# C O L O R E D #

มีคนถามว่า จากเอนทรี่ก่อนมีตัวละครรับเชิญกี่ตัว?
จากคอมเมนท์ที่เดาๆกันมา ก็มีคนทายถูกนะ (ยิ้ม)

เฉลยก็คือ 5 ตัวค่ะ
ได้แก่ อัลเฟรด(อเมริกา) อาเธอร์(อังกฤษ) และ คิคุซัง(ญี่ปุ่น) จาก APH นั่นเอง
อีกสองตัวคือ อาเบะและมิฮาชิจากโอฟุริค่ะ
(ตกลงว่ามันเป็นปริศนาเหรอเนี่ย???)

เปลี่ยนธีมบลอคล่ะ!!!!
ใครยังเป็นเป็นหัวบลอค 8727 (4827) อยู่ รบกวนรีเฟรชจึ๋งนึงหรือกด F5 ด้วยนะคะ
(ทั้งนี้ ขอบคุณพี่พีชที่ให้โค้ดมาลอก!)

ไหนๆก็มาเอกทีนแล้ว ถือโอกาสลงฟิคสักเรื่องนะคะ

[Hetalia Fanfic]: Just
Main: USAUK
Rate: PG
________________________________________



"ต่อแต่นี้ไป...ฉันจะดูแลนายเอง"

ผมมองคนพูดยิ้มให้ผม ดวงตาสีเขียวสว่างนั้นดูอบอุ่นและอ่อนโยน ถึงจะเป็นภาพในความทรงจำเมื่อนานมาแล้ว...คำพูดนั้นก็ยังคงก้องอยู่ในสมองผมเหมือนเดิม

ก่อนหน้านี้สักสองหรือสามปีเห็นจะได้ ตัวผมอยู่ในชุดที่เหมือนกับตอนนี้แม้ขนาดจะต่างกันเล็กน้อยก็เถอะ เสื้อเชิร์ตสีขาวครีมเนื้อผ้านิ่ม กับกางเกงสีน้ำตาลไหม้ ที่ปกคอเสื้อมีริบบิ้นผูกขมวดเป็นโบว์สีเดียวกับกางเกง ถุงเท้าสีขาวและรองเท้าหนังสีดำมันปลาบ เสื้อผ้าที่ไม่หลายหลากมากนักในตู้เสื้อผ้าของผมมีที่มาเหมือนกันทุกตัว นั่นคือมาจากอาเธอร์...

เขาใส่ใจผมมากกว่าคนอื่นๆเพราะผมเป็นน้องชายของเขา แต่สายตาที่มองมา และทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำเพื่อผมนั้น...ผมรู้สึกดี และพบว่ามันทำให้ผมยิ้มได้เพียงแค่ผมคิดถึงมัน

ทุกๆวันของผมที่มีอาเธอร์อยู่ข้างๆ ผมนับมันเป็นวันที่ผมมีความสุข

อาเธอร์มักจะจับมือผมเวลาเราออกไปเล่นในทุ่ง ขี่ม้า หรือออกไปตลาด ตัวผมในตอนนั้นรู้สึกเจ็บและเป็นต้องกระชับมือนั้นแน่นเข้าทุกครั้งที่เห็นรอยยิ้มนั้นส่งให้คนอื่น


ในตอนนั้นที่ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร...


ช่วงเวลาสามปีที่ผ่านมา อย่างที่บอกว่าผมอยู่ในชุดที่มีที่มาเหมือนเดิม เราออกไปไหนมาไหนด้วยกันเหมือนเดิม โดยผมเลี่ยงที่จะจับมืออันอบอุ่นนั้น ผมไม่รู้สึกเจ็บที่เห็นรอยยิ้มของอาเธอร์ส่งให้คนอื่นอีกต่อไปแล้ว ระยะห่างของพวกเราผมก็สร้างมันขึ้นมา

ผมไม่ได้โตขึ้นเลย...สิ่งที่ผมทำไม่ได้หมายถึงแบบนั้น

ผมแค่เจ็บปวดถ้าจะได้อยู่ใกล้...



