# C O L O R E D #

[Reborn fanfic] : Melt # 3 (ซะงั้นนนนน)
Main: 80(24)59(14)
Rate: NC-18 (มั้ง...อาจจะน้อยกว่านั้นก็ได้...)

______________________________________________

ร่างบางผิวขาวเปลือยท่อนบนภายใต้ผ้าห่มหนา กำลังดีกับอุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศที่เปิดอยู่ แสงแดดส่องผ่านม่านสีขาวครีมต้องผิวเนื้อ ความร้อนของมันไม่ทำให้คนที่หลับอยู่ตื่นขึ้นมาได้ หน้าอกราบกระเพื่อมสม่ำเสมอบอกได้ดีกว่ากำลังหลับในห้วงลึกเพียงใด เสียงด้านนอกถูกกั้นไว้ด้วยประตูและหน้าต่างเสียงโหวกเหวกด้านนอกจึงเข้ามาไม่ถึง เพราะอย่างนั้นเองคนแต่งเลยจัดให้เกิดเสียงดังตูมเบ้อเร่อข้างหูคนนอนซะเลย

บูม~~!!!!

เนื่องจากความละมุนละม่อมยังพอมีในหัวใจ เลยเป็นแค่เสียงตูมเบาๆ ไม่แรงเหมือนเสียงระเบิดที่ควรจะเป็น แต่ที่เป็นแน่ๆคือควันขโมงที่ลอยอวลในบรรยากาศของห้อง ร่างบางสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา หันไปมองหน้าประตู เมื่อเห็นว่าไม่มีใครเคาะก็หันไปนอนต่อ
สักพักจนแทบจะหลับลึกฝันดีต่ออีกรอบ ก็เหมือนว่าประสาทส่วนลึกสุดกู่ในจิตไต้สำนักมันพร่ำบอกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ถ้ายังไม่ตายให้ลุกขึ้นมาดูด่วน โกคุเทระเลยต้องประหนึ่งจิกหัวตัวเองขึ้นมาจากเตียง ด้วยความที่เมื่อคืนกว่าจะไล่ตัวป่วนกลับบ้านไปได้ก็ดึกพอดู แถมได้ออกแรงเรียกเหงื่อ(?) เล่นเกมส์ ดูดีวีดี จนตาล้าหน้าเพลียกันไปเป็นแถบๆ
กลับมาที่เดิมก่อน โกคุเทระกุมขมับตัวเองลืมตามองเพดานห้องสีขาวขุ่น ร้องครางในลำคอกับอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ(จากการเล่นเกมส์นะ ไม่ใช่อย่างอื่น) แล้วก็แทบร้องกรี๊ดเมื่อเห็นว่าข้างๆตัวมันไม่ใช่หมอนข้างอย่างทุกที เพราะไอ้หมอนข้างอันนี้มันหายใจได้ด้วย!!

ไม่ต้องบอกก็น่าจะเดากันได้ มันคงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเจ้ามนุษย์สมองเบสบอลที่หน้าโง่ๆน่ะสิ! พอโกคุเทระจะง้างปากส่งเสียงโวยวายก็โดนคนข้างๆพูดขัดขึ้นมาซะก่อน เห็นได้ชัดถึงการปรับตัวที่ดีเยี่ยมจนอยากจะถีบให้ตกเตียง ถ้าเพียงแต่ว่ามันจะนอนริมนอก!

"นอนต่อหน่อยไหม?"

ใครนอนลงก็บ้าแล้ว!!! แล้วทำไมต้องยื่นหน้ามาพูดใกล้ๆด้วยเล่า!! ไปพูดไกลๆ(ตรีน)เลย!!!

"ไม่ล่ะ...ตื่นแล้ว...ว่าแต่...แกมาได้ไงห๊ะ?"

