# C O L O R E D #

ก็ว่าอยู่ว่าลืมอะไร...
ลืมอัพฟิคสองวันรวดซะงั้น (ฮา)
เอาน่าๆ ยังไงตอนนี้ก็นึกออกแล้ว ต้องรีบอัพก่อน (มันแต่ดูเดนโอเพลินก็งี้ = =;; )

ตอนเมนท์สายฟ้าแล่บบบบบ

By カフカ <<< จริงดิ? แบบไม่นับรวมเรื่องที่ทุ่มทิ้งอ่ะนะ? มีดองไว้อีกเหรอ......งืมมมมมมม

By Janeiiz__,, <<< อาจจะหักมุมจบก็ได้นะคะ (ฮา...ล้อเล่นน่า) เราเชื่อมั่นว่าสองคนนี้ไม่แก่ตายหรอก มันทั้งคู่ตายก่อนแก่แน่นอน (ไม่รู้ทำไม...)

By [แมวมะม่วง] <<< เฮ้ย นั่นเรื่องจริงนะที่เราแต่งแนวนั้นไม่เก่ง แบบว่า...เขนียนไม่ได้อย่างภาพในหัวน่ะ มันยากมากๆเลยล่ะ T[]T

By Kisskit  <<< APH เราไม่เล่นกะไทยคุงค่ะ อย่างมากคงเป็นตัวประกอบ เพราะเราไม่ได้ชอบคู่ไทยคุงกับตัวไหนเลยอ่ะ คงจะยาก (แล้วเรายังบ้า USAUK อยู่แบบนี้....)

By K д Я ☆ K * K u M เว้ยเฮ้ย <<< แล้วจะเอาโกคุเทระจากไหนล่ะคะ? (ฮา)

By •·.·´¯`·.·•gloomy day•·.·´¯`·.·• <<< ดีใจจังที่มีคนรู้สึกแบบนี้!! *จุดพลุ* เราหวังให้ป็นแบบนั้นจริงๆค่ะ ไม่มีอะไรในโลกเป็นอย่างที่เราหวังเสมอไปหรอก เพราะงั้น...จงพบกับความเศร้าซะ (ฮา)

By sin <<< ตอนนี้เราเลิกพีต IC แล้วล่ะค่ะ คงจะยากถ้าให้กลับมาแต่ง อีกอย่าง เราไม่ถนัดคู่ชินเซนะอย่างแรงเลยค่ะ ยังไงก็คงขอผ่านล่ะค่ะ

By 「エース」エム <<< มาหาว่าล่อนดองเรอะ....จะให้ลิสมามั้ยว่าพี่ดองอะไรไว้มั่ง? (ฮา) อย่านะๆ เค้าสู้นะเออ

By Koki <<< ตอนนี้ยามาโมโตะเข้าช่วงขี้ขลาดค่ะ ยังไงต่อให้มีเจ้าตัวก็คงไม่ทำอะไรล่ะมั้ง (แหม..คนเรามันต้องมีช่วงที่ขี้ขลาดกันมั่งในตอนแรกๆนา....)

By HaRuSaMe <<< ขอบคุณที่จำวันเกิดได้นะ (ขนาดเจ้าของยังจะลืมเลย)  แหม...ข้อ 20 ออกจะตอบตรง ก็เราชอบอ่านแนวๆนั้นจริงนี่ =3=

เข้าสู่ฮายาโตะพาท!!!!
(เฮ)

[Reborn FanFic]: Smile for me || Can we serious?
Main: 8059 || Hayato's Part
Rate: PG-18
_____________________________________________


เสียงคนตามถนนเอะอะวุ่นวายจนหนวกหู ทั้งๆที่วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการปิดเทอมแท้ๆ ทั้งๆที่ควรจะได้อยู่กับรุ่นที่สิบ ไม่ก็นอนอยู่กับบ้าน ดันต้องมาเดินซื้อของกับไอ้บ้านี่ คิดแล้วก็น่าหงุดหงิดจริงๆ ถ้าไม่ถือว่านี่เป็นการช่วยแบ่งเบาภาระของรุ่นที่สิบล่ะก็คงปล่อยให้มันมาคนเดียวไปนานแล้ว รุ่นที่สิบใจดี กลัวว่าจะถือของเยอะเลยเสนอให้มันมาเป็นตัวช่วย เหมือนจะดี...แต่ก็น่ารำคาญเป็นบ้า เจ้าสูงนี่เอาแต่ชี้นู่นชี้นี่ไปหมด และที่น่าหงุดหงิดกว่าก็คือ ตอนนี้เจ้าหมอนี่มีของเล่นชิ้นใหม่ พอรุ่นที่สิบอนุญาตให้มันเอามาเล่นได้ หมอก็ไม่ยอมปล่อยเลย หันมาแชะๆๆใส่ผมจนอยากจะเอาของในมือมันมาทุ่มทิ้ง ถ้าไม่ติดว่านั่นเป็นของรุ่นที่สิบล่ะก็นะ

