# C O L O R E D #

[Reborn fanfic] : Timeless
Main : D18 TYL
Type : Y
Rate : NC-13
Warning : เนื้อเรื่องในฟิคอาจจะมีการสปอยเกินรวมเล่มในไทยนะจ้ะ (แต่คาดว่าคนในห้องนี่ก็ตามสปอยกันหมดแล้วมั้ง......)

_________________________________________

มองฉันด้วยสายตาที่ตรงไปตรงมาของนาย แล้วตอบคำถามฉัน...นายอยากอยู่กับฉันรึเปล่า??

เสียง โทรศัพท์แบบพกพาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องญี่ปุ่นขนาดใหญ่ เจ้าของมือเรียวหยุดปลายพู่กัน หันไปมองเครื่องมือสื่อสารที่กระพริบไฟสีฟ้าบนหน้าจอ
เขาวางพู่กันลง หยิบตัวปัญหาขึ้นมาดูเบอร์โทรเข้า

'DINO'

เจ้าของโทรศัพท์กดรับ เอามันแนบหูฟังเสียงจากอีกทาง

"เคียวยะ..."

เสียงทุ้มฟังดูร่าเริงกว่าทุกที
นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้เจอกัน...

"ฉันมีข่าวดีล่ะ~ พรุ่งนี้ฉันจะได้ไปที่นู่นด้วย"

คน ฟังปรายตามองกระดาษคัดอักษรที่ตัวเองเพิ่งเขียน เห็นว่าตัวสุดท้ายลายเส้นสั่นเล็กน้อย คงเป็นเพราะเสียงมือถือและการสั่นของมันทำให้โต๊ะสั่นไปด้วย...

"ฉันอยากเจอนาย..."

พู่กันถูกหยิบขึ้นมาอีกครั้ง น้ำหมึกสีดำถูกฝนเตรียมไว้พร้อมใช้งาน เขาหยิบกระดาษแผ่นใหม่ขึ้นมา จรดเส้นลงไป

"อา...ฉันต้องวางแล้วล่ะ แล้วเจอกันนะเคียวยะ! ทำตัวเองให้ว่างเอาไว้ล่ะ!"

พู่กันถูกวางลง กระดาษที่เพิ่งถูกเขียนโดนขยำทิ้ง ตัวอักษรบิดเบี้ยว เส้นสั่นไหว
มือทาบใบหน้าตัวเอง ในสมองนึกไปถึงครั้งสุดท้ายที่ได้เจอ...นานจนจำแทบไม่ได้

ดวงตาเรียวมองนาฬิกาบนผนัง

อีกไม่เกิน 22 ชั่วโมงคงได้เจอกัน...

เสียงเรียกหลังฉากกระดาษญี่ปุ่นลายชดช้อยดังขึ้น

"คุณเคียว...--------------"

เพียงเท่านั้น ร่างในชุดยูตาตะสีดำแดงก็ลุกขึ้นยืน

"เตรียมชุดให้ฉันด้วย" ร่างบางยกมุมปากขึ้น "เจ้าพวกนั้น...ท่าทางน่าสนุกดีนี่..."

ทอนฟาคู่ใจยกขึ้นควงอย่างอารมณ์ดี
ข่าวที่เขาเพิ่งรู้จากคุซาคาเบะคือ มีพวกตัวป่วนจากสิบปีที่แล้วหลงมาที่นี่ แล้วอีกแฟมิลี่ก็เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว

ท่าทางจะมีเรื่องออกกำลังซะแล้วสิ...


**


"เอ๋??"

มาเฟียในชุดสูทขาวยืนทำหน้าเหวออยู่หน้าทางเข้า เขามองใบหน้าใต้ผมทรงรีเจนท์อย่างไม่เชื่อคำ

"คุณฮิบาริไม่ได้กลับมาที่นี่อีกเลยครับ"

อะไรกัน...
ก็นัดเอาไว้แล้วแท้ๆ

"ไม่ว่ายังไงก็ติดต่อไม่ได้เลยเหรอ?"

ทั้งที่อยากเจอขนาดนี้...

"ขอโทษด้วยครับ..."

ทั้งที่คิดถึงขนาดนี้...