ร่างสูงไหวไหล่ ยิ้มมุมปากที่โกคุเทระคิดว่าเขาไม่ค่อยเห็นรอยยิ้มแบบนี้เท่าไหร่ "ก็จางนินีน่ะสิ ทำปืนทศวรรษเสียก็เลยเอาไปซ่อม แต่ตอนเอากลับมาให้ดันสะดุดขานายล้ม ไกลั่น เลยมาโดนฉันนี่ไง"

"เวร...." ว่าแต่ทำไมต้องมาปรากฏข้างตัวเขาด้วยล่ะ? ทั้งๆที่ไอ้ตัวป่วนนั่นมันไปนอนที่บ้านตัวเองแท้ๆ?

"อือ...เสียมาสักพักแล้วล่ะ ไอ้ที่ยิงไปแล้วไปโผล่ที่ไหนก็ไม่รู้ ดีนะที่มั่นใจได้ว่าตัวฉันคงไปโผล่แถวๆป่าข้างๆนั่นแหละ"

โกคุเทระพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ อันที่จริงเขารู้สึกแปลกๆ...
แปลกๆที่ว่านี่คือ ทำไมต้องมานั่งถอดเสื้อคุยกับไอ้บ้านี่ด้วยวะ? แต่ก็เอาเถอะ คงไม่เหมือนยามาโมโตะที่เขารู้จักหรอกมั้ง โตป่านนี้แล้วน่าจะมีลูกมีเมียแล้วด้วยซ้ำไป (ใจเย็นดิ เพิ่งจะ 24 เองนะ...) หรืออย่างน้อยก็น่าจะมีแฟนแล้ว....

เอาอีกแล้ว...คิดแบบนี้ขึ้นมาทีไรเป็นต้องปวดใจทุกที ก็ขอคิดเข้าข้างตัวเองหน่อยว่าสิบปีข้างหน้า เขากับหมอนี่ก็คงอยู่ได้โดยไม่มีอีกฝ่ายอยู่แล้ว...

มือที่รวบปอยผมด้านข้างขึ้นทัดหูแตะสัมผัสติ่งหูนิ่มไร้รอยเจาะเบาๆ โกคุเทระหันหน้าไปมองคนทำด้วยที่ว่าจะด่าให้ไฟแลบออกปาก พอเอาเข้าจริงๆเขากลับมองอีกฝ่ายค้างอยู่อย่างนั้น
ใบหน้าคมเข้มค่อยเลื่อนเข้าหา สัมผัสริมฝีปาก แก้มเนียน และใบหูอย่างนุ่มนวล โกคุเทระร้องไม่ออกได้แต่อ้าปากเหวอๆกับภาพที่เห็นเมื่อครู่ พอได้สติก็แค้นใจ นี่เขาหลงไปกับหน้าเข้มๆนั่นนานเลยนะ!!! หนอย....ไอ้รอยยิ้มเมื่อกี้มันอะไรกัน!! โกรธ(ตัวเอง)ว้อย!!

"น่ารักไม่เปลี่ยนเลยน๊า..." ยามาโมโตะหัวเราะ ก่อนจะเอามือขึ้นรับหมัดร่างบางที่รัวใส่เขา "โอ๊ย...อะไรของนาย"

"ก...ก็อยู่ดีๆมาทำแบบนี้ทำไมเล่า!! ไปทำกับแฟนนายนู่น!!" โกคุเทระโวย คว้าหมอนขึ้นกะฟาดจังๆสักที

"ก็ทำอยู่นี่ไง"

ห๊ะ?

อะไรนะ???

"เอ้าๆ จะถือค้างแบบนี้ทำไม แล้วก็ไปใส่เสื้อผ้าได้แล้ว เดี๋ยวเป็นหวัดจนได้" ร่างสูงคว้าหมอนที่เงื้อค้างในมือออก เดินไปหยิบเสื้อตัวโคร่งๆมาสวมให้โกคุเทระที่นิ่งเป็นอนุสาวรีย์อุริแห่งชาติ

"เมื่อกี้ว่าอะไรนะ?"

"บอกให้ใส่เสื้อ"

"ก่อนหน้านั้นดิ..."

"เดี๋ยวเป็นหวัด"

"แกว่าใครแฟนแกนะ?"

