# C O L O R E D #

[Reborn fanfic] : Melt #2
Main : 8059
Type : Y
Rate : NC-22

________________________________________

ถุงพลาสติกขนาดกลางสี่ถุงวางกระเท่เร่อยู่หน้าชั้นวางรองเท้า ถัดไปอีกไม่กี่คืบเป็นขาสองคู่ยืนเบียดกันอยู่
มือจับแขนที่กำลังประคองใบหน้าเขาเอาไว้ เงยหน้าขึ้นรับสัมผัสแผ่วเบา ถ้าจะให้บรรยายความรู้สึกก็คงจะเหมือนข้าวโพดที่กำลังแตกตัวเป็นป๊อบคอร์นหอมหวานก็คงได้ คลื่นความสงบเกิดขึ้นชั่วคราวในสมองของเขา
โกคุเทระมองใบหน้ายิ้มเก้อๆนั้นอย่างครุ่นคิด ริมฝีปากตรงหน้าขยับพูดเอ่ยลา แววตานั้นเลี่ยงไม่สบตาเขา ใบหน้าแดงเล็กน้อยจากเลือดที่สูบฉีดมากกว่าปกติ
บ้าชะมัด... ในหัวเขาหมุนติ้วไม่รู้ทิศกับแค่มองหน้าของอีกคนเท่านั้นเอง

"อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ" ยามาโมโตะหัวเราะ พูดกึ่งจริงกึ่งเล่น "เดี๋ยวก็ไม่จบแค่นี้หรอก"

คนฟังหน้าแดงวาบ ส่งค้อนให้คนพูดยกโหล "ขนของมาให้เสร็จก็กลับไปได้แล้ว!"

จมูกโด่งกดลงบนแก้มนิ่มขณะเจ้าของกำลังเผลอ มือยกขึ้นแตะซีกหน้าที่โดนขโมยกลิ่นไปอย่างรวดเร็ว คิ้วขมวดนิดๆ ม่านตาขยายกว้าง ปากอ้าเผยอ งงทั้งตกใจกับการฉวยโอกาสอย่างรวดเร็ว
และซ้ำสองด้วยริมฝีปากอีกครั้ง ช่วยไม่ได้ที่คนสูงกว่าจะรู้สึกไม่พอกับจูบสัมผัสบางเบาแบบเมื่อครู่ ที่จริงเขาก็ไม่พอใจทุกอย่างนั่นแหละ อาจจะพอๆกับร่างบางที่เอนตัวพิงกับกำแพง ปล่อยให้เรียวลิ้นคุกคามจนพึงใจ น่ารังเกียจที่ตัวเองหิวกระหายไม่รู้จักพอ เคลิบเคลิ้มกับมือสากที่ลากไล้ต้นคอยันแอ่งกระดูกไหปลาร้า กระดุมถูกปลดด้วยมือข้างเดียว อีกข้างลามลงแผงอกแบนราบ โกคุเทระรู้สึกเหมือนจะละลาย ยิ่งตอนที่ลิ้นเปียกชื้นละจากริมฝีปากเขาไปยังต้นคอขาวอย่างละเลียดรส

"อือ..."

เหมือนกับว่าการเกิดเสียงทุกอย่างบนโลกใบนี้ทำให้ทุกอย่างทุกอย่างหายวับไป เหมือนยามาโมโตะที่ถอยตัวออกไปจนติดผนังอีกฝั่ง ร่างสูงปิดปากตัวเองมองร่างบางที่ทิ้งน้ำหนักกับผนังตรงข้าม เสื้อผ้าหลุดลุ่ย หอบหายใจระรัว ...ยามาโมโตะคิดว่าเขาควรจะหยุดแค่นี้ดีกว่า
ร่างบางยันตัวเองขึ้นโงนเงน คิ้วขมวดแทบจะชนกัน ร่างสูงจงใจไม่ตั้งการ์ดด้วยคิดว่าควรจะยอมรับผิดแต่โดยดีขณะที่คอเสื้อโดนกระชากอย่างแรง ...แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาจึงมองที่ริมฝีปากสีสดเผยอหอบ พวงแก้มแดงระเรื่อ แววตาฉ่ำเยิ้ม เหงื่อโทรมกาย
คอเสื้อยามาโมโตะถูกรั้งเข้าหา โกคุเทระเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง และมันคงไม่ทันใจคนรอฟัง

