# C O L O R E D #

อัพฉลองวันเกิด

HAPPY BIRTHDAY!!!

HARA TOSHIMASA!!!!!!!!

ฉันไม่มีวันลืมนาย! ไม่มีวันเลิกบ้านายได้!!!
เพราะงั้น.....เปลี่ยนทรงผมทีเห๊ออออออออออออออออออออออออออออออ

(ไม่ได้เกี่ยวอะไรกะฟิคเล้ยยยย)

ขอบคุณสำหรับคอมเมนท์ท่วมท้นของเอนทรี่ก่อน
เฟล่อนตกใจกับstatsและคอมเมนท์มากมาย (ฮา)



[Reborn FanFic]: Smile for me || First Touch
Main: 8059
Rate: PG
_____________________________________________


เสียงอาจารย์สอนในคาบเรียนไม่ได้เรียกความสนใจจากผมได้เลย ผมนั่งกึ่งฟุบไปกับโต๊ะเรียน แขนสองข้างไขว้กันบนหนังสือ โผล่พ้นมาแค่ตาเหนือช่วงแขน จมูกได้กลิ่นอับจากหนังสือเรียนเพราะไม่เคยได้เอากลับบ้าน มองไปยังโต๊ะเยื้องถัดไป มุมเสี้ยวหน้าด้านหลังที่ผมมักจะมองประจำทุกครั้งที่อยู่ในคาบ นานๆทีเจ้าของแผ่นหลังนั่นจะรู้ตัวและหันมา ผมก็เร็วพอที่จะหลับตาในช่วงวินาทีนั้น

มือเรียวขาวท้าวเข้ากับคางมน ตามองไปยังกระดานที่อาจารย์เขียน ผมพอเดาได้ว่าเขาเหม่อมองมากกว่าที่จะตั้งใจเรียน สักพักก็ก้มมองสมุดบนโต๊ะและเขียนบางอย่างลงไป



ภาพที่ผมมองไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง...




เรามักจะไปกินข้าวกันที่ดาดฟ้าหรือไม่ก็สวนหย่อมด้านล่าง ลมแรงพัดพาความวุ่นวายช่วงเวลาเรียนออกไปได้ชะงัด เขามักจะซื้อทุกอย่างสองเท่าเผื่อเพื่อนตัวเล็กสุดซี้ของผมอีกคนนึงเสมอ ท่าทางเวลาแกะห่อขนมปังหน้าสปาเกตตี้นั่นดูมีชีวิตชีวากว่าในห้องเรียน ทุกครั้งที่เปิดปากพูดกับเพื่อนตัวจ้อยของผม มุมปากนั้นจะมีรอยยิ้ม และบางทีก็มีเสียงหัวเราะเบาๆออกมา แสงแดดตอนกลางวันทำให้ดวงตาสีเขียวนั้นสดใส แน่นอนล่ะว่า...ไม่ได้มองมาทางผม...

ช่วงบ่ายของวันเขามักจะทำท่าง่วงงุนแกมหงุดหงิดโดยเฉพาะอย่างยิ่งในคาบภาษาญี่ปุ่นและชั่วโมงโฮมรูม...ผมมองเสี้ยวหน้านั้นอย่างขำๆ และดูเหมือนว่าชั่วโมงโฮมรูมของวันนี้ทำให้เขาหงุดหงิดมากกว่าทุกครั้ง ด้วยส่วนใหญ่คือเรื่องของกิจกรรมที่ต้องมีส่วนร่วม คนที่ยืนพูดหน้ากระดานคือหัวหน้าห้องที่ย้ำพวกเราถึงงานที่ต้องส่งอาทิตย์หน้า....นั่นหมายถึงเรามีเวลาเหลือ 5 วันก่อนที่จะส่งงาน ทำเอาหลายคนเซ็งด้วยที่ว่าวันนี้เป็นวันศุกร์และสองวันถัดไปควรจะเป็นวันเที่ยวและพักผ่อน...ไม่ใช่การทำรายงาน

