# C O L O R E D #

ไปดอยมาร่วมอาทิตย์
คิดถึงจับจายยยยยย
ตามอ่านบลอคชาวบ้านแทบไม่ทัน

กลับมาคืนวันพุธ เมื่อวานก็เอาแต่เคลียร์งาน
วันนี้....งานเยอะ

ผุดฟิคหนึ่งเรื่องถ้วน (ฮา)

ว่าแล้วก็โยนนนนนนน
(ลืมไปซะเถอะว่าเอนทรี่ก่อนหน้านี้พูดอะไรไว้ = =;;)

[Reborn Fanfic]: Sogno
Main: 6927
Rate: PG-15
__________________________________________

ร่างเล็กสะดุ้งตื่นพรวดพราดขึ้นมานั่งหอบหายใจระรัว มือเล็กยกขึ้นเสยผมและจับหน้าผากชื้นเหงื่อของตัวเองอย่างเสียขวัญ กรอกตามองเพดานแล้วสูดหายใจเข้าลึก พยายามลืมฝันร้ายที่ทำให้เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกแบบนี้ ปลอบใจตัวเองว่ามันไม่มีอะไรและคงไม่เกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นในโลกของความเป็นจริง เมื่อสงบใจได้แล้วค่อยผ่อนหายใจโล่งอก เหลือบตามองเปลของครูสอนพิเศษร่างเล็กด้วยความเคยชิน และได้รู้ว่าครูสอนพิเศษไม่อยู่เสียนี่ เอาเถอะ...ต่อให้อยู่เขาก็ไม่กล้าปลุกอยู่แล้ว

ร่างเล็กตัดสินใจจะนอนต่อ กำลังเอนหลังลงก็สะดุ้งเฮือกอีกรอบเมื่อเห็นสิ่งมีชีวิตบนเตียงเขาอีกหนึ่ง เพราะความมืดจึงทำให้ไม่เห็นหน้า แต่ความรู้สึกและลางสังหรณ์เขาไม่เคยพลาดกับเรื่องนี้ ต่อให้หลับตาเขาก็รู้ว่าคนที่นอนอยู่นิ่งข้างเขาเป็นใคร

"...นอนต่อเถอะ"

คนฟังงงๆเหมือนไม่เข้าใจความหมายที่ได้ยิน มือใหญ่รั้งต้นแขนเขาลงไปนอนอย่างไม่รอการตัดสินใจ ร่างเล็กจึงได้แต่แข็งเป็นท่อนไม้อย่างเกร็งๆ แม้จะเหลือบตาไปมองก็ไม่กล้า จนกระทั่งได้ยินเสียงผ่อนหายใจสม่ำเสมอ ไม่มีการไหวติงใดๆให้ตกใจอีก จึงค่อยๆหันหน้าไปมองใบหน้านิ่งสงบไร้รอยยิ้ม ปอยผมสีน้ำเงินเข้มตกละใบหน้า และเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นในระยะประชิดขนาดนี้

"คิดว่าผมหลับง่ายขนาดนั้นเลยเหรอครับ?"

อยู่ดีๆนัยน์ตาสองสีก็ลืมขึ้นทำเอาคนที่เอาแต่มองสะดุ้ง กระถดตัวถอยออกอย่างหวาดๆ เบนสายตามาที่รอยยิ้มของอีกฝ่ายแทน หูได้ยินเสียงหัวเราะตามแบบฉบับของเจ้าตัวในลำคอ

"ที่ไม่นอนต่อเพราะกลัวฝันร้ายหรือว่ากลัวผมกันครับ วองโกเล่?"

หัวฟูนั่นส่ายหน้าดิก อันที่จริงเขาแทบจะลืมเรื่องฝันร้ายไปสนิทเพราะการปรากฏตัวของคนข้างๆ แล้วเขาก็ไม่ได้กลัว เพียงแต่แค่หวาดๆเกรงๆแบบแปลกๆ ซึ่งไม่หายไปเสียทีไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ตามองเลยผ่านไปยังที่นอนของครูสอนพิเศษอีกครั้งแล้วมากราดรอบๆห้องของตัวเอง สังหรณ์ใจแล้วว่านี่คงไม่ใช่ความจริง

"กลัวที่จะอยู่ที่นี่เหรอครับ?"

