# C O L O R E D #

ฉันมองกระจกที่สะท้อนเงาตัวเองตรงหน้า สำรวจความเรียบร้อยของเครื่องแต่งกาย ทรงผม ยิ้มให้เงานั้นอย่างมั่นใจแล้วหยิบกระเป๋าบนโต๊ะวิ่งออกนอกประตูห้อง และเนื่องจากว่าวันนี้ฉันออกแต่เช้า เลยคิดว่าจะไปหามื้อเช้าเอาที่โรงเรียนดีกว่า
ไม่ใช่ทุกครั้งหรอกนะที่ฉันจะออกจากบ้านเช้าตรู่แบบนี้ เด็กผู้หญิงคนนึงที่ไม่ได้เข้าชมรมอะไรสักอย่าง ออกแต่เช้าขนาดนี้จะมีจุดประสงค์อะไรกัน? แหม...ก็เพราะคนที่แอบชอบล่ะนะ! ฉันรู้มาว่าวันนี้เขามีซ้อมตอนเช้าน่ะสิ อืม..ก่อนหน้านี้ฉันต้องออกเช้าทุกวัน กลายเป็นว่าเป็นอาทิตย์ละวันสองวันเท่านั้นเอง สาเหตุที่ตารางซ้อมเปลี่ยนไปฉันก็รู้อยู่หรอกนะ แต่ขออุบไว้ก่อนดีกว่า~

พูดถึงเขาก็วิ่งผ่านหน้าฉันไปพอดีเลย ให้ตายสิ! หัวใจทำงานหนักแต่เช้าอย่างนี้จะดีเหรอเนี่ย! ว่าแล้วก็เดินตามไปห่างๆ ยังไงก็เจอกันที่โรงเรียนอยู่ดี เดินรับลมตอนเช้าไปพลางๆมันก็รู้สึกแจ่มใสจังนะ เพราะอย่างนี้รึเปล่าเขาถึงได้ดูอารมณ์ดีตลอดเวลา?

ขอย้อนกลับไปนิด ณ วันที่ฉันตกหลุมรักเขาครั้งแรก (ใช้ว่าครั้งแรกน่ะถูกแล้วล่ะ ฉันตกหลุมรักเขาไปไม่รู้กี่ร้อยกี่พันรอบแล้วเนี่ย ) ไม่ได้เจอที่สนามกีฬาหรอกนะ แม้จะเคยเห็นมาก่อนลิบๆ ก็ตัวฉันน่ะไม่ได้สนใจกีฬาที่เขาเล่นเลย รู้มาแต่ว่าคนคนนี้จริงจังกับมันมากเท่านั้นเอง
ตัวฉันที่เดินเข้าโรงเรียนตอนสายๆ เงยหน้าหรี่ตามองแสงอาทิตย์จ้าที่แผดเผาฉันแทบละลาย ตอนนั้นแหละที่ฉันเห็นผู้ชายคนนั้นยืนอยู่นอกรั้วกั้นดาดฟ้า เขากำลังจะกระโดดลงมาแต่เพื่อนตัวเล็กๆช่วยเอาไว้ พอลงพื้นมาแล้ว...พระเจ้า!! ฉันเพิ่งสังเกตรอยยิ้มของผู้ชายคนนี้...ทันใดนั้น...ฉันตกหลุมรักเข้าซะแล้ว!

ตัดกลับมาที่ตอนนี้ ฉันเดินผ่านสนามโรงเรียนไป เห็นเขาล้างหน้าอยู่ข้างสนาม หยดน้ำไหลลงคาง ผมสีดำสนิทเปียกปอน แสงอาทิตย์สาดเข้าข้างลำตัวเขา...ฉันเกิดอาการใจแกว่งกับภาพที่เห็นอย่างแรงจนต้องวิ่งเข้าอาคารเรียนไป กลัวหัวใจจะวายซะก่อน
แย่ล่ะ! ฉันวิ่งชนคนเข้าจนได้สิน่า! เขาทำหน้าตาหงุดหงิดใส่ฉัน อันที่จริงฉันก็ไม่เคยเห็นสีหน้าอื่นของเขาเท่าไหร่นัก ฉันขอโทษเขาอย่างรู้สึกผิด เจ้าของดวงตาสีเขียวเข้มนั่นพยักหน้าส่งๆให้ ไม่ใช่ว่าฉันไม่ชอบเขานะ ฉันชอบเขาพอดูเชียวล่ะ เพราะว่าอยู่ห้องเดียวกัน เลยพอมองออกบ้าง อ๊ะ! ไม่ได้สนใจไปทั่วนะ เพียงคุณคนผมเงินคนนี้มักจะ'ถูกทำให้'ตัวติดกับคนที่ฉันชอบน่ะสิ!
ไม่ได้จะบ่นนะ บอกไว้ก่อนว่าฉันชอบตอนที่เขาอยู่ด้วยกันนั่นแหละ~!

ฉันใช้เวลาในคาบเรียนส่วนใหญ่ฟังที่อาจารย์พูด แต่ตาจับจ้องไปที่คนสัปหงก มันน่ารักบอกไม่ถูกสิน่า! กับคนหัวเงินที่พยายามหาอะไรเขวี้ยงใส่คนแอบหลับตลอดเวลา บันเทิงใจดีไหมล่ะ?
ช่วงกลางวันฉันก็นั่งกินข้าวกับเพื่อนๆ พอลอบมองเห็นเขาไม่อยู่ก็ถอนหายใจ กินอิ่มแล้วเลยไปเดินเล่นซะหน่อย ไปๆมาๆอยู่ที่ดาดฟ้าได้ยังไงก็ไม่รู้ ก็เอาเถอะ...รับลมสักหน่อยก็ไม่ได้แย่นักหรอกนะ
แต่พอเปิดประตูออกไปเท่านั้นแหละ ฉันแทบจะกลับหลังหันก่อนที่หัวใจฉันจะหลุดออกมา เขากำลังวิ่งมาทางนี้ ได้ยินเสียงโวยวายจากด้านหลังเขาด้วย ฉันไม่กล้ามองหรอก แค่เห็นแว๊บเดียวยังแทบบ้าเลยนะ

ตัวฉันผงะถอยหลังไปนิดหน่อยซึ่งหวิดต่อการตกบันไดเอามากๆเลย แต่ฉันปลอดภัยนะเพราะเขากอดฉันเอาไว้...เขากำลังฆ่าฉันชัดๆ!! อยู่ๆก็วิ่งเข้ามากอดแบบนี้ นี่มันเกิดอะไรขึ้น!!
หน้าฉันคงจะแดงลามไปถึงคอแล้วมั้งเนี่ย หัวใจเต้นแรงแทบทะลุอก อ้อมกอดที่อุ่นราวอยู่ในความฝัน...นี่ฉันใกล้ตายแล้วรึเปล่า!

เสียงโวยวายเงียบลง หัวฉันถูกกดให้ซบที่แผงอกอย่างอ่อนโยน นี่ฉันฝันอยู่จริงๆสินะ? ว่าแต่ฉันไม่สบายใจเลยนี่สองคนนี้ทะเลาะกัน...เสี้ยวหน้าของคนที่ฉันตกหลุมรักดูนิ่งกว่าปกติ แววตาแฝงด้วยความเจ็บปวด...ไม่เอานะ...

"เธอเป็นอะไรรึเปล่า?"

อา...ฉันจะเป็นลมเสียให้ได้...เขาพูดกับฉัน!! นี่มันเกินกว่าที่ฝันไว้อีกนะ! ฉันส่ายหน้าตอบเขาไป ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ขอสอดรู้นิดนึงคงไม่ผิดใช่ไหม?

"ทะเลาะกันเหรอคะ?"

รอยยิ้มเหงาๆนั่นทำเอาฉันหวั่นไหวและเจ็บปวดไปพร้อมกัน ฉันไม่อยากให้เขาทำหน้าแบบนี้เลย (แม้ว่าบางทีจะดูดีก็ตาม...) เขาพูดประมาณว่ามันเป็นเรื่องปกติ ให้ตายเถอะ! ฉันไม่คิดว่าการทะเลาะกันจะเป็นเรื่องปกตินะ
เขาหัวเราะนิดหน่อย เว้นระยะห่างออกจากฉันอย่างสุภาพ ฉันมองรอยยิ้มและเสียงหัวเราะนั้นอย่างหลงไหล ถึงแม้มันจะติดเหงาไปบ้าง แต่ฉันก็ยังรักมันอยู่ดี เจ้าของน้ำเสียงร่าเริงบอกกับฉันว่าไม่ต้องเป็นห่วง มือใหญ่นั้นลูบผมฉันอย่างเบามือ
อา...เขาช่างสนิทกับทุกคนได้ง่ายจริงๆ ฉันไม่หลบสัมผัสนั้นหรอก ยอมรับก็ได้ว่ามันรู้สึกดีเสียจนเกือบลืมรู้สึกถึงสายตาเข่นเขี้ยวจากที่ไหนสักแห่งไม่ใกล้ไม่ไกล ฉันว่ามันก็ค่อนข้างสนุกดีนะ เพราะงั้นขออุบไว้ก่อนอีกอย่าง~

"แก..."

