# C O L O R E D #

ถึงพี่กี ฮานะ พี่ทิม... (และเหมือนๆจะพี่มินท์ด้วย)
หนูตามอ่านฟิคไม่ทันค่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา TT{}TT
ขอต๊ะไว้ก่อนนะคะ จะอ่านและตามเมนท์แน่ๆค่ะ ฮือออออออ

อยากแยกร่างงงงงง ปั่นฟิคร่างนึง ศึกษาปวศ.ร่างนึง อ่านรีบอร์นร่างนึง ทำงานร่างนึง จริงเชียว

/แปะฟิคแล้วไปปั่นงานต่อ

[Hetalia Fanfic]: Bitter Sweet
Main: Spain*Italy_Romano
Rate: NC-15 PG-15
Warning: แฟนฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้น ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับ ประเทศ บุคคล หรือองค์กรใดที่มีอยู่จริงบนโลก

เฮตาเลียเป็นการ์ตูนที่มีเนื้อหาเสียดสี
โดยตัวละครในเรื่องได้ดัดแปลงมาจากประเทศบนโลก
กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน

____________________________________________

เขามักจะแพ้รอยยิ้มแบบนี้...ต่อให้หงุดหงิดมากแค่ไหนก็โกรธจริงไม่ได้เสียที...
ทั้งที่เคยนึกขัดตา แต่พอไม่เห็นนานเข้ากลับคิดถึง
ดูเหมือนว่าแค่หลับตาลงแล้วนึกภาพก็ดูไม่เพียงพอ...

นอนรับลมเอื่อยๆอยู่ในทุ่งกว้าง สูดกลิ่นยอดหญ้าสดเขียวที่โยกไหว เกสรดอกหญ้าปลิวลอยสู่ท้องฟ้าไร้เมฆ ศีรษะนอนหนุนฝ่ามือทั้งสองของตัวเอง เปลือกตาปิดลงผ่อนคลายจากทุกสิ่ง ผมสีน้ำตาลพริ้วไม่เป็นทรงและไม่คิดจะใส่ใจ สูดอากาศสบายๆเข้าปอดอย่างไม่รู้เบื่อ จนเงาดำพาดผ่าน ลมเย็นถูกบัง เปลือกตาจึงเปิดขึ้นมองคนที่ก้มมองมาด้วยรอยยิ้ม

"ลองชิมไอ้นี่ดูไหม?"

รูปทรงบูดเบี้ยวสีน้ำตาลเข้มจนเกือบดำยื่นแตะริมฝีปาก กลิ่นหอมประหลาดโชยเข้าจมูกจนต้องเบือนหน้าหนีเล็กน้อย ยันตัวขึ้นมาอย่างสนใจ

"ถึงแม้รูปร่างจะไม่น่าดู แต่ว่ามันรสชาติใช้ได้นะ"

น้ำเสียงร่าเริงทำให้ต้องย่นคิ้ว ทุกครั้งที่เห็นจะต้องเกิดอาการหมั่นไส้แบบนี้ทุกทีไปสิน่า...

"ไม่เอาอ่ะ สีมันไม่น่าไว้ใจเลย กินไปแล้วตายรึเปล่าก็ไม่รู้" มือเสปัดข้อมืออีกฝ่ายให้พ้นทาง กำลังจะเอนตัวนอนต่อก็ไม่ได้ เพราะอีกคนหย่อนนั่งข้างตัวเสียแล้ว

แผ่นหลังใหญ่นั่นพิงเขา แม้จะไม่ทิ้งแรงไปทั้งหมด แต่ก็ยังหนักพอดูอยู่ดี ปากปิดนิ่งไม่บ่น ยอมนั่งทนไปแบบนั้นทั้งที่อยากจะล้มตัวนอนเต็มที

"อร่อยนะ" เสียงกรุบเคี้ยวดังมาจากคนข้างๆ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเหลือบมองแก้มตุ่ยที่ขยับเคี้ยวพูดจาอู้อี้ให้เขาลิ้มลอง

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่อยู่ข้างๆแบบนี้ ถึงแม้จะวุ่นวายไปบ้าง เสียใจไปบ้าง ไม่สบายไปบ้าง แต่หัวใจกลับไม่หนักหน่วงและเจ็บร้าวอย่างที่ควร ไม่ได้รู้สึกปลอดภัย แต่รู้สึกสบายใจเหมือนว่าโลกใบนี้ไม่มีอะไรที่น่ากังวล อาจจะเป็นเพราะรอยยิ้มของเจ้าคนข้างๆนี่ก็ได้ที่ดูเปิดโลกแจ่มใสจนเขานึกหมั่นไส้ไม่หายทุกครั้งที่ได้เห็น...แต่ก็คิดถึง เวลาที่ไม่ได้มอง...