"หึ...หึหึหึหึ...ฮ่าๆๆๆ เลิกทำหน้างั้นเหอะ ตลกมากเลยโกคุเทระ ฮ่าๆๆๆๆๆ" โกคุเทระทุบไหล่เข้าไปที แต่เสียงหัวเราะก็ยังไม่ยอมหยุด

"ไม่ตลกนะเว้ย!"

"ล้อเล่นๆ ฉันจะเป็นแฟนกับนายได้ไงเล่า!"

เท่านั้น ทุกอย่างก็ฟีบลง เหมือนลูกโป่งที่กำลังสูบลมเข้า แต่มีรูรั่วที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆจนแฟบ โกคุเทระนั่งนิ่ง พยายามสงบใจ สงบสติ ถึงที่สุดของที่สุด หัวใจไหวเอนแกว่งไกว โหวงวูบจนเจ็บร้าว ...ปากเขาหาเรื่องเองแท้ๆ....

"ทำหน้าแบบนั้นทำไม? หืม??" ริมฝีปากคนพูดพรมจูบเขา อ้อมกอดอุ่นตะคองกอดร่างบางอย่างปลอบประโลม "ก็ขอแล้วนายไม่ให้เป็นเองนี่..."

"จ...เจ้าบ้า!!! ฉันไม่อยากพูดกับนายแล้ว!! ไปไกลๆเลย!!!" เสียงโวยวายสั่นไหวตามไปด้วย โทษคนตรงหน้าว่าเป็นเพราะมันคนเดียว มันนี่แหละฆาตกรถ้าเขาหัวใจวายตรงนี้!

"ไม่ไป..." ยามาโมโตะจับข้อมือนั้นมาประทับจูบ "บอกแล้วไงว่าต่อให้ไล่ก็ไม่ไป..."

"อ...เจ้าหน้าด้าน...." โกคุเทระสะบัดมือตัวเองกลับ รู้สึกร้อนๆหนาวๆชอบกล ดูท่าว่านอกจากตอนนี้จะแพ้ทางยามาโมโตะแล้ว สิบปีข้างหน้าต้องแพ้ทางมันอีกแหงๆ แปลว่าระหว่างนี้เขาควรทำอะไรสักอย่างสินะ...

"ก็นายบอกเองว่าห้ามลืม..."

"อ๊ะ...ม...ไม่เอา..."

ทั้งๆที่เพิ่งใส่เสื้อให้แท้ๆ มือหนากลับสอดเข้าไปสัมผัสผิวเนียน แตะบดยอดอกสีขมพูอ่อนให้ชูชันได้ไม่อยาก จมูกจรดหลังต้นคอขาวหอมไซร้ไปยังหลังใบหู ลมหายใจร้อนทำให้โกคุเทระขนลุกไปทั่ว มืออีกข้างปะป่ายบริเวณสะโพก ร่างบางบิดตัวมองคนด้านหลัง พยายามรั้งแขนเพื่อห้ามการกระทำ ยามาโมโตะเพียงแค่ยิ้มเท่านั้น

"ก็นายน่ารักเองนี่...ไหนอ้าปากหน่อยซิ"

ปลายนิ้วโป้งกดเบาๆที่ริมฝีปากบาง รออย่างใจเย็นให้อีกฝ่ายทำตามที่ร่างสูงแนะ โกคุเทระไม่ได้ทำหรอก แต่จะเอ่ยปากร้องห้ามเฉยๆ มีเหรอที่ยามาโมโตะจะสน? เขาสอดลิ้นเข้าโพรงปากเล็ก กระหวัดควานดักทางเรียวลิ้นเล่นอย่างสนุกสนาน เสียงครางในลำคอดังขึ้น ยิ่งจูบลึกล้ำยาวนาน โกคุเทระเหมือนจะขาดใจตายเสียให้ได้ ยามาโมโตะละมาเล็กน้อยให้หายใจ จรดปากดูดเม้มคอขาวให้เป็นรอยแดงเล่น มือก็ถกเสื้อโกคุเทระออกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

"ไม่เอานะ...ยามาโมโตะ..." โกคุเทระร้องห้ามเมื่อมือซนเริ่มรุกเบื้องล่างพ้นขอบชั้นในเป็นที่เรียบร้อย ค่อยเกาะกุมส่วนกลางลำตัวของเขาแล้วขยับน้อยๆ "ม...ไม่เอา..อืออออ"

"นายก็เลิกเอาสะโพกมาถูสิ...จะตายอยู่แล้ว..."