ร่างบางที่ตอนนี้ลืมไปสิ้นว่าจะต่อว่าอีกฝ่ายว่าอะไร จูบร้อนแรงลบความทรงจำในหัวของเขาไปหมด ขาก้าวถอยเบนเข้าตัวห้อง ลิ้นชื้นคลุกเคล้าลิ้มรสชาติหวานล้ำยั่วเย้า สะโพกบางชนกับขอบโต๊ะทานข้าวกลางห้องแทบหงายหลัง แขนเล็กทิ้งน้ำหนักลงกับโต๊ะทันที บั้นท้ายเกยกับโต๊ะ ตัวแอ่นโค้งรับการโอ้โลมบริเวณยอดอก ความมึนงงเกิดขึ้นในสมองชั่วขณะ
กระแสไฟฟ้าราวกับถูกส่งมาจากจุดโดนสัมผัสลามทั่วร่างกาย มือแทรกกลุ่มผมสั้นสีดำขลับ ปวดหน่วงบริเวณสะโพกล่างอย่างรุนแรง อีกคนก็รู้ใจเข้าเย้าหยอกกับกลางลำตัวเขาอย่างเอาใจ ตอนนั้นโกคุเทระคิดว่าตัวเองบ้าไปแล้ว... เขามองเสี้ยวหน้าของคนที่ปรนเปรอเขา มองสะโพกตัวเองที่เอนไหวไปตามมือแกร่งเย้า ปลายลิ้นสากลงเนินท้องราบ ร่างบางกระตุกวาบช่วงท้องน้อย ตอนนั้นเองที่เขาเพิ่งเห็นท่อนล่างเปลือยเปล่าของตัวเอง ...กางเกงโดนถอดไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน??
ปากจะร้องห้ามแต่ก็สายไป แก่นกายของเขาเปียกลื่นด้วยลิ้นที่เลียเน้นย้ำกับริมฝีปากหนักๆ เรียวขาขาวแยกออกกว้าง ปลายเท้าเกร็งขึง ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น ขาข้างหนึ่งพาดกับช่วงไหล่ร่างสูงเกี่ยวเบนรอบคอด้วยความเสียวซ่าน ตาปรือเยิ้มมองปลายลิ้นชุ่มเลียส่วนปลายก่อนจะดูดอย่างรุนแรง

"อ๊า!! อ...ตรงนั้นมัน..อื้อออ!!!"

เสียงแฉะๆที่เกิดขึ้นยิ่งทำให้หน้าร้อนไปกันใหญ่ โกคุเทระสะบัดหน้าแหงนครางไม่เป็นภาษา ปลายยอดกลางร่างกายมีของเหลวลื่นออกมาและร่างสูงกำลังเลียมันลากผ่านไปยังช่องด้านหลังทำให้ร่างบางกระตุกอีกครั้ง เอวบางรั้งสูงตามริมฝีปากอย่างควบคุมไม่ได้ มือจับศีรษะอีกฝ่ายด้วยแรงปรารถนา ไม่ทันได้หอบหายใจ...นิ้วแข็งเข้ารุกรานด้านหลังในทันที
ตอนแรกโกคุเทระเกือบร้องห้าม แต่ด้วยความลื่นเมือกจากร่างกายเขาทำให้มันไม่เจ็บมากนัก และด้วยเหตุที่เป็นอย่างนั้นจึงเพิ่มเข้าไปอีกหนึ่งนิ้ว ข้อนิ้วงอเหยียดสำรวจด้านในช่องทางแคบบีบรัดก่อเกิดความรู้สึกแปลกๆ

"อ๊า...ม...ไม่.....ตรงนั้นมัน....อื้มมม อา..."

