# C O L O R E D #

[Hetalia Fanfic]: Touch
Main: USAUK
Rate: PG

Warning: แฟนฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้น ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับ ประเทศ บุคคล หรือองค์กรใดที่มีอยู่จริงบนโลก

เฮตาเลียเป็นการ์ตูนที่มีเนื้อหาเสียดสี
โดยตัวละครในเรื่องได้ดัดแปลงมาจากประเทศบนโลก
กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน

____________________________________


เสียงฝนกระทบหน้าต่างด้านข้าง ท้องฟ้าขมุกขมัวดำมืดใกล้เคียงเวลาค่ำทั้งที่ตอนนี้เพิ่งเข้าสู่ช่วงบ่ายเท่านั้น ต้นไม้ใหญ่ด้านนอกไหวตามแรงลมส่งผลให้หน้าต่างที่ปิดไม่แน่นกระทบวงกบเกิดเสียงกึกๆเจือไปกับเสียงฝน อากาศที่เคยอุ่นกลับเย็นลงเรื่อยๆ ทว่าเตาผิงในห้องก็ยังไม่ถูกใช้งาน มือของคนในห้องเริ่มเย็นไล่จากปลายนิ้ว ปากกาที่ใช้เขียนเอกสารวางลงบนโต๊ะ มองออกไปนอกหน้าต่าง มองลึกในความทรงจำตัวเอง

เหมือนกับในวันนั้น....ฝนก็ตกแบบนี้...





หัวใจ...ก็หนาวเหน็บไม่ต่างกัน...






ฝนตกจนถึงรุ่งเช้า...

คนบนเตียงสะลึมสะลือมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วถอนหายใจ อากาศแย่แบบนี้ทำให้ร่างกายที่แย่อยู่แล้วแย่เข้าไปอีก อุณหภูมิดูเหมือนจะขึ้นสูงกว่าตอนก่อนนอน เบ้าตาร้อนผ่าว มือจับผ้าขนหนูชื้นผืนเล็กบนหน้าผากที่เย็นไม่ต่างจากบรรยากาศในห้อง ทั้งร่างหนักอึ้งไม่มีแรงเดินไปจุดเตาผิงที่มอดลง หรือหาอะไรลดอุณหภูมิร่างกายตัวเอง ทุกอย่างในห้องหมุนคว้างจนต้องหลับตาลงไปอีกครั้ง เสียงฝนตกยังดังอยู่สองข้างหู


'ทำไมตากฝนมาแบบนี้ล่ะฮะ!' ร่างที่เกือบจะสูงเท่าเขาวิ่งมารับหน้าประตูบ้านพร้อมผ้าขนหนู มือซับปนขยี้ผมไม่ให้เปียกไปมากกว่านี้ก่อนจะฉุดข้อมือบางไปยังหน้าเตาผิงอุ่น 'ทั้งที่มีไข้อยู่แท้ๆ'

'ก็คิดว่าจะถึงอยู่แล้วก็เลยวิ่งฝ่ามาน่ะสิ รู้ไหมว่ารถติดเป็นบ้า'

'ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้  ถ้าอังกฤษเป็นหวัดขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ!' คนอ่อนกว่าโวยวาย ผ้าห่มผืนหนาโอบล้อมรอบตัวเขาไม่ให้หนาวสั่น ดูเหมือนจะรู้ว่าไข้สูงกำลังรุมเร้า เปลือกตาจึงหนักอึ้งแบบนี้ ในหัววิงเวียนไปหมด

'ไม่เป็นไร...ก็มีนายอยู่แล้วนี่ไง...'