ผมได้งานมาชิ้นหนึ่งจากการออกไปจับฉลาก นั่นทำให้ผมวุ่นวายใจไม่มากนัก ผิดกับอีกคนที่ทำหน้ายุ่งกับผลการจับฉลากนั่น

กลุ่มของผมมีตัวผม สึนะ และโกคุเทระอย่างไม่ต้องเดา
ถ้าชวนสึนะ...นั่นหมายความว่าลงชื่อโกคุเทระเข้ากลุ่มด้วยได้เลยโดยไม่ต้องถามความสมัครใจ (ซึ่งผมว่าเขาไม่ปฏิเสธหรอก)

ตอนเย็นที่เดินกลับบ้านด้วยกัน หัวข้อที่เราพูดถึงคือรายงานกลุ่มที่ว่านั่น สึนะดูเหมือนจะกระตือรือร้นกว่าที่เคย นั่นทำให้บรรยากาศระหว่างทางเดินกลับดูสนุกขึ้นมามาก ผลสรุปคือพรุ่งนี้เรานัดกันทำรายงานเหมือนทุกครั้ง ผมอดไม่ได้ที่จะสังเกตเห็นสีหน้ายิ้มเจื่อนๆของโกคุเทระ พอเดาได้ว่าเขาไม่ชอบงานครั้งนี้เท่าไหร่ แต่ตราบใดที่สึนะร่าเริงและอยากทำ เขาก็ไม่ปฏิเสธ


ผมเคยถามตัวเองว่าจะละสายตาได้เมื่อไหร่?
จะลองไม่สนใจฟังเสียงเอาแต่ใจนั่นได้ตอนไหน?




คำตอบก็คือ ไม่มีทาง...




ผมรู้สึกสนุกเวลาที่ได้มองการกระทำของเขา ทุกอย่างดูมีสีสัน มีชีวิตชีวา...นั่นทำให้ผมรู้สึกดีไปด้วย จนไม่รู้ว่าตอนไหน ผมถึงติดได้งอมแงมขนาดนี้...

มันคงจะเหมือนเวลาเราติดละครหรือเกมโชว์สักเกมในทีวีละมั้ง...


เช้าวันถัดมา ผมได้รับโทรศัพท์จากสึนะว่าจะไปช้ากว่าเวลานัด ผมก็รับปากว่าจะทำเท่าที่ทำได้ไปก่อนแม้ว่าจะยังไม่มีความคิดอะไรในหัวเลย

ทันใด...ผมคิดถึงสีหน้าหงุดหงิดพร้อมเสียงโวยวายขึ้นมา

ผมยิ้มกับตัวเอง คิดได้ว่า ยังไงก่อนสึนะมา มันต้องมีอะไรคืบหน้าอย่างแน่นอน

ผมเดินออกจากบ้านอย่างไม่รีบร้อนนัก จุดนัดหมายก็ไม่ได้ไกลจากบ้านผมเท่าไหร่ ในหัวเอาแต่คิดว่าคนที่ไปรออยู่ก่อนแล้วจะทำหน้าหงุดหงิดขนาดไหนผมเมื่อไปถึง แถมเดาประโยคที่จะได้ฟังเป็นฉากๆอย่างเพลิดเพลินเหมือนเวลาเดาตอนต่อไปของละครเนื้อเรื่องเกรดบี

โกคุเทระนั่งวางมือลงบนตักทั้งสองข้าง เรียวนิ้วขยับกดสลับกันไป สายตาเหม่อมองไปไกลราวกับกำลังบรรเลงเพลงด้วยเปียโนที่เขาชอบ ผมเดินเข้าไปใกล้ เก็บเสียงฝีเท้าให้ได้มากที่สุด


ท่ามกลางสายลมแรงนั้น...ผมได้ยินเสียงฮัมเพลง....