มาเฟียร่างสูงถอดใจ ยอมถอยกลับไปแต่โดยดี
คืนนี้เขาพักที่โรงแรมมีชื่อแห่งหนึ่ง ไม่ได้พักที่คฤหาสน์วองโกเล่เหมือนทุกที
ไม่ไปดูสถานการณ์ของวองโกเล่ที่ไม่มีรุ่นน้องเขาอีกต่อไปแล้ว...
จริงๆก็คือไม่อยู่ในอารมณ์อยากเจอ หรือช่วยเหลืออะไรใครทั้งนั้น

อยากเจอเคียวยะ...

ดีโน่ทิ้งตัวลงบนเตียงขนาดคิงไซส์ เสื้อสูทสีขาวครีมถูกวางพาดพนักโซฟาอย่างไม่ใส่ใจ มือเสยผมที่ปรกตาแล้วถอนหายใจอีกครั้ง
นึกไปถึงวันสุดท้ายที่ได้เจอ...เกือบจะครบปีแล้ว...
เจ้าของทอนฟาวาววับคู่นั้นไม่คิดถึงเขาบ้างเลยหรือไง?

เหมือน จะคิดขึ้นได้ว่านั่งตัดพ้อคนเดียวก็ไม่เกิดประโยชน์อะไรขึ้นมา ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นปลดกระดุมเสื้อ มือคว้าชุดคลุมอาบน้ำจากตู้เสื้อผ้ามาเตรียมไว้
เสียงโทรศัพท์ทำให้เขาหยุดทุกอย่าง...

'Kyoya'

ชื่อบนหน้าจอทำให้เขารีบคว้ามือถือราวกับเจอสมบัติที่มีค่ามากที่สุดในโลก

"เคียวยะ!!"

วันนี้ทั้งวันเขาพยายามติดต่ออีกฝ่ายไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
ขอบคุณทุกอย่างบนโลกใบนี้ที่ดลใจให้ร่างบางโทรหาเขา

"คงไปเจอไม่ได้ ทางนี้มีเรื่องต้องจัดการ..." น้ำเสียงห้วนนิ่งกับประโยคตัดเยื่อใยไม่ได้ทำให้ม้าหนุ่มถอดใจ

"นายอยู่ไหน?"

ต่อให้ไกลแค่ไหน ก็จะไปหาให้ดู...

"ไม่ล่ะ เดี๋ยวนายก็ตามมาอีก" ร่างบางยังคงน้ำเสียงนิ่งเรียบ "ได้ข่าวว่าไม่ได้พักที่วองโกเล่?"

"อือ..." รู้สึกเสียดายเล็กน้อยที่อีกฝ่ายรู้ทัน "ตอนนี้อยู่ที่โรงแรมน่ะ"

อีกฝั่งเงียบไปสักพักก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเดิม "ที่ xoxx เหรอ?"

ดีโน่เอียงคอ ประหลาดใจที่อีกฝ่ายรู้ที่อยู่ของเขา
แต่พอนึกไปนึกมา ทุกครั้งที่เขามาที่นี่ก็มีแต่จะพักที่วองโกเล่กับโรงแรมนี้เท่านั้น
พอคิดแบบนี้ก็อดดีใจนิดๆไม่ได้

นายก็ยังจำเรื่องของฉันได้...

"ต้องวางแล้ว"

"ทำไมล่ะ??" ดีโน่ครวญอย่างเสียดาย นี่เขาคุยกันยังไม่ถึงสิบนาทีเลยแท้ๆ

และที่จริงก็คงไม่มีวันเทียบได้กับความรู้สึกของเขาตอนนี้
อยากเจอเหลือเกิน...

"ตรงนี้มันไม่มีสัญญาณ แค่นี้นะ"

พูดจบก็วางทันที สมเป็นเคียวยะ
หัว หน้าแก๊งค์ลองติดต่อกลับในทันที และสิ่งที่ได้คือเสียงโอเปอเรเตอร์สาวที่บอกเขาอย่างอารมณ์ดีว่าอีกฝั่งมัน ไม่มีสัญญาณอย่างที่ร่างบางเพิ่งจะพูดไป

เขารู้สึกเว้งว้างอย่างบอกไม่ถูก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคิดเข้าข้างตัวเอง
หวังว่าเคียวยะจะโทรมาอีกครั้ง...

