# C O L O R E D #

หายตัวไปหลายวัน ทั้งๆที่บอกว่าจะอัพวันที่ 27 ต้องขอโทษด้วยนะคะ
เฟล่อนได้แต่นอนตายไม่มีแรงจะเชื่อมต่ออินเตอร์เนตใดๆทั้งสิ้น
วันนี้เพิ่งจะได้เข้าเนตเป็นครั้งแรกหลังจากที่อัพเอนทรี่ที่แล้วไป ขอโทษจริงๆค่ะ

สำหรับเอนทรี่ก่อนหน้า เฟล่อนขอขอบคุณทุกคอมเมนต์นะคะ
เยอะเป็นประวัติการณ์จริงๆ (ตอนแรกที่เข้ามาดู ตกใจมากทีเดียว โดยเฉพาะของพี่ป๋อ (ฮา))

ขอตอบคอมเมนท์ของตอนที่ 4 นะคะ

By カフカ << คิดว่ายามะจะโง่ไปอีกหลายตอน เขาสูงเสียดฟ้าแน่นอนค่ะ

By . : : ZePhyRuS : : .   << ไม่เนียนก็ไม่ใช่ยามะสิ

By K д Я ☆ K * K u M เว้ยเฮ้ย  << ตอนนี้ปวดใจแทนค่ะ (ฮา) ยิ่งฟิคใกล้จุดพลิกเรื่องทีไร เฟล่อนปวดไตทุกที

By kit << เริ่มอยากให้มันคว้าอะไรไม่ได้เลยเหมือนกันค่ะ เพราะคนแต่งเข้าข้างอุเคะอยู่แล้ว (ยิ้ม)

By ffr -_-  << คิดว่าบางที ถ้าแต่งเป็นธีมฤดูหนาว เวลาที่คาแรคเตอร์จับปวด มันดูเยือกถึงหัวใจดีค่ะ (ฮา)

By [แมวมะม่วง]  << คนแต่งไม่สงสารยามะเลยค่ะ (ฮา) บอกตรงๆว่าแค้นจากเล่ม 17 ส่วนตัวด้วย (ซะงั้น)

By isrorin << ในห้องนั้นต้องไปคิดเอาเองค่ะ ท้ายเรื่องมีเฉลยแน่นอน (ว่าแต่เมื่อไหร่จะจบ?)

By kuma90* << จูบก๊กคุงรสความเจ็บปวดค่ะ (เสียดสี) เหวออออ คนแต่งคงแต่งไปถึง 59 ตอนไม่ไหวค่ะ แค่สิบตอนก็ลากเลือกลากไส้แล้ว แต่งเรื่องยาวไม่เป็นน่ะค่ะ

By measama << ขอขำค่ะ "ผู้ชายขี้เนียนมันไว้ใจไม่ได้" มันโดนเราอย่างแรง!!!!! (หัวเราะไม่หยุด) ชอบนะคะ มันโดนใจมากค่ะ

By ~Rainy Day~ << ไม่รู้จะเรียกว่าหวานดีรึเปล่า ช่วงนี้อยากแต่งอะไรหวานๆมั่งจังแต่รอจบเรื่องนี้ก่อนดีกว่า = v =;;;

By Koki << แหม...ลางสังหรณ์แม่นจังค่ะ ^^

By Zeraphina << แหม...ก็ไม่ได้น่ากรี๊ดขนาดนั้นนะคะ เพราะตอนเราแต่ง เราอคติกับยามะในฟิคตัวเองล่ะ (ยิ้ม)

By Mercutery << พี่คิดว่ายามะจะเข้าใจและใส่ใจเอามาคิดเรอะ? พี่ต้องฝันก่อนเลยล่ะ (ฮา)

By ☆~[S]eN[Y]a-☆ << ราบรื่นไร้สาเหตุก็น่าเบื่อแย่สิคะ (ยิ้ม)

By Pau << ขอบอกว่าไม่มีทางให้มันเป็น 1859 อย่างฟันธงคอนเฟิร์มเลยค่ะ! อย่างมากก็ D18 ก็เท่านั้น (เอ๋??)