สะโพกบางกระตุกรุนแรงตอนที่นิ้วแข็งโดนจุดลับในร่างกายเขา โกคุเทระขาดสติโดยสิ้นเชิง ขาแยกออกกว้างขึ้นอีกให้คนตรงหน้าสำรวจได้สะดวกมากขึ้น ริมฝีปากยังครอบครองแก่นกลางไม่หยุด ทำเอาโกคุเทระรู้สึกว่าตัวเองกำลังละลายหายไป ทุกอย่างพร่าเบลอไปหมด สมองไม่สั่งการอะไรทั้งนั้น
น่าตลกที่พอถอนนิ้วออก ร่างกายเหมือนขาดหายอะไรไปสักอย่างจนอยากร้องขออะไรที่มันมากกว่านี้ ตาเบลอเห็นร่างสูงถอนริมฝีปากออก โน้มตัวกระซิบข้างหูเขา ช่างทรมานเหลือเกิน...

"ให้ฉันเป็นของนายเถอะนะ...."

สติทั้งหมดทั้งมวลกลับมาทันทีที่โดนแทรกด้วยสิ่งที่ใหญ่กว่านิ้วหลายเท่านัก เหมือนโดนจับแยกร่างกระทันหัน ร่างบางเปิดปากร้องทันที เสียงปลอบขวัญข้างหูเหมือนจะช่วยได้ไม่มากเท่าจูบร้อนแรงที่ได้รับ ยอดอกถูกบดขยี้ด้วยปลายนิ้วจนสะท้าน ลืมความเจ็บปวดไปชั่วครู่ อีกฝ่ายจึงค่อยๆดันตัวเองเข้าไปลึกจนสุด
โกคุเทระเกร็งแน่น ต่อต้านของประหลาดที่รุกเข้ามาโดยได้รับคำอนุญาต เสียงทุ้มกระซิบแหบต่ำดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง

"อย่ารัดแน่นสิ...มันอึดอัดนะ..."

ร่างบางพยายามผ่อนคลายที่สุดเท่าที่คิดว่าตัวเองทำได้แล้ว ยามาโมโตะเสยผมที่ปรกละใบหน้าหวานออก เขายิ้มจางๆให้ เหงื่อเม็ดโตหยดลงบนร่างขาว และค่อยๆขยับเชื่องช้า...
โกคุเทระไม่คิดว่าตัวเองจะชินกับอะไรแบบนี้ได้ในเวลาอันรวดเร็ว ไม่นานเขาก็ส่งเสียงครางออกมา แขนสองข้างหมดแรงยันจึงนอนราบไปกับโต๊ะ สะโพกบางก็ถูกยกลอยขึ้นราวกับจะทำให้เห็นกันต่อหน้า แต่โกคุเทระไม่มีสติพอที่จะคิดอะไรได้ทั้งนั้น เขาทำได้แค่ส่งเสียงครางอย่างคนไร้สมอง
ขาข้างหนึ่งพาดบ่ากำยำ อีกข้างแยกออกกว้าง ปลายขาเกี่ยวกับเอวที่กำลังขยับเร้า บั้นท้ายขยับไม่เข้าจังหวะกับร่างสูงยิ่งยั่วให้จังหวะเร็วเท่าทัน แต่บางทีก็จงใจช้าอย่างกลั่นแกล้ง ยิ่งโดนจุดลับแบบเฉียดไปมายิ่งทรมานคนด้านล่าง

"ย...ยามาโมโตะ..."

เล็บจิกต้นแขนระบายความรู้สึกออกบ้าง คนข้างบนยิ้มให้เล็กน้อย ก้มลงซุกเลียซอกคอ หลังใบหู มือขยับแก่นกลางร่างบางให้เข้ากับที่เขาขยับ เห็นท่าทางของโกคุเทระตอนนี้ยิ่งอดใจไม่แกล้งไม่ได้อย่างไรบอกไม่ถูก เขาจึงขยับโดนจุดเรียกเสียงร้องอีกครั้ง และยิ่งน่าขำที่มันฟังไม่รู้เรื่อง

"อ๊า!!! อ..ย...ยามะ...อา...อย่า.....อื้ม...หยุด.."