"ก...อา....ก็มานั่งเบียด...อื้ออออออ ทำไม..." คราวนี้ยังมีอารมณ์ต่อล้อต่อเถียง... มือขยุ้มแขนเสื้อสูทแน่นเข้า อารมณ์พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ

"เหมือนเดิมเด๊ะ...เมื่อสองคืนก่อนนายก็พูดงี้..." ยามาโมโตะจัดท่าทางใหม่ ให้โกคุเทระขึ้นมานั่งตักโดยหันข้างให้เขา "หันมาสิ..."

หันไปก็ถูกจูบอ่ะดิ...โกคุเทระคิดในใจ แต่พอปรายตาไปเห็นหน้ายิ้มๆนั่นแล้ว.... ไม่รู้ทำไม.... "อืม...ยามาโมโตะ..."

ร่างสูงเร่งจังหวะขึ้นเรื่อยๆจนร่างบางกระตุกเกร็ง คว้าโอบรอบคอเขาไว้แน่นแล้วปลดปล่อยออกมาที่มือของเขา โกคุเทระหน้าแดงวาบ ไม่รู้จะโวยวายกับใครดี ถ้าจะลงง่ายๆก็คนข้างๆเนี่ยแหละ! ที่จริงมันก็คนเดียวกันอยู่แล้วนี่!!! แต่มือใหญ่กลับไม่อยู่นิ่ง เคลื่อนมือเข้าด้านหลัง ใช้สิ่งที่โกคุเทระปล่อยออกมาป้ายนวดช่องทางด้านหลังให้นุ่มขึ้น ร่างบางแทบหวีดร้อง ด้วยความขัดใจหรืออะไรคนแต่งก็ยังไม่ทราบแน่ชัด มือเล็กกระตุกรั้งคอเสื้ออีกฝ่ายแน่น

"ม..ไม่เอานะ...อ..อย่า..." เพิ่งจะเมื่อคืนเองนะ นี่ก็เพิ่งเช้าเองนะ ขอเวลาหายใจเป็นการส่วนตัวหน่อยจะได้ไหม? "อา..ไม่เอายามาโมโตะ...มันแปลกๆ..."

จวบจนแทรกนิ้วเข้าไปได้สองนิ้ว ยามาโมโตะถึงได้เปิดปากพูด "อะไรแปลก??"

"อ๊ะ...อ...อย่าขยับ...อ๊า..อ...อย่าเพิ่งสิ...อ..อืออออออ" หัวใจเต้นระรัวสั่น ความเปียกลื่นจากปลายนิ้วสู่ภายในกำลังนวดผนังทางเข้าอย่างเอาใจ เฟ้นฟอนไปทั่ว แค่นี้ก็รู้สึกชาวาบไปทั้งตัว และยังต้องบังคับตัวเองอย่างมากไม่ให้ขยับไหวไปตามสัมผัสนั้น

"แสดงว่า...เมื่อวานนี้ตัวฉันคง-"

"อย่าพูดนะ!! อ๊า...อย่าวนตรง...น..นั้น..อื้มมมมม" ร่างสูงเปล่าแกล้งนะ เค้าแค่พยายามจะเอาใจเฉยๆเอง เวลาเห็นเรียวขาเปิดกว้างให้เขาสะดวกๆแบบนี้ก็อดใจไม่ได้สิ

"อยากนอนลงไปไหม?" เสียงกระซิบต่ำถามข้างใบหูแดงก่ำ คนถูกถามส่ายหน้าระรัวให้เขา ดวงตาฉ่ำน้ำเหลือบมองเขาเหมือนจะคาดโทษ แต่ถ้ามองอย่างเข้าข้างตัวเอง เหมือนกำลังอ้อนอยู่มากกว่า "งั้นขยับเองแบบนี้ดีรึเปล่า?" คำตอบที่ได้คือการส่ายหน้าอีกครั้ง

"ม...ไม่เอา...ปวดไปหมดแล้ว...เมื่อคืน...อ๊าาา ห้ามก็ไม่ฟัง...."

