# C O L O R E D #

อยู่ใกล้กันแค่นี้ ...ใกล้จนหัวไหล่เบียดกัน...
รอยยิ้มตรงหน้าที่ส่งมา...

ทำไมนะ...

ผมถึงได้รู้สึกว่ามัน...

...ไกลเหลือเกิน...

"ฮะ ฮะ นายนี่ตลกจัง"

"ตลกบ้านแกสิ! ไปไกลๆเลยเว้ย!!"

ดูเหมือนเป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นทุกวัน
ใช่แล้ว...มันเป็นเรื่องปกติ
แต่เมื่อไหร่กันนะ ที่ผมรู้สึกว่า...รอยยิ้มนี้มันไกลออกไปทุกที...

"กลับก่อนเลยนะ ไม่ต้องรอล่ะ~!"

"ใครเค้ารอแกกันวะ ไอ้หัวเบสบอลเอ๊ย!!!!"

มองแผ่นหลังที่วิ่งออกไป ไกลขึ้น ไกลขึ้น...ไกลห่างไปทุกที...

--

ฝนตกหนักมาเกือบชั่วโมงแล้ว
ผมนั่งสูบบุหรี่อย่างเหม่อลอย มองควันสีเทาลอยคลุ้ง นั่งข้างหน้าต่างให้น้ำฝนเย็นๆกระเซ็นเข้าตัวเล็กน้อย
น่าประหลาด...ทั้งๆที่ท้องฟ้าไม่มีเมฆครึ้ม แต่ฝนก็ตกหนัก และลมก็กรรโชกแรง

เสียงกุกกักหน้าประตูเรียกความสนใจของผม ผมคาบบุหรี่คาปากไว้อย่างทุกที เดินเอื่อยๆไปเปิดประตู

รอยยิ้มส่งมาให้ผม มือเกาท้ายทอยตัวเองเก้อๆ เสียงน้ำหยดลงบนพื้น ใบหน้าเปียกปอนไปหมด
ถึงอย่างนั้น...ก็ยังยิ้มให้ผม

"มาทำไม?"

"ฮะ ฮะ ...................ไม่รู้เหมือนกัน...."

เสียงฝนตกหนักมากขึ้นทุกที ควันบุหรี่หายไปหมดแล้ว
ผมนั่งมองร่างสูงที่นั่งเช็ดผมที่ชี้ไปมา มองน้ำที่หยดนองพื้นบริเวณที่เจ้านั่นนั่ง

"มาทำไม?"

"ไม่รู้สิ...ขออยู่เงียบๆหน่อยนะ"

เขายิ้ม...

อยู่ในที่ที่ไกลเหลือเกิน...

"ก็ไปบ้านแกสิ มาห้องฉันเพื่ออะไร?"

ผมไม่ได้อยากได้คำตอบพอๆกับที่เจ้านั่นไม่อยากตอบ ผมมองเจ้านั่นนั่งก้มหน้าเงียบๆ
ผมเห็นมือใหญ่นั่นสั่น...อาจจะเพราะความหนาว

"ไปเปลี่ยนเสื้อซะ เดี๋ยวก็หนาวตายเป็นศพเกะกะห้อง"

มันส่ายหน้า ยิ้มบางๆมาให้
ผมเบือนหน้าหนี

"ตัวนาย...อุ่นจัง..."

ความรู้สึกเปียกแฉะและไอเย็นปกคลุมตัวผม วงแขนนั้นรั้งผมเข้าไป ใบหน้าถูกเสื้อเปียกๆนาบจนรู้สึกหนาว

มือที่ประคองผมเอาไว้สั่น ตัวของมันก็สั่นสะท้าน
ผมวางใบหน้าลงกับไหล่กว้างที่สั่นน้อยๆไม่หยุดนั้น

เสียงฝนตกโหมกระหน่ำ ลมแรงเสียจนใบไม้กระทบเกิดเสียง หน้าต่างสะเทือน ทั้งที่เมฆไม่ครึ้ม ท้องฟ้าค่อนข้างเปิดแท้ๆ

ใบหน้าซบลงที่บ่าผมเช่นกัน
อาจจะเป็นเพราะฝนด้วยกระมัง ผมถึงได้คิดว่ามันเศร้าเหลือเกิน

"หนัก...เมื่อยแล้ว ตัวเปียกหมดแล้วเว้ย..."

