# C O L O R E D #

[Reborn fanfic]: Foschia e Cielo
Main: 6927
Rate: PG
_________________________________


สิ่งที่ทำให้หัวใจขุ่นมัว ช่างน่าหงุดหงิดเหลือเกิน
เวลาที่คุณปรากฏตัวต่อหน้าผม ทุกครั้ง...มันช่างน่ารำคาญใจ
อะไรสักอย่างในใจผม...สั่นสะท้านอย่างรุนแรง
อะไรสักอย่างในใจผม...แกว่งไหว





แววตาของคุณ
คำพูดของคุณ
รอยยิ้มของคุณ
เสียงหัวเราะของคุณ
ทุกสิ่งทุกอย่างของคุณทำให้เกิดความสั่นสะเทือน






แววตาของคุณ
มองทะลุเข้าไปในใจของผม...ทุกสิ่งที่ผมซ่อนมันไว้จนมิด






คำพูดของคุณ
เสียดแทงลงในใจของผม ขุ่นกวนทุกอย่างที่ผมกดมันลงไป
ฟุ้งออกมา และสลายมัน






รอยยิ้มของคุณ
ส่งมาให้ผมซึ่งอยู่ในที่มืดสนิท ดวงตาที่ไม่คุ้นชินกับแสงสว่างของผมถึงกับพร่ามัวไป






เสียงหัวเราะของคุณ
มันทำให้ผมอยากจะยิ้มตามไปด้วย ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าคุณหัวเราะอะไรอยู่








แววตาของคุณ...ไม่ได้มีเพื่อผมคนเดียว

คำพูดของคุณ...ไม่ใช่แค่ผมที่ได้รับมัน

รอยยิ้มของคุณ...ไม่ได้ส่งมาให้แค่ผม

เสียงหัวเราะของคุณ...ไม่ใช่แค่ผมที่เคยได้ยิน

ทุกสิ่งทุกอย่างของคุณ...สั่นสะเทือนตัวตนของผม






แววตาที่มองมาอย่างเข้าใจนั้น ผมไม่รู้ว่าเคยถูกส่งให้คนอื่นไหม
แต่มันทำให้ผมอยากจะเข้าไปคว้ามัน...
ทั้งรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ...ทุกการกระทำของคุณ...
แต่ทุกครั้งที่ผมเดินเข้าไป...ผมเห็นแววตาหวาดผวาที่ทำให้ใจของผมเจ็บร้าว









ทั้งๆที่คิดว่าตัวผมเองไม่สามารถเจ็บปวดไปได้มากกว่านี้อีกแล้ว...








มือของผมที่คว้าตัวคุณเข้ามาไว้ได้
สมองเร่งคิด...อะไรที่จะสามารถผูกพวกเราเอาไว้ได้นะ
ผมอยากจะครอบครองมันเสียทุกอย่างเหมือนคนโลภที่ไม่รู้จักพอ











อา...ผมเป็นคนโลภนี่นะ












ทนไม่ได้หรอกถ้าคุณส่งสายตาสื่อความหมายไปให้คนอื่น
ยิ้มให้คนอื่น หัวเราะให้คนอื่น
เพราะนั่นกำลังบอกผมว่า....







... ตัวผมเองไม่ได้พิเศษไปกว่าใคร









ใจของผมที่สั่นคลอนจนน่าสงสัย
ทั้งที่บางทีคุณเข้ามาอยู่ใกล้ๆ
หัวใจของผมเจ็บปวดอีกครั้ง

อะไรบางอย่างบอกผมว่า...ผมไม่สามารถอยู่ข้างๆคุณได้

อา...
อาจจะเป็นโซ่ตรวนที่พันธนาการผมเอาไว้ก็ได้
ถ้าเป็นแบบนี้ ผมก็กอดคุณไม่ได้ ปกป้องคุณไม่ได้

ผมรู้ว่าในที่สุด ภายในใจของคุณก็มีผมอยู่ในนั้น
แล้วผมจะทำยังไงดี กับตัวเองที่ทำอะไรเพื่อคุณไม่ได้

