# C O L O R E D #

[Reborn fanfic] : Untitled The Series # Day 4
Main: Romario * Kusakabe
Rate: PG-15
______________________________________________

เสียงสัญญาณโทรศัพท์ที่ต่อกี่พันครั้งก็ไม่มีคนรับสายทำให้คนเฝ้าโทรออกถอนหายใจออกมา เขาไปทุกที่ที่คิดว่าจะเจอ แต่ก็พบกับความว่างเปล่า และยิ่งที่นี่ไม่ใช่อิตาลี ยังคิดไม่ออกว่าอีกคนจะไปอยู่ที่ไหนได้ เดินมาร่วมสองสามชั่วโมงทั่วเมืองจนถึงเขตสุดท้าย...เขตนามิโมริ
มือยกขึ้นลูบคางอย่างใช้ความคิดอยู่หน้าโรงเรียน ตาเหลือบหยีมองไปที่ดาดฟ้าว่างเปล่า เสียถอนหายใจดังขึ้นอีกครั้ง เป็นไปได้ไม่อยากจะเข้าไป ด้วยว่าเสี่ยงเจอความยุ่งยากที่ตามมาพร้อมหัวหน้าคณะกรรมการรักษาระเบียบสุดเข้มงวด ถึงเขาจะรับมือได้ก็เหอะ แต่เรี่ยวแรงตอนนี้มันหายไปกับการเดินหมดแล้ว
เสียงถอนหายใจดังขึ้น แว่บแรกร่างสูงคิดว่าเป็นของตัวเอง แต่พอตั้งใจคิดถึงได้รู้ว่าที่จริงแล้วมันดังมาจากไม่ไกลตัวเขาเลย เห็นอีกคนก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์มือถือก็อดเข้าไปทักไม่ได้

"ไม่มีคนรับสายเหรอ?"

คนถูกดักหน้าเหลือบมองด้วยอารมณ์หงุดหงิดสุดๆ คิ้วย่นแทบชนกัน หน้าตานักเลงสุดชีวิต แต่ทุกอย่างที่ว่ามาเมื่อกี้ก็หายไปหมดเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใคร

"มาทำอะไรแถวนี้ครับเนี่ย?" คนอ่อนวัยกว่าทักขึ้น อารมณ์ดีขึ้นเล็กน้อย

"ให้ฉันเดาไหม? เคียวยะหายไปสินะ?" โรมาริโอ้เกาท้ายทอยตัวเอง มั่นใจกว่าครึ่งว่าเขาเดาไม่ผิด

"อา...คุณดีโน่ก็หายไปด้วยสินะ? แล้วแบบนี้จะไปตามที่ไหนล่ะ?" คุซาคาเบะเก็บมือถือลงกระเป๋า ตัดใจได้แล้วว่าโทรยังไงก็ไม่มีประโยชน์ "เย็นนี้มีนัดประชุมกรรมการแต่ละห้อง คุณเคียวไม่มาก็ได้อยู่หรอก แต่เจ้าตัวบอกว่าคราวนี้อยากร่วมด้วยแล้วเตือนให้ผมไปตามแท้ๆ"

"ตอนบ่ายมีนัดประชุมประจำแฟมิลี่ บอสก็หายเหมือนกัน เดินตามหาตั้งแต่เช้าแล้วด้วย" โรมาริโอ้บ่นบ้าง สายตามองอีกฝ่ายที่เดินออกมานอกโรงเรียน "นายจะไปตามที่ไหนต่อ?"

"ไม่รู้เหมือนกันครับ คงจะขี่มอเตอร์ไซด์วนดูรอบๆเมือง" คุซาคาเบะจนหนทาง รู้ดีว่าต่อให้ขี่ไปก็คงไม่เจอตัวง่ายๆถ้าเกิดว่าคุณเคียวอยู่กับใครอีกคน

"ฉันเอารถมา นายนั่งหา ฉันขับ โอเคไหม?" โรมาริโอ้ไม่ค่อยหวังผลการตามหาเจ้านายจากการกระทำนี้เท่าไหร่ แต่ถ้าให้รออยู่นิ่งๆ ใจมันก็ไม่สงบเหมือนกัน

"ก็ดีครับ"