ยามาโมโตะหัวเราะ กดแกล้งโดนจุดเป็นบางครั้ง ยิ่งเวลาแกล้งควานเข้าไปใกล้แล้วถอยออกมา จะเห็นร่างบนตักหงุดหงิดโดยเจ้าตัวไม่รู้ตัว "ฟังนะ...แต่นายน่ารักเองนี่..."

"ม..ไม่ต้องมาพูดเหมือน..กันเลย..."

โกคุเทระพยายามส่งค้อนไปให้ ร่างสูงยิ้มรับ ยกตัวร่างบางให้หันหลังนั่งพิงเขา ยกสะโพกมนขึ้น ค่อยๆกดลงบนแก่นกลางของตัวเอง โกคุเทระเกร็งไปทั้งตัว ด้วยขนาดและหลายๆอย่างที่ไม่เหมือนเดิม เสียงหวานดังระงมไปทั่วห้องจนกระทั่งสุดทาง ร่างบางหอบหายใจอย่างหนัก อดหันไปค้อนตัวดีไม่ได้ แค่เมื่อคืนก็ปวดตัวจะตายอยู่แล้ว แล้วนี่ถือว่าตัวใหญ่กว่าเดิมแล้วจะมาอุ้มเขาได้ง่ายๆงั้นเหรอ แล้วยิ่งท่าทางแบบนี้อีก.....หนอย....
ยามาโมโตะกดจูบที่ขมับ ทำให้ได้ยินเสียงหอบหายใจไม่แพ้กัน เขาค่อยๆขยับตัวคนด้านบน ถึงจะช้ามาก แต่ก็ดูเหมือนโกคุเทระจะยังรับไม่ได้ สะโพกเกร็งไปหมด มือจึงเลื่อนไปขยับด้านหน้าแทนให้หายเกร็งแล้วค่อยๆขยับใหม่อีกครั้ง ไม่รู้ว่าโชคดีรึเปล่าที๋โกคุเทระเป็นคนหัวไว(หัวดื้อด้วย) เรียนรู้เร็วไปหมด ถึงจะใช้ผิดทางแค่ตอนนี้ร่างบางเริ่มคุ้นชิน ยอมเปิดเรียวขาให้กว้างขึ้นอีก มือทิ้งน้ำหนักบนแขนสองข้างที่รั้งอุ้มเขาอยู่นิดๆ
ยิ่งขยับยิ่งปลุกเร้าจนแทบบ้า ทั้งจังหวะยังขัดใจร่างบางเป็นอย่างมาก ไม่ต้องเดาให้ยากว่าเขาถูกแกล้งอีกแน่ๆ ถึงจะพยายามกดสะโพกลงก็โดนร่างสูงยั้งเอาไว้อยู่ดี ทั้งทรมานทั้งหงุดหงิด แต่การที่เนิบช้าแบบนี้ยิ่งลึกล้ำจนอดครางออกมาไม่ได้ ปลายนิ้วที่คลึงยอดอกเขาอยู่ก็น่าหงุดหงิด อยากให้...แรงกว่านี้...
แต่ถ้าต้องพูดออกไป เอาระเบิดมายัดปากเขาจะง่ายกว่า เรื่องอะไรจะยอมพูด! แต่เพราะไม่พูด มันก็เลยออกมาทางภาษากายส่งภาษาใจขอความร่วมมือจากอีกฝ่าย ยามาโมโตะทำหน้าแปลกใจนิดหน่อยก่อนจะยิ้มและกระซิบถามเย้า

"อยากให้แรงกว่านี้เหรอ?"

