# C O L O R E D #

[Reborn fanfic] : Untitled The Series # Day 2
Main : 8059
Type : Y
Rate : NC-18

________________________________________

"หายดีแล้วเหรอ โกคุเทระ?"

นี่แหละ! เสียงนี้แหละ ใบหน้านี้แหละที่เขาอยากเห็นมากที่สุด
ตัวเล็กๆ ผมสีน้ำตาลอ่อนกับนัยน์ตากลมโตนี่มันช่างน่ารัก สมเป็นรุ่นที่สิบจริงๆ!
ก่อนหน้านี้เขาไม่สบาย คนที่ไปเฝ้าไข้กลับเป็นไอ้หน้าโง่ตัวนึงที่เขาไม่ได้อยากเจอสักเท่าไหร่ แต่ก็ทำตัวดีพอใช้ได้ พยาบาลเขาอย่างดีจนหายป่วย ตอนนี้เลยยิ่งแฮปปี้เมื่อได้เจอคนที่อยากเจอซะที

"อ้าว...สบายดีแล้วเหรอโกคุเทระ?"

นับวันมันยิ่งตายยากมากขึ้น นึกถึงทีไรเป็นต้องโผล่หน้ามาให้เห็นตลอดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มนั่น
อยากจะรู้จริงๆว่านอกจากทำหน้ายิ้มกับหน้าจริงจังตอนเล่นเบสบอลแล้ว มันจะมีสีหน้าอื่นไหม? แล้วใครเคยเห็นสีหน้าอื่นๆของหมอนี่บ้างนะ?
อยู่ดีๆก็ปวดใจขึ้นมาอีกตอนนึกไปว่าคนที่ได้เห็นตัวตนจริงๆของยามาโมโตะไม่ใช่เขา...ว่าแต่จะปวดใจทำไมกันนะ?

ชั่วโมงเรียนเริ่มขึ้นโดยที่โกคุเทระไม่มีความพร้อมที่จะเรียนแม้แต่น้อย แต่ก็เอาเหอะ ข้อสอบของที่นี่ก็ง่ายสำหรับเขาอยู่แล้ว ต่อให้ไม่มีเรียนก็ไม่มีปัญหา
จะนั่งอยู่ก็น่าเบื่อ เลยตัดสินใจโดดไปนอนสูบบุหรี่เล่นบนดาดฟ้า ผ่อนคลายเสียหน่อย แต่อากาศกลับไม่เป็นใจเสียนี่
ท้องฟ้ามาครึ้ม ดูก็รู้ว่าอีกไม่นานฝนคงจะตก เป็นความผิดของไอ้วรุณแท้ๆ น่าหงุดหงิดจริงๆ

เขาเดินเตร็ดเตร่ไปตรงอาคารเก่าที่ไม่ค่อยมีคน กะหาที่ลมเย็นๆนอนเล่นให้สบายตัว ด้วยถ้าพูดกันตามจริงแล้ว เขาก็ไม่ได้หายสนิทเท่าไหร่ ติดมึนหัวนิดหน่อยแต่เบื่อที่จะนอนอยู่บ้าน แต่พอมาถึงโรงเรียนก็เบื่อที่จะเรียน อยากจะนอนซะอย่างนั้น
คนกลุ่มหนึ่งเดินผ่านเขาไป น่าแปลกใจที่คราวนี้กลับเงียบเชียบ ใช่แล้ว..เขาจำได้ว่ากลุ่มนี้แหละที่ชอบแกว่งปากหาเท้าเขาประจำ เอาแต่พูดเสียดสีจนน่ารำคาญ ก็ดีที่คราวนี้หุบปากไปซะได้ หรือไม่...พวกนั้นคงไม่ได้มองว่าเป็นเขา

สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว ตอนนี้โกคุเทระหงุดหงิดมากกว่าเดิมเสียอีกเมื่อพบว่าตัวเองถูกของแข็งบางอย่างกระแทกที่หัวจนน็อคไปและตื่นมาอีกทีอยู่ในห้องเก็บของหลังโรงยิม ทั้งเก่าทั้งเหม็นอับ แถมมีแต่ฝุ่นหนาเกรอะที่ทำให้เสื้อกับกางเกงเขาเลอะไปหมด
มือที่ถูกมัดอยู่ยิ่งทำให้หัวเสีย ขยับอะไรไม่ได้อย่างใจ อากาศไม่ค่อยระบายแถมยังมีน้อยจนหายใจอึดอัด เห็นพวกที่หัวเราะอยู่ด้านหน้าแล้วก็หงุดหงิดไม่เลิก
นี่เขาโดนแกล้งแบบเด็กประถมเหรอเนี่ย?? หนอย...เจ้าพวกนั้นมันน่าระเบิดทิ้งนัก! จับไปไว้ที่มันมีอากาศระบายมากกว่านี้ไม่ได้หรือไง? คันจมูกอยากจามจะแย่อยู่แล้ว แถมตอนนี้ก็ปวดหัวตุ๊บๆด้วย!