ทั้งคู่นั่งกรอกลูกตากันจนมึน ยิ่งในตลาดคนเยอะยิ่งตาลาย โรมาริโอ้จอดรถแถวข้างทาง คุซาคาเบะเสนอตัวลงไปกดเครื่องดื่มที่ตู้ขายน้ำอัตโนมัติให้ คนหนึ่งชาอู่หลง คนหนึ่งกาแฟเข้ม นั่งดื่มพักหายใจกันอยู่ในรถคันหรู สมองคิดไปต่างๆนานาว่าบอสจะไปเล่นอยู่ไหน คุณเคียวจะแอบงีบตรงไหน ที่ที่คิดว่าจะไปก็ไปมาหมดแล้วจนเริ่มเหนื่อย คุซาคาเบะกระดกรวดเดียวแทบหมดกระป๋อง น้ำชาสีเข้มหกลอดมุมปากมาบริเวณคาง เจ้าตัวตั้งใจยกแขนขึ้นเช็ดเหมือนเคยแต่คางของเขากลับถูกผ้าเช็ดหน้าสีขาวซับให้เสียก่อน

"เอ่อ...ผ้ามัน..."

"ช่างเหอะน่า ผ้าพกมาให้ใช้ จะเลอะก็ไม่เป็นไรนี่?" โรมาริโอ้ยิ้มขำ เก็บผ้าเช็ดหน้าเลอะคราบน้ำชาลงกระเป๋าเสื้อสูทสีดำ  "ว่าจะไปตรงช่วงก่อนถึงตลาดอีกที นายไหวไหม?"

คุซาคาเบะพยักหน้า "ไปวนแถวๆตรงสวนสาธารณะด้วยก็ดีนะครับ เผื่อเจอ"

รถยนต์ออกเคลื่อนไปด้วยความเร็วต่ำ สายตาทั้งคู่มัวแต่สอดส่องหาคน ไม่ได้สังเกตสักนิดเลยว่ากำลังเข้าสู่ดงวุ่นวายอีกครั้ง เบื้องหน้าเป็นเด็กวัยรุ่นจากแก๊งค์ท้องถิ่นกำลังตีกัน จะเลี่ยงก็ไม่ทันเสียแล้ว
กระจกด้านหน้าถูกฟาดด้วยแป๊บเหล็กร้าวเป็นวงกว้าง ที่สาหัสคงจะเป็นฝั่งด้านข้างคนขับที่โดนแป๊บเหล็กท่อนเบ้อเร่ออัดเข้าหน้าต่างอย่างจัง เศษกระจกบางส่วนลอยว่อนเข้าตัวรถ การกระแทกซ้ำอีกครั้งและด้วยเนื้อที่ภายในรถมีจำกัด แป๊บเหล็กท่อนโตนั้นจึงฟาดโดนขมับคนนั่งฝั่งนั้นไปอย่างจัง แม้แรงเหวี่ยงจะไม่มาก ผลของมันก็ทำให้เจ้าของผมทรงรีเจนท์สิ้นสติโดยพลัน เลือดจำนวนไม่น้อยไหลจากขมับด้านซ้าย ทำเอาคนขับใจไม่นิ่ง ทั้งยังสงบใจไม่พอ ความโกรธเกรี้ยวพุ่งทะลุราวกับย้อนวัยไปได้ร่วมสิบปี ตัวรถกระจกร้าวเหยียบคันเร่งจนมิดเหวี่ยงตัวถังให้เป็นบ่อเกิดของอุบัติเหตุขนาดย่อมจนพอใจในระดับนึงแล้วบึ่งไปโรงพยาบาลทันที

คุซาคาเบะได้สติอีกครั้ง ปรือตามองเพดานท่ามกลางแสงไฟสลัว ศีรษะหนักอึ้งปวดแปลบ จำความได้พอดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง แต่ไม่รู้ว่ามานอนอยู่ที่นี่ได้ยังไง เท่าที่เหลือบมองดูก็ไม่ใช่โรงพยาบาล มือหนักๆบนแขนซ้ายของเขาทำให้เดาได้ว่าที่นี่อาจจะเป็นโรงแรมที่โรมาริโอ้พักอยู่ สีหน้าคนนั่งตึงเครียด ดูท่าจะไม่รู้สึกตัวว่าเขาตื่นแล้ว

