# C O L O R E D #

แอบงอนที่มีคนสนใจเอนทรี่อีเวนท์มากกว่าฟิคที่อัพ
เพราะงั้นจะอัพแต่ฟิคแล้วดีกว่า (เค้าตั้งใจแต่งน่ะ ฮึ!)

ตอบๆ

By カフカ << เอ่อ.................ก.....กลัว........................... แต่ขอแต่งเรื่องนี้จบก่อนนะ

By KeeChan << ขอบคุณค่ะ "ร่ำลา" จริงๆน่ะแหละ OTL...

By . : : ZePhyRuS : : . << ถ้าแกรีเควส 8018 แกควรไปคุยกับเจ้าของเมนท์แรกว่ะ ถ้ารอดกลับมาค่อยมาว่ากันนะ (ฮา)

By Koki << ไม่รู้จะเป็น 1827 ได้ยังไงค่ะ เพราะว่า 27 นี่ตัวประกอบ (ฮา) และคนแต่งไม่มีรสนิยมให้ 18 เป็นฝ่ายรุกเลยแม้แต่นิดเดียว ขอโทษด้วยนะคะ มันคงเป็นไปไม่ได้เลยจริงๆ ^^;;

By Mercutery << เคยเห็นในนิตยสารน่ะ อันที่เป็นไดนาไมด์กับเบสบอล ทอนฟานี่แต่งเอง แต่น่าจะมีนะ! (ทีนวมยังมีเลย ชุดอุปกรณ์ว่ายน้ำก็มี กะอีแค่ทอนฟา!.....................................แล้วมันเกี่ยวกันตรงไหน?)

By kit << ขอบคุณสำหรับแรงเชียร์ค่ะ คนแต่งยังไม่รู้ตอนจบ ขอนับเมนท์นี้เก็บแต้มโหวตนะคะ (ฮา)

ต่อฟิค !!!

v
v
v

[Reborn FanFic]: Identity #2 || Y o u .
Rate : PG
______________________________________________


สวิตซ์ไฟในห้องถูกกดปิดหลังจากมองนาฬิกาบนโต๊ะแล้วตัดสินใจได้ว่ามันคือเวลาอันสมควร กระเป๋าเหวี่ยงขึ้นบ่า มือเสยผมอย่างลวกๆ ส่งบุหรี่มวนขาวประทับกับริมฝีปากและคาบมันไว้ ประตูที่พักเปิดออก ขาก้าวยาวๆออกไปไม่รีบร้อน มองท้องฟ้าที่ขมุกขมัวเหมือนอารมณ์ของเขา ไล่สิ่งที่เขาจงใจวางลืมไว้บนโต๊ะเขียนหนังสือในห้องออกจากหัวสมอง





มันก็แค่สายคล้องมือถือสองเส้นเท่านั้น...


- -


ท้องฟ้าสีเทากับลมเย็นกว่าทุกวัน อย่างที่พยากรณ์อากาศว่า วันนี้อาจจะฝนตกก็ได้ แต่นอนมองท้องฟ้าสีหม่นๆจมกับความคิดไม่นาน เสียงเปิดประตูดาดฟ้าก็ดังขึ้น คนนอนอยู่จึงลุกขึ้นมานั่ง หันไปมองร่างที่เดินมาทางเขาเงียบๆ นั่งลงที่ระยะเท่าเดิมจนน่าขำ ใบหน้าติดรอยยิ้มนิดๆส่งยิ้มไปให้แทนคำทักทาย ตาเรียวนั้นเพียงแต่เหลือบมองก่อนจะหลับตาลงเหมือนจะย้ำว่าขึ้นมาเพื่อพักผ่อนโดยไม่คิดจะทำอย่างอื่น

สายลมเปลี่ยนจังหวะ ตาเรียวเบิกโพลง มือคว้าของตรงหน้าก่อนจะมากระทบหน้าผาก เสตามองคนตาเรื่องก่อนจะเหยียดยิ้ม ยันมือข้างที่ว่างกับพื้นเตรียมลุกขึ้นหาเรื่องเต็มที่

"ดูของในมือก่อนน่า~"

คนเตรียมขย้ำชะงักค้างเล็กน้อยก่อนจะยืนขึ้นเต็มความสูง มองของในมือแล้วนิ่งไปสักพัก ก่อนจะมองคนที่นั่งอารมณ์แจ่มใสผิดกับสีของท้องฟ้า