นั่นเป็นเรื่องแปลกประหลาดสำหรับผมจนยืนฟังอยู่นาน และคงจะมองจนเรียกได้ว่าจ้อง เสียงเพลงนั้นจึงได้เงียบไปพร้อมสายตาดุๆที่ส่งมาทางผม ในมือมีอุปกรณ์ช่วยทำรายงาน เดาได้ว่าคงจะไปบ้านสึนะมาก่อนแล้ว เจ้าตัวลุกขึ้นยืนแล้วยื่นของในมือมาทางผม ด้วยอารมณ์นึกสนุก ผมจึงสนใจและเรียนรู้สิ่งที่ได้มาโดยเดินไปนั่งบนพื้นหญ้าสีเขียว กลิ่นใบไม้สดและกลิ่นของแม่น้ำด้านหน้าลอยเข้าจมูกพร้อมๆกับกลิ่นของโรลออนจางๆของคนที่นั่งข้างๆ ผมหันไปมองเขา ยกของในมือขึ้นและกดปลายนิ้วลงบนปุ่มเล็กๆที่อยู่บนนั้น เสียงของมันทำให้โกคุเทระหันมามอง ทำหน้าประหลาดใส่และหันกลับไปโดยไม่พูดอะไร ควักบุหรี่ขึ้นมาและจุดสูบ นั่นทำให้ผมกดปุ่มนั้นอีกครั้ง...คราวนี้โกคุเทระไม่ได้หันมามองแล้ว

ลมเย็นๆนี้ทำให้ผมนอนราบไปกับพื้นเย็น มองท้องฟ้าสีใส เหลือบมองคนด้านข้างเป็นระยะ ข้อมือที่เต็มไปด้วยสายหนังและเครื่องประดับ เขาอยู่ในชุดเสื้อยืดแขนยาวเพนท์ลายกราฟิตี้โดยมีเสื้อเชิร์ตทับอีกชั้น ผมถูกเสยขึ้นและเบือนหน้ามาทางผม

โดยไม่รู้ตัว...ผมดึงเขาลงมานอนข้างๆ

ริมฝีปากนั้นทำท่าจะบ่นแต่ก็เงียบลง ทำสีหน้าแปลกๆจนผมแปลกใจที่ว่าทำไมไม่มีเสียงบ่นอย่างที่ควรจะเป็น

"มองอะไรของแก?" เสียงนั่นพูดขึ้น ผมยังคงมองใบหน้านั้นที่กำลังแดงระเรื่อเล็กน้อย "ปล่อยซะทีสิ"

นั่นเองผมถึงได้รู้ตัวว่ายังจับที่มือนั้นอยู่ แต่ผมก็ไม่ปล่อย หันไปยิ้มให้เหมือนทุกครั้งที่ได้อยู่ด้วยกัน หัวใจของผมเต้นผิดจังหวะเมื่อได้สบสายตานั้น

"ยิ้มอะไรของแกห๊ะ?" เสียงดังขึ้นเล็กน้อยในท้ายประโยค ใบหน้าแดงขึ้นอีก

"นายไม่สบายเหรอ?" เห็นสีหน้าและอาการผิดปกติ ก็อดไม่ได้ที่จะถาม ถึงแม้คำพูดที่ได้กลับมาจะไม่ช่วยคลายสงสัยเลยก็ตาม

"แกน่ะสิที่ไม่สบาย โดยเฉพาะตรงนี้" นิ้วมือที่ว่างเคาะที่ขมับตัวเองสองสามที ผมยิ้มกับท่าทางนั้น "แล้วจะนอนไปถึงเมื่อไหร่กัน?"

โกคุเทระยื้อมือคืนไปได้ แขนบางนั่นยันตัวเองให้ขึ้นนั่ง แต่ข้อศอกก็กระตุกพับลง ผลก็คือร่างบางๆนั้นเสียสมดุลเขวมาทางผม และผมก็ถูกทับด้วยน้ำหนักที่เรียกได้ว่าเบา ได้ยินเสียงสบถพึมพำจากคนบนตัวผม

ใบหน้าของพวกเราชิดกันมากเกินไป...รู้สึกเหมือนหายใจไม่ทั่วท้อง...
นั่นอาจจะเป็นเพราะโดนทับอยู่รึเปล่านะ?