"เอ่อ..." คุซาคาเบะไม่รู้จะพูดอะไร ความรู้สึกผิดแล่นเข้าตัวอีกครั้ง เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทำให้คนสูงวัยเดือดร้อน "ขอโทษครับ...ผมทำให้คุณลำบากอีกแล้ว"

โรมาริโอ้ส่ายหน้า คิดว่าความผิดทั้งหมดเป็นเพราะตัวเขาเองต่างหากที่ไม่ได้ดูให้ดีว่าข้างหน้าเกิดอะไรขึ้น ตามัวแต่มองหาบอส ใจก็มัวแต่เพลินไปกับคนนั่งด้านข้าง เลยไม่ได้สังเกตแม้แต่นิดว่าวัยรุ่นกำลังตีกันอยู่ตรงหน้าเขา "ฉันเองก็มีส่วนผิดด้วย...."

มือหนาสัมผัสแผ่วเบาบนโหนกแก้มที่มีพลาสเตอร์แปะไว้ประปราย ตัวโรมาริโอ้เองก็มีอยู่สองสามแผลบนใบหน้า แต่ถ้าเทียบกับคนบนเตียงแล้ว แผลก็โรมาริโอ้ก็เหมือนแค่โดนไม้จิ้มฟันทิ่ม

"เจ็บไหม?" โรมาริโอ้ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ที่หัวแปดเข็ม ดีนะที่แผลไม่ลึกมาก...ฉันไม่ระวังเอง..."

"ไม่เป็นไรครับ..." คนตอบส่ายหน้าเบาๆ "เห็นแบบนี้ก็โดนมาเยอะนะครับ ไม่ใช่พวกสำอางเสียหน่อย"

"ฉัน..."

ฉันไม่อยากให้นายเจ็บเลย....

"ผมไม่อยากทำความลำบากให้คุณ...." คุสะว่า หลุบตามองมือตัวเองที่กำแน่น ทำยังไงความรู้สึกหนักอึ้งนี้ก็ไม่หายไปเสียที ตัวเขาที่ไม่อยากเป็นแต่ภาระ เขาอยากเป็นที่พึ่งมากกว่าคนที่เอาแต่พึ่งคนอื่นแบบนี้

"นายไม่ได้ทำ...ฉันทำเพราะอยากทำเอง..." โรมาริโอ้จับใบหน้านั้นให้หันมามองเขา "เหมือนกับที่ฉันกำลังจะทำนี่ไง...."

"เอ๋??"

ความสงสัยยังไม่ทันคลาย สัมผัสอุ่นวาบที่ริมฝีปากก็เกิดขึ้นเสียก่อน  ร่างสูงจงใจจมแช่อยู่กับริมฝีปากนั่นเนิ่นนานก่อนจะค่อยๆแทรกเรียวลิ้นเข้าไปทีละน้อย หยอกกับปลายลิ้นคนเจ็บพอสมควร สัมผัสเนิบนาบคล้ายจะปลอบประโลมให้หายเจ็บ มือคนบนเตียงถูกจับรั้งไว้เหนือหัว คุซาคาเบะเงยหน้ารับความหวานที่เปลี่ยนมุมเร้า จวบจนโรมาริโอ้นึกอะไรบางอย่างได้จึงได้ละออกมา

"เจอเจ้านายของพวกเราแล้วนะ" โรมาริโอ้ยิ้ม ยังไม่ถอยห่างไปไหน เขาแค่คลายมือที่กดอีกฝ่ายไว้กับเตียง หยอกกับตัวเองในใจว่าเกือบเผลอหยุดตัวเองไม่ทันซะแล้ว...

"ที่ไหนครับ?" คุซาคาเบะทำท่าจะลุก โรมาริโอ้จึงกดบ่าให้นอนลงแบบเดิมเป็นเชิงว่าไม่อนุญาต

"ห้องบอสน่ะแหละ คงจะสวนกันที่ไหนสักแห่ง ฉันได้ยินเสียงแปลกๆเลยไปเคาะดู เท่าที่ฟัง...ดูเหมือนว่าเคียวยะก็อยู่ด้วยนั่นแหละนะ"

คุซาคาเบะเหมือนๆจะโล่งใจและก็ไม่โล่งใจ งานประชุมที่โรงเรียนคงไม่มีอะไรผิดจากกำหนดการณ์นักหรอก แต่ไม่รู้ว่าจะมีคณะกรรมการรักษาระเบียบคนไหนไปคุมหรือเปล่า แล้วถ้าคุณเคียวเห็นบาดแผลนี่จะว่ายังไงกันนะ?