ก่อนหน้านี้เป็นช่วงของการสอบไล่ ติวให้รุ่นที่สิบได้คะแนนสูงขึ้นเป็นหน้าที่ของมือขวาอย่างผมอยู่แล้ว แต่ไอ้การที่มีกระดูกไหปลาร้านี่มาแจมด้วย ทำให้ผมปวดหัวทวีคูณ มันช่างถามแต่ไม่ช่างจดจำ เวลาติวก็เอาแต่มองหน้าผมอยู่ได้ อยากจะรู้จริงๆว่าหน้านี่มันมีส่วนไหนเป็นคำตอบอยู่ยังไง ทำไมมันไม่เลิกมองซะที เวลาทำผิดโดนด่าก็ยังหน้าระรื่น อดไม่ได้ที่จะเอาหนังสือฟาดให้สักที นี่ถ้ารุ่นที่สิบไม่คอยห้ามไว้ มันคงตายคาสารานุกรมไปแล้ว! คนญี่ปุ่นที่ไหนอ่อนภาษาบ้านเกิดได้ถึงขนาดนี้ ผมว่าตัวเองแย่เรื่องผันอักษรแล้ว ไอ้เจ้านี่แย่กว่าผมสิบเท่าได้! ช่างเหอะ อย่าไปพูดถึงมันเลยดีกว่า

ซื้อของให้รุ่นที่สิบเสร็จก็เป็นอันต้องลากลับบ้าน ไอ้เจ้าเด็กนรกพวกนั้นเอะอะวุ่นวายจนรุ่นที่สิบไม่มีเวลาใส่ใจพวกเรา ผมก็เกรงว่าจะทำให้รุ่นที่สิบลำบากใจ เลยขอกลับก่อน

แล้วก็ไม่เข้าใจ....ทำไมมันต้องมาอยู่ในห้องพักของผมด้วยเล่า!!!!!

ขนาดว่าหันไปมองหน้าให้สำนึกก่อนที่จะเข้าห้อง มันดันยิ้มให้แล้วถามว่าผมหิวรึเปล่าซะนี่!! แบบนี้มันจะไม่โมโหยังไงไหว! นี่ห้องผมนะ ไม่ใช่บ้านมัน! จะนอนกลิ้งก็กลับบ้านไปซะสิไอ้บ้าเบสบอลนี่!

ตัดสินใจว่าจะไม่สนใจมัน กลายเป็นว่ามันก็เดินหยิบนู่นนี่เล่นในห้องของผม(ถึงจะเป็นหนังสือซะส่วนใหญ่ก็เหอะ) เบื่อๆเข้าผมเลยชวนมันเล่นเกม คิดว่าคงเป็นอย่างเดียวที่ทำให้มันเลิกมองผมซะที เล่นไปก็แพ้ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ไอ้สีหน้ามุ่งมั่นแบบนานๆทีจะเห็นก็ทำเอาตกใจหน่อยๆเหมือนกันนะ (ก็เพราะว่าตอนสอบมันยังไม่ทำหน้าแบบนี้เลยนี่!!) ไปๆมาๆผมก็เบื่อซะเอง ก็เกมที่เล่นสองคนได้มันก็มีอยู่ไม่กี่อย่างเท่านั้น เลยตัดสินใจว่าจะออกไปข้างนอก หาอะไรกินแล้วก็ซื้อของเข้ามาหน่อยดีกว่า เห็นว่าไหนๆของกินในห้องก็ไม่มีอยู่แล้วหรอกนะ

ท้ายที่สุดเราก็มานั่งกันในร้านกึ่งคอฟฟี่ชอปที่บรรยากาศดี(เสียอย่างเดียวที่ต้องมากับเจ้านี่) เมื่อก่อนก็มาบ่อยตอนเพิ่งมาอยู่ญี่ปุ่นใหม่ๆ เพราะว่าคนน้อย ของกินก็โอเค เป็นที่เก็บตัวอ่านนิยายยาวๆได้สักเล่ม ก็มีอ่านค้างอยู่นะแต่ไม่ได้หยิบมา เพราะคิดถึงคนร่วมทางแล้ว...ผมคงไม่ได้อ่าน เลยไม่รู้จะหยิบมาทำไม แต่ถึงอย่างนั้น ไอ้เสียงแชะๆๆนั่นก็ยังรังควานผมอยู่จากไอ้ตัวต้นเหตุที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ให้ตายเถอะ! มันจะเป็นแกลลอรี่รวมรูปผมหรือยังไง!! มันถึงได้กดไม่หยุดแบบนี้!!! มันจะเลิกเล่นเบสบอลแล้วมาถ่ายรูปหรือไง! แล้วทำไมมันไม่ถ่ายอย่างอื่นบ้าง(วะ)นอกจากผม!!

