# C O L O R E D #

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกก
อีเฟล่อนจะอัพฟิครายวันรึง๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
โอ๊ยยยยยยยยยย เหนื่อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

เนื่องจากคราวก่อนไม่ได้อิงปวศ.อะไรเลย เวลาเลยเคลื่อนไปนิดหน่อย
กลายเป็นว่าช่วงที่สเปนเอาช็อกโกแลตมา อเมริกายังตัวเท่าเมี่ยงอยู่เลย = =;;
กลายเป็นว่าตอนนี้ต้องเป็นช่วงหลังของหลังการปฏิวัติอีกที ซึ่งเฟล่อนเริ่มระบุค.ศ.ไม่ได้ละ จะเอาช่วง17มันก็ยังงอนๆกันอยู่เลย เฟล่อนเลยมั่วๆต๊ะไปช่วง 19 ต้นๆก็แล้วกัน (เชิญสวีตกันให้ตายไปเล้ยยยยย)

ตอบเมนท์ก่อนนนน

By カフカ << ไม่ตัดก็ไม่ได้แล้ว ก็บอกแล้วไงว่า PG น่ะ PG TT{}TT

By KeeChan  << ช่วงวาเลนไทน์ก็อีกรอบดิพี่กี อันนี้ช็อกโกแลตเฉยๆ แล้วอย่างที่บอก ล่อนเรียกตามรัฐเลยเป็นโรมาโน่ เพราะกลัวเรียกอิตาลีจะสับสนเอาอ่ะ = =;;

By Mercutery << ไม่ตัดจบก็หลุด PG แล้วพี่ มันไม่ใสเพราะล่อนบ้าเองล่ะ มันห้ามไม่ด๊ายยยยยยย

By Rayrorst Har. Sigfried << ค่ะ...คาแรคสเปนหลุดโผขี้เนียนอารมณ์ขันซะงั้น T[]T แต่ว่า...เบย์เอย์มาแล้นนนนนน

By Rosaria [Vocaloid Mania] << ไม่รู้จะเรียกหลอกดีรึเปล่านะคะ หลุดคาแรคไปจริงๆ มีรอบแก้ตัวแน่นอนค่ะ เฟล่อนสัญญา!!!!

By minatan << จะวาดรูปอื่นก็วาดมาเลยดีกว่าค่ะ (ฮา ยุยงๆ)

By chibi << พลิกโผตรงไหนพี่? เด๋วถ้าสงสัยเรามาคุยกันดีมั้ยคะ? *เตรียมข้อมูลล้างสมองพี่มิ้นท์ กรี๊ดดดดดด*

By †★☆＊HANA～hanachiko＊☆★† << เดนมาร์กนอร์เวย์ นี่แกกะให้ช้านเป็นครูสอนสังคมแทนโปรแกรมเมอร์เรอะ!! จะทั่วโลกอยู่แล้วเว้ยเฮ้ยยยยยยยยยย แล้วสเปนคุงจะโดนได้ไงวะ ไม่ได้เว้ยยยยยยย โรมาโน่เค้าโมเอ้กระจายซึนกระเจิงแบบนี้จะเอาที่ไหนไปรุกทันพ่อหนุ่มอารมณ์ดียิ้มน่ารักได้เล่าาาาาา (ชักเพ้อ...)

แปะฟิค~~~


[Hetalia Fanfic]: Sweet Trap
Main: เมริกิริ
Rate: PG-15 NC-17
Warning: แฟนฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้น ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับ ประเทศ บุคคล หรือองค์กรใดที่มีอยู่จริงบนโลก

เฮตาเลียเป็นการ์ตูนที่มีเนื้อหาเสียดสี
โดยตัวละครในเรื่องได้ดัดแปลงมาจากประเทศบนโลก
กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน

____________________________________________


รสชาติทั้งหวานทั้งขมกำจายในปาก หอมหวานจนลุ่มหลงไปกับกลิ่นเฉพาะตัว ก้อนของหวานละลายด้วยน้ำในปากและลิ้น อุณหภูมิร่างกายสูงขึ้นทุกที สมองมึนงงนึกถึงภาพแห่งความทรงจำ
เวลาที่ได้กินช่างเป็นช่วงเวลาที่มีความสุข เขายังนึกได้ถึงตอนที่เขาได้ลิ้มรสครั้งแรก ไปจนถึงเครื่องดื่มอุ่นหวานสีน้ำตาลเข้มที่ชอบทำให้คนตัวเล็กๆกิน มือที่บิก้อนช็อกโกแลตเป็นก้อนเล็กๆใส่ปากอวบ มือจิ๋วที่เกาะนิ้วเขา เสียงหัวเราะเล็กๆที่ส่งให้ด้วยความชอบใจ เขาจำมันได้ทุกอย่าง
ลิ้นเลียปลายนิ้วเปื้อนสีน้ำตาลเหลวเป็นทาง เปลือกตาหรี่ปรือซ่อนลูกนัยน์ตาสีสวย มองช็อกโกแลตมากมายหลายรสชาติที่วางอยู่บนโต๊ะ รอให้เขากินทีละชิ้นอย่างละเมียดเพื่อเลือกรสชาติที่ถูกใจ

เมื่อตอนสายๆเขาเดินเข้าร้านกาแฟเก่าแก่ การประดับตกแต่งร้านไม่ได้เปลี่ยนไปเลยตั้งแต่สมัยเป็นร้านเครื่องดื่มช็อกโกแลต ยิ่งมองยิ่งคิดถึง เสียงที่รบเร้าให้เขามาเข้ามาอยู่เรื่อยๆ ส่วนสูงระดับเอวของเขาแสนเอาแต่ใจ และเขาก็แพ้ทุกครั้งเมื่อสบดวงตาสีฟ้าใสนั่น

แพ้แม้กระทั่งสายตาปวดร้าวไม่แพ้กัน ปากประบอกปืนที่จ่อมาทางเขา
ต่อให้เสียใจแค่ไหน โกรธแค่ไหนก็หายวับจางไปแทบไม่เหลือ

แต่ก่อนยังสูงเท่าเข่าอยู่เลย ตอนนี้กลับสูงกว่าเป็นคืบๆ ท่าโบกไม้โบกมืออย่างร่าเริงทำให้ย่นคิ้วนิดหน่อย ข่มรอยยิ้มเอาไว้แล้วเดินเข้าไปหา เห็นถุงกระดาษสีน้ำตาลใบโตวางอยู่บนโต๊ะ ถ้วยช็อกโกแลตร้อนวางอยู่ข้างกันไม่ไกลนัก เดาได้ว่าคงมาก่อนเขาได้สักพักทั้งที่เขาตรงเวลา

"นึกยังไงถึงได้มา?"

"ไม่นึกยังไงหรอก คิดถึงนายต่างหาก" สีหน้ายิ้มแย้มนั่นเชื้อเชิญให้นั่งลงฝั่งตรงข้าม พูดจาเปิดเผยอย่างเคย...

"ทำไมอยู่ๆคิดถึง?"

"ไม่ใช่อยู่ๆคิดถึงนะ คิดตลอดเวลาน่ะแหละ แต่ว่าเมื่อวานได้ไอ้เจ้าพวกนี้มา เลยคิดถึงและอยากเจอนายมากๆ" คนพูดจิ้มถุงสีน้ำตาลใบใหญ่นั้น ยิ้มจนตาหยี ท่าทางจะอารมณ์ดี "แต่ไม่เปิดที่นี่หรอก รอไปบ้านนายดีกว่า"

"ทำไมต้องบ้านฉัน? แล้วทำไมต้องให้นายไปด้วยล่ะ?" อังกฤษส่งประโยคคำถามไปอีก มือยกเครื่องดื่มร้อนขึ้นจิบ ดวงตาหลุบลงไม่ให้อีกฝ่ายเห็นแววขำขัน

"เอ๋????? นายจะไม่ให้ฉันไปเหรอ? ใจร้ายไปหน่อยไหม? ฉันแบกของฝากนี่มาให้นายเลยน๊าาาาาา"

ไม่ทันไรก็หูลู่หางตกเสียแล้ว ที่จริงเจ้าคนตรงหน้านี่น่าจะรู้นะว่าเขายอมลงให้ขนาดไหน แค่พูดมาคำเดียว เขาก็จะแข็งส่งไปให้หลายๆครั้งแล้วก็ยอมตามในที่สุดอยู่แล้ว

"มัวแต่พูดอยู่นั่นแหละ รีบกินซะให้หมดแล้วกลับกันได้แล้ว"


**


"ว๊าววว เข้ามาทีไรก็นึกถึงเมื่อก่อนทุกทีเลยเนอะ!"