ดีโน่เหม่อมองเต่าคู่ใจเดินอยู่บนเคาน์เตอร์ที่ใช้วางโทรทัศน์
เสียงเคาะประตูทำให้เขาสะดุ้ง
หนุ่มใหญ่มองนาฬิกาแล้วรู้ทันทีว่าคงเป็นโรมาริโอ้ที่เขาฝากให้เดินเอาเอกสารมาให้ตอนสามทุ่มครึ่ง

เมื่อเปิดประตูก็พบกองเอกสารที่สูงท่วมหัวคนยก
ทั้งแฟ้มหนาทั้งกระดาษรายงานมากมาย เห็นแล้วก็นับถือผู้ช่วยของเขาที่ยกมาได้แบบนี้ทุกครั้ง

" วางไว้ที่โต๊ะตรงโซฟาได้เลยนะ" ดีโน่บอก ท่าทางสมาร์ทขึ้นทันตาเห็น "อ้อ! ถ้าแยกประเภทให้ด้วยจะดีมากเลย ขอบใจมากนะโรมาริโอ้! ฉันไปอาบน้ำก่อนล่ะ"

ดีโน่เดินตรงไปยังห้องน้ำตามที่ปากพูด ไม่ลืมที่จะคว้าชุดคลุมอาบน้ำติดมือไปด้วย
ประตูห้องน้ำถูกเปิดออก ขากำลังจะก้าวเข้าไปก็ชะงักเมื่อเห็นคนยกเอกสารกองท่วมหัวยังคงยื่นนิ่งหันมาทางเขา

"มีอะไรเหรอโรมาริโอ้??" ร่างสูงหันกลับไปมอง หูเหมือนได้ยินคำพูดบางอย่าง "อะไรนะ? ฉันไม่ได้ยินเลย นายวางไอ้กองนั่นลงก่อนสิ"

อีกฝ่ายไม่ได้ทำตามที่ดีโน่แนะนำ แต่เปลี่ยนเป็นพูดเสียงดังขึ้นแทน

"ฉันถามว่าทำไมต้องแยกเอกสารให้นายด้วย?"

เท่านั้นดีโน่ก็รู้สึกเหมือนโดนโยนลงจากตึก 18 ชั้น หัวโหม่งพื้น

หัวหน้าแก๊งค์มาเฟียที่ขึ้นชื่อว่าเจ๋งจริงเป็นอันดับสามของอิตาลีกระวีกระวาดยกกองเอกสารหนักนรกแตกออกจากคนถือ
กระดาษปลิวกระจายเต็มพื้นห้อง แต่นั่นช่างมันก่อน

ร่างบางหลังกองกระดาษถูกรวบเข้าไปกอดแน่น
ใบหน้านั้นไม่บอกว่าความรู้สึกใดๆ

"พอเดินมาถึงก็โดนไอ้แก่นั่นโยนให้พร้อมเคาะประตูเฉยเลย" เสียงบอกอารมณ์หงุดหงิดดังขึ้นจากอ้อมกอดอุ่น "แถมเอาทอนฟาของฉันไปอีก..."

ดีโน่ยิ้มแป้น ได้ยินเสียงสบถอย่างไม่สบอารมณ์ดังขึ้นทำให้รู้สึกนับถือผู้ช่วยคู่กายของเขาขึ้นมาตะหงิดๆ
ถึงขนาดทำให้ร่างบางยกกองมหึมานั่นอย่างปฏิเสธไม่ทัน...รู้สึกอยากขึ้นเงินเดือนให้นิดๆแล้วสิ...

"นายมานี่ได้ไง?" ดีโน่คลายอ้อมกอดลงเล็กน้อย มองหน้าเจ้าของสายตาหาเรื่องที่แสนจะคิดถึง มือจับดวงหน้าบึ้งตึงนั้นอย่างไม่เชื่อสายตา

อีกฝ่ายไม่พูดอะไร ได้แต่เงยหน้ามองหนุ่มผมทองอย่างเงียบๆ
ดวงตาเรียวเล็กมองรอยสักที่ต้นคอ ผมที่ดูเหมือนจะยาวขึ้น และ เสื้อที่รังดุมว่างเปล่า

"ไปอาบน้ำซะ"

ร่างบางดันตัวเองออกมา หันหลังเดินไปยังโซฟา
เขานั่งไขว่ห้าง กอดอกอย่างสงบ

ดีโน่รู้ดีว่าเขาต้องทำตามที่อีกฝ่ายพูดอย่างไม่มีเงื่อนไข
แล้วเขาก็สร้างสถิติอาบน้ำเร็วที่สุดในชีวิต ด้วยกลัวว่าจะเสียเวลาอันแสนมีค่าไป
กลัวว่าเมื่อออกไปแล้ว...นายจะหายไป...

