# C O L O R E D #

มาต่อสองวันครั้งคงไม่หนักหนาเกินไปนักนะคะ
ให้เวลาทั้งคนแต่งคนอ่าน (ก็คนแต่งมันอัพรายวันไม่ไหว...)
ทั้งนี้ตอนต่อไปจะมาช้านะคะ เพราะเจอเทศกาลคริสมาสต์เข้าไป
เราเลยกะว่าจะทำอะไรนิดหน่อยน่ะค่ะ (ถ้าอัพฟิคด้วยมันจะยาวพ่อตายมากๆ จึงขอยกยอดฟิคไปวันที่ 27 แทนนะคะ ^^;; )
วันคริสมาสต์จะมีอะไรนั้น...รอดูแล้วกันค่ะ (คงไม่ใช่ฟิค เพราะว่าแต่งแล้วอาจตายได้)

ทั้งนี้ทั้งนั้น ขอตอบเมนท์ก่อนค่ะ

By . : : ZePhyRuS : : .  << ก็ไม่แน่นะ อ่านตอนนี้ซะก่อน ช้านอาจจะรอดก็ได้ว่ะ ฮ่าๆ

By kit <<  "ไอ้หอยทาก" ทำคนแต่งขำไปร่วมสิบนาที ชอบมากอ่ะ คิดได้ไง ไอ้หอยทาก (หัวเราะอีก) ช่างโดนใจสุดๆ ฮ่าๆๆ

By _MuMinTy_ <<  ยามะเลวเหรอ??? (เหมือนคนแต่งโดนมีดแทงแรงๆ) ไม่รู้สิคะ...เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแบบนี้เรียกเลวรึเปล่า (ฮา...ต่อให้มันเลว ไอ้ที่เลวสุดก็คนแต่งเนี่ยแหละ ฮ่าๆ)

By Koki << ป.ล.ทำไมฉันต้องโกรธแกด้วยล่ะ? ฉันลูกครึ่งนะ เอ๊ะ!?...มันเกี่ยว? - - อันนี้พูดถึงเรื่องจูบน่ะค่ะ ปกติเวลาอยู่เมืองนอกมันก็ต้องมีทักทายแบบนี้กันบ้าง ธรรมเนียมมันต่างกันค่ะ (อาจจะสำหรับในความคิดโกคุเทระ(ที่เราแต่ง)ก็ได้นะคะ)

By ~Rainy Day~ << เข้าขั้นสะเทือนใจเลยเหรอคะ? (ฮา) เพราะว่าไม่รู้ตัวน่ะค่ะ ว่าแต่งถึงขนาดนี้แล้ว ยามะมันโง่พอแล้วหรือยัง? (ฮา) ไม่ได้ตั้งใจจะรังแกโกคุนะคะ มันเป็นไปตามพลอตที่วางไว้เฉยๆอ่ะค่า
แล้วก็โวยวายได้ค่ะ เต็มที่เลย ^^ (เมนท์ยาวๆสิเราชอบ เต็มที่ได้เลยค่ะ ^^ )

By [แมวมะม่วง] << มีแต่คนเชียร์โกคุจริงๆ (ฮา) ไม่มีใครสงสารยามะมั่งเลยเหรอคะ? คนแต่งออกจะสงสารมันค่ะ T^T (แต่ขอนึกก่อนนะว่าสงสารเรื่องอะไร ฮ่าๆ)

By isrorin << งั้นขอฝากเรื่องนี้ในอ้อมใจด้วยค่ะ ^^,,

By SHIKI ~* << ใจเย็นๆค่ะ ทุกอย่างมีทางออก! (ว่าแต่มันอยู่ไหน?)