ห้องอ่านหนังสือที่เขามักจะมาบ่อยๆ รั้งคนตัวโตกว่าให้อ่านอะไรต่อมิอะไรให้เขาฟัง เขาหนุนตักนิ่มทิ้งตัวยาวบนโซฟาหน้าเตาผิงอุ่น เหลือบมองริมฝีปากบางขยับอ่านให้เขาฟัง บางทีก็คุยเล่นเรื่องไร้สาระ ไม่เคยรู้สึกเบื่อหน่ายเลยสักครั้ง สีหน้าหลายหลากของอังกฤษที่เขาชอบ แววตาที่มองมาที่เขา ยิ่งได้สัมผัสมากเท่าไหร่ยิ่งตัดสินใจได้มั่นคงมากขึ้นเท่านั้น

"อือ...ช่วยไม่ได้นี่..."

อเมริกาเห็นสีหน้าเจ็บปวดนั้น เขาไม่น่าพูดเรื่องนี้ขึ้นมาเลย ภาพอีกภาพซ้อนทับแทนที่บรรยากาศแสนสุข เป็นภาพตัวเขาที่ขุดเล่ห์กลทั้งชีวิตมาใช้ไล่บี้คนที่เคยเลี้ยงดูเขา ร่องรอยของความโกรธแค้นและเจ็บปวด ริมฝีปากแตกด้วยแรงต่อยจากร่างบาง แม้ตอนนี้ยังคิดเสมอว่าเขาทำสิ่งที่ไม่อาจยกโทษให้ได้ แต่เขาไม่เสียใจจนกระทั่งตอนนี้ เขาพยายามมาอยู่ข้างๆได้อย่างปัจจุบันยิ่งไม่เสียใจเลยที่ได้ทำ ถ้าจะมีอะไรที่ทำให้เขารู้สึกเสียใจ นั่นคงเป็นการทำให้คนที่รักที่สุดเสียใจกระมัง...

"มานั่งตรงนี้กันเหอะ! ฉันจะแกะห่อแล้วนะ~" พอคนร่าเริงจูงมือพาไปนั่ง บรรยากาศก็เหมือนดีขึ้น "แล้วนายจะตกใจ~!"

อังกฤษนั่งลงข้างคนตัวใหญ่อย่างว่าง่าย ยอมรับว่าเริ่มสนใจของในห่อที่ดูเหมือนว่าคนเอามาจะถือประคองด้วยความทะนุถนอม มือใหญ่นั่นค่อยๆฉีกถุงกระดาษออกถึงได้เห็นว่ามันคือกล่องใสขนาดฟุตคูณฟุต ภายในเต็มไปด้วยกระดาษหลากสีแบบไม่ต้องเดาก็รู้ว่าที่กระดาษหุ้มอยู่คงไม่พ้นช็อกโกแลต

"เฮ้...อะไรกันสีหน้าแบบนั้น"

"ก็มันไม่น่าแปลกใจเลยนี่หว่า นายลืมไปแล้วเรอะว่าช็อกโกแลตทั้งหมดที่นายมี ฉันเป็นคนให้นายเองทั้งนั้น แล้วพอนายเอามันมาในสภาพห่อแล้ว มันน่าแปลกใจเหรอ??"

"เฮ้! หยุดทำสีหน้าเหม็นเบื่อนี่เลยนะ ฉันยังไม่ได้นำเสนอเลยนะว่าในกล่องนี้มีรสชาติไม่ซ้ำกันเลยล่ะ! ไม่ใช่แค่ใส่นม ใส่ชินเนมอนอย่างที่นายกินมานะ!" พอพูดไปแบบนี้แล้วเห็นประกายตาอยากลิ้มลอง อเมริกาจึงยิ้มเอาใจ หยิบหนึ่งในนั้นมาแกะยื่นไปที่ริมฝีปากสีสวย "ลองสิ"

อังกฤษรับของที่ป้อนอย่างลืมตัว คิดถึงรสชาติในปากแล้ววิเคราะห์ "มันข้นจัง..."

"นั่นเรียกว่ากานาช ฉันว่าจะเอาไปทำเค้กน่ะ นี่ลองแบบเป็นก้อนดู คงจะขมมันมากเลยสิ? อ่ะ งั้นลองกินอันนี้" อธิบายไปมือก็ไม่หยุดแกะห่อส่งใส่ปาก เนื่องจากแต่ละชิ้นมีขนาดเล็ก เหมาะแก่การชิม

"อ๊ะ...เผ็ด!"