คนฟังส่ายหัวอีก "ป...เปล่า..แค่ผิดสังเกตนิดหน่อย.."

"หลอกคุณไม่ได้เหมือนเดิม..." เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง มือสอดเข้าเอวเล็กแล้วรั้งเข้ามาใกล้ สึนะแอบสะดุ้งเล็กน้อยกับลมหายใจอุ่นที่ปะทะหน้าผากเขา "นอนเถอะครับ..."

สึนะไม่กล้ามองหน้าคนพูด หลุบตาลงมองช่วงลำคอของอีกฝ่าย ภาพในหัวฉายออกมาชัดเจนอีกครั้งว่าความจริงแล้วเจ้าของอ้อมกอดนี้ควรอยู่ที่ไหน ฉับพลันหัวใจเขาก็เหมือนถูกบีบ... ถึงรีบอร์นจะย้ำนักหนาว่าอย่าได้ไว้ใจ อย่าได้สงสาร ซึ่งเขาทำได้แค่เพียงอย่างหลังเพราะเขาไม่เคยสงสารเลยสักครั้ง ได้แต่เป็นห่วงมาตลอด และยิ่งความไว้ใจที่ไม่ว่ายังไงก็เผลอเชื่อใจไปเสียทุกครั้ง

ใบหน้าได้สัมผัสแผ่วเบาจากปลายจมูกโด่ง ละตามหน้าผากมนและขมับนิ่ม จวบจนไล่มาถึงดวงแก้มใส หยุดที่ปลายจมูกเล็กๆที่เจ้าของนอนตัวแข็งไม่กล้ากระดิกแม้แต่ปลายนิ้ว

"ม....มุคุโร่-"

ริมฝีปากสัมผัสบางเบาหยุดเสียงเรียกชื่อเขาให้นิ่งงัน "ราตรีสวัสดิ์ครับ วองโกเล่"

แล้วแบบนี้ใครจะหลับลง? สึนะคิดอย่างหวาดๆ ทั้งสมองทั้งสติตื่นตัวเต็มที่ยิ่งกว่าตอนแรกที่รู้ว่าเป็นใครเสียอีก แบบนี้ต่อให้นับแกะสักพันล้านตัวก็คงข่มตานอนไม่ลงแน่ๆ สัมผัสนี้จึงเหมือนจงใจแกล้งมากกว่าจะหมายความตามที่พูด

"ล...แล้วจะหลับได้ไง" อดไม่ได้ที่จะบ่นอุบอิบออกมาเบาๆ อยากจะเบี่ยงตัวหนีแต่ก็ไม่กล้าขยับส่งเดชในอ้อมกอดอบอุ่น ได้แต่พึมพำกับแผงอกหนาเบื้องหน้าแทน

"คึหึหึหึ...ถ้าไม่หลับ...ก็ไม่มีโอกาสแล้วนะครับ"

"ห.....เห?" สึนะเงยหน้ามองคนพูดเป็นครั้งแรก ไม่เข้าใจกับสิ่งที่ตัวเองได้ยินเท่าไหร่นัก

"ตัวผมน่ะหลับไหลมามากเกินไปด้วยซ้ำนะครับ แต่คุณน่ะ...ถ้าไม่รีบนอนล่ะก็ คงเป็นอย่างที่ผมบอกว่าไม่มีโอกาสแล้วนะครับ"

"ม...ไม่เข้าใจเลย.." สึนะย่นคิ้วอย่างงุนงงก่อนจะหลับตาปี๋เมื่อเห็นมาอีกฝ่ายยื่นหน้ามาใกล้ ริมฝีปากเจือรอยยิ้มนั่นประทับจูบเบาๆที่ปลายจมูกเขา

"ลืมแล้วเหรอครับว่าผมอยากได้ร่างกายของคุณ?"