By K д Я ☆ K * K u M เว้ยเฮ้ย << โกคุบอบบางตลอดอยู่แล้วค่ะ ^^,, (บอบบางนะคะ ไม่ใช่อ่อนแอ) ไว้คนแต่งจะช่วยเตือนพฤติกรรมยามะให้นะคะ

By Zeraphina << ตอบง่ายๆค่ะ ถ้ามันคิด...เรื่องคงไม่เป็นแบบนี้หรอกค่ะ (หัวเราะ)

By kuma90* << ถ้าโกคุทำตัวเลวด้วย เรื่องนี้คงร่วม 59 ตอนอ่ะค่ะ = v =;;; เพราะงั้นให้ยามะมันบ้าไปคนเดียวเถอะค่ะ ยังไงคนแต่งก็เข้าข้างโกคุด้วยคนนะคะ ^^

By Mercutery << พี่เป็นคนเดียวที่สังเกตประโยคนี้เลยอ่ะ เด๋วให้ลูกอมเม็ดนึงนะ (ฮา) รอดูกันต่อไปดีกว่าค่ะ เพราะคนแต่งก็ยังไม่รู้เหมือนกัน ฮ่าๆ

By measama << เริ่มมีโหวต 59 เดี่ยวแล้วสิ? และถ้ามีจริงสงสัยว่า 59 จะกองหนุนแรงมาก (ยิ้ม)

แปะฟิค!

[Reborn FanFic]: Identity #4 || Reset
Rate : PG-18
______________________________________________


ท้องฟ้าหมดแสงลง ไฟรายทางค่อยเปิดขึ้นจนทั่วบริเวณ สรรพเสียงเงียบลงเรื่อยๆ ร้านด้านข้างที่เขายืนอยู่ก็เริ่มเงียบลงเช่นกัน ลูกค้าทยอยออกจากร้าน แสงสีเหลืองส้มและไออุ่นจากฮีทเตอร์ในร้านทำให้รู้สึกอุ่นบ้างนิดหน่อย มองหลายคนเดินออกไปโดยมีรอยยิ้มประดับหน้า เสียงเจ้าของร้านเอ่ยขอบคุณเสียงดัง บรรยากาศดูอบอุ่นต่างจากไอหนาวเยือกด้านนอก แม้จะมีผ้าพันคอก็ตามแต่ดูเหมือนว่าเสื้อที่ใส่มาจะหนาไม่พอรับมือกับอุณหภูมิที่ลดลงอย่างต่อเนื่อง

ริมฝีปากซีดเผือดสั่นน้อยๆ ตามองไปยังถนนที่ทอดยาว ไม่รู้ว่ายืนมานานเท่าไหร่แล้ว ขาทั้งสองข้างชาแทบไม่รู้สึก มือเย็นเฉียบซุกลงกระเป๋าเสื้อก็ไม่ได้ช่วยทำให้อุ่นขึ้นสักนิด จวบจนร่างสูงปรากฏบนถนนที่เขามอง ดวงตาก็หลับลง รอให้อีกฝ่ายเดินมาใกล้

นานเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่ได้คุยกันเลย...
เป็นเขาเองที่เงียบไป เก็บปากเก็บคำ ไม่แม้แต่จะมองหน้า หูไม่รับฟังคำขอโทษอย่างไร้สาเหตุที่อีกฝ่ายพร่ำบอก ไม่สนใจทุกสิ่งทุกอย่างที่อีกฝ่ายทำ ยืนอยู่ ณ จุดนั้นด้วยจุดเชื่อมเพียงหนึ่งเดียว

เสียงฝีเท้าดังขึ้นเรื่อยๆจนหยุดลง ไออุ่นของร่างกายมนุษย์ทำให้รู้ว่าคนที่เขายืนรออยู่ตรงหน้านี่เอง เสียงหอบเบาๆดังข้างหูเขา แปลว่าอีกฝ่ายวิ่งมาเมื่อเห็นว่ามีคนยืนอยู่ตรงนี้สินะ...



แล้วจะเสียใจไหม...ในเมื่อเขาไม่ใช่ใครที่อีกฝ่ายอยากเจอ...



"เอ่อ...." คนเริ่มทักนึกคำพูดไม่ออก ตื่นเต้นบอกไม่ถูกที่เห็นอีกฝ่ายอยู่หน้าบ้านเขา "ร...รอฉันอยู่เหรอ?"