"แขนอ่อนซะได้..." ผมได้ยินเจ้าตัวบ่น ดวงหน้านั้นเงยขึ้นในระยะประชิด เห็นแพขนตาและนัยน์ตาสีสวย "นี่..."

ริมฝีปากขยับเชื่องช้าในสายตาผม โลกกำลังหมุนย้อนทิศพร้อมกับเลือดในตัวซึ่งดูจะสูบฉีดมากผิดปกติเหมือนเพิ่งเล่นกีฬาเสร็จใหม่ๆ

ผมขยับ...

และนั่นทำให้เกิดสัมผัสประหลาดในช่วงอึดใจ
ความรู้สึกดีมากมายล้นทะลักในตัวผมโดยไม่ทราบสาเหตุ

"อ๊ะ!" เสียงลอดริมฝีปากเล็กน้อย ผมได้รสชาติบุหรี่และกลิ่นหอมอ่อนๆ

ไม่นาน...แทบจะเรียกได้ว่ารวดเร็ว...
โกคุเทระดีดตัวเองออกจากตัวผม ริมฝีปากนิ่มนั้นเม้มเข้าหากันแน่น ใบหน้าขาวเปลี่ยนเป็นสีแดง


ดูเหมือนว่าผมได้ค้นพบอะไรบางอย่าง...
รู้สึกว่าใบหน้าตัวเองร้อนลามไปยันใบหู

ผมยิ้มให้เขา รับกำปั้นที่เหวี่ยงมาจะทำร้ายร่างกายผมได้ทัน

"หนอย..." เสียงเค้นไรฟันนั่นส่งให้ผมแน่ๆอย่างไม่ต้องสงสัย "แกทำอะไรของแก!"

พออ้าปากจะตอบ มืออีกข้างก็เข้าปิดปากผมแน่น ตามด้วยเสียงสบถยาวเป็นกิโลเท่าที่เจ้าตัวจะนึกออก ผมจับที่มือนั้นเลื่อนลงให้ตัวเองมีโอกาสได้พูดและส่งเสียงหัวเราะ

"นายหน้าแดงแจ๊ดเลย โกคุเทระ"

พอทักแบบนี้เข้าก็หวิดโดนกำปั้นอีกครั้ง ผมหัวเราะออกมาอย่างร่าเริง ฟังเสียงทั้งบ่นทั้งด่าไม่ขาดสาย

"นี่...โกคุเทระ" ผมเรียก "ฉันคิดว่าฉันมีอะไรจะบอกนาย"

"ไม่อยากฟัง! หุบปากไปเลย!!" เขาตวาด ใบหน้าดูเหมือนจะแดงขึ้นเรื่อยๆ

"คือว่า..."

"บอกว่าหุบปากไง!!"

"เราจะเริ่มทำรายงานกันยัง? เดี๋ยวสึนะก็มาแล้วนี่"

ปากที่กำลังจะเปิดว่าผมเม้มเข้าหากัน สะบัดหน้าไปทางอื่น หูผมยังพอได้ยินเสียงบ่นงึมงำอย่างจับใจความไม่ได้

"โกคุเทระ"

"อะไรอีก!" เจ้าตัวเหมือนอยากด่ามากกว่าถาม เขาเหลือบมาทางผมอย่างไม่เต็มใจเท่าไหร่

นั่นทำให้ผมอยากพูดอะไรสักคำที่ไม่ได้เกี่ยวกับสาเหตุที่เรียกเลยแม้แต่น้อย

"นายน่ารักดีนะ"



แล้วทุกอย่างก็อยู่ในความเงียบงันจนกระทั่งสึนะมาถึง....




*End Part*



Talk:
ฟิคติดเรื่อยเปื่อยอีกแล้ว (ฮา)
มันจะเรื่อยเปื่อยไปสักกี่ตอนนะ?