วงแขนบางโอบรอบคอร่างสูง ส่ายหน้าดิกจนผมกระจาย จมูกโด่งขโมยแก้มเนียนครั้งแล้วครั้งเล่าไม่รู้เบื่อพร้อมถามด้วยน้ำเสียงเจือขัน "อย่า...นี่คืออยากให้ฉันหยุด หรือว่า อย่าหยุด ล่ะ?"

"อื้มมม...ต..ตรงนั้น..."

ไม่ได้คาดหวังคำตอบแบบใดมาทั้งสิ้น ยามาโมโตะยิ้มให้อีกครั้ง จับประคองดวงหน้าคล้ายกำลังทรมานอย่างแสนสาหัสด้วยน้ำมือเขา ยิ่งจังหวะช้าลงเท่าไหร่ เอวบางยิ่งขยับเข้าหามากขึ้นเรื่อยๆ พอลองรุกรุนแรงยิ่งครางสูง ชักเอาใจไม่ถูกแล้วสิ...

"นายอย่าขยับสะโพกเองสิ...จะมาบ่นปวดทีหลังไม่ได้นะ" ยามาโมโตะปรามเจือแววทะเล้น

"อา...อ๊า...ก...ก็มัน... อือ.." โกคุเทระเหมือนจะฟังเขารู้เรื่องเป็นครั้งแรก

"งั้นแค่ตอบมาว่าดีหรือไม่ดีก็พอ..." ยามาโมโตะแค่นเสียงพูดอย่างลำบาก ช่วงล่างที่ถูกตอดรัดทำให้เขาคุมตัวเองไม่อยู่ไปด้วย

"อา..ด...ดี..."

"ยังไม่ได้ถามเลย..." ร่างสูงหัวเราะแกนๆ "แรงๆแบบนี้เหรอ?"

"อ๊า~~ อย่า...อื้มม...ด...ดี" โกคุเทระครวญ มือพาดขึ้นเหนือหัว ปัดที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะตกพื้น แน่นอนเลยว่า ไม่มีใครสน

"เอาไงแน่?" ยามาโมโตะแซว เอาเถอะ...ไม่มีเวลาให้แซวสักเท่าไหร่นี่นะ

สะโพกที่เอาแต่จะคอยรับการกระแทกกระทั้นอย่างเอาแต่ใจช่างยั่วเย้าจนทนไม่ไหวอีกต่อไป ร่างสูงเร่งจังหวะขึ้นเรื่อยๆ ลึกเข้าเรื่อยๆ คนด้านล่างสะบัดหน้าไปมาด้วยทรมานถึงที่สุด จังหวะนั้นเองที่โกคุเทระรู้สึกวาบไปทั้งตัว ปลดปล่อยจนตัวเบาและเขากลายเป็นของเหลวไปเรียบร้อยแล้ว
ยามาโมโตะกระแทกจังหวะสุดท้ายแล้วก็สบถออกมาเบาๆ เขาซบลงกับไหล่บางที่หอบไหว พรมจูบต้นคอขาวเรื่อยมาตามใบหน้าและจบลงที่ริมฝีปากเผยอหายใจซึ่งได้รับการตอบรับเป็นอย่างดีจนอยากจะเริ่มกิจกรรมใหม่อีกรอบ ช่วงล่างที่ตอดรัดตัวตนของเขาอยู่ทำให้พลุ่งพล่านใช่ย่อย น่ากลัวว่าจะต้องรีบถอนตัวออกมาเสียแล้ว

