# C O L O R E D #

เฟล่อนมาลงตอนต่อไปหน้าตาเฉยเลยเว้ยเฮ้ย!

ก่อนอื่นขอตอบเมนท์ซะก่อน~~~

By ☆~[S]eN[Y]a-☆ <<< ดีจังเลยค่ะ ตอนเราแต่งยังคิดหน้าโกคุไม่ออกเลย (ฮา)

By HaRuSaMe <<< อา....โกคุน่ารักที่สุดค่ะ *ยิ้มหวาน*

By Koki <<< ใจเย็นสิคะ...ยามะยังไม่ได้ทำอะไรเลย (ตรงไหนวะ!!!)

By Kisskit <<< ต่อให้หนี ก็จะตามไปให้ดู! (เจ้าของบลอคเพ้อเจ้อน่ะ....) อืมมม ก็อย่างที่บอกล่ะนะ ว่ามัน... เรื่อยเปื่อย....

By Janeiiz__,, <<< ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฝากคู่นี้ไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ

By [แมวมะม่วง] <<< "หน้าด้าน" เหรอ.... มีอะไรที่แรงกว่านี้มั้ย? (ใจร้าย)

By K д Я ☆ K * K u M เว้ยเฮ้ย <<< ใช่ค่ะ โกคุเทระน่ารัก *ยิ้มหวาน*

By Zeraphina <<< กี่ตอน.....คนแต่งก็ไม่รู้จริงๆ (ฮา)

By OPL  <<< ฮ่าๆ อันนั้นใส่ความลำเอียงลงไปเต็มที่เลยล่ะ ก็เพราะโกคุเทระน่ารักน่ะสิ!! = v =,,



ประทับใจ 90% บอกว่าโกคุเทระน่ารัก...
อา....มันคือข้อเท็จจริงล่ะ! *ขำ

[Reborn FanFic]: Smile for me || Though Eyes
Main: 8059
Rate: PG
_____________________________________________


ช่วงวันหยุดนั้น เราได้ความคืบหน้าของงานที่จะส่งมาพอสมควร ตอนเย็นนี้ผมมีหน้าที่ไปรับรูปที่สึนะไปอัดไว้ที่ร้านแถวสถานี ผมรับซองรูปหนานั้นมา เปิดออกดูทีละใบขณะเดินออกจากร้าน ไม่ได้สนใจมองทางที่กำลังเดินหรือทิศทางที่จะมุ่งหน้าไปแม้แต่นิดเดียว

วันนี้โกคุเทระมีนัดกับอาจารย์ห้องพยาบาล ส่วนสึนะก็ต้องไปกับคุณพ่อที่กลับมากระทันหัน ผมเห็นลุงคนนั้นยืนรอสึนะอยู่หน้าโรงเรียนด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ผิดกับคนลูกที่ทำหน้าบอกไม่ถูกและจำใจเดินไปราวกับเลี่ยงไม่ได้ ตอนที่สึะบอกเรื่องธุระเย็นนี้ ผมก็อาสาจะมาเอาเอง

ใบหน้าด้านข้างกับนัยน์ตาสีเขียวเหม่อมองไปถึงไหนกันนะ....
ริมฝีปากที่ปิดกันสนิทมีสีเหมือนนมสดผสมกับน้ำหวานสีแดง สร้อยที่คอลอยขึ้นมาเล็กน้อยด้วยแรงลมในตอนนั้น ผมสีเงินปลิวค้างนิ่งบนแผ่นกระดาษมันในมือผม

ผมนึกถึงอุบัติเหตุเมื่อสองวันก่อนนั้น...
รสชาติปร่าของบุหรี่ไม่หวานเหมือนสีเลยสักนิด

ผมกำลังมองสีท้องฟ้าในมือ นิ้วเรียวที่จับไฟแช็กอยู่นั้นดูเข้ากันกับมวนสีขาวโพลนที่ริมฝีปาก ควันสีเทาลอยจางอยู่ในรูป....ผมตัดสินใจเก็บสองรูปนั้นเข้ากระเป๋าที่สะพายอยู่ ข้างในตัวผมเหมือนมีอะไรบางอย่างอัดแน่นเสียจนแทบทะลัก