ถึงอยากจะเก็บคุณไว้ตลอดไป ปกป้องไว้ตลอดไปด้วยมือคู่นี้
ผมก็ทำได้แค่เป็นสายหมอกที่คุณจับต้องไม่ได้...สัมผัสคุณไม่ได้

เอาแบบนี้แล้วกัน...
ในเมื่ออยู่ข้างๆคุณไม่ได้ แต่ผมก็จะทำทุกอย่างเพื่อคุณนะ
ในเมื่ออยู่ข้างๆคุณจริงๆไม่ได้ ผมจะอยู่เป็นภาพลวงตาในใจของคุณเอง
ไม่ว่าคุณจะคิดถึงหรือไม่ ผมก็จะอยู่ตรงนั้นเหมือนเดิม









และถึงแม้ว่าคุณจะร้องไห้...










ผมก็เป็นเพียงภาพลวงตาที่เข้าไปปลอบโยนคุณไม่ได้









เช็ดน้ำตาให้คุณไม่ได้...













อยากจะมีอำนาจและพลังที่แรงกล้า
บรรดาลให้ทุกสิ่งเป็นไปอย่างที่ใจหวัง
ท่ามกลางสายหมอกลวงตาหนาทึบนี้
ผมอยากจะเสกอะไรก็ได้ผูกเราไว้ด้วยกัน

ตัวผมของผมที่เลือนหายไปทุกที
มันจะเลือนไปจากใจคุณด้วยรึเปล่านะ?



ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมทำเพื่อคุณได้ เพื่อลบความเศร้าหมองบนใบหน้าของคุณ
เพราะงั้น ถึงผมจะต้องเลือนหายไปในที่สุดก็ไม่เป็นไร

ทุกครั้งที่ผมทำอย่างนั้น คุณจะร้องไห้เสมอ...




ทั้งที่คิดว่าเจ็บปวดไปมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว...ผมก็เจ็บเจียนทนไม่ไหว...




ทำไมคุณไม่ยิ้ม?
ทำไมคุณไม่ดีใจที่ผมทำทุกอย่างเพื่อคุณล่ะ?
ผิดอะไร? ผิดตรงไหนกันนะ?

ตัวผมที่ปรากฏตัวต่อหน้าคุณอีกครั้ง
ได้เห็นทั้งรอยยิ้มและน้ำตาของคุณ
ผมดีใจนะที่รู้สึกว่าคุณไม่อยากให้ผมไป



ผมอยู่ข้างคุณไม่ได้.....ปกป้องอยู่ห่างๆได้
ผมยิ้มให้คุณไม่ได้.....ผมมองคุณยิ้มได้ ทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อคุณได้
ผมโอบกอดคุณไว้ไม่ได้.....ผมมองคุณอยู่ท่ามกลางความสุขเหล่านั้นได้

ท่ามกลางราตรีมืดมิด
ผมยังรออยู่นะ...
คำแห่งพันธสัญญาของคุณ กับตัวผมที่อยู่ข้างๆคุณไม่ได้

อยากจะเก็บคุณไว้คนเดียว
คนที่ผมเคยชิงชังและผูกพันธ์เกินจะลบเลือนได้

ผมกำลังผูกตัวเองไว้กับคุณ
อ้างว่าอยู่แบบนี้ต่อไป เพื่อรอวันที่คุณเอ่ยคำนั้นออกมา

ผมมันไม่รู้จักพอ...













ตัวผมที่คิดว่าตัวเองเจ็บไปมากกว่านี้ไม่ได้......












ผมยังรอคำแห่งพันธสัญญาของเรา
ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าคุณนี่เอง










ผมเป็นสายหมอกที่สัมผัสไม่ได้
คุณคือผืนฟ้ากว้างใหญ่ที่ไม่อาจเอื้อมไปแตะต้อง













ทั้งที่คิดว่าตัวเองเจ็บไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว....














