# C O L O R E D #

คิดว่าจะมาต่อสองวันต่อหนึ่งตอน
แล้วก็คิดขึ้นมาได้ว่า...แบบนี้มันจะจบก่อนคริสมาสต์ได้ยังไง OTL......
เพราะงั้นช่วงคริสมาสต์ต้องมีเอนทรี่อื่นที่ไม่ใช่เรื่องนี้มาคั่นแน่ๆเลย (อยากให้เป็นอย่างนั้นเลยน้าาา~)

ช่างเถอะ...ตอบเมนท์ก่อน

By . : : ZePhyRuS : : . << ไม่แปลกใจนะ ขนาดคนแต่งยังเริ่มเกลียดมันเลย (ฮา) ยามาโมโตะที่ไม่ได้เห็นโกคุเทระสำคัญที่สุด มันไม่ใช่ยามาโมโตะของช้านนนน (ไม่เกี่ยวววววว)

By [แมวมะม่วง] << ถ้าฟิคเรื่องนี้ทำให้ชีวิตแย่ลงต้องขอโทษด้วยค่ะ อ่านเอาเบาสมองเถอะนะตัวเอง ว่าแต่ฟิคเรื่องนี้หม่นหมองจริงอ่ะ? ดีใจนะเนี่ย~~ (แต่งอารมณ์นี้ไม่ค่อยเป็นน่ะค่ะ ฮ่าๆ)

By ffr -_- << ถ้าเป็นรูปม้าคงไม่มีแวว 8018 หรอกค่ะ! (ฮา) อ่ะแหม...สายคล้องตราโรงเรียนเข้ากับเสียงเรียกเข้าของฮิบาริออกนะ ^^

By SHIKI ~* << นี่แต่งโกคุซึนไปแล้วเหรอ?? (ฮา เหมือนว่ายังไม่ได้แต่งให้ซึนเลย แต่ถ้าซึนสมเป็นโกคุโดยคนแต่งไม่รู้ตัวนี่ก็ดีใจนะ แปลว่าตัวเราคงเข้าถึงดกคุมากขึ้นมั้ง ฮ่าๆ)

By ~Rainy Day~ << *นึกภาพยามะอ่อยเหยื่อ* มันเป็นยังไงเร๊ออออ (ฮา) เหมือนว่ามีแต่คนไปอ่อยมากกว่ามั้ง (ใครไปอ่อยวะ?)

By Koki << *นับแต้มโหวต 8059* ถ้ามีปลา(?)ที่ยามะจับอยู่มั่งก็ดีสิคะ (ฮา)

By Pau << *นับแต้มโหวต* ยามะไม่ได้โง่จนน่าหมั่นไส้หรอกค่ะ มันโง่จนอยากดีดออกจากฟิคเลยทีเดียว (อ่าวเฮ้ย เด๋วก็เป็น 1859 หรอก ฮ่าๆๆๆๆ)

By Zeraphina << ..ยามาโมจเขาอัธยาศัยดีไปหน่อย.. << กร๊ากกกกกกกก ช่างพูด(เมนท์)ได้โดนใจจริงๆ เอาไปสิบแต้ม!!

By K д Я ☆ K * K u M เว้ยเฮ้ย  << *นับแต้ม* วู้... 8059มาแรงแฮะ = v =

By Mercutery << พี่เหรียญโหวต 8018 สินะ? เด๋วไปเคลียร์กับพวก fc 8059 แถวนี้เองนะคะ (ฮา)

By kit << ถ้าแอดตัวละครเข้ามาอีก เรื่องนี้คงเกิน 20 ตอนเป็นแน่แท้ และคนแต่งคงตายก่อนแต่งจบ OTL.. พอบอกว่ายามะมีตัวเลือกเยอะ ก็เลยคิดขำๆขึ้นมาว่า "อย่างนายน่ะ 'เลือก' ได้ด้วยเหรอยะ?" ขึ้นมาซะงั้น (ก็ไม่ค่อยเห็นจะมีปากมีเสียง = =;;; )

ตอบเมนท์จนเกือบลืมว่าเราจะอัพอะไร....