โกคุเทระเสียสติ... ไม่ผิดหรอก... เขาเสียสติไปแล้วจริงๆ
ตอนที่ร่างสูงถอนกายออก ภายในเขายังรู้สึกว่าต้องการอยู่เลย ของเหลวอุ่นๆที่เริ่มไหลตามเรียวขาเรียกสติกลับมาได้ส่วนหนึ่ง เขาพยายามหุบขาด้วยความอายเป็นครั้งแรก
ดวงตาสีเขียวเทามองริมฝีปากที่ขยับยิ้มให้เขา นึกอย่างหน้าไม่อายว่าอยากจะสัมผัสมันอีกครั้ง...
และเหมือนใจจะสื่อกันได้หรืออย่างไรไม่ทราบแน่ชัด ยามาโมโตะรั้งร่างบางขึ้นจูบยิ่งกว่ารู้ใจ หนักหน่วงรุนแรงและหวามไหวจนโกคุเทระครางในลำคออย่างชอบพอ

"ขอโทษนะ..." ยามาโมโตะแค่นยิ้มอีกครั้ง ในตอนนั้นโกคุเทระคิดในใจว่าเขาไม่ชอบยิ้มแบบนี้เอาเสียเลย "ฉัน...รีบร้อนไปหน่อย.."

โกคุเทระรับคำนั้นในลำคอ ปราดสายตามองคว้างไปรอบห้องตัวเอง เมื่อยขบจนอยากจะนอนมันตรงนี้ เขาพยายามยันตัวเองลุกขึ้นโดยมีอีกคนช่วยพยุงอย่างดี "เหนียวตัวจัง..."

"อยากอาบน้ำ??" ยามาโมโตะถึงคราวลำบากอีกครั้ง นั่นเท่ากับว่าเขาต้องเป็นคนจัดการให้อย่างเลี่ยงไม่ได้ ยิ่งร่างบางพยักหน้ามา เขาก็แทบเอาหัวโขกกำแพงให้รู้แล้วรู้รอดไป เอาเถอะ...ฝึกความอดทนสักครั้งสองครั้งคงไม่ตายหรอก!

**

เพลียจัง...
โกคุเทระฝืนลืมตาในตอนเช้าของอีกวันด้วยเสียงนาฬิกาปลุก เมื่อยทั้งตัว แถมยังปวดแถวสะโพกเป็นอย่างมาก นึกย้อนดูว่าเกิดอะไรขึ้นก็ต้องรีบโยนเรื่องที่คิดออกจากสมองด้วยความเขิน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าเขารู้สึกดีจริงๆ
เสียงเคาะประตูทำเขาหงุดหงิดด้วยความไม่อยากจะลุก แต่ด้วยเสียงเรียกอันคุ้นเคยทำให้เขากัดฟันลุกขึ้นไปเปิดประตูให้

"ขอโทษนะ...นายไหวรึเปล่า? ฉันเป็นห่วงเลยมาดู"

เขามองหน้าคนพูดแล้วก็ประหลาดใจตัวเอง ทำไมถึงได้รู้สึกผ่อนคลายแบบนี้นะ ถ้าเป็นอย่างนี้เขาจะไปเรียนก็ได้... "เออ..."

ระหว่างที่อาบน้ำก็นึกถึงเรื่องเมื่อวานขึ้นมาอีกจนได้ เผลอไผลไปถึงขนาดนั้น... แต่มันก็ช่วยไม่ได้นี่นา...
มือที่ถูสบู่ตามตัวทำให้คิดถึงสัมผัสจากมืออีกคน มันช่างแตกต่างกันเหลือเกิน มือของเขาเองกอดตัวเองไว้ไม่อบอุ่นเท่าอีกคนแม้แต่เสี้ยว เขานึกแค่นในใจอย่างเจ็บแค้นนิดๆ แต่ก็ดีขึ้นเมื่อคิดได้ว่า ยังไงไอ้หมอนี่ยังต้องติดกับเขาไปอีกนาน แล้วสักพักพอเจ้าหมอนั่นไม่อยู่ เขาก็คงอยู่ได้...