ดีโน่เปิดประตูเดินออกจากห้องน้ำเห็นร่างบอบบางยังคงอยู่ที่เดิม ท่าเดิม แต่เจ้าของดวงตาที่เขาหลงใหลกลับมองออกไปนอกหน้าต่าง

"ฉันต้องไปแล้ว"

ดีโน่แค่นยิ้มกับคำพูดนั้น
เฝ้าคิดถึงมาเกือบปี พอได้เจอก็อยู่ด้วยกันสั้นเหลือเกิน

ฮิบาริยืนขึ้น เดินมาทางเขาด้วยสีหน้านิ่งสงบ
เสียงฮิเบิร์ดดังขึ้นข้างเอนซิโอ้เรียกความสนใจจากหัวหน้ามาเฟียได้ชั่วครู่ก่อนจะรู้สึกตัวว่าอีกฝ่ายเดินเข้ามาประชิดเขาตัวแทบติดกัน

"ฉันไปล่ะนะ"

ไม่อยากให้ไปไหนทั้งนั้น...

ทั้งที่ตั้งใจว่าจะไม่ไปขวางด้วยรู้ดีว่าอีกฝ่ายมีภารกิจต้องทำ
แต่มือของเขากลับไปไวกว่าความคิด เข้าโอบอีกฝ่ายเอาไว้แน่น ปลายจมูกโด่งกดลงบนเรือนผมสีดำสนิท

"ไม่อยากให้ไปเลย..."

อยากจะเอาแต่ใจ หยุดรั้งนายเอาไว้ข้างตัวฉัน

"อย่าเพิ่งไปได้รึเปล่าเคียวยะ?"

อยากให้อยู่ด้วยกันนานขึ้นอีกสักนิดเพราะไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกครั้งเมื่อไหร่

ศีรษะเล็กซุกลงบนแผ่นอกกว้างและอบอุ่น
ดวงตาค่อยๆหลับลงราวกับจะซึมซับช่วงเวลาตอนนี้เอาไว้

"ไม่รู้ว่าพวกนั้นจะโจมตีตอนไหน" ร่างบางพูดนิ่งๆ "ตอนนี้มีแต่เด็กอมมือเต็มไปหมด..."

พอได้ยินแบบนั้นก็เท่ากับว่าต้องหักใจตัวเองมากกว่าเดิม
เพราะเขาเข้าใจกว่าใครว่าแฟมิลี่สำคัญขนาดไหน...

"เจ้าห่วยกินหญ้านั่นต้องเอาตัวรอดให้ได้ก่อน" ฮิบาริยังคงพูดเหมือนทุกอย่างไม่ใช่เรื่องใหญ่

"นายหมายถึง...สึนะ??" ร่างในอ้อมกอดเข้าพยักหน้า เท่านั้นเขาก็พอเดาสถานการณ์ได้

ได้เวลาที่เขาต้องปล่อยมือแล้วสินะ...

อ้อมแขนค่อยๆคลายลงอย่างฝีนใจ ริมฝีปากเม้มแน่น
เขาจะต้องปล่อยให้อีกฝ่ายไป...ห้ามไว้ไม่ได้...

พอร่างสูงคลายอ้อมแขนลง เจ้าของศีษะเล็กนั้นก็ยังอยู่เหมือนเดิม
แล้วแบบนี้จะปล่อยให้ไปได้ยังไง...

"เคียวยะ..."

ปลายนิ้วเชยคางเจ้าของชื่อ เขาโน้มหน้าเข้าหา กระซิบเรียกชื่ออีกฝ่ายครั้งแล้วครั้งเล่า

"เคียวยะ....เคียวยะ....." ปลายจมูกโด่งคลอเคลีย วงแขนโอบรอบเอวบาง "คิดถึง...เคียวยะ..."

ลมหายใจถี่กระชั้นพอๆกับหัวใจที่เต้นแรงขึ้นทุกที
อดไม่ได้ที่จะเข้าครอบครองริมฝีปากนั้น

มือเรียววางบนแขนที่โอบรอบเอวเขา ศีรษะเล็กเอียงรับจุมพิตลึกล้ำ
สัมผัสความอุ่นร้อนจากมือที่ประคองท้ายทอย และจากปลายนิ้วเล้าโล้มอย่างอ่อนหวานผ่านเนื้อผ้าสีขาว
เนคไทน์ถูกคลายออกทันทีที่จมูกโด่งไล้ต้นคอขาว บ่ากว้างถูกรั้ง ชุดคลุมอาบน้ำยับย่นเสียทรง

"ฉันคิดถึงนาย...เคียวยะ..."