[Reborn FanFic]: Identity #3 || Changed
Rate : PG
______________________________________________


สึนะดูเหมือนจะต้องปวดหัวในวันนี้ สาเหตุมาจากเพื่อนสนิทของเขาทั้งคู่ที่ทำตัวปกติเหมือนทุกวัน...ถ้ามองอย่างผิวเผิน

ทั้งสองคนหลีกเลี่ยงที่จะคุยกันตรงๆ เวลาจะถามอะไรกันต้องผ่านคนตัวเล็กก่อนทุกครั้ง ทั้งคู่ไม่มองหน้ากันแม้แต่นิดเดียว ถ้าจะให้เดา...อย่างมากก็คงมองกันแค่คอเป็นระดับสูงสุด ไม่ก็เลยไปมองทรงผม มองอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่หน้า คนหนึ่งพูดคุยปกติ ลดดีกรีความหาเรื่องลง ตามประเด็นไม่ทันบ่อยครั้ง ทำเอาพูดทวนซ้ำหลายหน ส่วนอีกคนก็หัวเราะไม่มีสาเหตุบ่อยครั้งกว่าเดิม ดูสนอกสนใจเรื่องที่เขาพูดเกินกว่าปกติ แต่สิ่งที่ทั้งคู่เป็นเหมือนกันก็คือ อาการเหม่อลอย ถ้าทิ้งไว้นานเกินห้าวินาทีโดยไม่ได้พูดด้วยก็ออกนอกโลกกันทั้งคู่ ต่างคนต่างตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง สีหน้าคนนึงดูเคร่งเครียด กลับอีกคนดูกลวงโบ๋ และอาการเหล่านี้เกิดขึ้นร่วมอาทิตย์แล้ว

"เฮ้ ทาเคชิ!" เจ้าของชื่อหันไปตามเสียงเรียก เพื่อนในชมรมโบกมือหยอยๆอยู่หน้าประตูห้อง "ไปห้องกรรมการรักษาระเบียบด้วยนะ"

"เห??" สึนะร้องออกมาแทนอย่างสยองๆ

"ไม่เป็นไรน่า~" ยามาโมโตะหัวเราะ "เห็นไหมว่าเดี๋ยวนี้ไม่มีแผลเพิ่มแล้ว ฉันหลบไวขึ้นเยอะนะ ฮะ ฮะ ฮะ"

"เห?" สึนะหันไปมองคนพูดโอ่ๆ แปลกใจในสิ่งที่ได้ยิน "นี่เจอกับคุณฮิบาริตลอดเลยเหรอ?"

"ก็นะ....ช่วงนี้ฉันไม่ได้กลับบ้านกับพวกนายเพราะว่าซ้อมหนัก ตอนกลับก็เจอฮิบาริตลอดนี่" นิ้วเกาข้างแก้มพร้อมกับหัวเราะ "เจอทีไรเป็นต้องพุ่งเข้าใส่ทุกทีสิน่า..."

หนึ่งในคนฟังกำมือแน่น จ้องที่มือตัวเองเหมือนไม่เคยเห็นมาก่อน ริมฝีปากเม้มบาง คิ้วขมวดแน่นก่อนจะหลับตาลงเพื่อตั้งสติ

- -

ทัศนียภาพข้างทางดูจะคุ้นตามากขึ้นทุกที กลิ่นอายและบรรยากาศที่ไม่ค่อยได้มีโอกาสสัมผัส มือกดกระจกไฟฟ้าเลื่อนลง สูดอากาศภายนอก มองไปยังอาคารเรียนที่อยู่ไกลลิบๆด้วยความคิดถึง และอดอมยิ้มกับตัวเองไม่ได้เมื่อรู้ล่วงหน้าว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อไปถึง

- -

ภายในห้องคณะกรรมการรักษาระเบียบยังเงียบเหมือนเดิม ทันทีที่ยามาโมโตะเปิดประตูเข้าไปก็มีร่างหนึ่งสวนออกมาพอดี ด้วยความเหม่อลอยจึงไม่ได้สังเกตว่าเป็นใคร เดินเข้าไปด้วยใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว มองคนนั่งบนเก้าอี้บุหลังโต๊ะทำงานจ้องมาทางเขาจึงยิ้มรับสายตานั้น แลเห็นเอกสารชมรมวางอยู่บนโต๊ะ

มือที่กำลังจะหยิบชักกลับอย่างรวดเร็ว เสียงหวดลมวืดระยะประชิดเสียจนกลืนน้ำลายลำบาก ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองเจ้าของห้องแล้วยิ้มๆ

"ชวนเล่นอีกแล้ว? นายนี่ชอบออกแรงจังนะฮิบาริ"

มุมปากที่กระตุกยิ้มเหมือนจะเป็นคำตอบที่อธิบายได้ทุกอย่าง...