'ให้ฉันเป็นของนายเถอะนะ....'

ถ้าพูดถึงอย่างนั้นก็จะลองเชื่อดูสักครั้งก็ได้ ในเมื่อเขาไม่ได้เป็นของใครแต่หมอนั่นเป็น 'ของเขา'
มีคำนี้ผุดขึ้นมาแล้วก็อารมณ์ดีขึ้นนิดหน่อย อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้วออกไปด้านนอก เห็นร่างสูงนั่งเล่นอยู่บนเตียง ในมือมีนิตยสารกีฬาอ่านฆ่าเวลารอเขาอาบน้ำ

"ทำไมไม่ไปนั่งตรงนู้น??" เขาเผยิดหน้าไปทางโต๊ะกินข้าว ก่อนหน้านี้อีกฝ่ายนั่งตรงนั้นประจำ ใบหน้าเขินอายเล็กน้อยทำให้เขาเอะใจ ฉุกคิดเรื่องเมื่อวานอีกระลอกจึงรู้ถึงสาเหตุ "อ...เออ! จะนั่งตรงไหนก็เรื่องของแกเหอะ!!"

ยามาโมโตะลุกขึ้นสืบเท้าเข้ามาใกล้เขา รักษาระยะห่างจนน่าสงสัย ปากชวนให้ออกไปโรงเรียนแต่เขาก็เห็นว่าออกตอนนี้มันจะเช้าไปหน่อยสำหรับการไปรับรุ่นที่สิบจึงรั้งให้นั่งอยู่ต่อก่อนเดินเสไปเปิดทีวีไม่ให้ห้องเงียบ และดูเหมือนว่าจะได้ผล ทั้งตัวเขาทั้งอีกคนจ้องทีวีเหมือนไม่เคยเห็นมาก่อนทั้งที่เสียงที่ออกมาไม่เข้าหูเลยแม้แต่อย่างเดียว
ไหล่แตะกันเล็กน้อยทำให้โกคุเทระสะดุ้ง เขาจึงพอเข้าใจกับการรักษาระยะห่างของอีกคน อยู่ดีๆก็ไม่มีภูมิต้านทานขึ้นมาเสียอย่างนั้น แค่แตะโดนกันหน่อยเดียวก็เหมือนมีประจุไฟฟ้าไหลผ่านร่างกาย หัวใจเต้นระรัวอย่างห้ามไม่ได้ ความคิดที่ว่า 'พอเจ้าหมอนั่นไม่อยู่ เขาก็คงอยู่ได้...' หายไปในทันที แค่นึกภาพตอนที่อีกคนไม่อยู่ โลกนี้มันก็ดูหดลงไปเยอะ

"จะอยู่ด้วยตลอดรึเปล่า?"

ยามาโมโตะหันมาด้วยคำถามไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยเกริ่นนำ แต่เขาก็ตอบโดยแทบไม่ต้องใช้เวลาคิด "ใช่...ต่อให้นายรำคาญก็เถอะ"

คนฟังเบือนหน้าหนีรอยยิ้มนั้น รู้สึกสบายใจขึ้นนิดหน่อย "ต่อให้ไล่?"

"ฉันไม่ไปไหนหรอก..." มือใหญ่กุมมือของเขาเอาไว้ โกคุเทระลืมความปวดเมื่อยร่างกายไปสิ้น "ฉันจะอยู่ข้างนายเอง...ไม่ว่านายจะมีใครหรือไม่มีใครก็ตาม..."

บ้าจริง!!! เขาไม่ได้ต้องการคำตอบสะเทือนอารมณ์ สะเทือนจังหวะหัวใจขนาดนี้ซะหน่อย!! ตอบมาสั้นๆก็พอแล้ว!!