"อยู่ในนี้สักพักเถอะนะ ซ่ามากนักนี่" หนึ่งในนั้นพูด ซึ่งคนฟังไม่สนหรอกว่าใคร "พรุ่งนี้จะมาปล่อยเอง สำนึกตัวที่ทำขวางหูขวางตาซะเหอะ หึหึหึ...คิดว่าตัวเองใหญ่มาจากไหนกัน?"

"เด็กเอ๊ย..." โกคุเทระสบถยิ่งเรียกต่อมโมโห พวกนั้นอัดเขาคนละทีสองทีอย่างไม่ออมแรง

คนถูกมัดที่ทั้งเวียนหัวทั้งหมดแรงก็ได้แต่รับกรรมจากปากตัวเองอย่างเฉยชา ไม่เจ็บเท่าไหร่ ห่วงเสื้อเลอะมากกว่า ช่วงนี้ฝนตก เสื้อก็แห้งไม่ค่อยจะทัน แถมเลอะแบบนี้ซักยาก เสียเวลาจริงๆ
พอพวกนั้นพอใจก็หัวเราะเดินจากไป โกคุเทระได้แต่เหลียวมองรอบตัว เมื่อเห็นว่ามีแต่โต๊ะเก่าๆกับเก้าอี้พังๆไม่มีอะไรช่วยตัดเชือกสักอย่างก็ถอนหายใจอย่างเซ็งๆ

เสียงกริ่งเลิกเรียนปลุกเขาให้ตื่นขึ้น หยีตามองแสงสีส้มที่ลอดจากลูกกรงเหนือหัว เขาชักอยากออกจากที่นี่แล้วสิ นอนก็ไม่สบายเสียด้วย ว่าแต่จะออกไปยังไงล่ะ?
โกคุเทระนึกค่อนขอดน้อยใจที่ไม่มีใครตามหาเขาเลย พาลด่าถึงคนหัวทึบที่เอาแต่ยิ้ม...หนอย...สมองเท่าลูกเบสบอลแค่นั้นคงคิดไม่ออกหรอกว่าเขาอยู่ที่ไหน ว่าแต่เจ้านั่นมันจะรู้รึยังว่าเขาหายไป? รุ่นที่สิบจะถามหาเขามั้ยนะ?

"โกคุเทระ..."

แว่วเสียงเรไรมาทำเอาเขาสะดุ้ง สงสัยว่าเจ้าของเสียงต้องมีญาณวิเศษอะไรแหงๆ นึกถึงเป็นมา เรียกได้รวดเร็วกว่ายักษ์ในตะเกียงวิเศษ เสียอย่างเดียวที่เสียงที่แว่วมานั้นบอกเขาให้รู้ว่า คนที่ตามหาไม่ได้อยู่แถวนี้เลย
โว้ย...เดินมาทางนี้สิวะไอ้โง่! ถึงแม้จะไม่รู้ว่าแกอยู่ไหนก็เถอะ มาทางห้องเก็บของหน่อยเห๊อออออ

"โกคุเทระ..."

เสียงที่ดังใกล้เข้ามาทำให้ใจร่างบางสั่นไหว นึกทึ่งในใจว่าที่จริงเขาอาจจะสื่อสารกับเจ้าบ้านี่ได้แบบพวกใช้เทเลพาธีอะไรประมาณนั้น
จะอะไรก็ตามเหอะ ตอนนี้ช่วยเขาออกไปจากที่นี่ที ปอดเขาจะเต็มไปด้วยไรฝุ่นอยู่แล้ว ว่าแล้วก็วาดมโนภาพในใจเป็นตัวเองกำลังโบกไม้โบกมือให้คนตามหาเดินมาทางนี้
ที่ไหนได้...เสียงเรียกชื่อเขาอีกทีกลับเลยไปอีกทาง ทำเอาอดไม่ได้ที่จะนึกพาลด่าอีกฝ่ายเข้าไปอีก ว่าช่างโง่เขลาเบาปัญญาที่หาเขาไม่เจอ เขาอุตส่าห์โบกมือให้(ในใจ)แล้วนะว่าอยู่ตรงนี้
ยิ่งเสียงเรียกชื่อเขาหายไปยิ่งอดไม่ได้ที่จะด่าออกมาเป็นคำพูด

"โง่เอ๊ย...ฉันอยู่นี่เว้ย!"