"เจอน่ะ เลยซื้อมาฝาก"

มือล้วงกระเป๋ากางเกง หยิบมือถือรุ่นเล็กขึ้นมาแล้วพูดด้วยเสียงนิ่งๆว่า "มีแล้ว"

ตรากลมๆแกว่งไปมาข้างมือถือตามแรงลมพัด ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าสิ่งที่สลักอยู่คงไม่พ้นตราโรงเรียนอย่างแน่นอน

"ฮะ ฮะ ฮะ ช่างเถอะน่า ก็แค่เห็นแล้วนึกถึงน่ะ"

"ถ้านายชนะ ฉันจะรับไว้แล้วกัน"

"ไหงงั้นเล่า~~"


- -


เมี๊ยวววว

เสียงแมวตัวเล็กเรียกความสนใจให้ละสายตาจากหนังสือ ขนนุ่มๆสีขาวปุยไถมือของเขาอย่างออดอ้อน เรียกรอยยิ้มจางๆได้ผล ตาแป๋วสีน้ำผึ้งมองมาทางเขาพร้อมส่งเสียงอีกครั้ง มือวางหนังสือลงบนตัก อันที่จริงตั้งแต่กางมายังอ่านไม่ไปถึงไหน มัวแต่อ่านย่อหน้าแรกซ้ำไปซ้ำมาไม่เข้าหัว จึงเห็นว่าการเล่นกับแมวก็คงไม่ทำให้เสียเวลาไปมากกว่านี้ ในฐานะที่โดดเรียนมาแล้ว ทำอะไรมีสาระก็คงจะไม่เข้ากันกระมัง

นิ้วเกาคางมันอย่างเอาใจจนสัตว์สี่ขาเอนนอนแหมะลงบนตักเขา ใช้อุ้งเท้านิ่มๆเขี่ยริบบิ้นคั่นหนังสือเล่น อดไม่ได้ที่จะลูบหูตั้งๆนั้นอย่างเอ็นดู เห็นสภาพผอมแห้งของมันแล้วก็อุ้มมันอย่างเบามือ พูดกับสัตว์หน้าขนเหมือนมันจะฟังรู้เรื่อง

"ฉันจะไปหาอะไรมาให้กิน นอนรอที่นี่นะ ห้ามตะกุยหนังสือล่ะ เข้าใจไหม?" นิ้วชี้จิ้มเข้ากลางหน้าผากเบาๆ มันส่งเสียงตอบกลับเหมือนจะเข้าใจและรับคำ


ถุงขนมปังขาวและนมสดในมือเสียงดังกรอบแกรบ เดินผิวปากด้วยอารมณ์ที่ดีขึ้นกลับไปยังที่ที่ตัวเองทิ้งหนังสือเอาไว้ ปรากฏว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นใดนอกจากต้นไม้ มือจึงหย่อนของกินไว้ข้างหนังสือบนพื้น สอดส่ายสายตาหาน้องแมวขี้อ้อนตัวนั้น ได้ยินเสียงมันอยู่ไม่ไกลจึงเดินไปตามทาง เห็นแมวตัวเดิมที่ตามหากำลังวิ่งไปทางที่ลูกบอลขนาดพอดีมือกลิ้งล่อความซุกซน

"ได้ตัวล่ะ!"

โกคุเทระดักอุ้มมันขึ้นมา มองตาสีเข้มที่สะท้อนภาพเขา เสียงร้องดังขึ้นอีกครั้งจึงเปลี่ยนท่าอุ้ม ในมันนอนสบายในอ้อมกอด ปลายนิ้วเกาคางเอาใจมันจนตาปรือ ร่างบางยิ้มกับท่าทางอ่านง่ายของมัน กลับหลังหันจะเดินกลับที่เดิม

"โกคุเทระ?"