นิ้วมือถูกคลึงเล่นโดยอีกคนที่ทำเนียนไม่ปล่อยมือเขา จึงอดไม่ได้ที่จะสะบัดออก ลอบสังเกตใบหน้าที่ยังคงยิ้มให้เขาอยู่ก็เบาใจ
นายก็ต้องเข้าใจนะ อยู่ใกล้ๆกันแบบนี้ หายใจติดขัดดีจริงๆ และทุกอย่างมันดูสวยงามจนน่ากลัวขึ้นมาเชียวละ! ตัวเขาที่เอาแต่จะจ้องที่ริมฝีปากหยักยิ้มนั่นอยู่เรื่อย มองแววตาเซื่องใสที่บางครั้งกลับดูเจ้าเล่ห์ซุกซนจนต้องบอกห้ามตัวเองในใจหลายต่อหลายครั้ง
นี่เขากำลังติดกับเข้าแล้วสินะ...

"งั้นก็อย่าลืมที่พูดไว้ล่ะ ฉันไม่พูดเตือนหรอกนะ!" สีหน้ายิ้มแย้มพร้อมกับการพยักหน้ารัวๆทำเอาสมาธิกระเจิงอีกรอบ "ง...งั้นก็ไปโรงเรียนกันได้แล้วเฟ้ย! ไอ้หัวเบสบอลหน้าโง่!!"

ไม่อยากเข้าใจถึงสาเหตุที่หัวใจเต้นผิดจังหวะ
ไม่อยากเข้าใจถึงเหตุผลที่สายตาดี มองเห็นระยะไกลได้ชั่วขณะ
ไม่อยากเข้าใจความหวานที่ค่อยๆซึมเข้ามาในตัวเขา
แต่มันก็ดันเข้าใจไปแล้วนี่!

เฮ้อ....
แกล้งโง่สักทีคงไม่เป็นไรมั้ง...

+ END +

Talk : เฮ้! นี่มันอะไรกัน!!!! OTL
เพิ่งจะมาอ่านทวนเอาตอนลงเนี่ยแหละ ก็มานึกถามตัวเองว่า... ไอ้คนที่อยู่กับยามะนั่นมันคร๊ายยยยยยยยยยยยยย =[]=!!!!! *panicมากๆ*
นี่ช้านทำคาแรคเตอร์กระเด็นไปแล้วเร๊ออออออออออออออออ =[]=lll
นี่คาแรคเตอร์มันต่อจากตอนที่แล้วเร๊อออออออออ ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก ช้านทำอะไรลงป๊ายยยยยยยย =[]=!!!!!!!!!!!!!!! OTL....

จะมาแก้ตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว...คิดไม่ออกแล้วด้วย (ฮือ.....)
ช่วงนี้ชีวิตเหนื่อย....มาก!!!!!
และพยายามเติมHPอยู่ และเติมSPด้วยการแต่งฟิค (ฮา)

ตอบเมนท์~~~~

KYOSAMA : ตัวเราเองชอบความสัมพันธ์ประมาณนี้ค่ะ คิดไว้เหมือนกันว่าถ้าแต่งคู่นี้ต่อเนื่องจนมีความสัมพันธ์ชัดแจ้งจะเป็นยังไง..... ถ้าเป็นอย่างนั้นเราคงแต่งโกคุไม่ออกแหงเลยค่ะ (ฮา)

. : : ZePhyRuS : : . : ได้ เอาเป็นสควอโล่ฆ่าวาเรียยกแก๊งค์เลยได้มะ? = =#

Koki : ฮ่าๆๆ บางเรื่องมันไม่ไหวจริงๆค่ะถึงได้ลบทิ้ง (ทำใจอยู่เหมือนกันนะตอนลบ) ช่วงนี้เราคิดถึงคู่นี้ชอบกลเพราะไม่ได้เจอหน้านาน(?) ก็คงยังจะเป็นคู่นี้ต่อไปจนคนอ่านเบื่อเลยล่ะมั้ง (ฮา)

[แมวมะม่วง]  : ความสัมพันธ์วนเวียนไปมา มันน่าเบื่อ... แต่คู่นี้เราไม่เบื่อนะ (ยิ้ม) บางทีมันก็สนุกดีที่จะต้องมาคิดว่า เอ...ต่อไปยามะจะใช้ไม้ไหนจีบโกคุดีนะ แค่คิดก็ตลกแล้ว (หัวเราะ)

buffy : ขอบคุณนะคะที่ติดตาม เป็นปลื้มจริงๆค่ะ >///////< แต่ต่อจากนี้จะเป็นคู่อื่นที่ดองๆไว้เอามาลงมั่งค่ะ (เด๋วคู่อื่นน้อยใจแย่เลย...)

[Davi] : กลัวเหมือนกันค่ะว่าจะแต่งโกคุแล้วดูซึนน่ารำคาญT^T ยังดีนะคะที่บอกว่าซึนแบบน่ารักอยู่ (โล่งอกค่ะ)

ste_libet : เราจะเป็นลมกับคู่นี้เหมือนกันค่ะ! (กรี๊ดกร๊าด~~) แหม่~ ก็คู่นี้มันน่ารักนี่นา เนอะ! จะตัดใจได้ไง๊ >//[]//<

.

.

แถม...

"ว่าไงเจ้ามนุษย์หน้าโง่!"
"ง่า...กำลังจะกลับจากแข่ง...แต่ว่า...นั่งรถเมล์เลยไปห้าป้าย"
"ห้าป้าย!!!!! แกหลับเรอะไอ้โง่!!!!!"
"ไม่ได้หลับ ไม่ได้อ่านหนังสือด้วย นั่งดูวิวเพลินๆ รู้ตัวอีกทีก็เลยไปห้าป้ายแล้ว นี่กำลังเดินกลับอยู่อ่ะ"
"ฟายเอ๊ย! มัวนั่งคิดอะไรอยู่ล่ะเจ้าหัวเบสบอล! โง่จริง!!!"
"ก็คิดถึงนายอ่ะ"
"....." =/////=!!!!! "อย่ามาพูด! ไม่ได้ถาม!!"
"แต่เมื่อกี้นายถามอ่ะ"
"เออ...ช่างหัวมัน! แล้วเมื่อไหร่แกจะเดินถึงวะ นี่มันมืดแล้วไม่ใช่เหรอ?"
"มาร้องคาราโอะเกะด้วยกันมั้ยคะ???"
"หา?"
"ม่ะ...ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณ"
"นี่แกอยู่ไหน????"
"ระหว่างเดินกลับ ตะกี้มันผ่านหน้าร้านคาราโอเกะที่มีพี่สาวสวยๆมานั่งหน้าร้านเค้าชวนอ่ะ แหะๆ"
"หนอย....แกก็อย่าไปสนใจเซ่!! จะไปคุยกับเค้าทำไม?"
"ถ้าไม่พูดแบบนั้นเค้าก็ไม่ปล่อยแขนอ่ะดิ"
"แกไปให้เค้าจับแขนทำไม!!"
"อ้าว...หวงด้วยเหรอเนี่ย ฮะ ฮะ ฮะ"
"เปล่าเว้ย! เดินกลับไปคนเดียวเลยไป!!!!!!"

(ฮา)
อันนี้เป็นเรื่องจริงของเราเองค่ะ OTL.....
เมื่อวานนั่งรถเมล์เลยไปห้าป้ายทั้งๆที่ไม่ได้อ่านหนังสือ ไม่ได้หลับ แต่ไม่รู้เป็นอะไรเหมือนกัน รู้ตัวอีกทีก็... "ที่นี่ที่ไหน?" ซะแล้ว (ฮา)
น่าเสียดายที่ในชีวิตจริงไม่มีใครโทรคุยด้วยแบบนี้ค่ะ เดินคนเดียวเลย (ฮา)
แล้วก็รู้ว่าพี่สาวหน้าร้านพวกนี้ บางทีก็น่ากลัวนะ = =;;;;;;;;

จบแค่นี้ค่ะ เด๋วจะยาวเกิน (ยิ้ม)
ขอบคุณที่ติดตามนะคะ~