ดวงตาสีเขียวเข้มเหลือบสบกับเขาโดยไม่ตั้งใจ ร่างบางผงะออกกับรอยยิ้มที่ส่งให้มา มือยังคงยื่นก้อนสีน้ำตาลมาให้ เขาส่ายหัวตอบไปอีกครั้ง สีหน้าที่ได้เห็นคือท่าทีผิดหวังนิดๆในรอยยิ้มเก้อๆ พอเป็นเข้าแบบนี้ก็ถอนหายใจยาวหยิบก้อนที่ดูไม่น่าไว้ใจนั่น กลั้นใจโยนใส่ปากทั้งก้อน
ไม่ได้ใจอ่อนอะไรหรอกนะ แค่เห็นท่าทีน่าอร่อยแบบนั้นเลยอยากลองบ้างเท่านั้นเอง!

"อ๊ะ!!! นั่นมันก้อนสุดท้ายแล้วน๊าาาาาา" เสียงโหยหวนพร้อมแถงโถมเข้าใส่ คนแก้มตุ่ยมองคนโวยวายอย่างไม่เข้าใจเท่าไหร่ ก็บอกให้ชิมก็ชิมแล้ว ยังมาโวยอะไรอีกล่ะ!

รสชาติขมค่อยละลายในปาก โรมาโนเบ้หน้าด้วยความที่ไม่ค่อยถูกกับรสแบบนี้ จะคายออกก็กระไรอยู่ ถ้าจะคิดแบบขำๆคือคายใส่มือแล้วให้คนร้องเสียดายชิ้นสุดท้ายนี่กินต่อไปซะ แต่ก็น่าเกลียดและน่าแขยงเกินจะทำ

ใบหน้าถูกประคอง นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเบิกกว้างก่อนจะปิดตาแน่น ภาพล่าสุดที่เห็นคือริมฝีปากที่ใกล้เข้ามา รวดเร็วจนหลบไม่ทัน นิ้วสากกดริมฝีปากล่างให้อ้าเผยอใบหน้าเอียงถนัดมุม ปลายลิ้นชื้นลิ้มริมฝีปากระเรื่อก่อนจะสอดเข้าควานหารสชาติที่หอมหวานกว่า
กลิ่นขมเจือหวานซ่านทั้งเรียวลิ้น ก้อนเหลวเริ่มละลายกับลิ้นที่เกี่ยวกระหวัด ในหัวหมุนวิงเวียนไปกับรสชาติเฝื่อนลิ้นและดุนดัน มือขยำผ้าเนื้อดีสีขาวจนยู่ หอบหายใจระรัวทันทีที่สัมผัสจางหาย

"หืมมม เวลากินแบบนี้แล้วก็หวานดีนะ" หนุ่มสเปนยิ้ม ลิ้นเลียริมฝีปากที่เลอะคราบของตัวเอง นิ้วปาดมุมปากสีแดงเรื่อของคนที่นั่งตัวแข็งอยู่ก่อนจะเลียปลายนิ้วเลอะ ดวงตาสีเขียวเข้มยิ้มส่งประกายประหลาด

เมื่อเห็นว่าอีกคนยังคงนั่งแข็งอยู่อีกนาน ปลายนิ้วชี้แตะเบาๆที่ริมฝีปากนั้นและดูท่าว่าจะเตือนสติได้ดีโข คนตัวบางสะดุ้งก่อนจะหน้าแดงไปถึงใบหู มือตะปบเข้าที่ปากตัวเองมองเขาค้างนิ่งอยู่แบบนั้น

"มันเป็นเมล็ดของต้นคาเคาล่ะ พอลองเอามาบดเป็นเนื้อเหนียวๆ พอทิ้งไว้ก็จะเป็นก้อน ขมไปหน่อยเนอะ"

โรมาโนแทบจะลืมภาษาที่ตัวเองพูด ไอ้รสชาติอะไรนั่นยิ่งไม่ต้องไปพูดถึง มันเป็นยังไงขมแค่ไหนก็ลืมไปหมดแล้ว จำได้แต่ลิ้นอุ่นๆที่เข้ามากวาดของในปากรวมทั้งสติเขาไปหมดนั่นแหละ แถมตอนนี้ก็ยังละลายตาไปจากคนตรงหน้าได้เลย ประกายประหลาดที่ส่งมาให้ทำเอารู้สึกวาบในใจจนแทบขยับตัวไม่ได้ หัวใจกระหน่ำเสียงดังได้ยินชัดแจ๋ว รอยยิ้มนั่นทำเอาเขาไหวเอนไปหมด