เพื่อที่จะยึดวองโกเล่ ทำลายพวกมาเฟียให้สูญสิ้นน่ะเหรอ? ทำไมถึงจะจำไม่ได้ล่ะ...ในเมื่อร่างสูงคอยเตือนย้ำถึงเจตจำนงทุกครั้งที่เจอหน้า
แต่...ถ้าเป็นอย่างนั้นตัวเขาก็ต้องหลับไหลไปตลอดกาลสิ ไม่ใช่ไม่มีโอกาสเสียหน่อย?

"เอ่อ...ค...คิดว่ามีอะไรเข้าใจผิดนิดหน่อย...ค...คือ..." สึนะอึกอัก เปิดตามองใบหน้ายิ้มร้อยเลศนัยน์ "ถ้านายจะยึดร่างฉันก็ต้องหลับไปตลอดกาลสิ..ต..แต่เมื่อกี้ น..นายบอกว่า-"

"ผมบอกว่าอย่างนั้นเหรอ?" มุคุโร่พูดขัดขึ้น มองสีหน้าตื่นตระหนกอย่างขำๆ "วองโกเล่ไร้เดียงสาเกินไปซะแล้วสินะครับ"

"ห..เห?" สึนะยังคงไม่เข้าใจ จวบจนเอวบางถูกรวบเข้ากอดแน่นกว่าเดิม สึนะก็ยังคงสีหน้างงงันไว้อย่างนั้น

มุคุโร่ไม่พูดอะไรต่อ ปล่อยให้ตัวเองเสพย์กลิ่นหอมๆอย่างเพลิดเพลิน ทั้งดวงหน้า ขมับอุ่น ซอกคอขาว เรื่อยละไปบนผิวเนื้อนิ่มอุ่นๆ ปล่อยให้มือตัวเองสอดเข้าเสื้อยืดสัมผัสผิวเนียนด้านใน รอยยิ้มพึงพอใจยังคงแสดงออกให้เห็น นึกชอบใจในร่างในอ้อมแขนที่สั่นน้อยๆแต่ไม่กล้าจะผลักเขาออก

"น...นี่ฝันจริงๆด้วย..."

ประโยคที่พูดด้วยเสียงสั่นๆทำให้ร่างสูงฟังอย่างสนใจ ข้อนิ้วเกลี่ยดวงแก้มนั้นเพลินมือ มองสีเลือดฝาดแล้วก็อดจะยิ้มไม่ได้ แล้วมันก็ตลกดี แทนที่เขาจะได้ยินเสียงปฏิเสธกลับกลายเป็นเสียงแห่งความงุนงงเสียนี่

"ถ้าเป็นนายจริงๆคงไม่ทำอะไรแบบนี้หรอก" พอคิดว่าทุกอย่างยังดำเนินอยู่ในฝัน สึนะก็ถึงกับถอนหายใจอย่างโล่งอก ยิ้มน้อยๆพูดกับตัวเองอย่างชื่นมื่น

"เห? งั้นเหรอครับ? ผมดูไม่น่าทำอะไรแบบนี้ได้เหรอ?" คำตอบที่ได้คือการพยักหน้าแรงๆหลายๆที มุคุโร่จึงยันกายขึ้นมาเท้าแขนทั้งสองข้างคร่อมร่างเล็กไว้ "เป็นมาเฟียที่ไม่ดีเอาซะเลยนะครับ ประมาทจริงๆ คุณคิดว่าผมทำอะไรคุณไม่ได้งั้นเหรอครับ?"

"เปล่า..." สึนะพูดเสียงค่อย ท่าทางซึมไปอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมโตเหลือบขึ้นสบสู้ "เพราะว่าเป็นฝันของฉัน นายถึงได้เป็นแบบนี้ต่างหาก"

ใช่แล้ว...เพราะถ้าเป็นภาพลวงของอีกฝ่ายจริง ทุกอย่างน่าจะเลวร้ายกว่านี้ เขาเองคงไม่ได้สัมผัสเจือความเอ็นดูและเสียงทุ้มไร้คำเสียดสีนี่หรอก

"เพราะว่าผมเกลียดคุณสินะครับ?"