ขาสองข้างวิ่งสั้นๆระยะเท่ากันในทุกก้าว จุดหมายคือที่เดียวกับที่ผมออกจากเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เสื้อวอร์มทำให้เหงื่อออกมากกว่าที่ควรจะเป็น ลมหายใจถี่กระชั้นสูบฉีดสติเต็มตื่น ผมวิ่งผ่านหน้าโกคุเทระเมื่อสิบวินาทีที่แล้ว ก่อนที่กระเป๋าลอยมากลางหลังผม ตอนหันไปก็เห็นสีหน้าเบื่อๆของเจ้าของเดินมาทางผมอย่างไม่รีบร้อน ใบหน้าขาวเริ่มหงุดหงิด...แน่นอนว่าผมรู้เหมือนที่รู้ตลอดมา ว่าเขาอาจจะหงุดหงิดผม...หรือหงุดหงิดทุกอย่างบนโลกยกเว้นสึนะ

"ซ้อมเช้าเหรอ?"

ผมชะงักไปกับคำพูดที่ดูเป็นมิตร แม้หน้าจะไม่มิตร
ผมพยักหน้าตอบ

"เดินไปด้วยกันดิ"

ผมชะงักไปอีกจนกระทั่งเขาเดินผ่านหน้าผมไป...
ยอมรับว่างงกับสิ่งที่เกิดขึ้น ทั้งคำพูดทักทายดีๆ ทั้งคำชวนนั่น...ถ้ามันส่งมาให้ตัวผม มันควรจะหยาบกว่านี้....ไม่สิ...มันต้องไม่มีอะไรเกิดขึ้นต่างหาก

ผมลอบมองใบหน้าด้านข้างนั่นบ่อยๆ พยายามคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของโกคุเทระ หรือว่ามันจะเป็นแค่การละเมอหลังตื่นนอนของตัวผมเองก็ไม่รู้ได้ ผมได้แต่มองเสี้ยวหน้านั้นอย่างเงียบๆทั้งที่คิดว่าควรจะหาอะไรสนุกๆมาพูดแบบทุกครั้งที่เป็น ในหัวผมกลับว่างเปล่า...ไม่มีแม้กระทั่งเรื่องของเบสบอลที่ผมมักพูดถึงเสมอ ตาผมหลุบมองมือที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋ากางเกง ท่าเดินประจำของเขาที่ผมมักจะเห็น ตอนนี้มีข้างหนึ่งไกวอยู่ข้างมือผม

นิ้วทั้งห้ารู้สึกประหลาด ฝ่ามือผมเหมือนจะควบคุมไม่ได้ ยิ่งจ้องก็เหมือนระยะมันจะหดลงเรื่อยๆ พอไม่จ้องก็ประหม่าบอกไม่ถูก ผมมองมันเหมือนไม่ใช่มือของตัวเอง เจ้ามือข้างซ้ายของผมกำลังพยายามทำอะไรบางอย่างที่ผมไม่อาจรู้ได้ หัวใจผมเต้นเป็นจังหวะถี่กว่าตอนที่กำลังวิ่งทั้งที่ผมไม่ได้เหนื่อย เหงื่อมากมายไหลออกมาที่ใบหน้ากับน้ำลายที่ดูจะฝืดคอ ผมอาจจะกำลัง.....จับมือนั้น....

"แก...แปลกๆนะ"

คำพูดของโกคุเทระทำผมสะดุ้ง มองใบหน้าที่จ้องอย่างประหม่า กำมือข้างซ้ายตัวเองแน่น และดูเหมือนว่ามันเป็นเรื่องยากในการยัดมือตัวเองทั้งสองข้างเข้าไปในกระเป๋าเสื้อวอร์มที่ใส่อยู่ก่อนจะทำหน้าสงสัยไปยังคนตั้งคำถาม

"แปลก? ยังไงเหรอ?"

"จะรู้แกไหม?" เขาตอบทันที บุ้ยหน้าไปทางอื่น "ก็แค่ดูแกลนๆชอบกล"

"คิดไปเองมั้ง" ผมตอบทันทีเหมือนกัน "นายเห็นเป็นแบบนั้นเหรอ?"