"คิดอะไรอยู่..." ระยะห่างที่ไม่ได้กว้างไปจากเดิมทำให้อดใจไม่ได้ที่จะกดจูบบริเวญต้นคออีกฝ่าย

"การประชุมที่โรงเรียน..ไม่รู้ว่าจะมีใครไปคุมรึเปล่า ไม่งั้นงบได้บานปลายแน่ แล้วคุณเคียวก็จะอาละวาด..."

โรมาริโอ้หัวเราะออกมา เขาซบอยู่กับไหล่คนเจ็บ "เคียวยะนี่ก็ร้ายนะ"

"ร้ายสิครับ คิดอยู่เลยว่าม้าพยศจะรับมือได้ไง..." คุซาคาเบะหัวเราะเสียงต่ำในลำคอ ปวดจี๊ดที่ขมับขึ้นมาจนได้

"ถ้าอยากรู้ไว้เดี๋ยวจะทำให้เป็นกรณีศึกษานะ" โรมาริโอ้ละออกมา ดวงตาเรียวหรี่ยิ้มไม่น่าไว้ใจ แต่คุซาคาเบะก็ยิ้มรับมันพร้อมทั้งรับยาที่ยื่นให้มาด้วย "กินตามใบสั่ง ช่วงนี้ก็อย่าไปมีเรื่องซ้ำซ้อนแล้วกัน"

คุซาคาเบะเหม่อมองมือเรียวนิ้วที่ดันกรอบแว่นจนเป็นนิสัยของอีกคน มือเลื่อนจากใบหน้ามายังแก้มของเขา นิ้วโป้งกดลงริมฝีปากล่าง "คุณ...."

"โทษที" โรมาริโอ้ละมือออกมา จับท้ายทอยตัวเอง ใบหน้ายิ้มเก้อ "ไม่รู้เป็นอะไร...ฉัน..."

"ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ครับ" คุซาคาเบะพูดเรียบๆ มุมปากกระตุกยิ้มเล็กน้อย "ไม่ได้บอกว่าไม่ชอบเสียหน่อย..."

โรมาริโอ้หัวเราะอีกครั้งกับการเข้าใจเลือกใช้คำพูดของคนอ่อนกว่า "อย่ามาแหย่น่า รู้ไหมว่าใครจะเดือดร้อน? แน่ล่ะ ก็ฉันนี่ไงที่ต้องดูแลนายต่อถ้าเกิดว่าไปทำนายเจ็บแผลหรือมีแผลเพิ่มขึ้นมา..."

"ผมทนได้ อ่ะ....อืมมม"

โรมาริโอ้กดจูบลงอีกครั้ง มือประสานกับอีกคนบีบแน่นแทบไม่อยากปล่อยมือ... ไม่อยากปล่อยให้หายไปจากสายตา...
จะว่าไปแล้ว เขาเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าญี่ปุ่นกับอิตาลีมันไกลกันแค่ไหน....

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น แต่การกระทำก็ยังไม่หยุดลง คนด้านล่างต่อต้านเป็นครั้งแรก จึงรู้ได้ว่าคนโทรมาก็คงอยู่ห้องข้างๆเนี่ยแหละ
โรมาริโอ้ละออกมา เสียดายนิดหน่อย

"ครับคุณเคียว....ครับ...ห้องข้างๆครับ...ครับ...ถ้าอย่างนั้นผมจะออกไปเดี๋ยวนี้..."

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนบนเตียงต้องไปจริงๆซะแล้ว ร่างสูงก็ไม่ได้คิดจะรั้ง แค่เสียดายอะไรบางอย่างนิดหน่อยเท่านั้น
เขาช่วยพยุงอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นจากเตียง สวมเสื้อนอกให้ตามเดิมและเดินไปส่งที่ประตูห้อง

"ขอบคุณนะครับ...ผม...."