- -

คนเราทุกคนจะมีเส้นเส้นหนึ่งเพื่อกำหนดจุดสูงสุดของทุกสิ่งทุกอย่าง บางอย่างที่ทำเป็นลืมก็จะมีสักวันที่คิดว่าต้องปลดปล่อยมันออกเสียดีกว่าเก็บมาบ้าอยู่ลึกๆคนเดียว พอในสมองคิดได้แบบนี้ มือจึงเอื้อมไปสุดแขนทั้งที่ขายังไม่หยุดวิ่งเพื่อคว้าคนบางคนที่เขาจงใจละเลยมาตลอดอาทิตย์

มืออุ่นจัดที่จับข้อมือคว้าไปด้านหลังทำให้ต้องเอี้ยวตัวไปตามแรง ใบหน้าที่เลี่ยงไม่มองมาตลอดก็ปรากฏแก่สายตา พาลคิดไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่ออาทิตย์ก่อน เสียงฝนตกพรำย้อนมาก้องในหัว หลายต่อหลายครั้งที่ทำเป็นลืมมันไป กลับยิ่งฝังในใจยากจะยกมันไปให้พ้นทาง

"โกคุเทระ"

เสียงเรียกชื่อไม่สดใสอย่างที่เคยเป็น เจ้าของชื่อก็พอรู้สาเหตุ ทางเดียวที่ทำให้เขาไม่บ้าไปเสียก่อนคือการไม่มองหน้าอีกฝ่าย เปลี่ยนเป้าหมายการโฟกัสสายตาเป็นอย่างอื่นแทน

"อย่ามาจับนะ! อะไรของแกห๊ะ?" โกคุเทระทำท่าสะบัดการเกาะกุม และมันก็ได้ผลอย่างรวดเร็ว

"นายโกรธฉันอยู่รึเปล่า?" ใบหน้าที่มักจะร่าเริงอยู่เสมอค่อยๆหม่นลง

"ทำไมฉันต้องโกรธแกด้วยล่ะ? ฉันลูกครึ่งนะ เรื่องแบบนี้มันธรรมดาว้อย! แกต่างหากที่ทำตัวเป็นลูกเบสบอลฟีบ เป็นบ้าอะไรล่ะ?"

คนฟังส่ายหน้า ไม่ได้ยิ้มออกมาอย่างที่คนพูดคาดหวังแม้แต่นิด ตาหลุบต่ำมองพื้นถนน ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกเหมือนจะตัดสินใจได้แล้วที่จะพูด

"ฉัน...คิดถึงนาย..."


สายลมพัดผ่านใบหู ใบไม้ปลิดขั้วปลิวไม่เป็นทิศบนพื้นถนน สีแสดของดวงอาทิตย์ยามเย็นจ้าแสบตา มือที่กำลังยกขึ้นมาบังแสงหยุดอยู่แค่บริเวณริมฝีปาก นัยน์ตาสีเขียวสะท้อนกับแสงอาทิตย์ มองใบหน้าย้อนแสงอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่ได้ยินแม้เพียงเสี้ยว

มือยกค้างลดระดับลงตามแรงที่กดมัน ริมฝีปากถูกสัมผัสนุ่มๆบางเบาเบียดชิด

เหมือนกับวันนั้น...

เงาพาดยาวทับตัวเขาเสียมิด ใบหน้าซื่อๆนั้นขมวดคิ้วกลั้นใจ รอยยิ้มส่งมาทางเขาอย่างฝืนๆ ตามมาด้วยเสียงหัวเราะแกนๆอย่างรู้ตัวว่าได้ทำสิ่งผิดพลาดไปอีกครั้งหนึ่งแล้ว ตาสบตากันหลังจากไม่มีโอกาสได้เห็นเป็นเวลานาน เสียงทุ้มพูดเหมือนเจือไปด้วยความสับสน

คราวนี้ไม่ใช่คำขอโทษ แต่เป็นคำย้ำราวกับจะตอกในความทรงจำ



'ฉันคิดถึงนายจริงๆ...'

- -

มื้อกลางวันสำหรับผู้สืบทอดวองโกเล่รุ่นที่สิบดูเหมือนจะคึกคักเหมือนเดิม คนตัวเล็กจึงยิ้มแย้มได้เต็มที่ แม้ไม่มีรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างก็ตาม แต่ผลที่ออกมาปัจจุบันนี้มันโอเคแล้วสำหรับเขา เสียงหัวเราะของตัวเองกลั้วไปกับของร่างสูงด้วยหัวข้อรายการทางโทรทัศน์เมื่อคืน บรรยากาศดำเนินไปอย่างที่มันควรจะเป็นจนกระทั่งเสียงเล็กๆถามขึ้น

"เมื่อวานนายไปไหนกับคุณฮิบาริเหรอ?" มือที่ถือตะเกียบแทงลงเนื้อไส้กรอกรูปปลาหมึกก่อนส่งเข้าปากเล็กๆนั้น "ตอนฉันออกไปตามหาแรมโบ้เห็นเข้าพอดีน่ะ เลยสงสัยว่านายไปทำอะไรแถวนั้นตอนมืดๆน่ะ?"