เมื่อคืนนี้ท้องฟ้าเปิด เห็นดวงดาวพร่างเต็มท้องฟ้า อาเธอร์ชวนผมออกไปนอนดูกลางทุ่งหลังจากที่ไม่ได้ไปมานานมากแล้ว อาเธอร์มีสีหน้าเหนื่อยเพลีย มือนั่นแตะลงที่ต้นแขนผม อาจจะเป็นเพราะเราไม่ได้ยืนใกล้กันมานานมากแล้ว ผมถึงได้รู้สึกว่าผมเกือบสูงเท่าเขาแล้ว มือเรียวนี้ก็ไม่ได้ใหญ่เหมือนที่ผมเคยรู้สึก

ผมยิ้มให้อาเธอร์ มือนั้นจับมือผมไว้เหมือนเมื่อก่อน สีหน้าของเขาทำให้เขาไม่พยายามเอามือออกอย่างทุกครั้ง ตัวผมโดนจูงอย่างร่าเริงไปยังทุ่งกว้าง อาเธอร์ปล่อยมือจากผม กางแขนทั้งสองข้างเหยียดยาว เงยหน้ามองจุดสว่างมากมายบนท้องฟ้าสีดำสนิท

ผมไม่ได้เงยหน้ามองดาว ผมมองแผ่นหลังนั้นที่ดูเล็กลงทุกครั้ง ผมรู้ว่าอาเธอร์ยุ่งแค่ไหน...และผม....พยายามตีตัวออกห่างแค่ไหน....


อาเธอร์คงจะเหนื่อยและอยากผ่อนคลายถึงได้ชวนผมออกมาแบบนี้ แผ่นหลังนั้นห่อตัวนิดหน่อยเมื่อลมหนาวพัดผ่าน อาเธอร์หันมาทางผมแล้วยิ้มให้







ผมรักอาเธอร์








ตั้งแต่เมื่อไหร่ผมก็ไม่รู้ตัวเอง แต่ผลของมันทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป คำเรียกว่า'พี่'ที่ออกมาจากปากผมช่างหลอกลวง ตัวผมที่เสแสร้งเป็น 'น้อง' ที่ดีนั้น...ผมไม่รู้เหมือนกันว่าความอดทนของผมจะจบลงตอนไหน ทั้งที่ผมเคยคิดว่าความรักที่ผมมีให้อาเธอร์นั้นคือความสุขของผม...คือความทรมานจนทนไม่ได้...

ผมรักรอยยิ้มของอาเธอร์ที่ส่งมายังผม

มันจริงใจและไม่มีสิ่งใดแอบแฝง ที่สำคัญกว่านั้นคือ...มันส่งมาให้ผมคนเดียวเท่านั้น



คืนนั้นอาเธอร์เข้ามานอนกันผม ทันทีที่หลับตาดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะหลับไปในทันที ผมมองใบหน้านั้นด้วยแสงสลัวภายในห้อง สีหน้านิ่งสงบพร้อมกับลมหายใจผ่อนยาว จนผมต้องห้ามใจหลายต่อหลายครั้งไม่ให้สัมผัสมัน...





ผมล้มเหลว...





ก่อนหน้านี้สักสามสี่ปี ตัวผมยังนอนอยู่ภายใต้อ้อมกอดของเขา...ภายใต้ความเจ็บปวดที่ไม่รู้ที่มา ความรู้สึกหลากหลายทำให้ผมนอนไม่หลับเหมือนอย่างตอนนี้ ผมเจ็บปวดและอยากโตขึ้นมากกว่านี้...มากพอที่จะโอบกอดร่างนี้เอาไว้ได้

เช้านี้อาเธอร์ชวนผมไปในเมืองเพื่อพบกับฟรานซิส และนั่นทำให้ผมไม่พอใจนิดหน่อย...