"เพราะว่ายังไงฉันก็เป็นมาเฟีย...." สึนะหัวเราะแห้งๆกับตัวเองก่อนจะฮึดแจ่มใสขึ้นมา "แต่ยังไงนี่ก็เป็นฝันของฉันนี่นะ นายถึงได้อ่อนโยนจัง ฮะ ฮะ ฮะ"

"คุณนี่...ยังเดาทางยากเหมือนเดิมนะครับ วองโกเล่"

ปลายนิ้วเชยคางมนขึ้นรับการประทับริมฝีปาก สอดลิ้นอุ่นเข้าไปหยอกเล่นให้คนตัวเล็กสะดุ้งอีกรอบ คิดว่าจะโดนผลักออกกลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น รู้สึกได้เพียงเรียวลิ้นเล็กๆกำลังพยายามตอบรับเขาอยู่ ดวงตาคู่สวยปิดแน่น มือสอดเข้ากลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนช่วงท้ายทอยขยับเข้าหาตัว เปลี่ยนเชิงมุมริมฝีปากให้ได้ยินเสียงหวานๆหลอมละลายด้วยสัมผัสของเขา ตัดใจตัวเองที่ว่าจะไม่ทำอะไรเกินเลยด้วยการละออกมาอย่างแสนเสียดาย

"จ....จูบไปแล้ว..." สึนะยกมือขึ้นปิดริมฝีปาก หน้าแดงแผดไปถึงใบหูพึมพำเสียงสั่น "ท...ทำไงดี..."

ถึงคราวที่มุคุโร่ทำหน้างงบ้าง มองเจ้าของดวงตาสีน้ำตาลอ่อนทำท่าหลุกหลิกมองหน้าเขาด้วยสีหน้าบอกไม่ถูก

"ต...แต่มุคุโร่ตัวจริงคงไม่รู้ใช่ไหม???"

มุคุโร่ยังคงทำหน้างง
ตอนแรกก็พอเข้าใจหรอกว่าคนตรงหน้าคิดว่าอยู่ในความฝันที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา ทั้งที่ความจริงแล้วทุกอย่างในที่นี้เป็นตัวเขาเองที่สร้างขึ้นมาอยู่ในความฝันของเจ้าตัวอีกทีด้วยความที่ไม่อยากให้จมอยู่กับฝันร้ายในคราแรก แต่ตอนนี้คนตัวเล็กนี่กลับมาสับสนอีกรอบอย่างน่าหัวเราะด้วยความที่กลัวว่า "มุคุโร่ตัวจริง" จะรู้อะไรบางอย่าง

"กลัวผมรู้อะไรเหรอครับ?"มุคุโร่ก้มลงกระซิบใกล้ใบหู ไอร้อนจากใบหน้าน่าฟัดนั่นทำให้เขาอยากจะสัมผัสเหลือเกินจึงไล้ข้อนิ้วไปตามเรียวหน้าขึ้นสีอย่างหลงใหล "ผมไม่บอกมุคุโร่ตัวจริงหรอกครับ ผมเป็นแค่คนในความฝันของคุณเอง ไม่หักหลังคุณอย่างแน่นอนครับ"

สึนะทำท่าลังเลนิดหน่อย พูดบอกอย่างกล้าๆกลัวๆ "ก...ก็...อย่างแรก...ฉันฝันถึงนายนี่!"

มุคุโร่อึ้งไปนิดหน่อย การฝันถึงเขามันต้องดูเป็นความผิดขนาดนั้นเลยเหรอ? หรือว่ามันน่าขยะแขยง? น่ากลัว???

"ม..มันก็แปลว่าฉันคิดถึงมุคุโร่น่ะสิ!!"

เจ้าของชื่อระเบิดเสียงหัวเราะออกมาจากสุดกลั้นอย่างที่ไม่เคยหลุดออกมาก่อน

"ไม่ขำนะ! มุคุโร่เกลียดฉันจะตายไป คงไม่ดีใจแน่ๆที่รู้ว่าฉันคิดถึงแบบนี้...ถ...แถมยังจูบอีก....ฉันต้องหมกมุ่นมากไปแน่ๆ"

มุคุโร่มองสีหน้าสับสนปนเกรงๆนั้นอย่างขบขันไม่หาย "ผมเกลียดมาเฟีย และคุณก็เป็นมาเฟีย แต่คุณจะเชื่อไหมว่า...ผมก็คิดถึงคุณ"