"แถวนั้น?"

"อื้อ! ตรงซอยแถวโรงเรียนน่ะ"

"อ้อ...ตอนนั้นเพิ่งกลับบ้านน่ะสิ" ยามาโมโตะตอบตรงๆ ปากเคี้ยวขนมปังหน้าแกงกระหรี่อย่างเอร็ดอร่อย

"เมื่อวานนายซ้อมตอนเย็นเหรอ?"

คนถูกถามส่ายหน้าหวือ "ฉันลืมของไว้ตะหากล่ะ ก็ไอ้สมุดการบ้านที่ส่งเมื่อเช้านั่นแหละ ฮะ ฮะ ฮะ แล้วพอดีตอนจะกลับดันเจอฮิบาริเข้า เลยเดินออกไปด้วยกัน"

เดินออกไปด้วยกัน?
ช่างเป็นคำพูดที่ไม่เหมาะกับ ฮิบาริ เคียวยะ เลยแม้แต่น้อย คำว่า 'กัน' ดูเหมือนจะเป็นคำที่ใช้ไม่ได้ในความหมายเชิงบวกกับหัวหน้าคณะกรรมการนักเรียนคนนี้ ถ้าเป็นคำว่า 'ซัดกัน' อาจจะทำใจให้ยอมรับได้มากกว่านี้เสียอีก

"จะว่าไป ฮิบารินัดไว้นี่นะ ถ้ายังไงฉันไปก่อนแล้วกัน เพราะถ้าสายอีกต้องแย่แน่ๆ" ยามาโมโตะสะดุ้งตัวเหมือนเพิ่งคิดขึ้นได้ ขอโทษทั้งคู่แล้วลุกขึ้นปัดกางเกงที่เต็มไปด้วยเศษขนมปัง "แล้วเจอกันที่ห้องนะสึนะ! โกคุเทระ!"

- -

เขาไม่คิดว่าตัวเองจะยืนอยู่ตรงนี้ได้ เดินเหม่อมาไม่ทันไร พอรู้ตัวอีกทีก็อยู่หน้าห้องห้องนี้เสียแล้ว ยิ่งเห็นบานประตูที่ปิดไม่สนิทยิ่งแสดงให้เห็นถึงสติปัญญาและความเลินเล่อของคนที่เข้าไปคนสุดท้าย ไม่ก็เป็นเพราะคนที่เปิดออกมา แต่ใครจะรู้?

ทั้งที่คิดว่าจะชะโงกหน้าไปดูในห้องว่ามีคนอื่นอยู่หรือไม่ เพื่อประกอบการตัดสินใจในการทำตัวเป็นคนดีช่วยประตูเท่านั้น แต่ภาพที่เห็นทำให้นึกเสียใจที่มีความคิดโง่ๆแบบนี้ขึ้นมาในสมองอย่างไม่สมกับเป็นตัวเขาเลยสักนิด

มือที่ถือทอนฟาอยู่เท้าลงบนโต๊ะ เอวบางเกยอยู่บนโต๊ะที่แปะป้ายว่า 'หัวหน้าคณะกรรมการรักษาระเบียบ' ใบหน้าเงยขึ้นเล็กน้อยราวกับกำลังตอบรับสัมผัสจากคนที่ยืนหันหลังให้ประตู...

ยามาโมโตะ...

โกคุเทระหันหน้าหนี ปลายนิ้วยกขึ้นสัมผัสริมฝีปากตัวเอง เขายังจำสัมผัสอ่อนนุ่มได้ทั้งสองครั้ง จำได้ว่ามันน่าโหยหาขนาดไหน

แต่มันไม่ใช่ของเขาคนเดียว....

To be Continued...

Talk :
แต่งแล้วใกล้บ้าเข้าไปทุกที บางทีก็งานเยอะจนไม่มีเวลาจะแต่งต่อ
จิตสับสนบ่อยมากจนน่ากลัว.....

คิดว่านี่มันเข้าข่าย AU ไปรึยังนะ? (ฮา)
ตัวละครหลุดโลกออกไปไกลทุกทีๆ
ถ้าตอนหน้ามันแย่มาก จะเขียน AU จั่วหัวไว้นะ...OTL....


ช่วงนี้ยังเบื่ออาหารอยู่ เซ็งจริงเชียว = =