าจะกอดตัวเองเอาไว้แน่นสักเท่าไหร่ก็ยังรู้สึกเหน็บหนาว
ผู้คนมากมายที่อยู่รอบตัวเขา ความรักหลากหลายที่ส่งมาที่เขาไม่ได้ทำให้อบอุ่นใจเท่าของใครบางคน
สิ่งที่ยามาโมโตะทิ้งท้ายให้ เขาเข้าใจดี ตัวเขาจะย่ำอยู่กับที่ไม่ได้ สิ่งที่เกิดขึ้นและผ่านไปจะกลายเป็นอดีตของเขาเพื่อผลักดันตัวเองก้าวไปข้างหน้า
ถึงแม้จะเจ็บสักแค่ไหน แต่ความจริงที่เกิดขึ้น เขาก็ต้องยอมรับมันสักวัน

โกคุเทระหลับตาลง ตัดสินใจเอ่ยปากออกไปพร้อมรอยยิ้มที่แสนปวดร้าว
มือลูบแผ่นหินอย่างโหยหา

"永久に...さようなら,山本..."


+ END +

____________________________________________

Talk :
นานๆทีจะออกนอกเรื่องซะบ้างนะ (ฮา) แต่งบทดราม่าไม่เก่งก็ยังฝืนมันอยู่นั่นแหละ
ผลงานชิ้นนี้แต่งไว้ตั้งกะก่อนรุ่นพ่อจะกำเนิดซะอีก (เตรียมการยาวไกลเกิ๊น....) พอมาอ่านตอนนี้ มันดูตลกยังไงชอบกล
ยังไงก็ช่วยมองข้ามความไม่สมเหตุสมผลไปด้วยนะคะ OTL

ออกจากบทโศก(ที่น่าขำ)กันสักหน่อย
เวลาที่เรารอคอยมาถึงแล้นนนนนน (ได้ข่าวว่าเพิ่งจะอัพเคาน์ดาวน์ไปเมื่อเช้าเองนะ....)

.

.

.

.

แค่นี้แหละที่อยากอัพ

.

.

.

ทิ้งท้ายแบบตัวโตๆ

มีฟิค 8059 : Always อีกหนึ่งเวอร์ชั่นนะคะ (17 years old.)
สามารถตามไปดูได้ที่ >> ลิงค์นี้ << เลยค่ะ
หมายเหตุตัวโตๆอีกทีว่าเราใจดีเปิด everyone แค่ วันเดียว เท่านั้น!
(หมดเขตตอนเที่ยงคืนของวันใหม่นะคะ ใครพลาดไป...เสียใจด้วยค่ะ)

สำหรับวันนี้ แค่นี้แหละค่ะ
(หมดธุระโดยสิ้นเชิง)

ขอบคุณที่ติดตามนะคะ