"รู้แล้วน่า นี่ไปเอากุญแจมาให้ไง"

เสียงตอบกลับมาพร้อมเสียงไขกุญแจทำเอาเขาสะดุ้ง ผงะถอยหลังอย่างไม่ตั้งใจ สมองกำลังประมวลผลว่าจะด่าอีกฝ่ายก่อนแล้วค่อยชม หรือจะชมก่อนแล้วค่อยด่าดี?
หรือจะไม่ด่า ชมเอาใจเสียหน่อย? เอ๊ะ...เดี๋ยวจะเหลิง ด่ามันอย่างเดียวเลยดีกว่า?
เห็นร่างสูงที่เปิดประตูเดินเข้ามาแล้วก็ล้มเลิกความคิดทั้งหมด เสื้อเชิร์ตชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ แถมขากางเกงก็เลอะเทอะจนมองออกเลยว่าอีกฝ่ายตามหาเขานานแค่ไหน แต่ใบหน้าที่เขาเห็นยังคงยิ้มให้เขาเหมือนไม่เหน็ดเหนื่อยกับการตามหาเขาเลยแม้แต่น้อย นั่นทำให้โกคุเทระรู้สึกผิดที่จะโวยวาย

"ชักช้าจริง..." แต่มันก็อดไม่ได้ ถ้าไม่ปากเสียก็เหมือนว่านี่ไม่ใช่ตัวเขา "นายไปอยู่ไหนมา?"

"ก็ตามหารอบโรงเรียน ไปหลายที่แหละ...โทรหานายด้วยแต่ไม่มีคนรับ" พอพูดแบบนี้โกคุเทระถึงได้รู้ตัวว่าเขาโดนจิ๊กมือถือไปซะแล้ว... "นายมาทำอะไรในนี้ล่ะ?"

"นอนเล่นมั้ง แกตาถั่วหรือไง? ฉันโดนมัดอยู่นี่..."

พูดยังไม่ทันจบ ประกายตาของยามาโมโตะก็เปลี่ยนไป เสียงนิ่งๆอย่างที่เขาไม่เคยได้ยินถามขึ้น "กระดุมนาย...หลุด?"

โกคุเทระมองเสื้อตัวเอง คิดว่าคงเป็นตอนที่โดนรุมซ้อม กระชากเขาไปมาจนกระดุมกระเด็นหายไปหมดแถบ ดีนะที่ใส่เสื้อกล้ามบางๆไว้ข้างใน แต่มันก็เลอะอีกน่ะแหละ
เดาได้ว่ายามาโมโตะคงไม่ต้องการคำตอบในช่วงท้าย เลยตอบไปแค่ว่าโดนรุมอัดตอนถูกมัดอยู่ก็เท่านั้น ที่เห็นๆกันแค่รอยฟกช้ำนิดหน่อย แต่ไม่มีส่วนไหนเลือดออก ถึงได้บอกว่าฝีมือเด็กประถม...

"คราวหลังอย่าไปไหนคนเดียวอีกนะ..." เสียงนิ่งๆนั้นพูดทำเอาโกคุเทระพูดไม่ออก มองคนตรงหน้าเหมือนไม่เคยเห็นมาก่อน ทึ่งกับในอีกมุมของร่างสูงที่เขาไม่เคยเจอ

"ฉันไม่ได้เป็นไรมาก อย่าบ่นจู้จี้เลยน่า แก้มัดให้ฉันหน่อย"

โกคุเทระกำลังจะหันหลังให้แต่ก็ถูกรวบเข้าไปกอด เขาดิ้นขลุกขลักอยู่พักนึงก่อนจะยืนนิ่งให้อีกฝ่ายทำตามใจ
ได้ยินเสียงเป็นจังหวะทุ้มลึกตรงช่วงอกตัวเองถี่ระรัว กลัวนิดหน่อยว่าอีกฝ่ายจะจับได้ว่าเขาใจเต้นแรง และใบหน้าเริ่มร้อน

