# C O L O R E D #

[Reborn fanfic]: Sorry, I can't!
Main : 8059
Type : Y
Rate : NC-13 (หรืออาจจะน้อยกว่านั้นมั้ง...)
____________________________________

'...ไม่ต้องโทรมาอีกล่ะ ไอ้โง่!'

"เฮือก!!"

ร่างสูงสะดุ้งตื่น ดวงตาเบิกโพลงมองผนังห้องตัวเอง ได้สติก็กวาดตามองรอบๆ ได้ยินเสียงเปิดประตูร้านด้านล่าง รู้สึกตัวได้ว่าเช้าแล้ว แสงแดดที่ส่องลอดหน้าต่างเข้ามาทำให้รู้สึกร้อนเล็กน้อย เอี้ยวตัวไปดูนาฬิกาพบว่าเข็มสั้นกับเข็มยาวกำลังจะบรรจบกันที่เลขสิบสอง
มือหนาเสยหัวยุ่งๆของตัวเอง ยิ้มให้กำลังใจตัวเองว่าเมื่อครู่มันคือความฝันแสนเพ้อเจ้อ อันที่จริงเขาก็ไม่ได้ฝันมาพักนึงแล้ว อาจจะด้วยเหนื่อยจากการแข่งหรือการซ้อมอย่างหนัก เพิ่งจะมาฝันเอาป่านนี้
นึกย้อนดูถึงเรื่องในความฝันกลับนึกไม่ออกเท่าที่ควร จำได้แต่ใบหน้าที่ขมวดคิ้วยุ่งพูดตวาดใส่โทรศัพท์และวางหู เดาได้ง่ายๆว่าปลายทางสัญญาณต้องเป็นตัวเขาเองอย่างแน่นอน
อา...คิดถึงซะแล้วสิ... ถึงจะช้าไปหน่อย แต่ก็ตัดสินใจว่าจะไปหาหลังจากช่วยงานป๊ะป๋าสักพักแล้วกัน

พออาบน้ำแต่งตัวเสร็จลงไปด้านล่างก็พบป๊ะป๋ากำลังทำความสะอาดบรรดาปลาเพื่อเตรียมทำอาหารเปิดร้าน พอเสนอหน้าเข้าไปช่วยก็ได้ตำแหน่งล้างปลา ล้างจาน ล้างเขียง ล้างครัว ล้างมีด ล้างผัก เป็นพนักงานสารพัดล้าง ล้างมันเข้าไปจนมือเปื่อยได้ที่ก็ย้ายตัวเองไปเปิดประตูตามเสียงออดเรียก คาดว่าน่าจะเป็นพวกส่งหนังสือพิมพ์หรือเซลล์ตามบ้านแน่ๆ เพราะนี่ยังไม่ได้เวลาเปิดร้าน เนื่องจากแปะป้ายไว้แล้วว่าเปิดตอนบ่ายสอง พ่อบ่นตั้งแต่เมื่อคืนว่าตลาดปลาเกิดเหตุขัดข้องอะไรสักอย่างที่ไม่ได้ใส่ใจจำ
เปิดประตูออกไปก็เจอหน้ายิ้มแย้มที่ค่อนข้างจะคุ้นตา ใช้เวลานึกไม่นานก็รู้ว่าคนตรงหน้าคือป๊ะป๋าของสึนะนั่นเอง ในมือมีกล่องโฟมแช่ปลามาด้วย ดูจากแรงรั้งเชือกก็น่าจะหนักพอดู ออกปากว่าจะช่วยถือก็ได้รับคำตอบเป็นรอยยิ้มกับการส่ายหน้าเล็กน้อยอย่างเท่ห์แล้วเดินเข้าตัวบ้านไปให้เขาปิดประตูตามหลัง
แขก(ที่ไม่รู้ว่าได้)รับเชิญ(รึเปล่า?)กำลังเดินไปนั่งหน้าเคาน์เตอร์ พูดคุยกับป๊ะป๋าอย่างถูกคอ รู้สึกตัวเองเป็นเนื้องอกยังไงชอบกล แต่ก็ได้จังหวะล่ะ! ให้ป๊ะป๋ามีเวลาส่วนตัวมั่งแล้วกัน ออกไปข้างนอกดีกว่า~