โกคุเทระหันมาสบตาผมโดยไม่พูดอะไร
และนี่เป็นครั้งแรกที่ผมหลบตาสีสวยที่นานๆครั้งจะมองมาที่ตัวผม




เราไม่ได้คุยกันอีกเลยจนกระทั่งเลิกเรียน...
ผมไม่ได้มองไปที่เขาสักครั้งเดียวตลอดวันนี้ เพราะว่าจะมองไปทีไร ตัวผมก็รู้สึกประหลาดจนไม่กล้าที่จะมอง

ห้องเรียนไม่มีใคร ผมนั่งอยู่ที่โต๊ะประจำ ปิดสมุดรายงานเวรประจำชั้นที่ต้องทำเดือนละครั้ง หยิบกระดาษมันสองแผ่นออกมาจากกระเป๋า แสงสีส้มจากหน้าต่างสะท้อนเงาบนรูป ผมนั่งมองมันไม่รู้ว่านานแค่ไหน ภาพของคนคนนึงที่วันนี้ผมเลี่ยงไม่มอง เสียงเปิดประตูห้องเรียนดังขึ้นขณะที่มือของผมรวบกระดาษสองใบนั้นไว้ใต้สมุดรายงาน มองไปหน้าห้องเรียนเห็นรูปร่างคุ้นตายืนอยู่ตรงนั้นนิ่ง สายตามองมาที่ผม ความรู้สึกประหม่าเกิดขึ้นรอบที่ร้อยของวัน ผมหลุบตามองโต๊ะสีน้ำตาลครีมของตัวเอง มือสองข้างประสานกันมีเหงื่อชื้น

"กลับ" เขาพูดทั้งที่ยืนอยู่ที่เดิม "เก็บของสิ"

ผมกวาดทุกอย่างลงใต้โต๊ะ ทำเป็นลืมสมุดรายงานเวรประจำชั้น สะพายเป้ขึ้นบ่าและเดินไปโดยที่โกคุเทระเดินนำไปก่อน แผ่นหลังเล็กๆนั่นทำให้ผมก้าวขายาวๆและเร่งฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว

"มีอะไรเหรอโกคุเทระ?"

คำถามที่คิดว่าควรจะถาม เพราะทุกอย่างมันผิดจากเดิมไปเสียหมด เหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมากมายเกิดขึ้นในวันนี้ เหมือนกับช่วงพักกลางวันและนมกล่องนั้นที่ส่งมาให้ผม ทุกอย่างดูบิดเบือนไปเสียหมดจนผม...ประหม่า

"ไม่มี" เขาตอบสั้นๆพลางมองมาทางผม "แกมีไหม?"

"ฉันมี??" เป็นประโยคคำถามที่ผมส่งไป "ฉันมีอะไร?"

"จะรู้แกไหม?" เขาถามย้อน ผมส่ายหน้า ได้ยินประโยคนี้เป็นครั้งที่สองแล้ว "แค่เหมือน....มีอะไรประหลาด"

อยากบอกเหลือเกินว่าเขานั่นแหละที่ประหลาดใส่ผมก่อน ผมจึงไม่ได้พูดอะไรต่อจนกระทั่งโกคุเทระหยุดเดินและหันมามองผมเต็มตา ผมสาวเท้าถอยหลังแบบไม่ทันคิด

"แกน่ารำคาญจริง" มือได้รูปสวยนั่นเสยผม ทำท่าความหมายเดียวกับประโยคที่พูด "น่าหงุดหงิด"

ปากผมปิดกันสนิทเสียจนคิดว่ามันจะเปิดพูดไม่ได้อีกต่อไป มีดที่ไม่มีตัวตนแทงผมเข้าอย่างจังบริเวณหน้าอกแน่...เพราะมัน...เจ็บ.....

"วันนี้แกเลี่ยง...ช่างมันเหอะ! แยกย้ายนะ"

อยู่ดีๆก็ตัดบทแล้วเดินไปโดยไม่สนใจคนร่วมทาง ผมจึงเดินก้าวยาวๆไปรั้งต้นแขนไว้ แน่ล่ะว่าผมไม่รู้ตัว ถึงได้ตกใจเหมือนๆกับที่โกคุเทระตกใจ น่าขำที่เรายืนกันแบบนั้นโดยไม่พูดอะไรกันสักคำ บรรยากาศรอบตัวเงียบเสียงจนได้ยินเสียงแตรรถจากฝากถนนนอกโรงเรียน พอคิดว่าบรรยากาศมันตึงผมจึงยิ้ม ใบหน้าตรงข้ามกระตุกระคนสงสัย แต่ก็อย่าว่าแต่เขาเลย ผมเองก็งงเหมือนกันว่ายิ้มอะไรของผมกันแน่ และเพื่อไม่ให้ทุกอย่างประหลาดไปมากกว่านี้ ผมจึงพูด

"สึนะล่ะ?" ผมถามทั้งที่รู้คำตอบดีอยู่แล้ว เพื่อนตัวเล็กของผมบอกพวกเราเมื่อตอนพักกลางวันว่าต้องไปซื้อของกับเคียวโกะ

"ไปกับซาซางาวะ......นี่แกถามจริงรึเปล่า?"