ณ ตอนนั้น โกคุเทระอยากเอาระเบิดมายัดปากตัวเองสักสองสามอัน และยัดปากคนพูดสักโหล แต่ก็ทำอย่างที่คิดไม่ได้ เลยส่ายหัวเร็วๆเป็นคำตอบ อาการของยามาโมโตะคือหัวเราะน้อยๆ กัดเลียซอกคอเขาเป็นรอยแดงไปทั่ว ขยับกระแทกกระทั้นสลับกับเชื่องช้าจนโกคุเทระตามไม่ถูก ครางออกมาอย่างขัดใจ ขาอ้าออกกว้างอีก แอ่นสะโพกเกร็งตัวให้ยามาโมโตะสะดุ้งเล่นบ้าง
ร่างสูงหัวเราะ กระซิบข้างหู จับใจความได้เพียงว่า 'ร้ายนักนะ' ลิ้นชุ่มเลียขบงับหูเป็นการลงโทษ ปล่อยทิ้งน้ำหนักตัวคนด้านบนมากยิ่งขึ้น สัมผัสลึกเข้าร่างบางอดคิดไม่ได้ว่ามันจะลึกเข้าได้อีกไหม(อย่างหวั่นๆ)
จนสุดท้ายยามาโมโตะก็อดไม่ไหว จับร่างบนตัวเขานอนคว่ำหน้า รั้งสะโพกบางขึ้นแล้วกดกายเข้าอีกครั้ง เสียงหวีดร้องแหบแห้งพร้อมปลดปล่อยออกมา ร่างสูงกดสะโพกเข้าหาและเร่งจังหวะจนถึงฝั่ง

ร่างบางนิ่งไป ซบใบหน้าชื้นเหงื่อกับหมอน ร่างกายล้าไปหมด อย่าว่าแต่ลุกขึ้นเลย แค่เงยหน้าก็ไม่มีแรงแล้ว ทั้งที่คิดแบบนั้น พอร่างสูงถอนกายออกก็สะดุ้งขึ้นมา เงยหน้าหันไปมองร่างสูงที่ยิ้มขอโทษเขา รั้งเขาขึ้นไปกอด กดจมูกลงข้างแก้ม...นี่แน่ใจนะว่าขอโทษ?? ทำไม่รู้สึกเหมือนโดนเอาเปรียบอยู่เลยล่ะ??

"ไม่ต้องเลย! อย่ามาจับนะ!" โกคุเทระปัดมือที่กำลังโอบเขาเข้าไปใกล้

"ไม่ทำแล้วน่า...รู้นะว่าเหนื่อย..." ยามาโมโตะเกยคางกับช่วงไหล่เนียน พูดยิ้มๆโดยไม่หยุดสูดความของหวานจากร่างในอ้อมแขน

"รู้แล้วยังจะทำอีก! ไอ้หน้ายิ้มๆเนี่ย แกสำนึกผิดรึเปล่าห๊ะ!! แกมัน!! อื้อ!!!"

"พูดอีกจะจูบอีก"

กรอด...โกคุเทระกัดฟัน เค่นแค้นในใจว่าทำไมต้องแพ้มันด้วย(วะ) ได้แต่หวังว่าตัวเองในอนาคตคงรับมือกับมันได้นะ เพราะงั้นขอคิดเข้าข้างตัวเองหน่อยว่าตอนนี้เขารับมือไม่ได้เพราะว่าอีกฝ่ายมันแก่กว่า

"ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนี้เลย มาจูบหน่อย.."

"โว้ยย!!! เค้าขอกันโต้งๆงี้เลยเร๊ออออ" โกคุเทระโวยวาย คว้าหมอนมาฟาดอีกฝ่ายเป็นว่าเล่น

"ก็นายบอกอ่ะว่าจะทำอะไรให้บอกก่อน แล้วจะให้ทำดีๆ ไม่พูดแล้ว มานี่มา..." ยามาโมโตะลิ้มเลียริมฝีปากล่างที่แทบจะแดงช้ำเพราะฝีมือเขาก่อนจะสอดลิ้นเข้าหาความหวานล้ำกว่าปากสีแดงสด

"อือ..อืมมมม พ...พอแล้ว..." โกคุเทระดันตัวออก ปรือตามองใบหน้าหล่อเหลา (พูดแบบนี้ชัดโกรธแฮะ...เอาเป็นว่าแค่ดูดีแล้วกัน!)

"ว่าง่ายแบบนี้น่ารักแฮะ...จะบอกว่าเมื่อกี้ พูดจริงแค่ประโยคแรกนะ นายเคยให้ดีๆซะที่ไหนล่ะ ฮะ ฮะ ฮะ" ยามาโมโตะเฉลย หัวเราะอารมณ์ดี ผิดกับโกคุเทระที่ฟึดฟัดอยากทำร้ายร่างกายแต่โดนกอดไว้เสียแน่น

"ไอ้บ้าเบสบอล!! แกมัน--"

บูม~~!!

"อ้าว..." เสียงโง่ๆย่อมมาพร้อมใบหน้าโง่ๆอย่างไม่ต้องสงสัย ไม่ต้องเสียเวลาคิดด้วยว่าใคร "อ้าว...มาอยู่ห้องนายได้ไงเนี่ย?"

"หนอย.....เออ...แต่ก็ดี..." ถึงจะแค้นที่มันโง่ แต่ก็คิดอะไรดีๆได้ว่า ถ้าจะลงกับใคร ก็ลงที่มันเนี่ยแหละ!!

"โกคุเทระ!! ทำไมนาย...." พูดแล้วก็กลืนน้ำลายลงคอ สภาพร่างกายเปลือยทั้งตัว มีแค่ท่อนล่างที่ปิดด้วยผ้าห่ม เตียงมีคราบแปลกๆน่าสงสัย!!! "โกคุเทระ!! ใครทำอะไรนาย!!"

ไม่พูดเปล่า เข้าถึงตัวอย่างรวดเร็ว จับหมุนซ้ายขวาเขย่าคอพอคลื่นไส้วิงเวียน ทนไม่ได้ ร่างบางจึงสะบัดตัวน่ารำคาญออก โปรยกำปั้นศอกเข่าสักห้าหกทีด้วยความคิดถึงคนึงหาจากใจ

"เพราะแกนั่นแหละ!!! ไอ้ไง่!! อ...ไอ้!!! ไอ้อะไรดีวะ!!!" พอเห็นหน้าที่ได้รับหมัดกำลังงงงวยเลยเฉลยให้อีกนิด "แกในอนาคตไง! ไม่ต้องมาทำหน้าถูกทิ้งเลย ตัวแกเองนั่นแหละ!!!"

ยามาโมโตะยืนเต็มความสูง คว้าร่างบางไปกอดแน่นแทบกระดูกลั่น "ไม่เอา!! ใครก็ไม่ได้!!"

"ใครบ้านแกอ่ะดิ!! ก็ตัวแกละเว้ย!! ปล่อยนะ!!!" โกคุเทระเริ่มดิ้น แต่ไม่ได้ดั่งใจ อย่างที่บอกว่าเมื่อยล้า โหมหนัก

"ตัวฉันก็ไม่ได้!! ก็ไม่ใช่ฉันตอนนี้นี่!!" ยามาโมโตะเริ่มงอแง ทำไม่รู้ โกคุเทระเหมือนเห็นท้องฟ้าหม่นๆเหมือนฝนจะตกในห้องประมาณว่าลางร้ายเริ่มปรากฏและขอให้เรื่องนี้ไม่มีโชคร้ายยังไงชอบกล...

ใบหน้าถูกเชยคางขึ้นรับรสจูบหวาน โกคุเทระดิ้นทันที ต่อให้ดิ้นแล้วขาหลุดก็ยอม! "ม...ไม่เอานะ...อย่า..."