By SHIKI ~* << ฉากจูบยังนำพาปัญหามาให้เราเรื่อยๆค่ะ จูบเหมือนกันบรรยายคล้ายกันมันก็น่าเบื่อใช่ไหมคะ? เพราะงั้นพอมีฉากจูบทีไร คนแต่งรู้สึกอยากตายทุกที = =  

มาต่อฟิคกันเลยดีกว่าค่ะ

[Reborn FanFic]: Identity #5 || Loop
Rate : PG
______________________________________________


เท้าทั้งสองข้างย่ำลงบนพื้นถนนที่ถูกตกแต่งด้วยหิมะสีขาวนวล ไอเย็นแผ่ขึ้นจากพื้นซีเมนต์ หายใจออกมาเป็นควันขาว นึกถึงเมื่อคืนที่หิมะโปรย เขานอนอยู่บนเตียงในห้องอุ่น ผ้านวมผืนนิ่มปกคลุมตัวเขา มือกดอ่านข้อความในโทรศัพท์มือถือที่ดูเหมือนว่ามันจะส่งผลให้บรรยากาศในห้องอุ่นกว่าที่เป็น ถึงจะนอนอยู่คนเดียวก็อดไม่ได้ที่จะซุกตัวในกองผ้านวมหนา อมยิ้มคนเดียวภายใต้ไออุ่นของฮีทเตอร์

ดูเหมือนอากาศโปร่งๆนี่ทำให้ทุกอย่างดูแจ่มใสกว่าที่เป็น เพียรปฏิเสธว่าไม่ใช่เพราะเสียงหัวเราะคนข้างตัวที่เล่าเรื่องราวออกรส ตัวเขาเองก็อดยิ้มขำออกมาไม่ได้ (แน่ละว่าใช้ผ้าพันคอให้เป็นประโยชน์เหมือนเดิม) บรรดาของรายทางก็น่ามองไปเสียทุกอย่าง เทศกาลลดราคาประกาศเสียงกระหึ่ม บรรดาผู้คนไม่กลัวหนาวออกมาแย่งซื้อกันอุตลุด เสียงหนวกหูไม่ก่อให้เกิดความหงุดหงิดในตัวเขาแม้แต่น้อย ตาเหลือบมองร่างสูงที่เดินชี้นู่นชี้นี่เป็นระยะๆ

"อ๊ะ...ดูนั่นสิ!"

ร่างสูงชี้ไปที่ตู้เกมส์เครื่องใหม่ตั้งโฆษณาเชิญชวนให้ไปลองเล่นกัน โดยมีของรางวัลล่อใจ หมู่วัยรุ่นมุงกันเซ็งแซ่ทำให้โกคุเทระมองไอ้เครื่องที่ว่าไม่เห็นเสียที

"มาตรงนี้สิ"

มือคว้าเข้าที่ข้อมือบาง รั้งอีกคนเข้าหาตัวด้วยความที่ตรงจุดที่เขายืนมีช่องพอให้เห็นเจ้าของใหม่นี่เต็มๆ ร่างที่โดนดึงไปชนกับตัวคนรั้ง หลุบหน้าซ่อนในผ้าผันคอสีแดงเข้ม เหลือบมองมือหนาที่จะจับอยู่ที่ข้อมือเขา ไม่ได้มองเครื่องที่ว่าเลยสักนิด

"น่าเล่นจัง ฉันเข้าไปเล่นนะ?"

"ก็เรื่องของแกสิ..."

"ฉันจะเอารางวัลที่หนึ่งมาให้ได้เลย!"

"เออ ตามใจแกเหอะ ฉันอยู่แถวนี้แล้วกัน จะไปไหนก็ไป"

เบือนหน้าไปทางอื่นมองกราดไปเรื่อยจนข้อมือเขาว่างเปล่า เสียงวิ่งไกลออกไปจึงได้หันไปมองแผ่นหลังนั้นเข้าไปปะปนกับคนที่ยืนอออยู่ ฟังพรีเซนเตอร์อธิบายวิธีการเล่นและกติกาในการชิงรางวัลใหญ่

โกคุเทระเดินถอยไปยังน้ำพุกลางลานกว้าง จากตรงนี้พอมองเห็นความวุ่นวายของเกมเซนเตอร์ได้พอดี จึงนั่งลงที่ม้านั่ง มองเหม่อไปยังฝูงชนที่เดินขวักไขว่กันไปมา จมอยู่ในความคิดของตัวเอง ว่ามันดีแล้วจริงหรือที่เป็นอยู่แบบนี้ ดีแล้วจริงหรือที่ปล่อยให้ตัวเองจมลงในความสบายใจ อยู่กับความอบอุ่นที่อีกคนมอบให้ กับเสียงหัวเราะที่ชวนอารมณ์ผ่อนคลาย อยู่ในจุดยืนที่ไม่มีความแน่ชัดเอาเสียเลย