"อ้อ...นั่นกูแวร์ตูร์ล่ะสิ? เอ้า! ลองอันนี้ดู นายจะได้หายเผ็ดไง" ช็อกโกแลตก้อนเล็กสีขาวส่งเข้าปากเล็กที่มีสีหน้างงๆ "อันนี้เรียกไวท์ช็อกโกแลต หวานไปสำหรับฉันเลยล่ะ อร่อยไหม?"

คนกินพยักหน้าแรงๆให้ อ้าปากรับชิ้นต่อไปเคี้ยวกรุบๆถึงได้รู้ว่าผสมเนื้อผลไม้ลงไป รสส้มออกเปรี้ยวตัดกับความหวานทำให้กินได้หลายชิ้นโดยไม่เลี่ยนไปเสียก่อน กลิ่นหอมทั้งผลไม้ทั้งช็อกโกแลตที่เข้ากันได้ดี

"ไม่ได้คิดเองหมดหรอกนะ บางอันสเปนก็เอามาให้ ฟรานซ์ก็เอามาให้บ้าง ฉันมันพวกเอามาแปลงทำแมสโปรดักส์ขายไม่ใช่ทำมือออกร้านแบบพวกนาย เลยว่าจะทำหลากหลายหน่อยน่ะ อันนี้ลองใส่ของเหลวลงไปด้านในด้วยนะ" ห่อกระดาษสีทองถูกวางทิ้งไปไว้รวมกับกองก่อนหน้านี้ มองสีหน้าถูกใจของคนกินแล้วยิ้มตาม "เป็นไวน์น่ะ โอเคใช่มั้ย?"

ไม่รู้ว่ากินไปเยอะเท่าไหร่ เวลาผ่านไปนานแค่ไหน รู้แต่ว่าของในกล่องพร่องลงไปทุกที และอาจจะเป็นเพราะนั่งกันอยู่หน้าเตาผิงอุ่นแทนที่จะเปิดหน้าต่างรับลมหนาว ช็อกโกแลตบางส่วนจึงเหลวไปเสียหมด เดือดร้อนทั้งเขาทั้งอเมริกาด้วยความเสียดายของ เร่งสปีดแกะกินไปไม่รู้กี่ชิ้นต่อกี่ชิ้น พอรู้สึกตัวอีกทีก็มีแต่เปลือกกระดาษห่อสีทองและสีเงินกองเต็มตรงหน้าเขากับช็อกโกแลตที่เริ่มละลายเลอะมือทั้งของเขาและของอเมริกา ภายในกล่องยังเหลือกว่าครึ่งที่เริ่มละลายเยิ้ม

"อ้าปากสิ"

ช็อกโกแลตก้อนที่เท่าไหร่ไม่รู้เข้าปากเขามาอีกชิ้น สมองมึนงงไปหมด รู้รสของเหลวขมเฝื่อนและกลิ่นแอลกอฮอล์ ยิ่งกินไปมากเท่าไหร่ยิ่งกระหายน้ำ มองถ้วยชาของตัวเองก็มีแต่ถ้วยเปล่า ของอีกคนก็มีสภาพไม่ต่างกัน ลิ้นรับรสอยู่เรื่อยๆ เลียช็อกโกแลตจากปลายนิ้วพลางมองหาเหยือกน้ำที่น่าจะอยู่แถวนั้น

"เฮ้...นิ้วฉันกินไม่ได้นะ" พูดกลั้วหัวเราะ มองตาปรือๆเหมือนหาอะไรสักอย่าง "หิวน้ำเหรอ?"

อังกฤษพยักหน้า นึกทวนความด้วยความมึนงง เพราะเขาจำได้ว่าเขาเป็นคนยกเหยือกน้ำมาวางไว้บนโต๊ะเลยไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้มันหายไปไหนเสียแล้ว?
นิ้วถูกถอนออกจากปาก ใบหน้ามึนงงมองตามนิ้วนั้นไป เห็นเจ้าของตัวดวงสีฟ้าสวยเลียซ้ำก่อนจะก้มลงจูบเขา ในปากของอเมริกายังมีกลิ่นไวท์ช็อกโกแลตอยู่เลย ตอนนี้ได้กลิ่นอะไรก็ดูจะหอมหวานไปเสียหมด ลิ้นอุ่นที่แทรกเข้ามาก็มีรสหวานเหมือนกัน
ใบหน้าถูกประคอง ขยับปลายคางเขาเปลี่ยนมุมรับรส สมองมึนกว่าเดิมหลายเท่าตัว จูบที่เร่าร้อนจนแทบจะละลาย ตัวบางเอนลงกึ่งนอนระนาบเดียวกับโซฟา เหนี่ยวรั้งต้นแขนร่างสูงไว้แน่น

"ยังหิวน้ำอยู่รึเปล่า?"