มืออุ่นจับใบหน้าเขาตะคองขึ้นจูบอย่างโหยหาและรุนแรง สติโกคุเทระกระเจิงไปคนละทิศละทาง
เขาไม่เคยได้จูบแบบนี้สักครั้ง ทั้งดื้อดึงและรุกไล่ รุนแรงกว่าทุกครั้งและได้ผลกว่าทุกครั้ง เขาหลงไปกับมันจนแทบยืนไม่อยู่ อยากกอดอีกฝ่ายเป็นที่รั้งแต่ก็โดนมัดไขว้หลังไร้ทางเลือก
แต่เหมือนอีกคนจะรู้ เขาโอบเอวไม่ให้ร่วงลงไปก่อนกระหน่ำจูบล้ำลึกไม่เลิกรา ถึงอย่างนั้นโกคุเทระก็ซวนเซพิงกำแพงที่ฝุ่นเกาะหนา เงยหน้าขึ้นรับจูบโดยไม่สนใจเสื้อตัวเองอีกต่อไป


ผลก็คือ เขาต้องมานั่งอยู่ในห้องเปลี่ยนเสื้อของชมรมเบสบอลเพื่อหาเสื้อสะอาดดูผู้ดีใส่กลับบ้านไปก่อนน่ะสิ จะบ่นอะไรได้...ก็ตอนแรกมันยังเลอะพอดูได้ แต่เพราะจูบนรกนั่นทำให้มันเลอะทั้งแผ่นหลัง
มองตัวต้นเหตุที่กำลังเปลี่ยนใส่ชุดวอร์มอย่างคาดโทษ จูบมันนั่นแหละทำให้เสื้อเขาต้องเป็นแบบนี้! ความผิดมันคนเดียวเลย!! เพราะงั้นเลยต้องมาหาเสื้อเปลี่ยนใส่กันอยู่นี่ แน่นอนว่าเขาโยนเสื้อให้อีกฝ่ายเอาไปซักก่อนที่คราบมันจะติดทนนานมากไปกว่านี้ก่อนแล้ว
ความผิดใครใครก็ต้องรับผิดชอบ ขอย้ำว่าความผิดมันแน่ๆ จูบของไอ้สมองถั่วงอกที่มีลูกเบสบอลอยู่ข้างในอีกที! ทำให้เขาเคลิ้มเลยเสื้อเลยเลอะแบบนี้!!

"นายใส่อันนี้ไปก่อนแล้วกัน" ยามาโมโตะยืนเสื้อเชิร์ตแขนยาวตัวสำรองที่ทิ้งไว้ในลอคเกอร์ให้ แล้วตัวเองใส่ชุดวอร์มของโรงเรียนแทน ซึ่งคงไม่เตะตาเท่าไหร่ด้วยความเป็นนักกีฬาอยู่แล้ว

โกคุเทระถอดเสื้อกล้ามตัวบางที่ชุ่มเหงื่อออก ตัดสินใจยืมห้องอาบน้ำของที่นี่ล้างตัวสักรอบ
ปรากฏว่าไม่ได้ไปไหนไกล พูดได้ว่าเดินไปยังไม่ทันจะสองก้าวก็โดนคว้าตัวไว้ก่อนแล้ว คนถูกรั้งหันไปโวยใส่ แน่นอนอีกน่ะแหละว่าไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาสักแอะนอกจากเสียงอืออาในลำคอเท่านั้น
ร่างสูงดันเขาให้เข้าไปในห้องอาบน้ำเดี่ยว ล็อคประตูเรียบร้อยตอนไหนโกคุเทระก็ไม่ทันสังเกตเห็นด้วยมัวแต่ตั้งรับการจู่โจมแบบถึงพริกถึงขิงถึงวาซาบิอยู่

"อย่า..ย...ยามาโมโตะ..." ร่างบางถูกดันให้ติดกำแพงกระเบื้องขาว มือเปะปะไปโดนวาล์วเปิดฝักบัวให้น้ำเย็นๆลงหัวเขาเล่น
 "อื้มม...อือ..."