จุดมุ่งหมายเป็นบ้านสึนะอย่างไม่ต้องสงสัย ที่นี่เป็นสถานที่อันดับต้นๆที่จะได้เจอคนที่อยากเจอ ได้แต่หวังว่าจะไปได้พากันออกไปไหนเสียก่อน
แล้วก็เหมือนจะไม่ผิดหวัง สึนะอยู่บ้าน กำลังวิ่งไล่จับทารกในชุดวัวที่ถือปืนเด็กเล่นวิ่งร่อนอยู่ พอทักทายไปก็ได้รับเป็นเพื่อนร่วมงานจับทารกชุดวัวด้วยอีกคน สนุกไปอีกแบบ เรียกเหงื่อได้เยอะ เสียเวลาไปหลายชั่วโมงเพราะต้องช่วยสึนะเก็บบ้านอีก เด็กคนนี้ซนใช่เล่น ชอบควักดอกไม้ไฟมาปาใส่ นี่อันตรายพอควรนะเนี่ย
อยู่ไปก็นานพอควร เพิ่งรู้ตัวว่าไม่มีคนที่อยากเจออยู่ที่บ้านหลังนี้ ถามสึนะก็ได้คำตอบที่สุดแสนจะครอบจักรวาลว่า "ไม่รู้"
เอาเถอะ วันนี้อาจจะต้องไปขนดอกไม้ไฟที่สั่งไว้รึเปล่า เพราะเดี๋ยวนี้ไม่ได้ออกไปช่วยขนแล้ว พอถามนู่นถามนี่ก็ตอบอะไรฟังไม่รู้เรื่องแถมโดนรำคาญอีก หลังจากนั้นก็ไม่เคยไปช่วยขนดอกไม้ไฟอีกเลย (แต่ก็ไม่รู้ทำไปต้องพกติดตัวเยอะแยะ นี่มันหมดหน้าร้อนแล้วนะ...)

เวลาผ่านไปเร็วเหลือเชื่อ
หนึ่งวันกว่าๆที่ไม่ได้เจอ
หยีตาสู้แดดยามเย็นแล้วก็ถอนหายใจ วันนี้ซ้อมแข่งกับโรงเรียนอื่น เหนื่อย แต่ก็อยากเจอ ไม่ไปร่วมสังสรรค์กับเพื่อนร่วมทีม มุ่งตรงไปยังห้องพักที่ไม่มีใครอยู่ ไปบ้านสึนะก็ได้คำตอบเหมือนเดิม ถึงขั้นถามเจ้เบียงกี้ หล่อนก็ตอบเหมือนสึนะไม่มีผิด แต่ก็ทำใจได้ว่า ขนาดสึนะยังไม่รู้ ก็คงไม่มีใครรู้แล้วล่ะ...
กลับบ้านมาอาบน้ำนอนอยากหมดอารมณ์ที่จะทำอย่างอื่น หวังพึ่งโทรศัพท์พกพาก็ช่างเปล่าประโยชน์ ได้ยินแต่เสียงโอเปอเรเตอร์พูดด้วยน้ำเสียงน่ารักๆที่ไม่ชอบความหมายของมันเอาเสียเลย นั่นคือ "ปิดเครื่อง" ไม่ก็ "ไม่สามารถติดต่อได้"

**

"เฮ้ย! ใจเย๊นนนนนนนนนนน"

เสียงตะโกนทำให้ร่างสูงสะดุ้ง เห็นเพื่อนเอี้ยวตัวหลบบอลที่เขาขว้างด้วยสีหน้าซีดๆ

"นี่เราปาเล่นกันนะเว้ย ไม่ได้เอาจริง! แกสงสารเพื่อนร่วมทีมเหอะ ถ้าเมื่อกี้ไม่หลบ ฉันตายไปแล้วนะเว้ย!"