"โง่เอ๊ย...แกคิดว่าฉันมายืนหน้าบ้านแกทำไม?" โกคุเทระพูดตอบเหมือนปกติ เผลอตัวมองหน้าคนฟังที่ทำหน้าเอ๋อๆก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มแย้ม

เรียวปากซีดยกยิ้มก่อนจะรู้สึกเจ็บแปลบ รสชาติคาวเลือดเข้าปาก ไม่ต้องคิดให้เมื่อยก็รู้ว่าปากตัวเองคงแตก นิ้วอุ่นของอีกคนเกลี่ยรอยเลือดออกจากริมฝีปาก ใบหน้าเข้าประชิดกันจนคนตัวบางใจสั่น แสร้งหลบตาเพื่อจะได้ไม่ต้องหวั่นไหว

"ตอนนี้กับไอ้หัวหน้าคณะกรรมการบ้าบอนั่น....เป็นไง?"

ถ้าได้ฟังคงจะเจ็บปวด ถ้าได้ยินเสียงหัวเราะคงจะปวดใจยิ่งกว่า แต่ถ้าไม่พูดเปลี่ยนเรื่อง...เขาก็รู้ดีว่าอะไรจะเกิดขึ้น....

"ไม่เป็นไง ไม่ได้เจอตั้งนานแล้ว....ตั้งแต่.....................ที่นายไม่คุยกับฉัน..."

คนฟังพยักหน้า อยากจะถามต่อแต่ก็เก็บคำไว้ เปลี่ยนเป็นเรื่องอื่นที่ตัวเขาอยากรู้จะดีกว่า "อยู่กับไอ้หัวหน้าคณะกรรมการบ้านั่นคงสนุกสินะ?"

"หือ?" ยามาโมโตะทำหน้าแปลกใจ แต่ก็ตอบด้วยรอยยิ้ม "อื้อ! สนุกสิ ฉันชอบมากเลย ถึงจะดูประหลาดไปหน่อย แต่พอรับมือได้นะ"

"แล้วตอนอยู่กับรุ่นที่สิบล่ะ?"

"สนุกสิ อยู่กับพวกนายไม่เบื่อเลย ฉันดีใจที่ได้เป็นเพื่อนกับพวกนายนะ โดยเฉพาะนาย นายทำฉันหัวเราะได้เกือบตลอดเลย เล่นมุขเจ๋งๆทั้งนั้น"

ท่าทางร่าเริงทำให้โกคุเทระก้มหน้าลง ซ่อนรอยยิ้มไว้ภายใต้ผ้าพันคอ มือใหญ่เข้ากระชับผ้าพันคอให้ ใบหน้าก้มลงมาแทบชิด นิ้วแตะริมฝีปากแผ่วเบา รอยเลือดแห้งกรังเป็นสีแดงเข้ม คนมองย่นคิ้วอย่างไม่พอใจ คว้ามือบางออกจากกระเป๋าเสื้อขึ้นมากุมไว้ เป่าลมหายใจอุ่นให้มือหายชาสั่น

"ทำไมไม่ไปรอข้างในล่ะ?"

"ก็ไม่ได้มีอะไรมากมายนี่ ฉันจะกลับแล้ว แค่แวะมาเฉยๆ" โกคุเทระรั้งมือตัวเองมาซุกกระเป๋าเสื้อนอกเหมือนเดิม ใบหน้าขึ้นสีก้มลงหวังพึ่งผ้าพันคอบังอีกครั้ง

"งั้นเข้าไปให้ร่างกายอุ่นหน่อยเถอะ..."