"อ๊ะ...โทษที"

เจ้านั่นผละออกมา มือทั้งสองข้างกอดตัวเองไว้ ตัวสั่นและใบหน้าซีด แต่ยิ้มก็ยังฉายอยู่บนใบหน้านั้น

"แกจะทนอีกนานไหม?"

ผมไม่ได้บอกว่าถามถึงเรื่องหนาว เรื่องตัวเปียก หรือเรื่องอะไร
ผมเห็นตาคู่นั้นหม่นแสงลง...

"ไม่ใช่ฉันทนไม่ได้...แต่มันก็ทำอะไรไม่ได้แล้วต่างหาก...ฮะ ฮะ ฮะ ฉันน่าจะรู้อยู่แล้ว....."

ผมมองเจ้านั่นที่หัวเราะแกนๆ ดวงตาหลุบต่ำมองหยดน้ำเจิ่งนองที่ขาของมัน

"ก็แกมันโง่ กว่าจะคิดอะไรออกก็ไม่ทันกินแล้ว หัดคิดอย่างอื่นนอกจากเรื่องเบสบอลซะที!"

เสียงหัวเราะดังขึ้น ฟังหูแหบแห้งคล้ายจะหมดแรงลง

"ถ้ายังอยากจะอยู่ต่อไป ก็ให้จากไป...." เจ้านั่นพูด ผมมองรอยยิ้มแห้งแล้งนั้น "ฉันอาจจะไม่ใช่จริงๆ"

"เออ..." ผมรับคำเหมือนเสียงคำราม "ไอ้กรรมการรักษาระเบียบบ้าบอนั่นมันก็เป็นอย่างนั้นตลอด มีแกนั่นแหละที่โง่ รู้แล้วยังเดินเข้าไปอยู่ได้"

"ฉันรู้" มันหัวเราะอีกครั้งก่อนจะเงยหน้าโง่ๆนั่นขึ้นมามองผม "แล้วนายล่ะ?"

ผมมองมันนิ่งอย่างนั้น มือคว้าบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ ปล่อยให้ควันลอยขึ้นสู่เพดาน กลิ่นบุหรี่อบอวลห้อง

"ฉันไม่ได้โง่เหมือนนายนี่ ฉันมีความคิดพอเว้ย"

...แต่ห้ามใจตัวเองได้ไม่ดีพอ...

ผมควบคุมตัวเองไม่ได้ หัวใจผมปวดร้าวอย่างรู้สาเหตุ

....เพราะมัน...

ผมกุมหน้าอกตัวเอง อัดนิโคตินเข้าปอดเผื่อว่ามันจะทำให้ตัวผมสงบลงได้
ผมรู้ตัว...ผมใจอ่อนเสมอถ้าเป็นมัน
ที่ผมพูดจาร้ายกาจทุกครั้ง นั่นก็เพื่อเตือนสติตัวเองด้วย

"ขอโทษ..." มันว่าอย่างนั้นแล้วยิ้มมาให้ผม

ผมบดปลายบุหรี่กับที่เขี่ยจนดับ พยายามไม่สนใจมันอย่างยิ่งยวดแม้ว่าใจผมจะสั่นระรัวขนาดไหน
ผมนึกไม่อยากมองหน้ามันขึ้นมา
ลึกๆในใจผมบอกว่า อย่าได้สนใจอะไรก็แล้วแต่ที่มาจากคนคนนี้

ห้ามตัวเองยากเหลือเกิน...

ผมคิดว่าตัวเองชินแล้ว กับรอยยิ้มที่ไม่ได้มีไว้เพื่อผม
ความแข็งแกร่งที่มันพยายามจะข้ามผ่าน ไม่ใช่เพื่อรุ่นที่สิบ...

ผมรู้ดีกว่าการที่จะเคียงข้างใครสักคน ต้องพยายามขนาดไหน
มันก็น่าตลกนะที่ตอนนี้...ผมกลับต้องพยายามอย่างยิ่งยวดเพื่อที่จะถอยห่างออกมาจากจุดเดิมที่ผมไม่เคยก้าวเข้าไป

มือนั้นสัมผัสใบหน้าผม
ผมกำลังแข็งใจตัวเอง...อย่าหันไปตามแรง อย่าไปมองหน้ามัน

...อย่าใจอ่อน...