"แบบแค้นๆน่ะเหรอ?" สึนะสวนกลับ ท่าทางดูเหมือนเชื่อปักใจแล้วว่าคนตรงหน้าคือมุคุโร่ที่เขาจินตนาการขึ้นเองเพียงฝ่ายเดียว "ก็โอเคนะ ถ้าคิดถึงฉันบ้าง"

มือรั้งคนตัวเล็กเข้าจูบอีกครั้ง อดไม่ได้ทำท่าทีน่ากอดรัดแบบนี้ ความสดใสซื่อตรง ทั้งรอยยิ้ม ทำเอาตัวเขาถึงกับอยากเก็บมันเอาไว้ให้ห่างจากพวกมาเฟียทั้งหลายที่เขาเกลียดเข้าไส้ ตัวก็เพียงแค่นี้เป็นถึงรุ่นที่สิบของแก๊งค์ใหญ่ ไม่อยากให้สีดำเพียงนิดทำให้ร่างบอบบางนี้เปื้อนแม้แต่นิดเดียว ถึงจะเข้าใจดีว่ายังไงชะตากรรมก็ปฏิเสธไม่ได้ ให้เลิกเป็นมาเฟียไม่ได้ เขาก็ทำใจยอมรับไม่ได้อยู่ดี และต่อให้ไม่พอใจขนาดไหนก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือเข้าไปช่วย หาคำอ้างสารพัดในการปกป้องร่างเล็กๆนี้ไว้

"ม...มุคุโร่" อ้อมแขนเล็กๆนั่นชะงักอย่างกล้าๆกลัวๆเข้าโอบคนตัวโตไว้แน่น "ต..ต่อให้เป็นฝันของฉันคนเดียว...แต่ก็ดีจัง....ที่มีนายอยู่ด้วย"

"ร้ายกาจเกินไปแล้วนะครับ..." มุคุโร่รับสัมผัสนั้นแล้วยิ้มกับตัวเอง หลับตาลง ก้มหน้าสูดกลิ่นหอมจากคนตัวเล็ก "แล้วแบบนี้ผมจะให้คุณไปไหนได้ยังไง..."

เสียงเล็กๆหัวเราะใสกังวาล แนบแก้มกับแก้มเย็นๆของคนตัวโต "ได้สิ ฉันไปได้ทุกที่แหละ น่าสนุกดีออกที่มีนายไปด้วย"

มุคุโร่หัวเราะแกนๆ ตัวเขาหรือจะไปไหนได้ ไม่ว่ากับใครก็ไปไม่ได้ทั้งนั้น ร่างกายที่ไม่ใช่ของเขา นัยน์ตาที่เขาเคยนึกชิงชัง ทุกอย่างดูไม่สำคัญอีกต่อไป

"บางที...ถ้านี่ไม่ใช่ความฝันก็คงจะดีนะ ฉันอยากคุยกับนายแบบนี้บ้าง ต..แต่ไม่ต้องจูบหรอกนะ!" สึนะนอนสบตากับนัยน์ตาสองสี เมื่อไหร่ไม่รู้ที่เขาคิดว่ามันสวยดี และเมื่อไหร่ไม่รู้ที่เขาเอาแต่คิดถึงคนคนนี้ "ฉันดีใจนะตอนที่ได้รู้ว่านายเป็นหนึ่งในผู้พิทักษ์...หมายความว่าฉันกับนายจะได้เจอกันไปอีกนานใช่ไหม?"

"ตลอดไปเลย..." มุคุโร่มองตาปรือๆของอีกฝ่าย ถึงรู้ได้ว่าดึงเวลามามากพอควรแล้ว "นอนเถอะ คุณง่วงมากแล้วนะครับ"

"แต่นายจะหายไปตอนที่ฉันตื่นขึ้นมา..." สึนะพูดเสียงอ่อย พยายามขืนเปลือกตาตัวเองไม่ให้ปิดลง

"ผมสร้างทุกอย่างได้ หยุดทุกอย่างได้ แต่ผมไม่สามารถหยุดเวลาได้...ตอนนี้คุณต้องนอนแล้ว" มุคุโร่พูดเสียงเบา กดจูบบนหน้าผากเนียน "ผมจะมาเจอคุณอีก...วองโกเล่"

.