ตัวผมที่ยืนอยู่เบื้องหน้าคุณก็แทบแหลกสลายลง











อยากมีพลังบรรดาลทุกอย่างบนโลก เพื่อให้เห็นรอยยิ้มของคุณอีกครั้ง...



สายหมอกที่โอบรอบตัวคุณ ไม่สามารถทำให้คุณอุ่นได้อีกต่อไปแล้ว















ทั้งที่คิดว่าเจ็บปวดไปมากกว่านี้ไม่ไหว...



















ข้ามผ่านท่วงทำนองบางเบา
ช่วงเวลาที่ผมละสายตาไปจากคุณ ผมแทบไม่ยกโทษให้ตัวเอง








ความทุกข์เศร้าในใจ กลั่นเป็นสายน้ำตา









ตัวผมที่ไม่สามารถร้องไห้ได้...










คำแห่งพันธสัญญาของเรา ที่ผมไม่มีวันได้มันมา
ตกตะกอนอยู่ก้นเบื้องในจิตใจที่จับต้องไม่ได้
ไม่อยากเอ่ยแม้คำว่า "นอนหลับให้สบาย"
















ตัวผมจะเจ็บได้มากกว่านี้อีกรึเปล่านะ?




















E quello è tutto?

Talk :
ใครอ่านรู้เรื่องนี่โคดเก่งอ่ะ (ตีมือให้เลยเอ้า!)
ขนาดคนแต่งเองยังอ่านแล้วมึนๆ (ฮา) แต่งด้วยความไร้สติจริงๆค่ะ พลอตไม่คงตัวสุดชีวิต
ตอนแรกว่าจะให้เป็นเรื่องเล่าของมุคุโร่ (ใครอ่านแล้วเดาได้มั่งว่านี่มันคือมุคุโร่?????? เรายังเดาไม่ออกเลย!!!!) จนถึงเนื้อเรื่องแบบสปอยด์ปัจจุบัน

แต่....
ทำไม่ได้!!! (ฮา)

มันจะยาวไปไหน? แค่นี้ก็ยาวจะบ้าตายอยู่แล้ว!
เลยถึงแค่ฉากที่จิ้นเองว่า มุคุโร่ยืนอยู่หน้าหลุมศพสึนะ เป็นว่าใครไม่ตามสปอยด์อ่านไม่รู้เรื่องแน่นอน (ขนาดตามก็อ่านไม่รู้เรื่องหรอก มั่นใจ!)
ประมาณว่า ตั้งแต่แรกเจอ โกคุโยแบตเทิ่ล ศึกชิงแหวน ยันโลกสิบปี (ก่อนที่พวกสึนะปัจจุบันจะไปเหยียบนะ เอาถึงแค่สึนะในสิบปีข้างหน้าตาย) แล้วก็ได้เพลงคาแรคเตอร์ซองของมุคุโร่ kufufu no fufu มาเป็นแกนเรื่องอีกนิดหน่อย (เพลงนี้ซึ้งกว่าที่คุณคิด......จริงๆนะ......)

ตามเรื่อง คาแรคเตอร์มุคุโร่ก็เข้าถึงไม่ได้เช่นกัน
เสียใจมากกว่านี้ไม่ไหวแล้ว (ฮา) น่าจะเรียกว่าชินแล้วมากกว่ามั้ง แต่งตามใจฉันซะขนาดนี้ คาแรคเตอร์ออกนอกโลกไปเล้ยยยยย (เสียสติ)

ช่างเถอะ แค่แต่งเพราะอยากแต่ง จะลงแล้วหาเรื่องอัพทับ (ยิ้ม)

**สปอยด์ถมขาว
คนที่ไม่ได้ตามสปอยด์ อ่านฟิคไม่รู้เรื่อง ก็อย่าใส่ใจ ไม่ว่าใครก็อ่านไม่รู้เรื่องทั้งนั้นแหละ ^^

ป.ล. D18 ล่ะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! =[]=!!!!!!!!!!!!!!!!!!!