ตลอดสามวันที่ผ่านมาไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปเลย ทั้งการพูดคุยทั้งการกระทำ ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยสักอย่าง ความหวั่นไหวยังคงอยู่เช่นเดียวกับความคลางใจ ความสงสัย ณ จุดนึงยังคงไม่ได้รับคำตอบ และตัดใจไม่อยากรู้ไม่ได้เสียที ได้แต่เก็บมันไว้ลงลึกด้วยความที่เขาเองก็ไม่อยากเสียวันเวลาดีๆตอนนี้ไปได้

มือหยิบโทรศัพท์ขึ้นเปิดดูอีเมล์ที่ได้รับเมื่อคืน ประโยคสั้นๆที่ไม่มีการนัดหมายใดๆ เพียงตื่นขึ้นมาสักพักก็ได้ยินเสียงที่ประตูมารับไปด้วยกัน นั่นก็ทำให้เขาเกือบจะยิ้มออกมาอยู่แล้ว


'พรุ่งนี้ไปด้วยกันนะ'






"--เทระ...โกคุเทระ?"

"อ...หา?" พอรู้ว่าอีกฝ่ายอยู่ตรงหน้าก็เก็บมือถือลงอย่างรวดเร็ว ใจเต้นโครมครามเสียงดังจนหนวกหู "อะไรของแกห๊ะ?"

"ก็เรียกตั้งนานแล้ว นายไม่ได้ยินนี่นา เหม่ออะไรอยู่เหรอ?"

"ไม่ใช่เรื่องของแก....แล้วนั่นมันอะไร?"

เหลือบไปเห็นสิ่งที่โผล่ออกมาจากด้านหลังของคนตรงหน้า พอชะเง้อจะมองก็โดนเอี้ยวหลบ ได้แต่รอยยิ้มส่งมาให้แล้วปิดปากเงียบ รอจนคนอยากรู้ทำหน้างอถึงได้ยอมบอก

"รางวัลที่หนึ่งน่ะ ไม่ได้หรูอะไรมากมายหรอก แต่ว่านะ..." ยามาโมโตะยิ้ม ทำหน้าลังเลนิดหน่อยแล้วหัวเราะออกมา "ฉันคิดว่าจะให้นายน่ะ"

"ห๊ะ? แกจะให้ฉันทำไม? ได้มาก็เก็บไว้เองสิฟะ" โกคุเทระสวน ไม่วายเหลือบมากึ่งชะเง้อของในมือด้านหลังนั่น

"นายนี่ไม่ได้มองเลยน้า~ ตอนที่ชี้นึกว่าจะเห็นแล้วซะอีก" ยามาโมโตะโน้มตัวลงมาใกล้ก่อนจะยื่นของที่แอบไว้มาตรงหน้าโกคุเทระ "ฉันเห็นแล้วคิดถึงนายขึ้นมา เลยคิดว่าจะเอามาให้ได้ จริงจังไปหน่อย เกือบทำตู้เขาพังแล้วไหมล่ะ ฮะ ฮะ ฮะ"

ขนนุ่มนิ่มสีขาวเทา ปลายหูยาวๆของมันฟูขึ้นเล็กน้อย ตาสีน้ำตาลเข้มเรียวๆท่าทางเกเร ปากที่เย็บด้วยด้ายสีดำหยักแบบเอาเรื่อง ในอุ้งมือมันถือไดนาไมท์สองอัน ปลายชนวนมีพู่สีส้มเงินเหมือนกำลังจุดไฟ มืออีกข้างถือมีดสั้น จะเอารวมๆแล้วมันก็คือกระต่ายหน้าตาเกเรนั่นเอง

โกคุเทระรับมันมาด้วยท่าทีเหมือนจะเหม่อลอย สัมผัสนุ่มๆในมือเขายิ่งทำให้คิดว่าไอ้เจ้าตัวนี้มันก็น่ารักดีเหมือนกัน

"เหมือนนายเลยใช่มั้ยล่ะ? น่าเสียดายที่แกะมีดออกจากมือมันไม่ได้เนอะ!" ยามาโมโตะนั่งลงข้างๆ มองคนได้รับทำสีหน้าไม่ถูก สักพักถึงจะเอามันมาไว้ในอ้อมกอด มือเรียวลูบหน้าขนๆเล่น "ชอบไหม?"