ถ้าเพียงแต่ฉันสามารถหยุดกระแสของกาลเวลา
ให้นายกับฉันอยู่บนโลกที่ไร้เสียงเข็มนาฬิกา
ยืดเวลาของเราออกไปนานเท่านาน




ฟูกเตียงยุบยวบรับน้ำหนักร่างบาง
รังดุมเสื้อเชิ้ตขาวถูกปลดว่าง ผิวเรียบลื่นขาวจนเกือบซีดถูกสัมผัสแทบทุกอณู

เสียงแหบต่ำเรียกชื่อซ้ำไปซ้ำมา จังหวะกระแทกทั้นเจือไปกับเสียงครางหวานหู
ลมหายใจหอบสั่น วงแขนเกาะเกี่ยวกันละกันแนบแน่น



หากมีสถานที่ที่เวลาไม่หมุนเดิน
หากมีสถานที่ที่มีแต่เรา...

สำหรับนายมันคงน่าเบื่อหน่าย...



ถ้าในช่วงเวลาที่หมุนเปลี่ยนนี้จะช่วยพิสูจน์ความรู้สึกของเรา

ฉันไม่รู้ว่ามันคุ้มค่ากันรึเปล่าถ้าต้องแลกกับช่วงเวลาที่ไม่มีนาย...





"อา..."

"เคียวยะ...."

แต่ฉันรู้ว่าเส้นใยสีแดงที่พันตัวเราทั้งสองไว้คู่กัน ไม่ได้สลายไป ไม่ได้หย่อนลงตามเวลาที่ผ่านไป
เหมือนที่นายและฉันเกี่ยวพันกันด้วยความรู้สึกนี้...


เจ้าของใบหน้าเรียวยันกายขึ้นจากเตียง มองเสื้อเชิ้ตบนตัวที่ยับยู่แล้วย่นคิ้วเล็กน้อย
ขาสัมผัสพื้นพรม ก้มหยิบกางเกงขึ้นใส่ เอวบางถูกโอบจากด้านหลัง

มือขาวจับท่อนแขนที่เต็มไปด้วยรอยสัก ฟังคำพูดติดออดอ้อนที่คุ้นเคย

"ไปแล้วจริงๆเหรอ?"

"ใช่..." ร่างบางจัดเสื้อนอกให้เข้าที่เข้าทาง แม้จะไม่สบอารมณ์ที่เสื้อขาวด้านในยับเยิน

"ฉันคิดถึงนาย...เคียวยะ..."

ประโยคที่เขาพร่ำบอกร่วมร้อยรอบในไม่กี่ชั่วโมง ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะเบื่อมันหรือยัง

"ฉันด้วย..."

นานแสนนานมาแล้วที่ไม่ได้ยินประโยคตอบรับแบบนี้ ดวงตาสีน้ำตาลทองมองร่างที่เดินห่างออกไปเรื่อยๆ

"แล้วจะติดต่อไป..."

ร่างสูงบนเตียงลุกพรวดกระโจนเข้าไปหา
โอบกอดร่างบางแนบตัว จุมพิตลงขมับนิ่ม

"ฉันจะรอ"

ร่างบางในอ้อมกอดพยักหน้า ก่อนละออกมาและเปิดประตูห้องจากไป...


แม้กาลเวลาจะโหดร้ายไปบ้าง
แต่มันก็ทำให้รู้ว่าฉันพิเศษกว่าใครๆในสายตาของนาย
เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว...



+ END +

Talk : พอดีนึกขึ้นมาได้... แต่งไว้ตั้งกะหลายเดือนก่อนนู้นนนนนนนนนนนนนนนนน
พอดีคุ้ยเจอเลยเอามาลง (เริ่มเอาของเก่ามากินแล้วสิ....ของใหม่ยังไม่ถึงไหนเลยยยยยย)
ถือซะว่าเปลี่ยนบรรยากาศบ้างแล้วกันนะคะ (ฮา)

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนท์และการติดตามค่ะ *โค้ง*
ใครที่จะไปงานเสาร์อาทิตย์นี้....คงได้เจอกัน(มั้ง)

มาฝอยอีกที.... ทำไมรู้สึกว่าอ่านไม่รู้เรื่อง O[]Ollllllllllll
OTL...... ไม่นะ........
อ่านรู้เรื่องกันรึเปล่าคะ?????? *สติแตก*