"อะไรของแกวะ?"

ผมถามเมื่อแลเห็นมันยิ้มเศร้าๆมาให้ มือข้างนั้นลูบข้างใบหน้า ปาดผมข้างหนึ่งไปหลังใบหู
ระยะห่างน้อยลงทุกที..

ผมเจ็บปวดในอก ทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้
ตอนนี้ก็เจ็บจนแทบบ้า
แต่ใจผมกับเต้นระรัวกับใบหน้าที่เข้ามาใกล้ทุกที

เจ้านั่นจะรู้ตัวไหม...ว่ามันจูบกับใคร....

เหมือนใจผมมันไม่หลาบจำ ถึงความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นมาตลอดระยะเวลานาน
ยังคงเต้นถี่เจียนคลั่ง ยิ่งเวลามองนัยน์ตาคู่นั้น...

ผมรู้ยิ่งกว่ารู้เสียอีกว่ามันไม่ได้มองมาที่ผม

มือเย็นๆของมันโอบเอวผมเข้าหา ริมฝีปากยังคงครอบครองไว้อย่างหิวกระหาย
จมูกซุกไซร้ลงต้นคอ มือเข้าใต้สาบเสื้อ

ผมเกลียดการกระทำแบบนี้
รังเกียจแทบอยากกลั้นใจตาย
รังเกียจตัวเองที่ยังปล่อยให้มันทำตามใจอยู่ได้

ลิ้นอุ่นจัดนั่นโลมเลียผม
เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ผมไม่ได้ยินนั่นเรียกสติผมอีกครั้ง

"ทำอะไรของแก"

 เจ้านั่นไม่ตอบ ไม่พูดอะไรทั้งนั้น มันกอดผมนิ่ง
ตัวมันสั่นเล็กน้อย

"โทษที"

นาน...กว่าเจ้านั่นจะเปิดปากออกมา
ผมถอนหายใจกับตัวเอง

"ฉันไม่ควรเลย...ฉันน่าจะมาหานายแต่แรก..."

"พูดบ้าอะไรของแกวะ?"

ผมพยายามดันตัวเองออกมา

เหมือนกับที่ผมถอยออกมาจากมัน..ครั้งแล้วครั้งเล่า......

มาหาผมแต่แรกเพื่ออะไร?
เพื่อปรึกษาเรื่องของมัน? เรื่องที่มันไม่เคยพูดกับใคร?

.....เรื่องที่ผมไม่เกี่ยวข้อง......

"นายก็น่าจะรู้...เอ่อ..."

ใบหน้าของมันขึ้นสีนิดหน่อย ท่าทางเขินๆที่ผมอยากจะเบือนหน้าหนี

"หึ....นายจะพูดถึงคนที่แกชอบ แต่เขาไม่ได้ชอบแกน่ะเหรอ?"

ผมพูดจาร้ายกาจออกไปหวังว่าจะแทงใจเต็มๆสักครั้ง

ทั้งใจของผมด้วย.....

ใบหน้าเจ้านั่นหงอยลงนิดหน่อย มันพยักหน้าให้ผม

"งั้นก็ช่วยอะไรไม่ได้ ออกไปซะ!"

 นั่นสินะ..ผมน่าจะไล่มันออกไปตั้งแต่แรกแล้ว....

ออกไปจากห้องนี้.....ออกไปจากใจของผม....

ผมผลักมันออกไป พยายามไม่มองใบหน้าที่บ่งบอกความเจ็บปวดนั้น

ผมสิ!! ผมต่างหากที่เจ็บปวดมากกว่ามัน!!

"ฉันแค่จะบอกว่าฉันชอบนาย..."

ผมมองรอยยิ้มแห้งๆ กับแววตาเศร้าๆที่มองมายังผม

"ฉันไปปรึกษาฮิบาริหลายครั้งแล้วล่ะ......ฉันรู้ว่านายไม่ได้ชอบฉัน...."