"แก....ให้ฉันจะดีเหรอ?"



แล้วเขารับไว้...จะดีเหรอ?



"อื้อ!"

ยามาโมโตะตอบรับเพียงแค่นั้นแล้วเล่าถึงสภาพตอนที่เขาแข่ง ที่จริงมันก็คือเกมส์ตีโฮมรันนั่นเอง มีไม้จำลองให้ผู้เล่นถือ มองลูกบอลสามมิติที่พุ่งเข้ามา จับจังหวะแล้วหวดไม้ออกไปโดยเครื่องจะคำนวนความแรงและระยะทางบันทึกเป็นสถิติ ซึ่งตามกติกาแล้ว ใครตีได้แรงที่สุด ไกลที่สุดก็ชนะไป ได้รางวัลน่ารักกุ๊กกิ๊กมาอย่างที่เห็น ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นของแบรนด์ยี่ห้อดังในขณะนี้

เรียกได้ง่ายๆว่าขี้โกง เพราะคนเข้าแข่งที่เหลือเป็นวัยรุ่นธรรมดา ไม่ใช่นักกีฬาเบสบอลอย่างเขาเสียหน่อย!

งั้นโกคุเทระจะขี้โกงบ้างล่ะ ไม่อยากเข้าใจหรอกว่าให้มาทำไม แต่ก็จะรับไว้ก็แล้วกัน! (เห็นแก่ว่ามันน่ารักหรอกนะ)




- -




เท้าทั้งสองข้างย่ำลงบนพื้นถนนที่ถูกตกแต่งด้วยหิมะสีขาวนวล ไอเย็นแผ่ขึ้นจากพื้นซีเมนต์ หายใจออกมาเป็นควันขาว นึกถึงตัวเองที่อยู่ในห้องมืดสลัว มองออกนอกหน้าต่างดูหิมะที่ตกลงมาเหมือนคราวนั้น สีขาวราวปุยเมฆโปรยจากท้องฟ้า ตัดกับสีน้ำเงินมืดยามค่ำคืนที่ไร้ดวงดาว ถึงจะอยู่ในห้องที่ฮีทเตอร์ทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพก็ไม่ได้รู้สึกอุ่นขึ้นมาสักนิด ผ้านวมผืนนิ่มก็ดูจะคลายความหนาวออกไปไม่ได้ ถึงจะใช้แขนทั้งสองข้างกอดตุ๊กตากระต่ายเกเรไว้แน่นแค่ไหนก็ไม่อุ่นขึ้นมาเลย


...มีแต่น้ำแข็งเกาะกินหัวใจ


ไม่อยากจะเดินต่อไปแล้ว...ขาก้าวชะลอลงทุกที ไม่เคยคิดเลยว่ากับอีแค่การไปโรงเรียนมันจะยากขนาดนี้ มีไม่รู้กี่ร้อยพันชีวิตที่โรงเรียน เขาควรจะสนใจคนอื่นบ้างเสียทีเผื่อว่าการไปโรงเรียนในครั้งหน้าจะสดชื่นกว่านี้ เดินเอื่อยๆจนรุ่นที่สิบวิ่งเข้ามาทักถึงความแปลกประหลาดในตัวเขา ทั้งๆที่จะไปรับ แต่กลับเดินเลยมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ไม่มีสติเอาเสียเลย

"โกคุเทระ...นายเป็นอะไรรึเปล่า? ดูเหม่อๆจัง..."



'นายเป็นอะไรรึเปล่า?'

มือจับเข้าที่ไหล่บางทั้งสองข้าง ใบหน้าโน้มลงดูสภาพคนที่ไม่ยอมให้คำตอบ ถึงจะโดนสะบัดออก ข้อมือขาวนั่นก็ถูกคว้าไว้อยู่ดี ไม่ว่าจะมองอย่างเอาเรื่องแค่ไหน ร่างสูงก็ยังคงไม่ยอมปล่อย ถามย้ำคำถามเดิมอีกครั้งและได้รับความเงียบเป็นคำตอบเหมือนเดิม

'ฮิบาริ..นายอย่าทำแบบนี้ได้ไหม?'

'หึ...กลัวขึ้นมาหรือไง?'

'ใช่' ร่างสูงรับประโยคนั้นโดยแทบไม่ต้องเสียเวลาคิด 'กลัวนายจะเปลี่ยนใจ....'