เป็นคำถามที่ไม่ได้ต้องการคำตอบตั้งแต่แรกอยู่แล้ว จมูกไซร้ที่ใบหน้าขาว กดพรมจูบลงทั่วผิวเนียน เนคไทเส้นเล็กถูกรูดออกตามด้วยกระดุมแถบหน้า มืออุ่นอาบร่างที่สั่นน้อยๆ จูบทาบทั่วทุกที่ที่มือได้สัมผัส

"อัลฟ์...ช็อกโกแลตมัน..."

"หืม?" คนถูกเรียกเงยหน้าขึ้นมอง เท้าแขนคร่อมร่างบางบนโซฟา มืออีกข้างหยิบขนมหวานมาแตะริมฝีปากอีกฝ่าย "กระดาษที่เป็นสีเงินกับสีทองสอดไส้พวกเหล้าไวน์เยอะแยะไปหมด นายชอบเหรอ?"

"ม..ไม่รู้...."

ริมฝีปากเผยอ ลิ้นเลียก้อนสีน้ำตาลที่แทบเหลว สัมผัสแตะผ่านปลายนิ้ว เลียดูดกระทั่งของเหลวข้นด้านในไหลออกมาเลอะแก้มใส คนด้านบนจึงก้มลงทำความสะอาดให้โดยที่นิ้วยังค้างอยู่ที่เดิม

"อย่ากินเลอะเทอะสิ...แล้วอย่าไปกินกับคนอื่นล่ะ"

"กับคนอื่น?" อังกฤษทวนคำพูดแล้วย่นคิ้ว "กับนายก็ไม่กินแล้ว...อืมมมมม"

อเมริกายกยิ้มกระซิบพูดแผ่วเบาใกล้ริมฝีปากร้อน มือลูบผ่านยอดอกราวกับแกล้งหยอก ไล้มือสากลงต่ำเรื่อยๆ

"อืม...ฉันก็ไม่คิดว่ามุขนี้จะใช้ได้ซ้ำสองอยู่แล้ว"

แทบจะเห็นทุกอย่างเบลอเป็นภาพซ้อนไปซะหมด บรรยากาศโดยรอบเหมือนหมุนคว้างน่าเวียนหัว มีแต่คนตรงหน้าเท่านั้นที่ชัดเจนเหลือเกิน ฟันขาวที่ขบจูบไปทั่วร่างกายของเขาให้ร้อนปะทุขึ้นเรื่อยราวแข่งกับไฟในเตาผิง ขาอ่อนสั่นเล็กน้อยเมื่อกางเกงพ้นจากข้อเท้าไป จมูกโด่งๆนั่นกดลงบนต้นขาขาว อุณหภูมิร่างกายตัวเองสูงขึ้นทุกที

"นายเคยบอกว่ากินช็อกโกแลตจะทำให้ร่างกายอุ่นขึ้น..." อเมริกาชวนคุย มือป้ายช็อกโกแลตที่ละลายเยิ้มอยู่บนโต๊ะ "....แต่ฉันว่าตัวนายทำให้ฉันร้อนเลยล่ะ"

ความข้นเหลวถูกป้ายบริเวณช่องทางด้านหลัง ความเหนียวลื่นทำให้อังกฤษส่ายหน้ารัว เหนอะหนะไปหมด อเมริกาเพียงแค่ยิ้มและก้มลง ยกขาเรียวพาดบนไหล่ เลียจุดที่ตัวเองจงใจทำให้เลอะไปเมื่อครู่ เกินเลยจนดุนลิ้นเข้าด้านใน
อังกฤษใช้มือทั้งสองปิดปากแน่น หลับตาด้วยความกระดากอาย ความรู้สึกบางอย่างแล่นไปทั่วร่าง ตัวตนแข็งขึงเกินจะห้าม ปลายลิ้นนั้นลากเลียไปทั่ว ริมฝีปากแตะแก่นกลางเขาแล้วค่อยๆโลมเลีย เสียงเปียกแฉะดังเข้าสองรูหู

"ตรงนี้เหมือนช็อกโกแลตสอดไส้ไหม?"