โกคุเทระนั่งบนฟูกเตียงนุ่ม มือประสานเข้าหากันแน่น หลับตาคิดกับตัวเองว่าเขามาทำอะไรที่นี่กันแน่ ทำไมทุกอย่างดูเลยเถิดไปขนาดนี้ ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจจะคุยกันเลยสักนิด พอคิดอยากจะเห็นหน้า สมองก็ประมวลผลง่ายๆว่าให้มาดักรอ คิดว่าแค่เห็นหน้าก็คงจะพอแล้วแต่ร่างกายก็ไม่ขยับไปไหน รอจนอีกฝ่ายเข้ามาทักเขาจนได้ ไปๆมาๆเขาก็เข้ามานั่งในห้องอุ่นๆนี้ระหว่างที่เจ้าของบ้านอาสาไปเอาเครื่องดื่มร้อนๆมาให้

เสียงฝีเท้าที่ขึ้นบันไดมาทีละขึ้นยิ่งทำให้คนนั่งรอหัวใจสั่นคลอน สูดหายใจเข้าเรียกสติยากมากขึ้นทุกที บางอย่างในอกมันช่างอึดอัดจนอยากจะระบายออกมา เมื่อนึกถึงผลที่ตามมาก็สงบใจลงได้ ทำใจนิ่งมองคนเปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ถ้วยโกโก้อุ่นที่รับมาอุ่นจัด มือทั้งสองข้างกุมถ้วยอุ่นเผื่อว่ามันจะช่วยทำให้ร่างกายอุ่นขึ้นมาบ้าง

รู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมาก็หวั่นไหว เสจิบโกโก้ในมือจนแทบหมดแก้ว ไม่รู้จะหันไปทางไหนไม่ให้ถูกมอง สุดท้ายจึงมองตอบกลับอย่างหาเรื่อง และอย่างทุกครั้งที่อีกฝ่ายยิ้มกลับมาให้

"มองอะไรของแก?"

"ก็รู้สึกเหมือนไม่ได้เห็นนายใกล้ๆแบบนี้มาตั้งนานแล้วนี่นา" คนพูดยิ้มปนหัวเราะ "ทำไมเราต้องทะเลาะกันอยู่เรื่อยเลยนะ..."

"ใครเขาทะเลาะกับแกกัน..." โกคุเทระยังคงพูดสั้นห้วน ตาหลุบลงมองถ้วยว่างเปล่าในมือ

"นี่...."

ร่างบางมองตามเงาที่ทอดทับ ร่างถอยเอนไปเล็กน้อยมองอีกฝ่ายที่ยืนค้ำ มืออุ่นช้อนท้ายทอยให้ใบหน้าเงยขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีเขียวมองค้างที่สีหน้าที่เขาไม่เคยเห็นจากคนที่กำลังก้มลงมาใกล้

สัมผัสแผ่วเบาบนริมฝีปากค้างอยู่อย่างนั้นจนร่างบางเริ่มเกร็ง เหมือนยามาโมโตะจะรู้จึงละออกมาเล็กน้อยก่อนจะทาบทับลงไปอีกครั้ง ดูดเม้มริมฝีปากบางแทรกเรียวลิ้นเข้าดุนดัน ขยับใบหน้าให้สัมผัสล้ำลึกมากกว่าเดิม เกี่ยวเชิญชวนให้ตอบรับ เลียกลีบปากสีสวยและเรียวลิ้นเล็ก ละเลียดซึมซับความหวาน





เพล้ง!!


ถ้วยโกโก้ในมือร่วงลงพื้น เฉียดปลายเท้าเขาไปเล็กน้อย เสียงตกกระทบดึงสติสองทั้งคู่ให้กลับสู่ที่มันควรจะเป็น อย่างน้อยก็ตัวเขา...
ยามาโมโตะถอนริมฝีปาก จับไหล่บางให้อยู่นิ่ง ก้มลงเก็บเศษถ้วยกระเบื้องชิ้นใหญ่ลงถังขยะในห้อง ก่อนจะหันไปบอกให้ร่างบางอยู่เฉยๆแล้วออกไปเอาไม้กวาดและที่โกยผงมาจัดการให้เรียบร้อย ไม่วายสังเกตเห็นแผลบาดเป็นทางยาวบริเวณหน้าเท้าขาวจนเกือบซีด สีแดงคาวไหลลงเลอะพื้นห้อง เจ้าของมือหนาทรุดนั่งบนพื้นห้อง ยกบาดแผลขึ้นมาดูใกล้เสียจนโกคุเทระชักเท้าหนี

"ฉันทำแผลให้นะ?"