ผมได้ยินเสียงมันหัวเราะแกนๆมาจากที่ไกลๆ
ผมเป็นอะไรไปแล้วนะ? ผมถึงไม่เข้าใจที่มันพูดเลยแม้แต่นิดเดียว

"จนวันนี้โดนไล่ออกมา เพราะว่าพูดเรื่องซ้ำซากน่ารำคาญ....ฉันเลยคิดว่า..ควรจะบอกนายเสียที..." มันมองหน้าผมแล้วพูดต่อ "ฉันอยู่ข้างนายไม่ได้ เพราะว่านายไม่ชอบขี้หน้าฉัน...ฉันก็ควรตัดใจสินะ?? ฮิบาริถึงได้บอกว่า ถ้าอยากจะอยู่ข้างๆ ก็ให้จากไป ต่อให้เข้มแข็งขนาดไหน....ฉันก็ไม่ได้อยู่ในสายตาของนายอยู่แล้ว...."

"พ...พูดอะไรของแก..."

ผมถอยห่างจากมัน มองคนตัวสูงเบื้องหน้าเมือนไม่เคยรู้จักมาก่อน
ขายาวๆนั่นก้าวเข้ามาหาผม ริมฝีปากซีดเซียวเพราะว่าหนาวนั้นยิ้มให้ผม

"ฉันชอบนาย....โกคุเทระ....."

สมองของผมกลวงโบ๋ บรรจุแต่อากาศธาตุ ไร้การตอบสนอง 

"โกหก..."

มือใหญ่เย็บเฉียบทาบใบหน้าของผม สายตาคู่นั้นบอกกับผมซ้ำแล้วซ้ำเบ่าว่าสิ่งที่มันพูดมาคือเรื่องจริง

ที่ผ่านมา...ผมเข้าใจผิดไปเอง???

"...อย่างน้อย...ก็อยากให้รู้ไว้.." มันยิ้ม "..ฉันว่า.....ฉันไปก่อนดีกว่า...แล้วพรุ่งนี้....เจอกันนะ..."

ผมพูดอะไรไม่ออก ได้แต่มองเจ้านั่นเดินไปที่ประตู แล้วหันมาบอกกับผมว่า

"นายจะลืมมันซะก็ได้...ถ้านายสบายใจล่ะก็..."

รอยยิ้มนั้นยังเจือแววเศร้าศร้อย...

....รอยยิ้มที่ทำให้ผมเจ็บปวดได้ทุกครั้ง......

"ฉันจะไม่ลืม"

ร่างนั้นชะงักไปแล้วหันหลับมามองที่ผม ทำหน้าเหมือนไม่เข้าใจที่ผมพูด

"ฉันจะไม่ลืมเด็ดขาด.....ฉันไม่ใช่แกนี่ไอ้โง่!"

ผมเห็นมันหัวเราะ...

เสียงหัวเราะใสกังวานแบบที่ผมชอบฟัง...
เสียงหัวเราะที่ไม่ได้ยินมานานแสนนาน...

"แล้วเจอกันนะ โกคุเทระ"

ก้าวถอยออกมาเท่าไหร่
ยิ่งทำให้นายเจ็บปวดใช่รึเปล่า?

งั้นฉันจะไม่ถอยออกมา...
จะหยุดอยู่กับที่...

รอนายเดินเข้ามา...

แล้วเดินไปด้วยกันดีไหม?

+ END +

Talk :
แต่งตอนเมาอย่างแน่นอนที่สุด
เพราะงั้นขอจั่วท้ายไว้แล้วกัน ว่า JUNK!!!! (ยิ้ม

อยากสัญญากับตัวเองว่าจะไม่แต่งฟิคตอนจิตตกอีก.....แต่ก็คงทำไม่ได้....

ฉันอยู่ได้โดยอาศัยคนอื่นเป็นที่พิง..............รู้สึกแย่สามเท่า
มันทำให้รู้ว่า...ต่อไป....อาจจะอยู่คนเดียวไม่ได้....

ยังสับสนตัวเองอยู่ด้วยเรื่องอะไรไม่รู้

เป็นทอล์คที่ไม่เกี่ยวอะไรกับฟิคเลย.........แม่มเอ๊ยยยยยยย