อังกฤษส่ายหัวพัลวัน ใบหน้าแดงร้อนหูอื้อไปหมด ทั้งเขินทั้งอายและก็ไม่มีแรงขัดขืน มือทั้งสองข้างของเขาถูกยื้อออก พาทั้งคู่เข้าเกาะไหล่หนาแทน

"เหมือนช็อกโกแลตกำลังถูกเติมไส้ข้างในเลยเนอะ..."

"ห...หุบปากไปเลย....เจ้าคนลามก.......อ๊ะ!!!!!"

ขาของเขาพาดเกี่ยวเอวหนา แอ่นกายรับการสอดแทรกที่นุ่มนวลเชื่องช้า จังหวะหอมอวลค่อยถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ สะโพกไหวขยับตามอย่างลุ่มหลง มัวเมาไปกับช็อกโกแลตและสัมผัสของคนตรงหน้า เล็บกดลึกลงบนเสื้อลำลอง กลั้นเสียงครางหวานไม่ให้ได้ยิน

"แบบนี้ก็แย่สิ..." อเมริกาป้ายช็อกโกแลตอีกครั้ง กดนิ้วลงบนริมฝีปากที่เม้มแน่นให้ค่อยคลายออก เลียอย่างกระหาย ได้จังหวะกระแทกกายเข้าลึก เสียงครางดังขึ้นเสนาะหูสมใจคนอยากฟัง จะหาว่าเจ้าเล่ห์ก็ไม่สน

นิ้วเชยคางอีกฝ่ายขึ้นรับจูบ ปลายลิ้นพันกันวุ่นวายและไม่อยากจะถอนออก เบื้องล่างยังขยับสลับจังหวะไปเรื่อย อ้อมแขนบางกดรัดรอบคอแน่น เงยหน้าส่งลิ้นเข้าโพรงปากกันและกันไม่รู้เหนื่อย

เตาผิงมอดลง เสียงหอบหนักๆจึงเพิ่งซาลง ทั้งโซฟาทั้งโต๊ะเปรอะเปื้อนไปทั่ว ร่างบางนอนนิ่ง กระพริบตามองร่างใหญ่ก้มลงมอบจูบให้เขาเกินจะนับไหว เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆปิดลง ทั้งมึนหัวทั้งเพลีย ปล่อยให้สภาพห้อง สภาพอื่นๆที่เละเทะที่เหลือเป็นหน้าที่ของอเมริกาไปให้หมด คาดหวังมากๆว่าเมื่อตื่นขึ้นมาจะเห็นสภาพห้องเหมือนเดิม
อเมริกายิ้มขำกับเปลือกตาที่ค่อยปิดลงด้วยความเหนื่อยล้า จูบลงบนหน้าผากชื้นเหงื่อ คิดวิธีทำความสะอาดตัวคนสองคนและห้องห้องหนึ่ง และไม่ลืมที่จะคิดถึงเหตุผลที่จะมาคราวหน้าด้วย

คราวหน้าเปลี่ยนจากช็อกโกแลตเป็นอะไรดีนะ?


+ END +


Talk:

แฮ่ก...แฮ่ก...
คนแต่งใกล้ตายเต็มทีแล้ว

เอาล่ะ พออ่านตอนนี้แล้ว รู้สึกว่าตอนคู่หนุ่มสเปนมันใสขึ้นรึยังคะ? *ปาดเหงื่อ*

ว่าจะเอาแนวน่ารัก แต่ก็ไม่ทันอีกแล้ว T{}T
เฟล่อนเพิ่งเข้าใจถ่องแท้อ่ะ ว่าช็อกโกแลตเป็นอะไรที่อยู่ในความวายแล้วมันน่ากลัวมากกกกกกกกกกกกกกกก อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก นี่พยายามเบรคตัวเองตัวโก่งแล้ว ไม่อยากเพิ่มเรทไปมากกว่านี้

ตอนหน้าจะเอาให้ใสให้ได้ว๊อยยยยยยยยยย
และขอทิ้งช่วงหน่อย จะขยันไปไหนก็ไม่รู้
ต่อไปเป็น 8059 นะคะ (อยู่ๆก็หลุดเรื่องซะงั้น...)

ขอบคุณทุกคอมเมนท์และทุกคนที่ตามอ่านค่ะ

ปล. มี Category hetalia จนได้สิน่าาาาาาาา