ฟังเพื่อนพูดพร้อมชี้จุดเสียหายคือต้นไม้ด้านใหญ่ด้านหลังที่เป็นหลุมแตกร้าวขนาดใหญ่เป็นรอยลูกเบสบอล เห็นแล้วก็สะดุ้งทันที ขอโทษขอโพยเพื่อนเป็นการใหญ่

"แกเป็นอะไรของแก? ตั้งแต่เมื่อกลางวันแล้วนะ?"

นั่นสิ... มองมือตัวเองอย่างไม่เข้าใจ ไม่รู้ตัวเท่าไหร่ว่าเป็นอะไร แต่ดูทุกอย่างมันไม่ได้ดั่งใจยังไงชอบกล ความรู้สึกแบบนี้มันอะไรกันนะ? มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่?
เอาเถอะ พยายามจะไม่คิดมาก เดี๋ยวจะไม่มีสมาธิซ้อมเบสบอลกันพอดี

**

อะไรอะไรก็ดูว่างเปล่า
สองวันหลังจากนั้นเขาโดนสั่งพักซ้อม (ดีนะที่ไม่โดนห้ามลงแข่ง) โดนโค้ชสั่งให้ไปทำหัวสมองให้ปลอดโปร่งเป็นครั้งแรก ที่จริงก็เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยมั้งที่มีคนบอกให้เขาทำอะไรแบบนี้ ก็ปกติไม่ใช่คนที่จะมาคิดอะไรเสียหน่อยนี่นา
อยู่บ้านป๊ะป๋าก็พูดเหมือนโค้ชเด๊ะ โดนห้ามไม่ให้ช่วยงานที่ร้าน ก็เลยต้องขึ้นมานั่งอ่านนิตยสารกีฬาอย่างเซ็งๆ ความรู้สึกไม่ได้ดั่งใจติดตัวเขาตลอดช่วงนี้ แบบนี้มันเรียกว่าอะไรนะ...?

หงุดหงิด...

ใช่แล้ว...ความรู้สึกนี้แหละ...

รวมนับรวบยอดตั้งแต่ต้นเรื่องก็ปาเข้าไปหกวัน สีหน้าของร่างสูงตอนนี้มั่นใจว่าคงไม่มีใครอยากเล่นหัวด้วยเท่าไหร่ วันก่อนที่แข่งเบสบอลก็ไฟติดตั้งแต่ก่อนแข่ง ทำเอาอีกทีมแพ้รูดอย่างไม่ต้องสงสัย สบายเพื่อนร่วมทีมไปหลายคน หลังจากนั้นก็ยังอยู่ในระยะโดนสั่งห้ามซ้อมเหมือนเดิม ด้วยโค้ชกลัวว่าเพื่อนร่วมทีมอาจบาดเจ็บสาหัสได้ ไปบ้านสึนะก็ทำเด็กในชุดวัวร้องไห้เป็นครั้งแรกทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไรนอกจากยืนหน้าประตูบ้านแล้วถามว่าสึนะอยู่รึเปล่าก็แค่นั้นเอง กลับมาบ้านก็โดนป๊ะป๋าถามว่าไปอารมณ์เสียที่ไหนมา ตกใจหน้าตัวเองเป็นครั้งแรกตอนเดินผ่านกระจกนั่นแหละ มันช่างเหี้ยมเกรียมยังไงชอบกล เหมือนไม่ใช่ยามาโมโตะเลย
เรียงลำดับความแย่ก็ถึงขีดสุดเอาวันนี้ ไม่รู้อะไรดลใจพาขาไปยืนหน้าห้องพักนั้นอีกรอบแม้ว่าจะรู้ดีอยู่แล้วว่ามันคงไม่มีใครอยู่เหมือนทุกวันที่เขาเดินมา เหมือนสามครั้งต่อวันที่หาโอกาสแวะ วันนี้มันก็คงเหมือนเดิม...
มือหยิบเครื่องมือสื่อสารมากดเบอร์ รู้ดีว่าเสียงที่ได้ยินต้องไม่พ้นเสียงโอเปอเรเตอร์เป็นแน่แท้ ถึงอย่างนั้นก็ยังโทรมันอยู่ได้ทุกวัน วันละหลายเวลาเหมือนคนบ้า

เสียงมือถือดังด้วยริงโทนสุดจะคุ้นเคยดังมาจากอีกฝากของประตูที่เขายืน เท่านั้นก็หันกลับแทบไม่ทัน นี่แปลว่า...กลับมาแล้วสินะ

เสียงโวยวายรับสายโดยไม่ปล่อยให้มือถือมันดังรบกวนนานนัก "อะไรของแกวะ?"

"อยู่จริงๆด้วย!!!"

โกคุเทระทำหน้างงยังไม่ทันเสร็จประตูก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ถึงขนาดดีดตัวกับผนังปิดลงอย่างอัตโนมัติด้วยเสียงที่ดังจนกลัวว่าจะต้องเสียค่าซ่อมประตูใหม่
และยังไม่ทันที่โกคุเทระจะได้เปิดปากพูดอะไร ร่างสูงที่พุ่งเข้ามาก็แทบทำให้เจ้าของห้องหัวใจวายครั้งแรกในชีวิต

"อ...อะไรของแก..." โกคุเทระถามด้วยตัวที่เอี้ยวหลัง ยกขานิดๆเตรียมวิ่ง มือยังถือโทรศัพท์คาไว้กับหูอยู่เลย พอเห็นสีหน้าคนพุ่งมาแล้วก็ถอนหายใจ อดถามอีกครั้งด้วยเสียงที่อ่อนลงนิดหน่อยไม่ได้ว่า "อะไรของแก? พุ่งเข้ามาทำไม? ตกใจหมด"

"โกคุเทระ..."

ใบหน้านิ่งๆนั้นเรียกเขาด้วยเสียงที่นิ่งไม่แพ้ใบหน้า โกคุเทระอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายนิดๆก่อนตอบกลับ "อะไรล่ะ? อ๊ะ!!"

ริมฝีปากคนถามถูกลิ้มไปอย่างแน่นอนที่สุด ใบหน้าถูกประคองด้วยมือใหญ่ซีกหนึ่ง ออกแรงเคลื่อนมุมเปลี่ยนให้จูบหวานล้ำมากขึ้น ริมฝีปากล่างถูกดูดย้ำลิ้มเลียครั้งแล้วครั้งเล่า ราวจูบนี้ช่างยาวนานร่วมชั่วโมง

"ป...อืมมม... พ..พอเลย...ป..เป็นอะไรของแกเนี่ย!" กว่าจะละออกมาได้ก็แทบขาดอากาศตาย หายใจไม่ทันจนต้องหอบออกมา มองหน้าผู้กระทำอย่างหาเรื่องด้วยใบหน้าแดงระเรื่อเสียจนน่ากลัวว่าจะโดนอีกรอบ

"ฉันรู้แล้วล่ะ..." สีหน้าคนพูดดูดีขึ้นหน่อยนึง แถวบ้านเรียกว่า อารมณ์ดีขึ้น

"รู้อะไร?" โกคุเทระถามงงๆ อยู่ๆก็เข้ามาจูบ แล้วก็มาบอกว่ารู้แล้ว ว่าแต่มันรู้อะไรของมัน???? ทำไมเขาไม่เห็นจะรู้อะไรด้วยเลย???

"ฉันทำไม่ได้..."

ถ้าพูดให้จบในทีเดียว คนพูดมันจะตายรึอย่างไรก็ไม่ทราบได้ แต่คนฟังหงุดหงิดเสียแล้ว ด้วยที่ไม่เข้าใจ รู้อะไร? ทำไม่ได้อะไร? แล้วทำไมเขาต้องอยากรู้เรื่องของมันด้วย!!
แต่ตอนนี้ประเด็นมันอยู่ที่ปลายจมูกที่เข้ามาไถๆที่หน้าผากมนต่างหาก มือเลื่อนจากใบหน้าไปจับกลุ่มผมที่รวบอยู่ด้านหลัง ก้มหน้าลงนิดหน่อยให้หน้าผากชนกัน หัวใจของใครสักคน(หรืออาจจะของทั้งคู่)เต้นระรัวขึ้น

"คิดถึง..."

โกคุเทระใจเต้นไม่เป็นส่ำ มือพยายามดันแผงอกออกไป เพิ่มระยะห่างอีกนิดก็ยังดี "แค่ไม่กี่วันเองน่า ไส้แกติดกับฉันรึไง?"

"ค้างนะ..."

"จะตัวติดกันไปยันโลกหน้าเลยมั้ย? ฉันเพิ่งกลับมาได้ไม่กี่ชั่วโมงเองนะ รู้รึเปล่าว่ามันเหนื่อย!" โกคุเทระผละตัวออกมาได้ด้วยอีกฝ่ายยอมร่วมมือนิดๆ เขาหันตัวไปที่บรรดาถุงมากมายที่กองบนโต๊ะก่อนจะหันกลับไปมองอีกคนอย่างไม่กลัวคอเคล็ด "ห๊ะ!! ตะกี้ว่าอะไรนะ?!?! แกว่าแกจะค้างเรอะ?? แกจะบ้าเหรอ?? โอเค ได้ เราไส้ติดกันก็ได้ แต่ฉันว่ามันยาวเป็นกิโลๆพอให้แกกลับไปนอนอย่างเป็นสุขที่บ้านแกโดยที่ไส้ยังผูกติดกับฉันอยู่ ถ้าไม่อย่าง นะ!...อื้อ..."

เห็นริมฝีปากแดงๆนั่นมันอดไม่ได้... ถึงแม้คนคิดอย่างนั้นทำคนที่เป็นสาเหตุจะเป็นคนเดียวกันก็ตามที มันเหมือนว่าไม่พอ มันเหมือนว่าจะต้องมากกว่านี้ มันเหมือนว่าขาดไปไม่ได้
มือสากสอดเข้าใต้สาบเสื้อ สัมผัสแผ่นหลังเรียบเนียนและออกแรงอีกนิดให้ร่างบางเข้าประชิดตัวเขามากขึ้น เสียงครางในลำคอที่ไม่ได้ยินมาในระยะเวลาหกวัน ดูช่างยาวนานร่วมหกปี แม้มันจะดูเว่อร์แต่เขาก็คิดถึงอีกฝ่ายจนแทบบ้า หรือบางทีก็อาจจะบ้าไปแล้วก็เป็นได้

รู้สึกถึงแรงต้านดุ๊กดิ๊กๆของคนในอ้อมกอดก็เลยยอมให้หน่อย ละออกมาอย่างเสียดายนิดๆ กดจมูกแรงๆลงบนแก้มที่ขึ้นสีนั่นอีกทีก่อนจะละออกมาเต็มตัวให้อีกคนได้หายใจหายคอบ้าง ใบหน้านั้นมองคนสูงกว่าด้วยสีหน้าเคืองๆ บ่นอุบอิบๆก่อนสะบัดหน้ากลับไปที่กองถุงมากมายบนโต๊ะ และนั่นทำให้นึกสงสัย

"นายไปไหนมา?"

โกคุเทระหันมามองคนถามอย่างไม่เชื่อสายตา "แก......หน..หนอยยยยยยย"

ยามาโมโตะเอี้ยวหลบมะเหงกที่จะประเคนลงกลางกระหม่อมได้อย่างหวิดหวิว

"ก็โทรบอกแล้วไงล่ะ!!! สมองแกจะมีแต่ลูกเบสบอลรึไง!! แล้วก็บอกไปแล้วด้วยว่าจะไปกี่วัน ย้ำแล้วย้ำอีกว่าไม่ต้องโทรหา!!!" โกคุเทระกะมอบมะเหงกให้ได้สักทีแม้จะวืดไปอีกครั้ง

"ก็ไปถามสึนะ..สึนะบอกว่าไม่รู้นี่..." เอี้ยวตัวหลบแบบนี้สนุกดี แต่ว่าชักจะเหนื่อยแล้ว เลยคว้าข้อมือบางมาเสียเลย ตัดปัญหา แถมรั้งตัวให้เข้ามาใกล้อีกนิดได้ด้วย

"ก็ไม่ได้บอกใคร บอกแต่นายคนเดียวนั่นแหละ!! แล้วยังจะลืมอีก!! โกรธเว้ย!!!" ร่างบางโวยวาย สะบัดมือให้หลุด แต่เรื่องอะไรที่คนจับจะปล่อยให้หลุดไปง่ายๆล่ะ?

"ฉันมันโง่เองแหละ..."

"เพิ่งรู้ตัวเรอะ!! แกน่ะมันอะ!!! อื้มมมมมม..."

ไม่รู้ทำไม โกคุเทระสับสนในตัวเองอย่างเหลือเชื่อ อยากจะดันออกแต่ก็ยอมให้รั้งเข้าหา อยากจะหันหนีก็กลับตอบสนองเรียวลิ้นนั้น ช่วงเวลาที่เขากลับไปอิตาลี เขาไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับหกวันนั้น รู้สึกเอาตอนนี้แทน และรู้ตัวด้วยว่า ถ้าไม่หยุดการกระทำเร็วๆนี้ มันจะยิ่งลามปามเข้าไปใหญ่และเขาก็คงยอมให้มันเกิดขึ้นเหมือนคราวก่อนๆ

"ที่ว่าฉันทำไม่ได้น่ะ...ฉันห่างจากนายไม่ได้ต่างหาก..." เสียงกระซิบข้างใบหูยังไม่เท่าประโยคที่สื่อออกมา โกคุเทระพยายามทำหูทวนลม ไม่สนใจที่อีกคนพูด "นี่...."

ประโยคเรียกที่น้อยครั้งนักที่จะไม่ใช่ชื่อเขา โกคุเทระสบนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มนั้นเป็นเชิงเร่งให้พูดต่อ

"อยู่กับนายตลอดไปได้รึเปล่า ไม่อยากให้นายหายไปจากสายตาฉันเลยจริงๆ...."

เกือบไปแล้ว...
เกือบไปแล้วที่โกคุเทระจะรับคำนั้น เขากลืนข้อความที่จะพูดตอบลงคอไป ได้แต่มองสายตาตรงไปตรงมาคู่นั้น ดวงตาค่อยๆปรือมองริมฝีปากที่เคลื่อนเข้ามาใกล้ ริมฝีปากบางเผยอรับรสจุมพิตที่ได้มาแล้วไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งโดยไม่รู้สึกเบื่อ หัวใจกลับเต้นแรงทุกครั้งที่ได้รับ เสียงแหบต่ำกระซิบตรงหน้า ถ้อยคำง่ายๆตรงไปตรงมามีคุณสมบัติทำให้เลือดลมสูบฉีดผิดปกติทุกครั้งไป

"พ...อืมมม พอ..พอได้แล้ว จะจูบไปถึงไหน!" โกคุเทระถอยห่างออกมา หยิบหนังสือจากถุงหนึ่งในบรรดาที่กองๆอยู่บนโต๊ะมายื่นให้ "ถ้านายจูบอีกที ฉันจะไม่ให้ไอ้นี่จริงด้วย!"

ฉับพลันนั้นยามาโมโตะคิดว่าถึงจูบไปก็ไม่เป็นไร ของนั่นคงไม่สำคัญไปกว่าริมฝีปากที่แจ้วๆอยู่นั่นหรอก แต่พอเห็นปกหนังสือที่โกคุเทระยื่นมาแทบทิ่มตานั้น "ก...โกคุเทระ...นี่มัน..."

เจ้าของชื่อกอดอกยืดอย่างภาคภูมิ "เป็นไงล่ะ! หนังสือรวมสถิติเบสบอลทั่วโลก!! ให้มันรู้ซะมั่งว่าฉันเป็นใคร! หาแบบภาษาอังกฤษมาให้ด้วย ต่อไปนายจะได้ไม่โง่อังกฤษดักดาน! ถ้าอยากรู้ก็ฝึกอ่านไปซะ! รู้มั้ยว่ากว่าหาประมูลมาได้ ใช้เส้นแทบตายเลยนะเว้ย!!"