"ไม่เอาอ่ะ ทีฉันในอนาคตอย่างที่นายว่ายังทำได้เลยนี่!" โกรธไหมล่ะ ไปถึงนู่นก็อยู่ริมป่า เดินหลงทางตั้งนาน กลับมาก็โดนตัวเองฉกร่างบางๆนี่ไปซะอย่างนั้น

"อ๊ะ...ม..ไม่...อืออออ.. ย...ยามาโมโตะ..."

สภาพตอนนี้ช่างเข้ากับสถานการณ์เสียนี่กระไร คนแต่งขอยืนไว้อาลัยให้สามนาทีเลยนะ ดูท่าว่ายามาโมโตะจะไม่หยุด และโกคุเทระต้องเผชิญศึกหนักอีกรอบ ร่างบางถูกกดลงบนเตียงนุ่มอีกครั้ง ปากก็ไม่ว่างจะโวยวาย ร่างกายก็ชักจะโอนอ่อนตามไปยังไงชอบกล...

เรื่องนี้จึงจบแต่เพียงเท่านี้
ขอบคุณที่ถ่างตาอ่าน

+ END +

Talk :
แต่งไว้สักเดือนที่แล้วนู้นนนนนนนน ตอนกำลังเครียดกับโปรเจคนรกแตก ของเก่าในกรุ
อ่อ...ลืมบอกไปว่าไม่เซนเซอร์เพราะขี้เกียจ (ช้าไปมั้ย?)

คือรู้สึกเหมือนไม่ได้เห็นยามะโกคุมานานมาแล้ว (หัวเราะ) ก็เลยขุดเอามาลงสักหน่อย
และด้วยว่าแต่งด้วยความเครียดสะสมและเก็บกดล้วนๆ
มันจึง...ไม่มีอะไรเลย (ฮา)
คาแรคเตอร์ก็ออกนอกโลกไปทุกที ทุกที.....ทุกที.... (พูดเองเสียเซล์ฟเองอีก T{}T)
เอาเป็นว่าอ่านผ่านๆไปแล้วกันค่ะ อย่างคิดมาก อ่านเอาฮาไปเถอะ = v =

ขอบคุณมากนะคะที่บางคนยังคอยตามอ่าน ตามทวง(?) และที่เพิ่งเข้ามาอ่านและคอมเมนท์ (อย่างน้อยก็ได้รู้ว่าไม่ได้มาฟัน(อ่าน)แล้วทิ้ง(ไม่เมนท์)กัน เจ้าของบลอคดีใจค่ะ ^^,, )

ช่วงนี้มันคือนรกที่ไม่จบสิ้น
อยากอ่านโด อยากสูบนู่นนี่นั่นโน่นมากมาย แต่ไม่ค่อยจะมีเวลาหายใจ บวกกับตัวเองนอกลู่นอกทาง แต่ฟิคออริจินัล(?)ประชดชีวิตอยู่ เลยรู้สึกร้างเอกทีนไปยังไงชอบกล = =;;;

กรณีของ 8059 ในกรุเหลือเรื่องเดียว มีที่แต่งไม่จบอีกสองเรื่อง ทุ่ม D18 ทิ้งไปหนึ่งเรื่อง
ถึงจะบอกว่าเสียดาย (อย่างที่คุณมิดบอก) ให้เอาลงแล้วจั่วหัวว่า Junk เราก็ทำไม่ลงอยู่ดีค่ะ T[]T
เพราะว่าไม่ใช่ก็คือไม่ใช่
คงไม่มีใครอยากอ่านฮิบาริอ่อนโยนหรอกจริงไหม? ไม่มีใครอยากอ่านยามะเคะแตกหรอกจริงไหม? (อันหลังล้อเล่นนะ ไม่เคยแต่งแบบนั้น!)
สรุปว่าเฟล่อนก็ยังคงเอาหัวขวิดจอทำเรื่องบ้าบอ เขียนโปรแกรมตาแหกกันต่อไป

พูดแล้วก็อยากอ่านฟิคมั่งจัง TT{}TT