ร่างบางหัวเราะในลำคอ เหลือบตามองคนพูดขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ ริมฝีปากขยับพูดอะไรบางอย่าง ถึงจะเก๊กหน้านิ่งแต่ก็ดูออกจะเขินๆอยู่บ้าง ยามาโมโตะหัวเราะกับประโยคที่ได้ยิน ถอยหลบทอนฟาที่หวดมาแก้เก้อที่ยามาโมโตะเอาแต่หัวเราะไม่หยุด




"ไม่เป็นไรครับ" โกคุเทระหลับตาลง พยายามไม่นึกถึงภาพเมื่อวานที่คอยจะรบกวนจิตใจเขา "ขอโทษนะครับที่เดินเลย ผมเองก็ใจลอยไปหน่อย"

"ว่าแต่ยามาโมโตะล่ะ?"

ขาหยุดชะงักงันอยู่หน้าประตูโรงเรียน ดวงตามองตรงไปยังภาพเบื้องหน้า หัวใจโหวงไหวทำเอาหายใจไม่ทั่วท้อง อยากจะหลับตาลง อยากจะวิ่งหนีไปให้ไกล...

ร่างสูงในชุดซ้อมเช้าเดินพาดไม้เบสบอลเข้าไปหัวเราะทักทายกับหัวหน้ากรรมการนักเรียน เดินกึ่งหยอกกึ่งบึ้งตึงไปตลอดทาง เสียงหัวเราะที่แสนจะคุ้ยเคยดังเข้าหูแม้ไม่อยากได้ยิน...

"โกคุเทระ..."

"ขอโทษครับรุ่นที่สิบ...วันนี้ผม..มีธุระต้องจัดการ...อาจจะเข้าตอนบ่ายนะครับ! ไปก่อนล่ะครับ!!!"



ขาวิ่งไปโดยไม่สนใจเสียงเรียกของบอส สายลมหนาวที่ปะทะใบหน้าจนชา หวังเหลือเกินว่าจะทำให้หัวใจเขาชาตามไปด้วย ขอบตาร้อนผ่าวเหมือนความเจ็บร้าวของหัวใจ คำถามมากมายวิ่งแล่นผ่านหัว ความรู้สึกรุนแรงประดังประเดแทบระเบิด สุดท้ายก็คือตัวเองที่ได้แต่นอนว่างเปล่าอยู่บนเตียง กับตุ๊กตาที่วางอยู่ข้างถังขยะเท่านั้น....




To be Continued....

Talk:
อ่านแล้วงงกันบ้างรึเปล่าคะกับพวกฉากย้อนอดีตทั้งหลาย เพราะถ้าไม่มีเสียงใดต่อต้าน เฟล่อนจะใช้ฟอร์แมตนี้ต่อไปนะคะ (เฟล่อนไม่อยากเปลี่ยนสีฟอนท์น่ะค่ะ ขี้เกียจ << บอกกันตรงๆ)

โดยส่วนตัวแล้วฉากตอนท้ายแต่งยากมากค่ะ เพราะจงใจให้ประโยครูปแบบเดียวกับการเปิดตอน ทำให้การบรรยายมีข้อกำจัด
ทำออกมาได้ไม่ดีเท่าไหร่แต่ก็ฝืนทำค่ะ มันดูประชดประชันดี (ชอบส่วนตัว)

แจ้งถึงกำหนดการณ์ลงฟิคตอนหน้านะคะ
คงจะต้องเป็นช่วงหลังปีใหม่เพราะเฟล่อนจะหายตัวอีกแล้ว (ยิ้ม)
อย่างโชคดีคือเป็นวันเสาร์ - อาทิตย์
อย่างช้าคือวันจันทร์ที่ 5 เลยค่ะ
ขอโทษนะคะที่อัพไม่เป็นเวลาอย่างที่พูด แต่เหตุสุดวิสัยค่ะ
ขอบคุณคนที่ติดตามมาเสมอไม่ว่าเฟล่อนมันจะลงดองขนาดไหน
ขอบคุณแม่ยก 8059 และ 8018 ที่ทำให้เฟล่อนแต่งเรื่องสไตล์นี้เป็นเรื่องสุดท้าย (ฮา...ไม่เอาอีกแล้วเรื่องยาว)
เอ...พูดเหมือนตอนนี้เป็นตอนจบเลยเนอะ ^^;;;

สำหรับทุกท่านที่เข้ามา เฟล่อนขอ Happy New Year เอาไว้ที่นี้เลยนะคะ

เจอกันหลังปีใหม่ค่ะ ^^//