ไม่ใช่ว่าผมไม่ชอบเขาหรอกนะ แต่สายตานั่นทำท่าว่ารู้ทันผม...นั่นแหละที่ผมไม่ชอบเอาเสียเลย

ผมไม่ใส่ใจเวลาของวันนี้ทั้งวัน เพื่อที่มันจะได้ผ่านและจบลงโดยที่ผมไม่ทันได้รู้สึก ผมใส่ใจกับเวลาตอนที่ได้อยู่กับอาเธอร์สองคนมากกว่า ร่างบอบบางสูงกว่าผมเพียงเล็กน้อยเท่านั้น อีกไม่นานตัวผมก็จะสูงกว่า ตัวใหญ่กว่า เมื่อนึกได้จึงชวนอาเธอร์เข้าร้านหนังสือ ผมชอบอ่านแบบที่อาเธอร์อยากให้ชอบ เรียนรู้ทุกอย่างอย่างที่อาเธอร์อยากให้รู้ แต่ที่อาเธอร์ไม่รู้...คือแผนการในใจของผม...

สูงกว่า ตัวใหญ่กว่า...นั่นไม่ทำให้ผมเลิกเป็น 'น้อง' ของอาเธอร์ไปได้ เพียงแค่ขนาดของร่างกายเปลี่ยนความคิดของอาเธอร์ไม่ได้





ผมรักอาเธอร์เกินกว่าจะทำให้เขาเจ็บปวด





แต่นั่นเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เลย...มันเป็นทางเดียวที่ทำให้ผมเลิกเป็น'น้อง'ได้ ทางเดียวเท่านั้นที่ผมคิดออก

ผมมองอาเธอร์ที่ยังคอยส่งยิ้มมาให้ผม ชี้แนะในสิ่งที่ผมถาม ทุกอย่างที่ผมฝึกที่จะเรียนรู้....เพื่อที่ผมจะได้หักหลังเขา...

ยิ่งนานเท่าไหร่...รอยยิ้มของอาเธอร์ยิ่งทำผมเจ็บปวด

เวลาผ่านไปเชื่องช้าเสียจนผมแทบทนไม่ได้ ผมทำใจเย็น เก็บบันทึกทุกอย่างที่ผ่านมาไว้ในสมอง ผมมองอาเธอร์บ่อยกว่าที่เป็นโดยรักษาระยะห่างไว้เหมือนเดิม ทุกกิริยาที่ผมไม่มีวันลืม และหัวใจผม...ไม่มีวันเปลี่ยนไป





อาเธอร์เดินมาเรียกผมที่อ่านหนังสือเพลิน และบ่นที่ผมไม่เติมฝืนในเตาผิงจนมันมอดไป บ่นที่ผมอาจจะไม่สบายถ้ายังนั่งอยู่ในห้องหนังสือที่อากาศเย็นแบบนี้ ผมจึงยิ้มให้อาเธอร์แบบที่อาเธอร์ชอบและแซวเรื่องเขาเหมือนตาลุงขี้บ่น พอแซวปุ๊บอาเธอร์ก็บ่นต่อและไล่ให้ผมไปนอน

"ผมรักอาเธอร์นะ"

ผมพูดยิ้มๆ อาเธอร์ก็ยิ้มกลับโดยไม่ลืมที่จะเขกหัวผมเบาๆด้วยหางเสียงและคำนำหน้าที่หายไปจากประโยค

ผมเสแสร้งอีกครั้ง...

"ผมจะรักแต่อาเธอร์เท่านั้นนะฮะ"

อาเธอร์เข้ามากอดคอผมหลวมๆ พาเดินไปตามทางที่จะไปห้องนอนของผม

"อื้อ! ฉันก็รักนายเหมือนกันอัลเฟรด"

ผมแค่นยิ้มอย่างเจ็บปวด ความรักของผมกับความรักของอาเธอร์มันคนละแบบกัน ถึงผมจะไม่หวังอะไรในตอนนี้ก็ตาม ผมก็อดที่จะเจ็บแปลบขึ้นมาไม่ได้ ผมหยุดลงหน้าห้องของตัวเอง ยืนมองอาเธอร์ยิ้มให้ผมอย่างงงๆ

"ฉันจะรักนายเท่านั้นอาเธอร์...สิ่งนี้เท่านั้นที่อยากให้รู้ไว้"

ผมพูดเสียงเรียบและจริงจัง หัวผมโดนเขกอีกครั้ง ได้ยินเสียงตัวเองแสร้งหัวเราะ

"ปีนเกลียวแล้วนะเจ้าเด็กแก่แดดนี่! ว่าแต่พูดตามบทเป็นไงมั่ง? นายอยากเป็นนักแสดงเหรอ?"