ด้วยความที่เป็นเสียงที่ไม่มีวันลืมไปได้ ไม่ต้องคิดสงสัยนานเลยว่าใคร ใบหน้านั้นจึงหันไปด้วยสีหน้าหงุดหงิด แต่อีกฝ่ายก็ไม่สนมันเหมือนทุกครั้งที่เขาทำ

"แมวของนายเหรอ?" ร่างสูงก้มลงไปเก็บลูกเบสบอลที่พื้นก่อนจะเดินมาหา มือใหญ่ลูบหัวสัตว์น้อยเบาๆ "เมื่อกี้มันวิ่งไล่ลูกเบสบอลล่ะ ท่าทางมันตลกมากเลย"

หูของโกคุเทระเหมือนจะพิการไปชั่วขณะ เขาไม่ได้สนใจสิ่งที่ร่างสูงพูดเลยสักนิด ตาสีเขียวเข้มมองไปที่พลาสเตอร์ที่หางคิ้ว กับรอยช้ำจางๆที่เพิ่มจากเมื่อวาน แผลที่มุมปากก็ดูเหมือนจะหายดีแล้ว แบบนี้คงไม่ต้องคิดให้เหนื่อยว่าสาเหตุเกิดจากอะไร ถ้าจะพูดกันตรงๆคือ เขาไม่อยากจะคิดถึงมันด้วยซ้ำ

ขาก้าวยาวๆไปยังที่เดิมที่ตัวเองนั่ง วางแมวลงบนตักแล้วแกะขนมปังไส้ทูน่าให้มันงับไปจากมือ ไม่สนใจคนที่นั่งมองการกระทำนั้นอยู่ใกล้ๆ ลิ้นนุ่มเลียปลายนิ้วเลอะของเขาจึงใช้นิ้วโป้งกดหัวมันอย่างจงใจหยอก ก่อนหันไปสนใจกับการฉีกกล่องนมแล้วเทลงบนใบไม้แถวนั้น

"เมื่อกี้เอาสายคล้องมือถือไปให้ฮิบาริล่ะ" ร่างสูงเกริ่นยิ้มๆ นั่งพิงกำแพงอยู่ข้างๆเขา "ดันโดนข้อแม้ว่าถ้าฉันชนะเขาจะรับของ เลยต่อไปว่าถ้าหลบได้สิบครั้งถือว่าฉันชนะ ฮะ ฮะ ฮะ ฮิบารินี่ก็ตลกกว่าที่คิดนะ"

ไม่ได้อยากรู้เสียหน่อย...

โกคุเทระนึกแค่นในใจ อยากตะโกนด่าระบายอารมณ์แต่กลัวว่าแมวจะหนีไป จึงเลือกนั่งเล่นกับแมวเงียบๆ ปล่อยให้อีกคนพูดไปตามใจปากก็คงสบายเขาไม่น้อย

"นายล่ะ แกะใช้หรือยัง?"

คนถูกถามนิ่งงันไปเสี้ยววินาทีก็จะไหวไหล่ตอบเนือยๆ "ทำหายไปแล้ว"

"เฮ้ย ทำไมล่ะ? เพราะที่นายรีบวิ่งกลับไปเมื่อวานหรือเปล่า?"

"ถ้านายตามมาอาจจะเจอระหว่างทางก็ได้"

"ฉันมองทางซะที่ไหนล่ะ วิ่งตามไปได้หน่อยถุงดันขาด ดีนะที่พวกลูกปัดอยู่ในห่อ เงยหน้ามาอีกทีนายก็หายไปแล้ว" ยามาโมโตะพูดแล้วเหมือนนึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองลืมอะไรไป "แล้วเมื่อวานนายเป็นอะไร?"

โกคุเทระไม่ตอบ ทำทีเป็นเล่นอยู่กับแมวจนไม่ได้สนใจสิ่งที่ร่างสูงพูด ยามาโมโตะมองท่าทางอมยิ้มกับแมวนั้นก็ยิ้มออกมาบ้าง เปลี่ยนเรื่องโดยสิ้นเชิง

"นายชอบแมวเหรอ?"

"ฉันชอบทุกอย่างที่ไม่ใช่แก"

ยามาโมโตะยิ้มกับคำพูดนั้น เหมือนชินเสียแล้วที่เจอประโยคแบบนี้ "งั้นวันนี้ฉันไปซื้อให้ใหม่เอาไหม?"

"ฉันไม่ได้อยากได้นี่" โกคุเทระตอบอย่างไม่ใส่ใจ หางตาเหลือบมองสีหน้าที่ดูซึมไปของคนข้างๆ ริมฝีปากบางจึงเม้มเรียบตึง รู้สึกปวดใจด้วยคำพูดของตัวเอง "ฉัน..ไปก่อนล่ะ"

พูดจบก็ลุกขึ้นคว้าหนังสือแล้วเดินไปทางอาคารเรียน ทิ้งถุงขนมปังและนม รวมทั้งยามาโมโตะเอาไว้ตรงนั้น