"หาประมูลมาเลยเหรอ?" แววตาคนทวนคำถามเป็นประกายวับวาว นั่นเองที่โกคุเทระรู้สึกว่า "พลาด"

"ม...ไม่ได้ประมูลหรอก แค่บังเอิญหยิบติดมือมาเฉยๆ คิดว่ารุ่นที่สิบคงไม่เอา ก็เลยเอามาให้นายนี่ไง ก็แค่ของเหลือๆ อ...อืม..." โกคุเทระเคลิ้มไปชั่วครู่ก่อนจะดิ้นไปมาเหมือนเพิ่งรู้สึกตัว "อ๊ะ! จูบอีกแล้ว! ฉันบอกแล้วไงว่าถ้านายจูบฉันจะ..."

"อยากให้ทำอย่างอื่นแทนเหรอ?"

"อุ๊...."

รอยยิ้มของร่างสูงทำเอาโกคุเทระต้องเก็บเอาไปคิดว่า หกวันที่ผ่านไปนี้ เจ้าคนตรงหน้ามันไปอัพเกรดความร้ายกาจมากจากไหน อัพมาเท่าไหร่ และ...เขาจะรับมือกับมันได้ยังไง!

ยามาโมโตะยิ้มแย้ม เข้ากอดขอบคุณอย่างเนียนๆ วางหนังสือสุดรักที่ได้มาไว้บนโต๊ะ จูงเจ้าของห้องไปนั่งที่เตียง รวบร่างบางๆนั้นขึ้นนั่งตัก กดจมูกกับขมับหอม โกคุเทระหมดอารมณ์จะด่า เบื่อจะดิ้น เลยคว้าหนังสือนิยายแถวๆหัวเตียงมาเปิดอ่าน ปล่อยให้อีกคนทำตามใจชอบไป ตราบใดที่เสื้อผ้าเขายังอยู่ครบ
มือใหญ่โอบเอวบางนั้นไว้ อีกมือเขี่ยกระจุกผมที่รวบเกล้านั้นเล่นอยากสนุกมือ เห็นหลังต้นคอขาวๆก็อดไม่ได้ที่จะกดริมฝีปากลงไป ไรผมอ่อนๆจะเทาจางระปลายจมูกเขา ด้วยความซนจึงเลื่อนสัมผัสขึ้นไปบริเวณหลังใบหู ผิดปกติที่ไม่มีอาการโต้แต้งใดๆจากคนบนตัก มือเลื่อนเข้าใต้สาบเสื้อ หยอกเล่นกับยอดอกเนียน รู้สึกได้ว่าร่างบางตัวสั่นระริก อีกมือก็ไม่อยู่เฉยๆ สัมผัสลากไล้แผ่วเบาเลื่อนลงต่ำเข้า รูดซิบปลดกางเกงออก ตอนนี้เองที่โกคุเทระสะดุ้งตัว ยามาโมโตะหยุดการกระทำ ก็เห็นว่าอีกคนยังนั่งอยู่อย่างนั้นไปปริปากสักคำ เขาหัวเราะในลำคอก่อนจะขบติ่งหูนิ่ม ซุกไซร้ซอกคอขาว มือกอบกุมแก่นกลางลำตัวร่างบางแล้วค่อยๆขยับ

"ย...ยามาโมโตะ.." หนังสือในมือร่วงลงพื้น ออกแรงยื้อมือที่ขยับเป็นจังหวะบริเวณกลางลำตัว ใบหน้าเริ่มมีเหงื่อชื้น เจ้าของชื่อรับคำในลำคอ เน้นจังหวะมือหนักหน่วงขึ้น "อ...อา..ย..ยามา..โมโตะ..."

"ว่าไง.." ตอบด้วยเสียงสบายๆ ไถจมูกโด่งบนแก้มเนียนๆเรียกให้หันมาทางเขาแล้วสัมผัสกับริมฝีปากนั้น มือของโกคุเทระที่คิดว่าพยายามยื้อแต่ดูเหมือนจะแค่เกาะเอาไว้เฉยๆเสียอีก "คิดถึงนายจัง.."

"อ...ย...หยุด...มัน...อื้ออออ..." โกคุเทระแอ่นตัวเล็กน้อย เบือนซีกหน้าซบร่างสูง เหลือบตาปรือฉ่ำน้ำมองเก้าอี้จำเป็นที่ติดลามกด้วย

"ปล่อยออกมาสิ"

"ม..ไม่เอา..อ๊า.." ของเหลวสีขาวขุ่นปล่อยออกมาเต็มมือใหญ่ โกคุเทระหันมาโวยวายทันที "กลับบ้านไปเลย!!"