โกคุเทระพยักหน้า เขาไม่ได้รู้สึกเจ็บเลยสักนิด สิ่งเดียวที่เขารู้สึกคงจะเป็นริมฝีปากร้อนผ่าวกับรสจูบที่ดึงดันนั้น ร่างสูงออกไปเอากล่องปฐมพยาบาลด้วยความรวดเร็ว ไม่ปล่อยให้โกคุเทระตั้งสติได้นานนัก

ข้อนิ้วแตะริมฝีปากนิ่ม ทำเอาโกคุเทระนั่งตัวแข็ง ไม่กล้าเหลือบมองสายตาแวววาวคู่นั้น

"แผลที่ปากเลือดไหลอีกแล้ว....ขอโทษนะ..."

ร่างบางเม้มริมฝีปากพร้อมยกมือขึ้นปิดทันที ยามาโมโตะยิ้มให้แล้วนั่งลงบนเตียง ยกขาเรียวขึ้นมาไว้บนตัก มือหยิบสำลีก้อนชุบแอลกอฮอล์ล้างแผล ค่อยแตะตามรอยแผลทีละนิด

"เจ็บรึเปล่า?"

โกคุเทระส่ายหน้า พยายามเลื่อนสายตาให้ไกลจากริมฝีปากที่กำลังขยับพูด "พูดเหมือนฉันไม่เคยเป็นแผลงั้นแหละ"

"ฉันไม่อยากให้นายเจ็บ"

"...สายไปแล้ว"

แม้จะไม่อยาก แต่เขาก็เจ็บไปเสียแล้ว ถึงจะทำตัวเฉยเมยยังไง ความเจ็บปวดที่พยายามไม่ใส่ใจก็ยังเกาะกุมหัวใจเขาจนปวดร้าว ทุกครั้งที่หลับตาลง ภาพในสมองฉายซ้ำถึงวันนั้น...ในห้องคณะกรรมการนักเรียนห้องนั้น....

ผ้าก๊อซบางแปะลงแผลตามด้วยพลาสเตอร์ก็เป็นอันเสร็จ แต่มือใหญ่ยังไม่ยอมปล่อยเขาเสียที ออกแรงรั้งขาตัวเองเข้าหาตัวก็ไม่ยอมปล่อย ปลายนิ้วสากลูบบริเวณรอบแผลอย่างแผ่วเบา

"ปล่อย..."

"ไม่"

"น...นี่ขาฉันนะเว้ย! แกก็ดึงไว้ทำไม? แล้วฉันก็จะกลับบ้านแล้ว!!"

แบบนี้เหมือนปกติหรือยังนะ? เหมือนทุกครั้งที่เขาโวยวายรึเปล่า? คนตรงหน้าจับไม่ได้ใจไหมว่าเขาสั่นไปหมด อยากจะไปให้พ้น ให้หัวใจได้มีเวลาเต้นตามจังหวะปกติที่ควรจะเป็น ไม่ใช่เต้นกระหน่ำจนหัวใจแทบวายขนาดนี้

"ฉันไม่ปล่อยนายไปอีกแล้ว..."

สายตาที่มองสบตาทำเอาโกคุเทระแทบเสียสติ จึงหันหน้าหนีแล้วใช้มุขโวยวายกลบเกลื่อนเหมือนเดิม แต่ยังไม่ได้ทำอย่างที่คิดสักอย่าง มือข้างหนึ่งก็จับคางเขาล็อคไว้ไม่ให้ขยับ รอรับริมฝีปากที่เข้ามาใกล้อีกครั้ง รสหวานหอมในปากทำเอาโกคุเทระมึนงง เอนตัวล้มลงบนฟูกนิ่ม ค่อยๆหลับตาลง มือเคลื่อนรั้งแขนเสื้อคนด้านบนไว้ จวบจนริมฝีปากละออกไปไล่จูบตามลำคอขาว มือสากลากตามลำคอนั้นก่อนจะแทรกเข้ากลุ่มผมสีเงินสวย