- -


ท้องฟ้าสีเทาหมอง ฝนโปรยเม็ดลงและเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ ควันบุหรี่จึงไม่ลอยออกจากรัศมีร่ม เดินลงน้ำหนักอย่างระวัง ตามองอะไรเรื่อยเปื่อย ถุงในมือไกวตามจังหวะเดินเอื่อยๆกลับที่พักของตัวเอง

บุหรี่ถูกทิ้งลงบนพื้นเปียก หุบร่มวางพิงไว้ข้างประตูห้อง แลเห็นรองเท้าผ้าใบชื้นฝน มองไล่ขึ้นไปเรียวขายาว เสื้อเปียกปอน รอยยิ้มที่เขาเริ่มนึกเกลียด ร่างนั้นหันตัวมาทางเขา มือเย็นคว้ามือขึ้นมา วางห่อพลาสติกลงบนนั้น

"อย่าทำหายอีกล่ะ~"

โกคุเทระมองของในมือ ชะงักมืออีกข้างที่กำลังไขกุญแจนิ่ง พลิกมือกลับด้านให้ห่อพลาสติกนั้นกลับไปที่มือคนให้ในตอนแรก

"บอกแล้วไงว่าไม่อยากได้"

มือถูกพลิกกลับอีกครั้ง ร่างบางกระตุกคิ้วมุ่น จ้องคนยิ้มแย้มอย่างหาเรื่อง

"ถือว่าให้แล้ว นายจะเอาไปทิ้งทีหลังก็ไม่ว่ากัน" น้ำเสียงร่าเริงพูดบอกเขาอย่างปกติ และคงจะเป็นอย่างนั้นจริงๆถ้าไม่สังเกตแววตาหมองๆคู่นั้น

"งั้น...จะรับไว้ก็ได้"

ผลตอบแทนของคำพูดนี้คือรอยยิ้มสดใส ท่าทางหัวเราะเก้อ โคลงหัวแกนๆ มือยกขึ้นลูบท้ายทอยอย่างขัดเขิน เสียงดังดึกก้องดังเต็มสองหูโกคุเทระอีกครั้ง แผ่นอกเหมือนจะสั่นสะเทือน หายใจไม่ทั่วท้อง กลั้นสีหน้าของตัวเองเอาไว้ ขมวดคิ้วแทบชนกัน แล้วก็ทนไม่ไหว แค่นยิ้มออกมาอย่างฝืนๆเล็กน้อย

"ไอ้บ้าเอ๊ย..."

ฝนตกหนักเสียจนแทบจะไม่ได้ยินคำพูดของกันและกัน โกคุเทระมองของในมือก่อนจะยิ้มกับตัวเอง นึกถึงบนโต๊ะในห้องที่มีของแบบเดียวกันนี้วางทิ้งอยู่บนนั้น เขาอยากจะดีใจ อยากจะเข้าข้างตัวเองว่าอีกฝ่ายใส่ใจเขามากกว่าอีกคน ในทางกลับกัน ตัวเขาช่างดูงี่เง่าสิ้นดี

ยามาโมโตะปัดละอองน้ำฝนที่กระเด็นมาโดนหน้าตัวเอง ตามองร่างบางที่ก้มมองของที่เขาให้ รู้สึกดีใจอย่างช่วยไม่ได้ที่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้โกรธ จับจ้องอยู่กับริมฝีปากที่เคลื่อนยิ้มแม้จะเห็นไม่ชัด แต่ก็ต้องชะงักงันทุกอย่างเมื่อตาที่หลุบลงค่อยเหลือบขึ้นสบตากับเขา ละอองน้ำที่อยู่บนใบหน้านั้นกับริมฝีปากค่อยขยับเรียกเขาทำให้มือใหญ่เข้าประคองดวงหน้าโดยไม่รู้ตัว นิ้วโป้งเกลี่ยเช็ดหยดน้ำบริเวณโหนกแก้ม ใบหน้าโน้มลงเรื่อยๆ เห็นเพียงนัยน์ตาสีเขียวเข้มสะท้อนภาพเขาอยู่ในนั้น...

To be continued...

Talk :

/ปาดเหงื่อ
ไม่ถนัดแต่งฟิคแนวนี้เอาเสียเลย ให้ตายสิ...
สับสนตัวเอง สับสนหลายอย่าง

เร็วๆนี้จะมาต่อตอนถัดไป
ขอบคุณสำหรับคำแนะนำติชมทุกเมนท์นะคะ ^^