เสียงเปิดประตูห้องพักนักกีฬาทำให้ร่างบางสะดุ้ง กระถดหนีอีกฝ่ายเป็นเท่าตัว แล้วคิดเหรอว่ายามาโมโตะจะปล่อยผ่านไปง่ายๆ?
ร่างสูงกอดเอวบางรั้งเข้าหาตัว ประกบริมฝีปากปิดกั้นเสียงโวยวายที่ตั้งท่าจะถล่มใส่เขา ขณะผละเปลี่ยนมุมก็พูดทิ้งให้คิดเล่น

"ถ้านายเสียงดัง เราก็จะโดนเจอเอานะ..."

ดูง่ายนะ แค่ปิดปากกลั้นเสียงก็จบเรื่อง แต่ทำจริงๆมันยากกว่าที่คิดเพราะคนเสนอดันไม่ให้ความร่วมมือ กลับไล่มือไปยังทุกจุดที่เขาแพ้ทาง ต้องปิดปากกลั้นเสียงตัวเองสุดชีวิต
หูได้ยินแต่เสียงคนด้านนอกคุยกัน พลางไล่ในใจขอให้พวกมันออกไปเสียที ทางที่ดีใครก็ได้มาหยุดไอ้บ้าตรงหน้าเขาหน่อย ไม่ได้สิ!ใครจะให้เข้ามาหยุดในสภาพที่เขาเป็นแบบนี้กันเล่า!
นี่เขาต้องขอพรจากพญายมให้เจ้าหมอนี่มันหยุดพฤติกรรมชวนครางรึไง!

"ใครอยู่ในห้องน้ำน่ะ?" เสียงร้องถามทำเอาโกคุเทระสะดุ้งเฮือก ที่เขาร้องขอมันไม่ใช่แบบนี้นะ ท่านพญายม!!!

"ฉันเอง" ยามาโมโตะพูดตอบด้วยเสียงปกติ นั่นทำให้อีกคนในห้องเกิดอาการหมั่นไส้เกินห้ามใจ

หนอย...คิดว่าเป็นฝ่ายกระทำได้คนเดียวรึไง?
ด้วยความที่หงุดหงิดระคนหมั่นไส้ ประจวบกับอีกคนหยุดกิจกรรมชั่วอึดใจ เขาเอี้ยวตัวหลบสัมผัสแล้วนั่งคุกเข่าลงกับพื้น

"อ้าว...ทำไมมาซะเร็ว? แล้วไหนว่าวันนี้ไม่ซ้อมไง?"

"อึก!!!" ยามาโมโตะคว้าปากตัวเองไว้แทบไม่ทัน เขาหันไปมองร่างบางที่นั่งคุกเข่าต่อหน้าเขาแล้วย่นคิ้วไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่ตัวเองเห็น อดไม่ได้ที่จะพูดกระซิบกดต่ำ "ก...โกคุเทระ"

"เฮ้? นายเป็นอะไรรึเปล่า?"

ยามาโมโตะสูดหายใจเข้าลึก กลืนก้อนอะไรหลายอย่างที่ประเดประดังพร้อมใจมาจุกอยู่ที่คอเขาลงไปให้หมด อยากจะผละหนีแต่ที่มันก็แคบ แค่นี้หลังก็ชนประตูแล้ว
สัมผัสซ่านริ้วเป็นละออกจากริมฝีปากร้อนชื้นทำเอาเขาคิดอะไรไม่ออก ประมวลผลแทบไม่ได้ว่าเพื่อนข้างนอกพูดอะไร กว่าจะเข้าใจต้องใช้เวลาร่วมนาที

"ไม่เป็นไร...อึก....ซักเสื้ออยู่ด้วยน่ะเลยช้า นายออกไปก่อนได้เลย..อ..อือ..."

คุณเพื่อนขมวดคิ้วหน้ายุ่งอย่างสงสัย เสียงคนในห้องน้ำชวนคิดไปว่าไอ้เอสของทีมเบสบอลอาจสำลักน้ำจากฝักบัวใกล้ตาย? ไม่ก็ต้องเผลอกินแฟ้บเข้าไปมั่งล่ะถึงได้เสียงเป็นแบบนี้
แต่ด้วยความไม่อยากจะรุกเร้า จึงถามคำถามต่อไปให้คนในห้องน้ำสาปแช่งเพื่อนร่วมทีมเป็นครั้งแรกในชีวิต

"ว่าแต่วันนี้นายจะอยู่ซ้อมใช่มั้ย? ไม่มีใครขว้างลูกได้แรงเท่านายแล้วนา..."