"ไปแอซเทคแล้วก็ไปหาอเมริกาตั้งนาน กลัวนายจะเหงาแล้วจะมางอนฉันที่ไม่พาไปด้วย ก็เลยเอาของมาฝาก ไม่ต้องห่วงนะ ฉันให้นายกินคนที่สองรองจากฉันเลยนะ ฉันยังไม่ได้แบ่งให้อเมริกาเลยสักนิด" สเปนว่าพร้อมกลั้วหัวเราะ "อยากกินอีกรึเปล่า?"

คนฟังถอยกรูดไปสองช่วงหนอนกระดื๊บ ส่ายหน้าเป็นพัลวันทำเอาสเปนหัวเราะออกมาเสียงดัง

"ไม่ได้จะเจตนาอะไรนะ ก็ฉันให้คนทำเผื่อไว้ ที่เอาออกมานี่ลอตแรกเลยเชียว มันเลยมีนิดเดียวน่ะสิ" สเปนลุกขึ้นยืน ผมสีน้ำตาลเข้มสั้นชี้ไปมากับลมเย็นๆ มือยื่นให้โรมาโนจับขึ้นยืนอีกคน "เราไปดูที่เขาบดกันดีกว่าไหม? มันหอมมากๆเลยนะ"

โรมาโนเดินตามไปทั้งๆที่ในหัวไม่มีอะไรอยู่เลยนอกจากสัมผัสที่ริมฝีปาก
ยิ่งสเปนขยับพูดเท่าไหร่ ตาเขาก็เอาแต่มองอยู่เรื่อย กว่าจะละสายตามาทำตัวปกติได้ ต้องข่มใจหลายต่อหลายครั้ง


**


สเปนไปพูดขอเมล็ดคาเคาบดข้นหนืด คิดว่าจะมาลองเติมนู่นเติมนี่เองให้มันมีหลากหลายรสชาติขึ้น ชามใส่เมล็ดบดหนืดอยู่ในอ้อมกอดโรมาโนขณะที่สเปนพาเขาไปที่นู่นทีที่นี่ทีเพื่อเอาส่วนผสมและอุปกรณ์ที่คิดว่าน่าจะใช้ได้มาเต็มไม้เต็มมือ
ทั้งคู่วางของลงบนโต๊ะที่ห้องนั่งเล่น เป็นครั้งแรกที่โรมาโนเริ่มสนใจของในอ้อมกอดอย่างจริงจัง ตอนนี้ก้อนหนืดสีน้ำตาลดำละลายมากกว่าเดิมเป็นเหลวข้น กลิ่นก็ดูจะโชยได้ง่ายขึ้น เขานั่งลงข้างๆสเปนที่ง่วนอยู่กับการพับแขนเสื้อ

"ไอ้เมล็ดคาเคาบดหนืดนี่เรียกยากจังแฮะ..."

"พวกมายาเรียกว่า 'ช็อคโกลัจ' น่ะ เห็นว่าทำเป็นน้ำได้ด้วย" คนพูดมองสีหน้าสนอกสนใจของคนฟัง ตาแววๆใฝ่รู้นั่นช่างดูน่ารักในสายตาเขา "แต่ก็ไม่รู้นะว่าถ้าแค่ใส่น้ำลงไปมันจะอร่อยตรงไหน"

นิ้วเรียวป้ายของในชามมาดมๆก่อนจะแตะลิ้นลิ้มรสชาติอย่างตั้งใจ "ขม...ขมจริงๆด้วย..."

"นั่นสิ...ฉันก็ไม่ชอบเหมือนกัน มันขมชะมัดเลย"

"เอ๋? ก็ไหนนายบอก..."

แล้วไอ้ที่บอกว่าอร่อยๆนั่นล่ะ? คือจะให้เขาขมเป็นเพื่อนใช่ไหม???

"ใจร้าย! ขมคนเดียวไม่ได้หรือไง แล้วมาโฆษณาทำไมว่ามันอร่อยน่ะ!"