แย่ชะมัด ฉันกะจะอุบไว้นานกว่านี้อีกหน่อยแท้ๆเชียว ดวงตาสีเขียวลูกครึ่งนั่นหาเรื่องพอดู ฉันว่าฉันเข้าใจสาเหตุราว 80% เลยเชียวว่าเขาดูหงุดหงิดขึ้นเพราะอะไร

"ยามาโมโตะคุง...เอ่อ.....ฉ...ฉันไปก่อนดีกว่า ไว้เจอกันเย็นนี้นะ " แน่นอนล่ะว่าฉันโกหกโดยไม่ได้เตี้ยมเอาไว้ก่อน คนที่ฉันหลงรักทำหน้างงหน่อยๆตามแบบของเขา แม้ว่าคนอื่นร้อยพันจะหาว่าเขาโง่ ฉันคนนึงล่ะที่จะยืนยันว่า เขามีความร้ายกาจปนอยู่ด้วยเสมอ

"อ...อืม...แล้วเจอกันนะ"

ฉันหลบฉากทันที ไม่ได้ไปไหน อยากเกาะติดสถานการณ์เลยแอบอยู่แถวๆนั้นแทน ลอบแอบดูฟังเสียงตามเท่าที่จะทำได้ ...ฉันเหมือนพวกสโตกเกอร์โรคจิตเลยสิเนี่ย!!!

"งั้นนัดเย็นนี้ยกเลิก" คนผมเงินกัดฟันกรอด เสียงไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด "นายมีนัดแล้วนี่"

"มีนัดกันนายนั่นแหละ" ยามาโมโตะเดินเข้าไปใกล้ แขนเข้ากอดคออีกฝ่ายเหมือนทุกทีที่ฉันเห็น "นายหายหงุดหงิดเถอะนะ เย็นนี้ฉันไม่อยู่ซ้อม ไม่ได้มีนัดกับคนอื่นเลยด้วย"

"ไม่เกี่ยวกับฉันตรงไหนเลยนี่!!" โกคุเทระตะคอก ใบหน้าดูแดงๆชอบกล ฉันมั่นใจว่าไม่ได้ตาฝาดนะ "เอาแขนออกไปนะ!"

เหมือนว่ายามาโมโตะจะไม่เข้าใจ หรืออาจจะเข้าใจแต่ไม่สน ไม่รู้ล่ะ! เอาเป็นว่าเขารั้งโกคุเทระเข้ามาใกล้เสียจนฉันไม่กล้ามอง ...แล้วทุกอย่างก็เงียบลง....
เสียงที่ฉันได้ยินมีแต่เสียงหัวใจตัวเอง มันเต้นแรงเสียจนรู้สึกเจ็บปวด ดีใจ เสียดาย ปนๆกันไป รู้สึกร้อนหน้าไปหมด แถวโพรงจมูกก็แสบๆกลัวเหลือเกินว่ากำเดาจะไหลออกมา
อย่าห่วงเลย...ฉันไม่ได้ชนอะไรเข้าหรอก มันเป็นปฏิกิริยาที่คนมีพฤติกรรมเดียวกันกับฉันเท่านั้นถึงจะเข้าใจน่ะ

"อารมณ์ดีขึ้นหรือยัง?" เสียงทุ่มผะแผ่วพูดขึ้น ฉันเลยแอบชะโงกหน้าไปดูอย่างกลัวๆ(เสียเลือดกำเดา) ร่างบางๆในอ้อมแขนนั้นนิ่งไป มือขยำเสื้อคนสูงกว่าซะยับย่น จมูกโด่งของคนพูดเข้าใกล้กรอบหน้าหวาน และนั่นคงทำให้โกคุเทระรู้สึกตัว

"ป...ปล่อยเลย!!!" เขาโวยวาย และฉันว่ามันน่ารักดีชะมัด "ค..ใครเขาจะอารมณ์ดีกันห๊ะ!! ไปตายซะไอ้--"

อีกครั้งที่ฉันต้องหันหน้าหนี กรี๊ดกับตัวเองดังๆ
ฉันบอกแล้วว่าเขาร้ายกาจ!!!
หล่ออย่างร้ายกาจ!
ยิ้มน่ารักอย่างร้ายกาจ!
และ...ขี้เนียนอย่างร้ายกาจ!!

เสียงครางเบาๆดังขึ้น...แย่ล่ะสิ!! ฉันอยากออกไปจากตรงนี้จังเลย ขออาศัยจังหวะที่ไม่มีใครมอง ย่องลอดผ่านประตูลงไปอย่างเงียบเชียบ พยากรณ์ได้ว่าฉันคงไม่มีสติ สมาธิ อารมณ์ที่จะเรียนต่ในคาบบ่ายแล้วล่ะ เพราะคงฟุ้งซ้านอยู่กับสองคนบนดาดฟ้าที่ไม่ยอมเข้าเรียนตลอดคาบบ่ายเหมือนกัน!!

คราวนี้ทุกคนคงรู้ถึงสาเหตุที่เขาไม่ได้ออกมาวิ่งทุกเช้า ไม่ได้ซ้อมเบสบอลทุกเย็นแล้วสินะ?

เฮ้อ...ฉันตกหลุมรัก(คู่)นี้เข้าอีกแล้วสิ....

.

.