โกคุเทระนึกขำแต่ปากไม่ว่างส่งเสียง เขารวบรวมสมาธิตั้งใจเต็มที่ให้คนตัวสูงได้เข้าใจความรู้สึกของเขาบ้าง ว่าการกลั้นเสียงด้วยอารมณ์แบบนี้มันยากขนาดไหน!!

"ดูก่อนแล้วกัน...อืมมมม...อ...อา...อาจจะไปซ้อม..." ยามาโมโตะทนไม่ได้ จับศีรษะคนด้านล่างกดให้หยุด "ฉันอาบน้ำต่อล่ะ นายไปก่อนได้...อ..เลย!"

คุณเพื่อนคิดถึงความบ้าบอของตัวเต็งแล้วก็ส่ายหน้า ช่างหัวคนในห้องน้ำมันแล้วกัน เขาต้องไปซ้อมวิ่งก่อนแล้ว
หารู้ไม่ว่าขณะที่คุณเพื่อนเอ่ยลา ร่างสูงแทบอยากไชโยให้ลั่นโรงเรียน แต่ก็แค่เปรยล่ะนะ ใครจะไปทำแบบนั้นกันล่ะ?
เหนือสิ่งอื่นใดคงต้องทำอะไรสักอย่างกับคนเป็นนกรู้ก่อนแล้ว เมื่อครู่อุตส่าห์กดให้หยุด ไอ้หัวน่ะหยุด แต่ลิ้นไม่หยุดด้วยเนี่ยสิ!

แม้จะดีใจนิดๆแต่เขาควรทำสิ่งที่ปลอดภัยกับตัวเองมากกว่าโดยการอุ้มร่างบางขึ้นยืนหันหน้าเข้ากำแพง ความอดทนอันยิ่งใหญ่ของเขาไปตามเพื่อนช่างสอดคนนั้นออกสนามไปแล้ว กับในห้องที่ไม่รู้จะมีคนอื่นอยู่อีกหรือไม่ โกคุเทระได้แต่ปิดปากตัวเองอย่างสุดความสามารถ มีเพียงเสียงขยับกับเสียงหอบของตัวเองเท่านั้นที่ดังเข้าหูเขา
เรือนผมสีเงินเปียกลู่ละใบหน้าที่ก้มต่ำ มือยันกำแพงไว้เป็นที่พิง เรียวขาแยกออกว้างรับอีกฝ่ายเข้ามาเต็มที่ มืออีกข้างปิดปากตัวเองที่เม้มไว้แน่นแต่ก็อดไม่ได้ที่จะมีเสียงครางในลำคอเบาๆจนสิ้นสุดกิจกรรมกลางสายน้ำ(จากฝักบัว)

จมูกซุกไซร้ดวงหน้าและใบหูที่แดงระเรื่ออย่างพึงใจขณะกึ่งบังคับอาบน้ำให้ร่างบาง หลังจากนั้น โกคุเทระนั่งหน้าหงิกบนเก้าอี้ยาวกั้นระหว่างล็อคเกอร์สองฝั่ง
แน่ล่ะ จะให้เขายิ้มก็รอไปอีก 59 ชาติเหอะ! ยิ่งโดนรังแกไร้ทางสู้ยิ่งโกรธเข้าไปใหญ่...ถ้าไข้เขากลับล่ะก็...มันตาย!!
ทำไมชีวิตเขาเกิดมาต้องเจอไอ้ทึ่มนี่ด้วยนะ? มาจองล้างจองผลาญให้ชีวิตเขาวุ่นวายอยู่ได้ ทำไมมันไม่ไปผุดไปเกิดเป็นไม้เบสบอลซะให้รู้แล้วรู้รอด?
เอาเถอะ บ่นไปก็ไม่ได้อะไรนอกจากความสบายปาก เขาติดกับมันเข้าอยู่จังแล้วนี่ !

"กลับกันเหอะ"

ดวงตาสีเขียวเหลือบมองร่างสูงอย่างแค้นๆ..ก็ลองมันไม่กลับสิ...เขาก็จะกลับคนเดียวให้ดู!!! ว่าแต่ขอลองแย๊บอะไรนิดนึงเหอะ "ไม่อยู่ซ้อมต่อเรอะ?"

"ไม่ล่ะ" เจ้าของรอยยิ้มเก้อเขินตอบทันควัน "ก็ฉันชอบอยู่กับนายมากกว่านี่นา"

แต่ฉันไม่ชอบ!!!!

"นายไม่รำคาญฉันใช่ไหม?"