ไออุ่นจากเตาผิงด้านหน้าทำให้เผลอหลับไปทั้งที่ยังใส่เสื้อผ้าเปียกปอน ผมสีทองเข้มลู่แนบใบหน้า สัปหงกซบลงกับคนด้านข้าง ผมชื้นแตะปลายจมูกโด่ง ร่างบางถูกรั้งเข้ามาไว้ในอ้อมกอดทั้งผ้านวมหนา เชื้อเพลิงในเตาผิงส่งเสียงเปรี๊ยะท่ามกลางความเงียบสงบ ลมหายใจผ่อนยาวสม่ำเสมออยู่บริเวณแผงอกคนเตี้ยกว่า จมูกกดหนักลงกลางกระหม่อมชื้น

'ผมจะดูแลคุณเอง...'





ผ้าบิดหมาดคอยซับลดความร้อนทั่วร่างกายจนรู้สึกสบายตัว ฝ่ามือใหญ่แตะอยู่ที่หน้าผากทำให้รู้สึกอุ่นสบาย อดไม่ได้ที่จะต้องเปิดเปลือกตาขึ้นมอง มือหนานั้นเลื่อนลงมาปิดตาเขา ส่งเสียงปรามเหมือนผู้ใหญ่ดุเด็กๆ

เสียงที่ไม่ต้องเสียเวลาเดาสักนิดว่าใครเป็นเจ้าของ...

"นอนต่อไปซะ"

ใครเด็กกว่าใครกันแน่ เจ้าคนไม่มีสัมมาคาราวะ "ไม่...ฉันอยากจะตื่นแล้ว"

"งั้นก็กินยาแล้วนอนต่อไปซะ"

เม็ดยาสองเม็ดถูกยื่นมาตรงหน้า อังกฤษจึงต้องลุกขึ้นมากินยาตามที่อีกฝ่ายบอก...ไม่ได้ยอมตามหรอกนะ นี่ทำเพื่อตัวเองหรอก...

"นอนซะ"

ร่างบางนอนราบลงไปบนฟูกนุ่มอีกครั้ง พลันนึกถึงคนที่บอกว่าจะมาเยี่ยมเยียนเขาอีกคน ตาจึงกวาดมองไปรอบๆว่าคนตัวใหญ่อีกคนอยู่ส่วนไหนของห้อง

"แล้วฟรา.."

"กลับไปแล้ว"

"หา? อะไรกัน??"

"กลับไปแล้วก็คือกลับไปแล้วนั่นแหละ" อเมริกาตัดบท ขยับผ้าห่มให้ถึงคอคนป่วยไม่พูดถึงฝรั่งเศสที่เขาไล่กลับไปทันทีที่มาถึง

"แสดงว่ามาแล้วกลับไปแล้วสินะ...เสียดายจังที่ไม่ได้ตื่นมาเจอ"

คนตัวใหญ่นั่งหน้าบูด กอดอกนิ่งบนเก้าอี้ข้างเตียง สายตาเสมองไปทางอื่น บ่งบอกกันชัดๆว่าไม่ได้อยากรู้ ไม่ได้อยากฟังสิ่งที่อังกฤษกำลังจะพูดเลยสักนิด

"แล้วนายมานี่ได้ไงน่ะ?"

"นั่งรถมาน่ะสิ"

"ทั้งที่ฝนตกแบบนี้"

"แต่ฉันไม่ได้เปียกนี่"

อังกฤษเงียบไป ซุกตัวกับเตียงและผ้าห่มอุ่น รั้งขึ้นให้ปิดไปกว่าครึ่งหน้า ความทรงจำสมัยก่อนที่ฝันถึงแล่นฉายซ้ำในหัว คำพูดสุดท้ายที่เขาจับใจความได้รางๆแม้ว่าจะได้ยินอยู่ข้างหูด้วยสติที่ลางเลือน

ถึงแม้อยากจะนึกย้อนความแค่ไหน ยาที่เพิ่งกินเข้าไปก็ทำให้รู้สึกง่วงงุนจนต้านแรงไม่ไหว ก่อนที่ตาทั้งคู่จะปิดลง เขาเห็นใบหน้านั้นก้มลงมาใกล้ เกิดสัมผัสเบาๆบริเวณหน้าผากและเสียงทุ้มทำนองเดียวกับที่เคยได้ยินเมื่อครั้งนั้น

"หลับเถอะ...ฉันจะอยู่ดูแลนายเอง..."

 



เปลือกตากระพริบถี่ก่อนจะลืมเต็มตาขึ้นมา เสียงฝนกระทบหน้าต่างยังดังอย่างต่อเนื่อง แสงสว่างลอดผ้าม่านจากฟ้าแลบทำให้เห็นคนที่นั่งนิ่งในมุมมืดของห้อง สายตานั้นจับจ้องที่เขา เหมือนจะยังไม่รู้ว่าเขาตื่นแล้ว เพราะอย่างนั้นเลยคิดว่าอยากจะนอนต่ออีกสักนิด ขยับตัวดึงผ้าห่มเข้าหาตัว ทันใดไฟในเตาผิงก็ถูกจุดขึ้นอีกครั้ง ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ กระชับผ้าห่มให้อย่างเบามือ มือใหญ่นั้นไล้ดวงหน้าแกล้งหลับนั้นอย่างแผ่วเบา

"หนาวเหรอ?"

อังกฤษพยักหน้าเล็กน้อย ปรือตาขึ้นมาคนจับไต๋ได้

"กินอะไรหน่อยไหม?"

อังกฤษส่ายหน้าอีกครั้ง เหลือบมองอเมริกานั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงตัวเดิม ใบหน้านั้นโน้มเข้ามาใกล้ สัมผัสอุ่นจากริมฝีปากทาบแก้มนิ่ม จมูกกดลงสูดกลิ่นหอมจากตัวคนป่วย เสียงทุ้มดังข้างหูแฝงด้วยความเจ็บปวดและเสียใจ

"ทั้งที่บอกว่าจะดูแลแท้ๆ...แต่ก็ต้องทำให้นายเจ็บปวด..."

ดวงตาสีฟ้าหม่นมีภาพตัวเขาอยู่ในนั้น เหมือนในวันแห่งความทรงจำที่ฝนตกแบบนี้หรืออาจจะตกหนักกว่านี้ ปลายดาบกระบอกปืนชี้มาทางเขาเช่นเดียวกับที่เขาทำ แววตาเจ็บปวดนี้ก็เหมือนกับในตอนนั้น ความเจ็บปวดที่เสียดแทงเข้ามาในร่างกายไม่ใช่จากอาวุธใด ความเย็บเยียบที่รู้สึกในช่องอกก็ไม่ได้มาจากความหนาวเหน็บของฝนที่โปรยกระหน่ำ

อังกฤษไม่พูดอะไร ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายโอบกอดเขาไว้ ความอุ่นจากร่างกายแข็งแรงทำให้หัวใจเร่งจังหวะ เบือนหน้าซบลงแผงอก ความรู้สึกมากมายไหลท้นจนอึดอัด เหลือบตาขึ้นสบกับเจ้าของดวงตาที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว ปลายจมูกเข้าคลอเคลียก่อนจะประทับริมฝีปากลงเนิ่นนาน อ้อมกอดรั้งเข้าหาแน่นเข้าทุกที

"ฉันไม่เป็นไรแล้ว..." อังกฤษว่าพลางลูบหัวอีกคนอย่างแผ่วเบาเหมือนกอดน้องชายตัวเล็กๆยามที่อีกฝ่ายร้องไห้

"เสียงดัง แต่เวลาฟังแล้วก็รู้สึกสงบจัง..."

"หือ?"

"เสียงหัวใจของนายน่ะ เต้นแรงมากเลย" อเมริกายิ้ม ชนหน้าผากกับร่างบางที่อุณหภูมิสูงปรี๊ด ซึ่งไม่แน่ใจว่ามาจากอาการเป็นหวัดหรือเปล่า

"ก...ก็คนมันป่วยอยู่นี่!!" อังกฤษแถสีข้างแทบถลอก อดบ่นในใจไม่ได้ว่าเมื่อกี้ยังบรรยากาศดีๆอยู่แท้ๆ

อเมริกาหัวเราะ ลูบดวงแก้มด้วยความเพลินมือ ไม่สนใจอังกฤษที่โวยวายปฏิเสธด้วยท่าทางโรยแรงและดูเหมือนจะไม่ยอมหยุดง่ายๆจนต้องเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ กระซิบเสียงเบาๆให้พักผ่อนนั่นแหละ อังกฤษถึงได้เงียบไป ดึงผ้าห่มขึ้นจนเหลือแต่ดวงตาสีเขียวสวย

"นี่...นายเคยพูดอะไรไว้น่ะ เมื่อก่อนตอนฉันไม่สบายแบบนี้"

"จำไม่ได้แล้ว จะไปรู้ได้ไงล่ะ?" อเมริกายิ้ม และรอยยิ้มนั้นทำให้อังกฤษมองออกแบบทะลุทะลวงเลยว่าคำพูดนั้นโกหกหน้าด้านๆ "นายก็บอกฉันสิอาเธอร์..."

น้ำเสียงนั้นทุ้มลงกว่าที่เคย ใบหน้าโน้มเข้ามาใกล้เข้าทุกที ผ้านวมหนาโดนร่นลงจนต้องเม้มริมฝีปากแน่น

"คนพูดยังไม่รู้ แล้วฉันจะไปรู้ได้ไงเล่า!"

อังกฤษโวยวาย สะบัดหน้าไปอีกทางเผื่อว่ามันจะช่วยทำให้อีกฝ่ายไม่ทันได้สังเกตใบหน้าที่แดงก่ำนี้ ดวงตาหาเรื่องเหลือบมองคนยิ้มแย้มที่นั่งท้าวคางมองมายังเขาดูท่าทางอารมณ์ดีเสียจนน่าหมั่นไส้

"ก็แค่จะบอกว่า พูดมาแล้วรักษาคำพูดให้ได้ตลอดเท่านั้นแหละ!!"

"ตลอดไปเลยแหละอาเธอร์..."

สิ้นเสียงรับคำ อังกฤษก็เงียบลง ขยับมุมใบหน้ารับจูบที่ล้ำลึกกว่าในครั้งแรก มืออุ่นๆที่นาบแก้มยิ่งทำให้รู้สึกดี ปรือตาขึ้นมามองตายิ้มๆของร่างสูงก็อดไม่ได้ที่จะสาปแช่งขอให้คนตรงหน้านี่ติดหวัดจากเขาไปให้หนักๆเลย



และหวังว่าตัวเขาคงไม่ต้องเดือดร้อนตามไปดูแลหรอกนะ....




+ END +

Talk :
คิดถึงคู่นี้โคดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด *[]*
แต่ไม่รู้จะแต่งอะไรออกมาดีล่ะนะ ในหัวช่างตันได้อีกกกกกก (ดูเหมือนว่าจะทำงานมากเกินไปสินะเรา OTL...)
ตัดสินใจแล้ว...ต่อไปจะแต่งคู่นี้เป็น AU ซะเลยขี้เกียจจะท้าวความปวศ. (แต่มันก็อดคุ้ยไม่ได้อยู่ดีแฮะ)
ที่จริงอยากแต่งคู่นี้สมัยเรียนจังเลยยยยยย แบบรุ่นพี่ฮะ อะไรงี้ อร๊ายยย (ฟุ้งซ่านที่สุด...)
อยากวาดคู่นี้ชุดนักเรียนจัง โอ๊ยยยย เร้าจายยยยยย
คาดว่าเอนทรี่หน้าคงได้เอามาลงมั่งล่ะนะนอกจากว่าคืนนี้จะพีคมากจนเอามาอีดิทใส่ลงไป ฮ่าๆๆๆๆ

อยากแต่งสเปนกะโรมาโน่ด้วยอ้ะ T^T