"รู้รึเปล่าว่าญี่ปุ่นกับอิตาลีห่างกันกี่กิโลเมตร?"

จู่ๆก็ยิงคำถามใส่ คุซาคาเบะจึงนิ่งไปนิดนึงก่อนจะตอบอย่างไม่ได้คิด หรือต่อให้คิดก็ไม่รู้อยู่ดี

"ไม่รู้สิครับ"

"ไว้คราวหน้านะ บอสคงยังไม่เลิกมากญี่ปุ่นง่ายๆหรอก" เสียงพูดเจือด้วยเสียงหัวเราะในลำคอ นิ้วเรียวขยับแว่นอีกครั้ง

คุซาคาเบะส่งยิ้มให้อย่างเข้าใจในความหมายที่แฝงมา หางตาเห็นคุณเคียวเดินออกมาจากอีกห้อง สีหน้ามุ่ยๆเหมือนคนโดนขัดใจ

"ครับ...ผมจะรอ..."


+ END +


Talk:

อัพเนื่องในโอกาส.....



สุขสันต์วันเกิดพี่รามี่ โรมาริโอ้!!! (ในคอมมิคเกิดวันที่ 21 เดือน 7 นะจ้ะ อย่าหวั่นไหวไปกับคนคอสเหมือน )
ขอให้มีโอกาสได้หวานชื่นไปนานๆนะ (ฮา)
แต่งด้วยรักจากใจถึงขนาดข้าม Day 3 แซงหน้า D18 กันเลยทีเดียว (หัวเราะ)
เป็นการใช้เวลาแต่งแบบสั้นสุดยอด ไม่คิดว่าจะปั่นออกมาทัน

แต่เพื่อโรมาริโอ้แล้ว....เฟล่อนทำด้ายยยยยยยย(อั๊งค์~~~~ )

งงล่ะสิว่าพี่รามี่โรมาริโอ้คือคนไหน?
เรามั่นใจว่าทุกคนคงได้ยลโฉมเค้ามาบ้างแล้ว.....



ใครว่าไม่เหมือนสามารถยกมือขึ้นมาเพื่อต่อยกับเจ้าของบลอคได้
โรมาริโอ้คู่กับคุซาคาเบะ...



เวอร์ชั่นชุดขาวจากการ์ดที่ออกมา (คาดว่าทกคนคงเคยเห็น ยังกะชุดแต่งงานเลย ว่ามะ? (ฮ่าๆๆๆๆ) ช่างสมกัน~~!!!!!!! )

สองท่านนี้เฟล่อนคาดหวังให้คอสลุคนี้มากๆเลย และดีใจมากที่ปลุกปล้ำทั้งชุดทั้งวิกออกมาทันงานนี้สมใจ (ขอบคุณผู้ช่วยปั้นแต่งสองคนนี้ด้วยนะคะ kafka_san กับฉลาม และทุกคนที่รุมถ่ายรูปในงานนั้น เฟล่อนโคดปลื้มมมมมมม ลุซซี่ทีมวาเรียอีกคน ไม่เสียแรงเลยค่ะ เฟล่อนหายเหนื่อย ตื้นตันใจ~)

ท้ายนี้...

HAPPY BIRTH Ramiel_san ROMARIO!!!!!!



(หมายเหตุ : ฟิคนี้จะได้ฟีลมากขึ้นถ้าได้อ่านเรื่อง Silt ก่อน และไม่มีผลแต่อย่างใดถ้าท่านไม่ได้อ่าน Untitled The series สองตอนแรก เพราะมันไม่ต่อเนื่องกัน และตอนสามยังไม่มีด้วยซ้ำไป (ฮา))

สุขใจละ
(อัพรวด 3 เอนทรี่ วะฮ่าๆๆๆๆๆ)

เพื่อความคะนอง...เราแปะเพิ่มให้ ดูให้บันเทิงใจได้ >> ที่นี่ <<

กระซิบนิดนึง...
สองคนนี้แหละที่ทำให้เราแต่งคู่นี้เรทไม่ได้!
ทำไมน่ะเหรอ?

ก็หน้าคนคอสมันลอยมาในหัวน่ะสิ!!!!!!!!!!!!!!