ไม่เคยรำคาญเลย...จะเป็นไปได้ยังไง! แค่นี้ก็รำคาญจะแย่อยู่แล้วด้วย หน้าก็ไม่อยากมอง รอยยิ้มนั่นก็ไม่อยากเห็น มือก็ไม่อยากจับ อ้อมแขนอุ่นนั่นเขาก็ไม่ชอบ รสจูบที่ดื้อดึงก็ไม่ได้ติดใจมันเลยสักนิด ต่อให้ไม่เจอหน้าก็ไม่เคยคิดถึงเลยด้วย
ว่าแต่ทำไมยิ่งคิดแบบนี้ยิ่งรู้สึกเข้าตาจนก็ไม่รู้! นี่เขาเป็นอะไรกัน!!

"_____" โกคุเทระจะด่าสวน แต่เห็นท่าทางเป็นหมาหงอยก็พูดไม่ออก "...ไม่ใช่ว่าฉันจะรังเกียจอะไรนายหรอกนะ.."

"อื้ม แค่นี้ก็ดีแล้วล่ะ" ยามาโมโตะคว้ามือเขาจูงออกจากห้องพักไป ไม่ได้รู้เลยว่าร่างบางยังพูดไม่จบ!

ก็ไม่ได้จะรังเกียจอะไรหรอก...แค่รำคาญมากเท่านั้นเอง!!!
ยังไม่พ้นประตูดีร่างสูงก็หยุดกระทันหัน มือคว้าโอบไหล่บางเข้าหาตัวคนสูงกว่า เจ้าของนัยน์ตาสีเขียวเบิกกว้างมองใบหน้ายิ้มแย้มนั้นด้วยความตกใจนั่งส่งผลให้ถูกขโมยจูบเนียนๆไปอีกรอบ

"ก....แก..."

"ฉันชอบนายจัง~"

ดูเหมือนจะเป็นคำที่เจ้านี่พูดบ่อย ทั้งชอบเขาชอบไอ้นู่นชอบไอ้นี่ ชอบคนนู้นคนนี้คนนั้น ชอบมันหมดโลก! แต่ไม่รู้ทำไม พอเจอประโยคนี้กับตัวเองมันถึงได้ดูเป็นพิเศษกว่าคนอื่น...
เดี๋ยวก่อน! นี่เขาคงไม่ได้คิดไปเองใช่ไหมว่าพิเศษกว่าทุกคนน่ะ...จะว่าไป หมอนี่ยิ่งชอบพูดแบบนี้อยู่ด้วยสิ...ไม่ได้บอกรักเสียหน่อย...

"นี่แก...พูดมาแบบนี้รู้ตัวรึเปล่าว่าหมายความว่าไง?"

"อื้ม หมายความตามคำพูดแป๊ะๆ นายไม่เข้าใจตรงไหนล่ะ?"

อย่างแรกที่ทำใจไม่ได้คือ...ทำไมเขาต้องโดนไอ้โง่นี่ถามแบบนี้ด้วยล่ะ? เห็นเขาโง่กว่ารึไง? เสียเชิงเว้ย!!
แล้วมือนี่จะจับไปอีกนานไหม? จับจนถึงบ้านเลยมั้ย? (ถ้าทำแบบนั้นมันได้ตายก่อนแน่!!)
แล้วหน้าตายิ้มแย้มแบบนั้นมันอะไรกัน...ตรงโหนกแก้มแดงระเรื่อนิดหน่อย...เอ่อ...มันก็น่ารักดี.......มั้ง...

"ไม่ใช่ไม่เข้าใจ แต่ไม่อยากคิดไปเอง แกก็ชอบไปทั่วนั่นแหละ!"

คนบอกชอบนิ่งไปเล็กน้อย ย่นคิ้วอย่างไม่เข้าใจ เกาหัวอีกอย่างบอกให้รู้ว่าไม่เข้าใจจริงๆนะเออ "ไม่นี่...ตอนนี้ฉันชอบแค่นายคนเดียวนะ"