"ฮะ ฮะ ฮะ" ยามาโมโตะหัวเราะกับร่างที่ดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดเขา ขณะที่พยายามแต่งตัวใหม่ให้เหมือนเดิมอยู่ "ไม่เอาอ่ะ ฉันคิดถึงนายนี่ ขอนอนกอดหน่อย"

"ห๊ะ!! อ...อะไรของแก!!! แล้วไปล้างมือก่อนเลย! ห้าม-เอา-เข้า-ปาก นะเว้ย!!!!"

เสเปลี่ยนเรื่องไปเรื่อยๆ ลุกขึ้นมาถีบไล่อีกคนไปเข้าห้องน้ำ พอลับสายตาไปก็ถอนหายใจอย่างหมดแรง
ให้ตายสิ...ไปอิตาลีหกวันไม่เหนื่อยเท่าอยู่กับเจ้านี่หนึ่งชั่วโมงเลย แต่ต่อให้ไปรอบโลกก็คงไม่รู้สึกดีเท่าอยู่กับเจ้านี่หนึ่งนาทีแน่นอน...

ตั้งหกวัน...มันก็น่าคิดถึงอยู่หรอกนะ...
เพราะอย่างนั้น...

ยามาโมโตะเดินเข้ามาเกาะแกะเจ้าของห้องไม่ลดละ โกคุเทระตกอยู่ในอ้อมกอดอีกครั้ง ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว ร่างบางกำหมัดแน่น หันไปประจันหน้ากับมนุษย์ขี้เนียนที่ถอยครึ่งสเตปเตรียมตั้งการ์ดรับ

"นี่...แค่คืนเดียวเท่านั้นนะ!"

คนฟังทำหน้างง ตามไม่ทันกับเรื่องที่อีกฝ่ายพูด โกคุเทระจึงต้องพูดให้เป็นบุญอีกทีแถมขยายความให้นิดๆด้วย

"ค...แค่นอนกอดเท่านั้นนะ!! ห้ามต่อรองด้วย!!!!"

ยามาโมโตะยิ้มร่าโผเข้าไปกอดร่างบางไว้แน่น จมูกซุกเข้าซอกคอหอมๆด้วยความดีอกดีใจอย่างไม่คิดจะปิดบัง

แล้วแบบนี้จะยอมให้ห่างไปได้ยังไง??

+ END +

Talk : *กรี๊ดดดดดดดดดดด =[]=!!!!
ไหนล่ะฟิควันเกิดทูน่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา (สครีมเอง)
ไม่ได้ลืมนะ แต่ไม่พอใจเลยไม่เอาลง (มันห่วยไง...รู้งี้แต่โหมดไฮเปอร์ดีกว่าจะได้แต่งออกมาดีๆ ไม่ห่วย *โทษสึนะซะงั้น...)
ทั้งๆที่คิดว่าจะลง 4827 แท้ๆ กลับได้คู่กรรมนี้มาแทน (โน๊วววววววววววว)

ช่วงนี้สติแตกมาค่ะ เก็บกดมากด้วยแต่งานก็ยังไม่คืบไปไหน
คาดว่าหลังโปรเจคนี้เสร็จ เราก็เลิกเก็บกด แล้วโยนที่กดไว้ทั้งหมดลงไปในฟิค!!!! วะฮ่าฮ่าฮ่า *บ้า
ตอนนี้ขอเอาในสตอก(ที่เริ่มจะไม่มีแล้ว)มาลงแก้ขัดไปก่อน

สุขสันต์วันเกิดแบบเลทบรมนะไอ้หนูทูน่า
...อย่างน้อยเรื่องนี้ก็มีชื่อแกออกนะ

(รักนะทูน่าน้อย....ฮือออออ)

ปล. หนูอยากมีปิดเทอมมั่งจังเลยค่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
หยุดแบบไปโรงบาลไม่เอาได้ม๊ายยยยยยยยยยยยยย ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกก OTL....