"อร่อยจริงๆนะ ฉันรู้สึกชอบมันขึ้นมามากเลย..." นิ้วปาดของข้นหนืดในชามขึ้นมา ป้ายริมฝีปากอีกฝ่ายแล้วหัวเราะ "...เวลามันอยู่ตรงนี้"

"อ....อะไรของนา--!!! อื้ออออ"

ริมฝีปากดูดดื่มเลียรสขมจนหมดจึงละออกมา พูดยืนยันอีกที "บอกแล้วไง ว่าเวลากินแบบนี้มันก็หวานดี..."

"ส...สกปรก!! เลอะเทอะ!!" โรมาโนโวยวาย เอาหลังมือถูปากตัวเองจนจะช้ำ มือหนาถึงได้รั้งห้ามเอาไว้ มืออีกข้างที่เปื้อนนั่นก็ยังคงเหมือนจะไม่พอใจ

"สกปรกตรงไหน? ถ้าจะสกปรกต้องแบบนี้ต่างหาก" นิ้วป้ายเข้าที่คอขาวๆนั่น ตามด้วยที่แก้ม จมูก เรียกได้ง่ายๆว่าแทบจะทั่วใบหน้า โรมาโนจะโยกหลบแต่ก็โดนรู้ทันทุกที

"หยุดนะ!! เปื้อนหมดแล้วเจ้าบ้า!!" มือยันหน้าสเปนผลักไปอีกทาง เสียงเข้มๆที่หัวเราะเขาอยู่เงียบลงเมื่อพบว่าไอ้มือที่อีกฝ่ายใช้ยันมา มันก็เลอะเหมือนกัน

"เฮ้! นายก็สกปรกเหมือนกันแหละน่า"

โรมาโนมองรอยเปื้อนบนหน้าเป็นรูปรอยนิ้วของเขาสามนิ้วพาดแก้มและจมูกโด่งๆนั่นก็หัวเราะลั่น "เป็นไงล่ะ! แบบนี้ก็เลียหน้าตัวเองไปแล้วกันนะ"

"ถ้าอย่างนั้น..."

เอวบางถูกโอบรั้งเข้าหา โรมาโนเสียหลักลงบนหน้าท้องอีกฝ่าย มองใบหน้าที่มีแต่รอยยิ้มขำและรอยเปื้อน

"เรามาผลัดกันเลียดีไหม?" สเปนพูดทั้งที่ยังหัวเราะอยู่ ทำให้โรมาโนดิ้นขลุกขลักยกใหญ่ ปฏิเสธเสียงดังลั่นก่อนจะเงียบลงด้วยวิธีการของสเปน

"ใครจะไปทำแบบนั้นกัน!!! อุ๊บบบ!!!"



รสชาติหวานปนขมที่ปลายลิ้น
ติดเจืออยู่ทุกลมหายใจ



+END+


Talk:

พอดีอยากแต่งอะไรหวานๆ ก็เลยคิดว่าจะใช้ธีมชอคโกแลต กับคู่เมริกิริ
เนื่องจากแต่งไปแต่งมา หนุ่มสเปนแซงโค้ง เฟล่อนเลยถีบเมริกิริออกไปเป็นตอนแยก ให้เรื่องนี้หนุ่มสเปนครองไปเลย (ฮา)
เพราะงั้นเมริกิริก็รอไปก่อนนะ (ยิ้ม)
อยากแต่งคู่หนุ่มใหญ่อย่างตุรกีจังเลย แต่ขี้เกียจคุ้ยปวศ.ชะมัด T^T (ทีเรื่องแบบนี้ล่ะขยันจ๊างงงงงง)

สำหรับสเปนนี่หลุดคาแรคหนุ่มอารมณ์ดีไปหลายชอต เนื่องจากนิ้วและสมองเฟล่อนแม่งจะพาหื่นอยู่เรื่อย PG เป็น NC ไปซะจนต้องลบไปหลายรอบ (ฮา)
ก็อยากให้คู่นี้น่ารักใสๆ เฟล่อนก็พยายามเต็มที่แล้วล่ะ พอดีว่าได้แค่นี้ = =;;;
ถือโอกาสทำตัวเลวตัดจบมันซะห้วนๆซะเลย (ฮา)

ธีมชอคโกแลตไม่มีแกนเรื่องค่ะ (เลวๆเลย)
แต่อ้างอิงมาจาก >>ที่นี่ << เป็นประวัติชอคโกแลตที่เราจะมามาเล่นในธีมทุกเรื่อง (หมายความว่าเรื่องต่อไปจะเป็นเมริกิริไงคะ หุหุ)

ไม่อู้งานแล้ว

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและคอมเมนท์นะคะ
เฟล่อนจะพยายามมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม