# C O L O R E D #

สวัสดีเอ็กซ์ทีน...
สวัสดีสิ่งที่เรียกว่า blog...
ในที่สุดก็ได้มาอัพแล้วววว ฮือออออออออออออออออ

งานเยอะเจียนขาดใจตาย ชีวิตยุ่งเหยิงและไม่รู้จักเวลาว่าง
ใกล้บ้าเต็มทีแล้ว (งอแง)

[Reborn FanFic]: Meet
Main: 8059
Rate: PG
Warning: นี่เป็นการสนองตัณหาส่วนบุคคล อย่าคิดว่าจะอ่านรู้เรื่องและเจอแก่นของเรื่อง (และดูเหมือนมันจะต่อจาก Oretachi no Joy นิดๆช่วงต้นเรื่องน่ะ) และชื่อเรื่องไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเนื้อเรื่องข้างในแม้แต่นิดเดียว = =V

__________________________________________________


"ช้าเว้ย!"

เสียงโวยวายดังใส่คนที่กำลังวิ่งมาทางเขา ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าของในมือร่างสูงนั่นคือของของเขาก็ตาม แต่เมื่อเห็นมันอยู่ในมืออีกคนแล้ว ยังไงก็ขัดลูกตาเสียจริง

"นึกถึงวันนั้นจังเลยนะ น่าเสียดายที่ไม่ได้เล่น" ร่างสูงพูดยิ้มๆ ยื่นกีตาร์โปร่งในมือคืนให้เจ้าของที่แท้จริง อันที่จริงแล้วเขานึกถึงช่วงเวลาก่อนแสดงมากกว่า และเขาไม่ได้รู้สึกเสียดายอย่างที่พูดสักนิด เพราะถ้าหากว่าเสียดาย เขาคงเสียดายที่ช่วงเวลาก่อนวันงานโรงเรียนมันสั้นเกินไปก็เท่านั้น

"นั่นเพราะงานโรงเรียนมันถล่มเพราะไอ้วัวบ้านั่นตะหากเล่า แล้วไอ้เพลงก๋อยๆของเรา ไม่เห็นจะน่าเสียดายที่ไม่ได้เล่นตรงไหนเลย!" โกคุเทระไม่ได้รับกีตาร์ แต่เลือกจะเดินต่อไปเข้าลานกว้างริมน้ำ เป็นอันรู้กันว่า 'กีตาร์นั้นฉันไม่ถือ' และ 'อย่าเพิ่งกลับ จะเดินเล่นก่อน'

ร่างบางล้วงกระเป๋ากางเกง หยิบอะไรบางอย่างยื่นให้ ดูท่าทางแล้วเหมือนจะเคยมีสภาพเป็นตั๋วอะไรสักอย่างมาก่อน แต่ตอนนี้มันยู่ยี่และเกือบจะเป็นก้อนกลมเท่านั้นเอง

"รุ่นที่สิบฝากมา ใบนึงเข้าได้สองคน เห็นว่าจับฉลากได้น่ะ"

ยามาโมโตะคลายกระดาษแผ่นนั้นดู มันคือตั๋วเข้าสวนสนุกฟรีสองคน "นายไปกับสึนะ เท่ากับว่าเหลืออีกคนสินะ"

"เออสิ ไม่ชวนใครก็ไม่เป็นไร ยังไงก็ของฟรีอยู่แล้ว" โกคุเทระยักไหล่พลางจุดบุหรี่ และไม่ลืมที่จะบอกเวลาและสถานที่นัดหมาย

ทั้งคู่เดินจนเกือบถึงริมน้ำ โดยร่างบางลอบมองสีผิวที่คล้ำขึ้นเล็กน้อยของอีกฝ่าย ช่วงเวลาสองสามวันที่ไม่ได้เจอกันเพราะฤดูการแข่งขันทำให้ยามาโมโตะดูสูงขึ้นเล็กน้อย เสียงแหบขึ้นนิดหน่อย

"ได้ข่าวว่าแพ้?" โกคุเทระทักโดยไม่มองหน้าอีกคน ได้ยินแต่เสียงหัวเราะปกติที่ไม่ได้มีความเสียดายหรือเสียใจอยู่เลย

"...ก็นะ" ยามาโมโตะทิ้งตัวนอนบนหญ้าสีเขียว มองท้องฟ้าสีส้มจัด "ยังไงดีล่ะ...มันก็เหมือนสอบตกมั้ง"

"อะไรของแก?"

"ก็ไม่ได้เสียใจอะไรมากนี่ ก็ทำเต็มที่แล้ว เลยไม่รู้จะเสียใจทำไม" ใบหน้านั้นหันมองผมสีเงินชี้ไปมาจนแทบยุ่งเพราะแรงลม ตาสีเขียวนั่นมองข้ามแม่น้ำไปไกลสุดลูกหูลูกตา

"ถ้าฉันบอกเลิกคบแก จะรู้สึกเหมือนสอบตกไหม?"

ยามาโมโตะลุกขึ้นนั่ง มองคนถามอย่างตรงไปตรงมา "จะเหมือนได้ไงล่ะ"

"แล้วถ้าเลิกเล่นเป็นมาเฟียล่ะ?"

"ก็คงดูว่างๆมั้ง แต่เล่นกับพวกนายสนุกดีออก จะเลิกเล่นกันแล้วเหรอ?"

"ทำไมถึงไม่เหมือนความรู้สึกเวลาสอบตกล่ะ?"

"เพราะว่าสำคัญกว่านั้น..."

"เจอกันพรุ่งนี้"

โกคุเทระคว้าคอกีตาร์พร้อมลุกขึ้น มือเสยผมที่ยุ่งเหยิงของตัวเองแล้วเดินไปอีกทาง ยามาโมโตะไม่ทันเห็นสีหน้าคนช่างถาม ไม่เข้าใจเรื่องราวอะไรนัก แต่ก็...

"อื้อ! พรุ่งนี้เจอกัน!"


**


วันหยุดเป็นวันธรรมดาที่คนจะพลุกพล่าน โดยเฉพาะสวนสนุกที่นำเครื่องเล่นเข้าใหม่และกำลังเป็นที่นิยมอย่างมาก ดูจากจำนวนคนตอนนี้ที่แทบเบียดกันเป็นหนอนทำให้รู้ว่าสวนสนุกแห่งนี้ประสบผลสำเร็จกับการทุ่มทุนนำเข้าเครื่องเล่นใหม่อย่างแท้จริง ร่างสูงเดินมาตรงที่โกคุเทระยืนอยู่ ไม่รู้ทำไม...ทั้งที่คนเยอะแบบนี้ กับคำนัดที่บอกแค่ว่า 'เจอกันด้านหน้า' ที่พื้นที่กว้างขนาดนี้ กลับหาเจอได้อย่างง่ายดาย

"โย่! สึนะล่ะ?" เมื่อเห็นอีกฝ่ายยืนคนเดียวจึงอดสงสัยขึ้นมาไม่ได้

"รุ่นที่สิบโทรมาบอกว่าให้มาก่อนน่ะสิ"

"โกคุเทระ! ยามาโมโตะ!" ไม่ทันไร เสียงเล็กก็โบกไม้โบกมือเรียกความสนใจ ถ้าสังเกตดีๆจะเห็นเม็ดเหงื่อผุดขึ้นเยอะกว่าปกติ

"รุ่นที่สิบครับบบบบ~ แล้วพวกนี้มันอะไรเนี่ยยยยครับ" โกคุเทระที่กำลังวิ่งเข้าไปหาก็เบรคตัวทันทีที่เห็นตัวที่พันแข้งพันขารุ่นที่สิบของเขาอยู่

"ฮะๆ...แม่ให้พามาด้วยน่ะ" สึนะกลืนน้ำลายฝืดคอ แต่เขาก็ขัดแม่ไม่ได้ทั้งๆที่รู้ว่าอาจจะทำให้เพื่อนๆปวดหัวก็ตาม (โดยเฉพาะกับคนหัวเงิน!)

"ยังไงก็...วันนี้สนุกให้เต็มที่กันดีกว่าครับ!" โกคุเทระทำเสียงร่าเริงทั้งที่อยากจะเตะพวกเด็กวัวกับเด็กเกี๊ยวซ่านี่ไปให้ไกลสุดกู่ก็ตาม



ม้าหมุนที่ดูน่าตลกนี่ แต่ก็มีตัวเขานั่งอยู่กับรุ่นที่สิบ ดูวิวรอบตัวพร้อมพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ในมือรุ่นที่สิบมีสายไหมสีฟ้าอ่อนที่เพิ่งซื้อ เสียงหัวเราะเล็กๆนั่นทำให้เขาหัวเราะตามไปด้วย....นั่นมันที่คิดไว้ แต่เรื่องจริงก็คือโกคุเทระอยู่บนเครื่องเล่นที่ชื่อว่า 'ม้าหมุน' และกำลังนั่งเซ็งโลกเพราะคนที่นั่งตรงข้ามในก้อนฟักทองราชรถของนางซินคือเจ้าของรอยยิ้มแป้น ขณะที่คนที่เขาวาดฝันยืนเฝ้าข้างๆม้าลากถัดไปและกำลังปรามไม่ให้แรมโบ้กับอี้ผิงทะเลาะกัน.....นี่มันเรื่องอะไรกัน!!!

"ไม่ได้ขึ้นตั้งนานแล้วนะเนี่ย"

"เออ" โกคุเทระรู้สึกไม่อยากเสวนาด้วย ได้แต่คิดซ้ำๆว่าที่นั่งตรงนั้นควรเป็นรุ่นที่สิบ ไม่ใช่ไอ้เบสบอลสมองถั่วนี่!!

เสียงเอะอะดังขึ้นไม่ไกลเรียกความสนใจของโกคุเทระไปได้ เขามองเห็นผู้ใหญ่สองสามคนรุมที่นั่งม้าตัวเดียวอยู่ เห็นแล้วก็ตลกดี โดยเฉพาะหนึ่งในนั้นมีรอยยิ้มที่คุ้นตาเขาเหลือเกิน

"คนต่างชาตินี่" ยามาโมโตะมองตามสายตาของโกคุเทระไป เห็นผู้ใหญ่ตัวโตๆเอะอะเหมือนแย่งกันเล่น เสียงตวาดแหวมาจากคนนั่งบนหลังม้าตามด้วยเสียงหัวเราะเสียงดังของคนใส่แว่นที่พยายามซ้อนบนที่นั่งม้าที่นั่งได้แค่คนเดียว กับอีกคนที่ดูเหมือนจะเป็นคนท้องถิ่น ยืนขำอยู่ข้างๆ ในเมื่อโกคุเทระไม่ละสายตาเสียที จึงถามไป "รู้จักเหรอ?"

"ไม่นี่" โกคุเทระยักไหล่ ย้ายสายตากลับมาที่สึนะเหมือนเดิม ขัดกับเสียงที่ดังปรามขึ้นมาว่า 'เลิกเล่นแบบนี้ซะทีอัลเฟรด!!'



หลังจากนั้นเสียงข้างมาก(ได้แก่ แรมโบ้ อี้ผิง และสึนะที่ตามใจสองคนแรก)ก็ตกลงกันว่าจะขึ้นชิงช้าสวรรค์

อา...เหมือนกับที่คิด...เขากับรุ่นที่สิบนั่งมองวิวจากที่สูงตรงนี้ มองท้องฟ้าสีสดใสที่มีก้อนเมฆอยู่ประปราย..........

ซะที่ไหนกันล่ะ! เนื่องจากตอนขึ้น ได้กระเช้าละสามคน และเขามัวเถียงกับไอ้คนคุมงี่เง่าว่าเด็กทารกสองคนกับเด็กม.ต้นอีกคนไม่เท่ากับน้ำหนักสามคนจริงๆที่กระเช้ารับได้ ระหว่างนั้นกระเช้าก็เคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ กว่าจะรู้ตัว รุ่นที่สิบก็อยู่ในกระเช้าพร้อมไอ้เด็กบ้าสองตัวนั่นขึ้นไปไกลแล้ว! ได้ยินเสียงคนหัวเราะข้างๆพร้อมกับต้นแขนเขาที่โดนดึงขึ้นไปนั่น พนักงานเวรนั่นก็ปิดรั้วกั้นพร้อมล็อคทันที ผลก็คือตอนนี้ไงล่ะ!

โกคุเทระมองลอดเหล็กดัดของกระเช้าชิงช้า หูก็ฟังเรื่องเล่าของการแข่งขันเบสบอลจากคนนั่งตรงข้าม รู้สึกเบื่อหน่ายที่อะไรอะไรก็ไม่เป็นอย่างที่คิด แม้กระทั่งตอนนี้ยังได้ยินเสียงเต้นระรัวจากในอกตัวเองอยู่เลย

แค่สองสามวันที่ไม่ได้เจอ ส่งผลถึงขนาดนี้เชียว? กระทั่งรอยยิ้มนั้นก็ไม่กล้าจะมองตรงๆ สมองจำเสียงที่แหบขึ้นเล็กน้อยนั่นราวกับกลัวว่าจะลืม มือที่คว้าต้นแขนเขาเมื่อครู่ก็ดูเหมือนจะโตตามตัวไปด้วย เวลาที่เดินข้างกันก็ดูตัวเองเล็กลงไปถนัดตา


แค่นิดเดียว...แม้เพียงนิดเดียว...



หัวใจก็สั่นไหวถึงขนาดนี้...




'เพราะว่าสำคัญ...'




คำพูดนั้นยังลอยอยู่ในหัว ตัวคนพูดจะรู้ตัวไหมว่ามันหมายความว่าอะไร... ตัวเขาถึงกับทนไม่ได้ที่จะนั่งต่อไป ลุกขึ้นมาเดินหนีเสียเฉยๆ ใบหน้าที่ร้อนผ่าวขนาดนั้น...จะยอมให้เห็นได้ยังไง...


แล้วทั้งหมดก็เดินผ่านตามซุ้มขายของกินและบรรดาเล่นเกมแลกของรางวัล โกคุเทระนึกสนุก เสนอตัวเข้าไปเล่นเกมปาลูกบอล ถ้าโดนเป้าสามครั้งก็จะได้ของตามสีของเป้านั้นๆ

"แกก็มาโยนด้วยกันสิยามาโมโตะ!" โกคุเทระลากอีกคนเข้ามาทันที คิดว่ายังไงก็ได้รางวัลแน่ เพราะลูกขว้างนี่น่ะมันสุดยอดจะตาย คนเล่นเบสบอลได้เปรียบอยู่แล้ว!

"ลูกตรง..ขวาล่าง..."

โกคุเทระที่กำลังเงื้อมือชะงักไป มองคนคู่หนึ่งที่อยู่ถัดไป คนที่ยืนติดกับเขาตัวสั่นงกๆ ทำปากเป็นรูปข้าวหลามตัดอย่างน่าตลก พอรู้ตัวว่าเขามองอยู่ก็ออกอาการ 'หัวหด' อย่างเห็นได้ชัด

"นี่...สนใจแค่ฉันก็พอ นายขว้างได้อยู่แล้ว" คนหางตาตกพูดขึ้น ทำเอาคนที่สั่นอยู่สะดุ้งอีก แก้มแดงๆนั่นหันไปมองเพื่อนตัวเองแล้วพยักหน้ารัวๆ จนโกคุเทระอดคิดไม่ได้ว่า ไอ้บ้านี่มันตลกชะมัด...

"ขว้างเลยสิ" เสียงดังข้างหูทำให้โกคุเทระพยักหน้าแล้วขว้างออกไป เฉียดเป้าไปนิดเดียวอย่างน่าเสียดาย กลับกัน ยามาโมโตะปาโดนไปสองเป้าแล้ว โชคดีแค่ไหนที่ซุ้มนี่แข็งแรงพอจะรับลูกขว้างของยามาโมโตะได้

"เฮ้! ถ้าได้กล่องเพลงนั่น ฉันเอานะ" โกคุเทระพูดจอง แล้วกะให้ยามาโมโตะเอาตุ๊กตารูปปลาทูน่าให้สึนะด้วย

"อื้ม! ถือว่าแข่งกับรุ่นพี่มิฮาชิแล้วกัน" ยามาโมโตะพูดติดตลกทำให้โกคุเทระย่นคิ้วอย่างไม่เข้าใจ สักพักถึงได้รู้ว่า ไอ้คนที่สั่นเป็นเจ้าเข้าน่าตลกนี่กับไอ้เด็กหางตาตกนั่นเป็นรุ่นพี่พวกเขา "เคยเจอที่สนามแข่งน่ะ แต่พอดีคนละรุ่นกัน"

โกคุเทระพยักหน้า รอพักเดียวก็ได้ทุกอย่างมาสมใจ พอกับอีกคู่ที่ได้ตุ๊กตาแมวหน้าแหยมา (อดคิดไม่ได้ว่ามันเข้ากับหน้าคนถืออย่างแรง) น่าสงสารก็แต่สึนะ ที่แค่ห้ามไม่ให้แรมโบ้ปาระเบิดใส่ซุ้มก็เหนื่อยเหงื่อไหลแล้ว (พอกับเด็กอีกคนที่พยายามปาเกี๊ยวซ่าใส่เช่นกัน)



กว่าตัวป่วนจะยอมสงบกันได้ก็เข้าเวลาเกือบพลบค่ำ โกคุเทระเดินถือซอฟต์ครีมยื่นให้สึนะที่นั่งมองพวกตัวเล็กหลับนิ่งอยู่บนม้านั่งแถวลานน้ำพุ เสียงขบวนพาเหรดดังมาจากที่ไกลๆ แต่พวกเขาก็เหนื่อยและเมื่อยเกินกว่าจะเยี่ยมหน้าไปดูการแสดงอันตระการตานี้ได้ ทำได้เพียงเงยหน้ามองพลุที่จุดขึ้นประกอบการแสดงเท่านั้น

ร่างบางนั่งมองพลุหลากสีพลางกินซอฟต์ครีมในมือที่เริ่มละลายเลอะมือเขาแล้ว

"ช่วย" พูดแค่นั้นก็โน้มลงมาเลียซอฟต์ครีมข้างๆ ริมฝีปากใกล้เสียจนโกคุเทระนั่งตัวแข็งทื่อ มองคนช่วยเลียของหวานในมือตามจุดที่มันกำลังจะละลายลงมือคนถือ

"อ๊ะ!" มือเกือบปล่อยโคนลงพื้น ริมฝีปากนั้นแตะเบาๆลงบนข้อนิ้วเขา ไม่รู้ว่าจงใจหรือไม่ รู้แต่ว่าเสียงหัวใจเขาดังใกล้เคียงกับเสียงพลุ หน้าของเขาก็ร้อนจนเป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำซอฟต์ครีมละลายได้

พอจะเสมองไปทางอื่นก็พบว่าตัวเขาถูกมองอยู่ก่อนแล้ว พอได้สบตาอีกฝ่ายก็ยิ้มซื่อมาให้เขา

"ช่วงที่ไปแข่งเนี่ย คิดถึงนายที่สุดเลย"

โกคุเทระแม้มปากแน่น หันหน้าไปอีกทาง พอได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆดังขึ้นก็เลี่ยงโดยการงับๆๆของที่อยู่ในมือเข้าปากจนหมด

"นี่ๆ ไปดูน้ำพุกันเหอะ! ไปใกล้ๆกัน!"

เสียงสึนะเอ่ยชวนพร้อมวิ่งนำไปก่อน ลานโล่งค่อยๆมีสายน้ำฉีดพุ่งขึ้นเป็นหย่อมๆ บ้างก็เว้นระยะเรียงเป็นเส้นสายสวยงาม ไฟที่พื้นเปิดกระพริบสว่างตามน้ำพุที่พุ่งขึ้น วัยรุ่นหลายคนเดินเข้าไปอยู่ท่ามกลางวงล้อมของสายน้ำเหล่านั้น

โกคุเทระกำลังจะลุก แต่ร่างสูงก็ยืนขวางหน้าเขาไว้ มือนั้นยกขึ้นเกาข้างแก้มตัวเองแก้เก้อ ยิ้มเรี่ยราดตามด้วยเสียงหัวเราะแกนๆ

"ที่พูดเมื่อวาน ฉันหมายความตามนั้นนะ...แบบว่า....ทั้งสอบ ทั้งเบสบอล ทั้งเล่นเป็นมาเฟีย...นายสำคัญกว่าพวกนั้นอยู่แล้ว..."

คนฟังนิ่งเงียบ มองคนพูดที่กำลังหลบตาเขา "ไอ้บ้า...แกพล่ามอะไรของแก? หา?"

"มือนายเลอะซอฟต์ครีมจนเหนียวไปหมดแล้วโกคุเทระ...แต่ก็ช่างเหอะ"

ยังไม่ทันที่โกคุเทระจะงง มือก็ถูกคว้าไปจับแน่นพลางดึงเขาไปยังลานสายน้ำเบื้องหน้า ลมเย็นปะทะใบหน้าของทั้งคู่ ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเทาน้ำเงินเข้ม พลุร่วมร้อยดอกถูกจุดอย่างต่อเนื่อง โกคุเทระอดจะยิ้มออกมาไม่ได้เมื่อมองมือตัวเองที่ถูกจับไว้แน่น

"ไว้ไปล้างกับน้ำพุนี่แล้วกันนะโกคุเทระ" คนเสนอพูดพลางหัวเราะ รั้งร่างบางมาอยู่กลางวงล้อมและใกล้กันจนน่าสงสัย

"ไอ้บ้าเอ๊ย! ใครจะทำห๊ะ!"

และก่อนที่คนเขียนจะลากยาวด้วยความเพ้อเจ้อ ทุกอย่างเลยจบลงเท่านี้

สวัสดีค่ะ

+ END +



Talk:
นี่สิ....ไร้สาระของจริง (ฮา)
อย่างที่เตือนจั่วหัวฟิคไว้ ก็ได้ตามนั้นเลยล่ะ
แขกรับเชิญในเรื่องนี้น้อยไปหน่อย ที่จริงมีอีกหลายตัวที่อยากให้เข้ามา (เพราะเราคิดถึงหลายตัวเหมือนกันนะ O_Q)
ก่อนที่เราจะลืมว่าเราชอบอะไร.....ต้องรีบยัดๆมันลงมาก่อน (ฮา)

ขอบคุณที่ยังไม่ลืมกัน