ผมส่ายหน้า "ก็ไม่รู้จะพูดอะไรนี่นะ...ก็เห็นบรรยากาศมันแปลกๆ"

พอพูดไปตรงๆแบบนี้ โกคุเทระก็พยักหน้าก่อนจะมองไปที่มือผม สื่อได้ว่าให้เอามันออกจากต้นแขนของเขาเสียที และผมเลือกที่จะละเลยมัน

"ทำไมถึงรอฉันล่ะ?"

เท่านั้นเองใบหน้าขาวก็เปลี่ยนสี เขาสะบัดหน้าไปทางอื่นพร้อมกับตัวเขา ริมฝีปากนั่นเม้มเข้าหากันก่อนแค่นเสียงออกมา "ไม่รู้เว้ย..."

"นี่..."

ไม่ทันที่จะพูดอะไรต่อก็ลืมไปหมดสิ้นด้วยสายตาที่สบกับผมตรงๆ อยากบอกเป็นรอบที่ล้านว่ามันทำให้ผมประหม่า

โกคุเทระทำท่าลังเลอะไรบางอย่างแล้วกลับมามองตาผมอีกรอบ หลุบลงมองพื้นและสบตาผมอีกครั้ง วนไปอย่างนี้หลายครั้งจนผมเกือบหัวเราะออกมา

"นายเป็นอะไรเนี่ย?" ผมถามเจือหัวเราะ ท่าทางเขาตลกแบบแปลกๆ คิ้วนั่นย่นเข้าหากันมากขึ้นอีกตอนได้ยินเสียงขบขันของผม ผมจึงโน้มตัวเข้าไปใกล้เหมือนจะแกล้ง มองลึกเข้าไปในแววตาสีเขียวคู่นั้นเห็นภาพตัวเองสะท้อนกลับมา




เขานิ่ง ผมก็นิ่ง



เกิดความเงียบอีกครั้งระหว่างพวกเรา ผมไม่เข้าใจว่าโกคุเทระพยายามสื่อสารอะไรทางจิตกับผมรึเปล่า ผมจะได้บอกเขาว่าผมไม่มีความสามารถแบบนั้น

ก่อนที่จะคิดเลยเถิดไปมากกว่านี้ ผมก็รู้ตัว....
ผมไม่ควรมองเขาแบบนี้เลย แต่ถึงอยากจะละสายตาออกมาแค่ไหน ผมก็ทำไม่ได้...ร่างกายผมเหมือนถูกตรึงให้อยู่กับที่

ไม่รู้ว่าระยะห่างมันน้อยลงไปตอนไหน รู้แต่ว่านั่นมันจากตัวผมเอง ผมละสายตาไม่ได้พอๆกับถอยออกไปไม่ได้ ผมหยุดไม่ได้เหมือนร่างกายนี้ไม่ใช่ของผมอีกต่อไปแล้ว ผมไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ หัวสมองผมขาวโพลนและเบลอไปหมด ริมฝีปากตรงหน้าผมเหมือนจะขยับ ทว่าไม่มีเสียงใดลอดออกมา ผมอยากจะตะโกนให้ใครสักคนมาฉุดผมเพิ่มระยะห่างของเรา
ภาพในกระดาษสองแผ่นนั้นฉายซ้ำในหัวผม น่าตลกดีที่ผมเก็บรูปเพื่อนที่ผมคิดว่าสนิทคนนึงไว้ในกระเป๋าแทนที่จะเป็นในกล่องเหมือนแผ่นอื่นๆ


ผมคงจะมีอะไรผิดไปจากเดิมแน่ๆสักอย่าง
เพียงแต่ผมยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร


เพิ่งเห็นว่ามือของผมอยู่บนไหล่เล็กนั้น อุณหภูมิร่างกายของโกคุเทระร้อน ได้ยินเสียงหนวกหูดังตึกๆก้องในร่างกายของผมเอง



อยู่ดีๆผมก็นึกถึงรสชาติของบุหรี่.....







และริมฝีปากของเราก็สัมผัสกัน...







+ End Part +



Talk:
คิดว่าน่าจะมีแบบ Hayato's Part สักตอนสองตอนดีมั้ยนะ....
(หาเรื่องใส่ตัวอีกแล้ว...)