ยามาโมโตะหยุดตัวเองไม่ได้ เหมือนโดนอะไรบางอย่างจากร่างบางนี้ดึงรั้งเอาไว้ อยากจะสัมผัส อยากจะโอบกอดไว้ไม่ให้ไปไหน ตั้งแต่เริ่มจากจูบครั้งแรกที่เขาไม่ได้ตั้งใจ พูดได้เต็มปากว่าเพราะบรรยากาศพาไปแท้ๆ หลังจากนั้นก็เอาแต่คิดถึงริมฝีปากนุ่มนิ่มนั่นเสียจนอยากจะสัมผัสอีกรอบ แล้วก็ทำลงไปทั้งที่ไม่ทันได้คิดให้ดีเสียก่อน เขาอยากทำสถานการณ์ทุกอย่างให้ดีขึ้น แต่มันก็กลับแย่ลงเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าตัวเขาทำอะไรไม่ดีลงไป รู้แต่ว่าเขาไม่อยากให้โกคุเทระเมินอีกแล้ว อยากให้นัยน์ตาสีเขียวเทาคู่นั้นฉายแต่ภาพของเขา อยากจะสัมผัสมือ อยากจะได้ยินเสียงพูดจาแข็งกร้าว อยากให้พวกเขาอยู่จุดนี้ต่อไป...

"อ...ยามาโมโตะ.."

ตอนที่เห็นร่างนี้ยืนหนาวสั่นรอเขาก็แทบบ้า อยากจะวิ่งเข้าไปกอดไว้ จูบซับริมฝีปากซีดเซียวที่แตกแห้ง ให้ไออุ่นแติมสีหน้าที่ซีดเผือดเพราะความหนาว ยิ่งมาอยู่ในที่ของเขาแบบนี้...ไม่อยากจะปล่อยไปเลย.....

"ขอกอดไว้แบบนี้เถอะนะ..."

"จ..เจ้าบ้า...อึดอัดจะตายอยู่แล้ว!!"

โกคุเทระรู้สึกได้ถึงเสียงทุ้มลึกเต้นเร็วระรัว แผ่นหลังของตัวเองที่สัมผัสกับอกกว้างนั้นสั่นไหวไม่แพ้กัน ความอุ่นแผ่ซ่านทั่วร่างกาย ใบหน้าอดเข้าพิงกับท่อนแขนแข็งแรงไม่ได้ คิดซะว่าดิ้นยังไงก็ไม่หลุดก็แล้วกัน จะได้อยู่ในอ้อมกอดนี้อย่างไม่ขัดเขินเกินไปนัก










แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่า...

ความอบอุ่นนี้มันจะยาวนานสักแค่ไหนกัน....



To be continued...



Talk :
เฟล่อนเพิ่งจะเข้าใจ...ว่าฉากจูบแม่งแต่งยากมวากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
แค่ฉาบจูบ...เฟล่อนคิดร่วมชั่วโมง เอาแต่นั่งมองตัวอักษรในโน้ตเพด ใช้ความคิดอย่างบ้าคลั่ง....

แต่ก็ออกมาห่วย OTL....

เสียใจที่แต่งให้หวานกว่านี้ไม่ได้ โรแมนติกกว่านี้ไม่ได้ วาบหวามก็ทำไม่ได้
เฟล่อนนึกไม่ออกค่ะ ว่าจะเขียนยังไงดี ฮืออออออออออออ T{}T
(ภาษาคนนี่ยากจริงๆOTL... )


ออกจากช่วงเบื่ออาหารแล้วค่ะ กินได้ตามปกติ ^^
แต่ว่าวันนี้ปวดท้องรุนแรง ลามไปยันปวดหัวด้วย เฟล่อนจะตายเอา..
แถมเนตบ.เป็นอะไรไม่รู้ ช้ามากกกกกกกกก อืดมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
เฟล่อนจะตาย x 2 (ไร้สิ่งเติม HP - SP)
เข้าเอกทีนไม่เท่าไหร่ เข้ามัลติยากมากกกกกกกกกก เข้าเวบนอกยากมากกกกกกกกกกกก
เฟล่อนจะบ้า!!!!!!!!