.

.

ร่างเล็กสะดุ้งตื่นพรวดพราดขึ้นมานั่งหอบหายใจระรัว มองไปยังข้างตัวก็พบแต่ความว่างเปล่า มือเล็กจับเข้าที่ริมฝีปากตัวเอง ความรู้สึกอบอุ่นยังคงค้างอยู่แม้มันจะเป็นเพียงความฝัน ทั้งเสียดายและดีใจไปพร้อมกัน เสียดายที่ทุกอย่างเป็นเพียงความฝัน.... ดีใจที่ได้ฝันถึง....
สึนะลุกขึ้นสูดอากาศยามเช้า น้อยครั้งนักที่เขาจะตื่นก่อนเวลาแบบนี้ นั่งทบทวนถึงความฝันแสนหวานแล้วก็เขินเอง บ่นพึมพำกับตัวเองเหมือนคนบ้า ก่อนจะรุดออกไปหน้าบ้านเมื่อได้ยินเสียงเพื่อนตะโกนเรียก

"วันนี้รุ่นที่สิบสดใสจังนะครับ!" เสียงร่าเริงดังขึ้นข้างตัว สึนะหันไปยิ้มแย้มให้

"ท่าทางจะฝันดีแฮะ" เสียงอีกคนทำให้เขานึกถึงความฝันและรสจูบนั่นขึ้นมาจนได้ "อ้าว...หน้าแดงเลย ฮะ ฮะ ฮะ"

"ถอยไปเลยไอ้บ้า!"

สึนะเดินช้าลงให้เพื่อนสองคนทะเลาะกันเองไปก่อน รู้ตัวอยู่หรอกว่าตัวเองหน้าร้อนชอบกล
อ๊า~~~ คิดแล้วก็บ้าชะมัด เขามานึกถึงอะไรอยู่เนี่ยยยย คิดถึงอยู่ฝ่ายเดียวแท้ๆเชียว



"คึหึหึหึ...ผมก็เป็นเหมือนกัน"


เสียงที่แว่วมาทำเอาร่างเล็กหยุดฝีเท้า มองไปรอบๆควานหาเจ้าของเสียงทุ้มนี้ เมื่อไม่เจอจึงเงยหน้ามองท้องฟ้าสีใส

"ถ้านั่นไม่ใช่ฝันจริงๆก็ดีสินะ!"

+END+

Talk:

เบรคตัวเองได้จนได้ =[]=//
ตอนแรกคิดว่าจะเรทแล้วเชียว แต่ว่าเราแต่งคู่นี้เรทไม่ลงจริงๆ (กรี๊ดดดดดดดด)

อยากแต่งให้มันหวานๆ แต่ดูเหมือนมันขัดๆชอบกล
พยายามหยอดน้ำตาลแล้ว กลัวหลุดคาแรคเตอร์เหมือนกัน แต่มันก็หลุดไปแล้ววววว

ได้ธีมมากจากเพลงประกอบเรื่อง ฝัน หวาน อาย จูบ
แต่รู้สึกเหมือนหวานไม่พอ (ฮา) พอดีนึกไม่ออกว่ามุคุโร่จะหวานใส่ท่าไหนดี = v =;;;
จะแต่งกับคู่อื่นก็นึกไม่ออกแล้ว ว่ามันมีคู่ไหนหวานใส่กันได้ = = (น่าจะเรียกได้ว่าคู่นี้กัดกันน้อยที่สุดแล้ว....)

ฝากไว้ในอ้อมใจอีกเรื่องนะคะ ^^
ขอบคุณที่ตามอ่านค่ะ

เร็วๆนี้เมกาอังกิดมาแน่นอนค่ะ ธีมพลอตมันมาแล้ววววววว > v <bbbbb
8059 ขอโฮลด์ไปก่อนค่ะ พอว่าแต่งแล้วโละทิ้ง กะเปลี่ยนธีมเรื่องใหม่ ^^;;;