โอเค ยอมรับตอนนี้เลยว่าเขามันคือพวกชอบหาเรื่องใส่ตัว อย่างตอนนี้เป็นต้น ที่เขากำลังเก๊กสีหน้าสุดขีดไม่ให้แสดงออกมาว่ากำลังดีใจ
พยาพยามขมวดคิ้ว เม้มริมฝีปากแน่น ทำหน้าเครียดเข้าไว้...โอเค คิดถึงอะไรเครียดๆ อย่างโดนมัดไว้ในห้องเวรนั่นสิ อืมมม ตอนนี้เจ้าคนตัวสูงก็มาช่วยแถมยังจูบ... ไม่ๆๆๆ เปลี่ยนเรื่องๆๆ
เอาเป็นเรื่องตอนเสื้อเลอะกลัวซักไม่ออกก็แล้วกัน เลยโยนให้ยามาโมโตะไปซักตอนอาบน้ำ ก็ดันโดนมัน....ไม่ๆๆๆ โว้ย!! เรื่องเครียดในชีวิตมันหายไปไหนหมดวะ!!

"ฮะๆๆ ทำหน้าอะไรของนายน่ะ โกคุเทระ?"

โถ่เว้ย...ยอมให้วันนึงก็ได้!

"ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ กลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย!!!!!"

.

+ END +
.

Talk :
เตือนตอนนี้สายไปป่ะว่าไม่ได้เซนเซอร์อ้ะ.. (มันเป็นกระหย่อมๆเลยขี้เกียจน่ะนะ) เพราะงั้นอ่านระวังด้วยแล้วกัน = =;;;

ลืมบอกไปว่า Untitled เป็นซีรี่ย์แบบตอนเดียวจบทั้งนั้น ซึ่งจะเป็นคู่ไหนก็ได้ (ยิ้ม) แต่ละตอนอาจจะต่อเนื่องหรือไม่ต่อเนื่อง(ตามแต่ความเลวของคนแต่ง) และ....อาจจะมีคู่รุ่นลุงออกมาก็ได้....มั้ง....

เฮ้ย!!! เฟล่อนตอบเม้นนนนนนนนนนน~~~~~ (ตกใจตัวเอง)

. : : ZePhyRuS : : .  : ไม่ต้องปักป้ายหรอก หน้าบ่อมันมีคำเตือนอยู่ย่ะ = =

ffr -_- : ทำคนอ่านสดใสได้จริงๆก็ดีใจแล้วค่ะ (แต่คนแต่งยังสติแตกอยู่เลย T[]T)

Mercutery : เออ...เพิ่งสังเกตเหมือนกันแฮะ... โกคุหิวข้าวตลอดเลยจริงด้วย (ฮา) แต่ถ้าไม่เล่นมุกนี้แล้วจะเอาที่ไหนมาเล่นอ่ะคะ? (ทีเจ้าชายยังมีมุกทำอาหารเอาไว้เล่นได้เลยนี่ =3= )

カフカ  : ขอปฏิเสธข้อกล่าวหาทุกกรณี!!!

กิตเจ้าเก่า : ขอบคุณมากนะคะสำหรับกำลังใจ 8059 แต่งแล้วได้บุญก็ดีดิ แต่คนแต่งเครียดค่ะเพราะเริ่มหมดมุกจะเล่นแล้ว (ฮา)

~Rainy Day~ : ไม่คิดว่าตัวเองจะใช้ภาษาดีสักเท่าไหร่หรอกค่ะ มันผันแปรตามความขยัน (อย่างตอนที่1 กับ 2 นี่ยังขยันอยู่ ตอน 3 ก็เปลี่ยนสำนวนอีกแล้ว เอาแน่เอานอนไม่ได้หรอกค่ะ OTL)

_MuMinTy_ : อยากแตงยามะเจ้าชู้เหมือนกัน!!!! แต่หนูไม่สามารถค่าาาาาาา *โวยวาย* เวลายามะทำเสียงเจ้าชู้มันเจ้าเล่ห์!!! อยากแต่งแบบนั้นสักตอนจังค่ะ *โดยนเป็นอีกหนึ่งโปรเจค*

Koki : ที่จริงไม่ได้จะเน้นให้ยามะขี้เนียนนะคะ แต่มันสนุกดีอ่ะถ้ามันกลายร่างเป็นมนุษญ์จอมฉวยโอกาส (ฮา)

double : ให้ยามะแข่งกับสับปะรดคงไม่รู้ผลค่ะ เพราะมันเก่ง(?)คนละแบบกานนนนนนน

อา...ไม่ได้ตอบเมนท์มาตั้งนานแล้วน๊าาาาาา (กี่ปีได้แล้ววะเนี่ย.....)
ขอบคุณทุกคอมเมนท์นะคะ ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นได้ด้วย ^^,,