"จะเขกหัวผมไม่ถึงอยู่แล้วนะฮะอาเธอร์! แล้วผมไม่อยากเป็นนักแสดงซะหน่อย! แต่เมื่อกี้อ่านนิยายเลยอินน่ะฮะ" ผมแซวพร้อมพูดปดออกไปแบบติดตลก เสียงอาเธอร์หัวเราะร่วนให้ผม ผมจึงแสร้งทำเสียงหล่อทุ้ม "คุณจะอยู่กับผมชั่วชีวิตรึเปล่า?"

อาเธอร์หัวเราะอีกครั้งพร้อมพูดว่า "ฉันอยู่ข้างนายตลอดไปอยู่แล้วน่าอัลฟ์..."

ผมยิ้ม...หัวใจผมเหมือนถูกเติมเต็มด้วยคำพูดไม่กี่คำพวกนั้น...





ความสุขที่แสนเจ็บปวดทะลักล้นในจิตใจผม...





"ผมจะจำไว้นะ...สิ่งที่พี่อาเธอร์พูด..." ผมว่า มือเปิดประตูเข้าห้อง ทำเหมือนว่าผมไม่ได้ใส่ใจสิ่งที่ได้พูดออกไป "พี่ฮะ...พรุ่งนี้จะเหมือนกับวันนี้หรือเปล่า?"

อาเธอร์ชะงักฝีเท้าที่กำลังจะเดินจากไป หันมามองทางผม "ไม่มีอะไรที่เหมือนเดิมตลอดไปหรอกอัลฟ์...มีแต่นายเท่านั้นที่ยังเป็นน้องของฉันไม่เปลี่ยนไป"

"ขอฟังแค่ครึ่งแรกนะฮะ.." ผมพูดเสียงแผ่วก่อนจะกลบด้วยเสียงเริงร่า "ฝันดีฮะอาเธอร์"


ผมไม่รู้ว่าต่อไป อาเธอร์จะเกลียดผมแค่ไหน ?
ถ้าไม่ได้เป็นน้องชายแล้ว...อาเธอร์จะมองผมเป็นอะไร?
ผมยังจะคุยกับเขาในฐานะคนที่เท่าเทียมได้รึเปล่า?
แววตาสีเขียวนั่นยังจะมองมาที่ผมอยู่หรือไม่?
ผมจะเอาหัวใจของอาเธอร์มาได้ยังไง?



ผมไม่รู้



และผมจะไม่เปลี่ยนไปอย่างที่ผมเคยพูด



ผมอาจจะทำได้แค่เฝ้ารอวันฝนโปรยแห่งการทรยศ...
เฝ้ารอรับความเจ็บปวดแสนสาหัส




และรักอาเธอร์ต่อไปเท่านั้น






+ END +



Talk:
ฟิคนี้เกิดจากความเรื่อยเปื่อย ทำงานเรื่อยเปื่อย(ที่ยุ่งฉิบ....) ฟังเพลงเก่าๆเรื่อยเปื่อย
ผลก็คือเนื้อเรื่องเรื่อยเปื่อย (ฮา)
ก็แค่คิดถึงคู่นี้เท่านั้นแหละนะ
อ่านแล้วเฉยๆได้อีก (จะเรื่อยเปื่อยไปไหน....)
เอาเป็นว่าอย่างเดียวที่ได้ดั่งใจคือ อยากแต่งฟิคเมริกิริที่มีแต่คำว่า "อาเธอร์ๆๆๆๆๆๆ" (ฮา)

ขอบคุณสำหรับ stat ที่พุ่งพรวดจนเจ้าของบลอคสะดุ้ง
นี่แปลว่ายังไม่ลืมกันรึเปล่านะ?

จะพยายามหาเรื่องมาอัพแล้วกัน หยากไย่จะได้ไม่ขึ้นบลอคอีก (แต่ก่อนหน้านั้นต้องหาเวลาว่างให้เจอก่อน T^T)

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนท์ ที่ทำให้เราอ่านไปยิ้มไปได้
ขอบคุณสำหรับกำลังใจและการติดตามนะคะ