จะโวยกับเจ้าตัวก็เหมือนจะเสียเวลาเปล่า มันฟังแล้วก็ยิ้ม แต่มันไม่หยุดการกระทำ! ถ้าไม่เห็นว่าอยู่ในร้าน จะบอมบ์มันทิ้ง!

"ไอ้นี่อร่อยเหรอ?" เจ้านั่นถามแล้วมองหน้าผม มือข้างนึงมีไอ้ตัวส่งเสียงแชะๆนั่นอยู่ ผมพยักหน้าตอบส่งๆไป "ชิมนะ?"

เออ มันไม่รอคำตอบหรอก มันหยิบส้อมที่ผมใช้บนจานแล้วตัดใส่ปากเลย พระเจ้า! ผมต้องใช้ส้อมนี่ร่วมกับมันเหรอเนี่ย!

ผมเผลอทักเจ้านี่เรื่องของกิน เพราะเห็นว่ามันสั่งแค่น้ำแก้วเดียว ไอ้ผมก็ลืมไปว่ามันลิ้นชาวบ้าน ไม่ได้ชอบพวกแป้งเลี่ยนๆนี่เท่าไหร่ "แกไม่กินอะไรเลยเรอะ? จะเปลี่ยนร้านมั้ย? ตรงข้ามมีร้านอาหารญี่ปุ่นอยู่บ้าง เชิญแกไปกินคนเดียว"

"เห? เป็นห่วงฉันด้วยเหรอ?"

พญายมแน่ๆที่บงการให้มันคิดเข้าข้างตัวเองแบบนั้น!

"ไม่ล่ะ ฉันอยู่ที่นี่กับนายดีกว่า"

หลังจากนั้นผมต้องทนเสียงนรกแชะๆจนถึงตอนเย็น มือกับปากเลยพยายามกินที่สั่งมาให้หมดแล้วออกไปจากร้าน กลัวว่าจะบอมบ์มันทิ้งที่นี่เข้าจริงๆ


เราเดินซื้อของกันอีกหน่อย(ของผมล้วนๆ)ก่อนจะกลับห้องพัก



แล้วเป็นไงรู้ไหม?



มันมาอยู่ห้องผมอีกแล้ว!!!
(นี่ผมบอกไปรึยังว่าห้องผมไม่ใช่บ้านมัน!!!)

ระหว่างเดินกลับก็โดนคว้ามือไปจับ จะเอาถุงขวดชาพวกนี้ฟาดก็กลัวว่าขวดจะแตกแล้วเสียของ เลยได้แต่ปล่อยเลยตามเลย กะว่าจะคิดบัญชีทีหลัง (ไม่รู้จะลืมก่อนมั้ย มันเยอะแยะมากเหลือเกิน) พักหลังๆที่โดนแบบนี้บ่อยๆ ตัวผมเองบางทีก็เผลอลืมเอาเรื่องทุกทีสิน่า (หงุดหงิดตัวเองก็ตอนนี้แหละ)

จัดของเข้าที่เสร็จก็คิดว่าจะชงอะไรร้อนๆกินเสียหน่อย เห็นเจ้าบ้านั่นนั่งดูทีวีอยู่ แล้วหัวผมก็ไม่รู้เป็นอะไรขึ้นมา ดันไปคิดถึงเรื่องวันนี้ที่บ้านรุ่นที่สิบซะได้ อย่าให้เล่าเลย! เจ้าบ้านั่นมัน....มัน............

"ครีมเทียมจะหมดกระปุกแล้ว"

เสียงนั่นทำผมสะดุ้ง และทำให้รู้ตัวว่าครีมเทียมกองเต็มแก้ว รู้ตัวว่าเจ้าของเสียงมันยื่นเข้ามาใกล้แค่ไหน ผลก็คือผมถอยออกมา ชนเข้ากับเก้าอี้ กระปุกครีมเทียมร่วงลงจากมือ พื้นห้องก็ขาวเป็นกองๆ แล้วก็ผมอีกนั่นแหละที่มานั่งเก็บกวาด หมอนั่นก็มีประโยชน์นิดๆที่เข้ามาช่วย ซึ่งผมว่าที่จริงแล้วก็เป็นเพราะมันน่ะแหละ (หรือว่าไม่จริง?)

เก็บกวาดเสร็จผมเลยไปอาบน้ำ แขนเหนียวไปหมด พอออกมาก็เจอหน้าเหวอๆของไอ้บ้านั่นยังกับเดจาวู ขายกยันเบาๆไปทีนึงอย่างอดใจไม่ได้ เจ้านั่นหลบไม่ทัน แต่ตายังมองผมอยู่

"มองอะไรของแกอยู่ได้ หา?"

"แย่แล้ว"

ผมยืนท้าวเอวกะด่าตอบ แต่งงประโยคที่ได้ยินเลยนิ่งไป "อะไรแย่?"

ผมไม่น่าถามเลย จริงๆนะ...ให้ตายเถอะ!
รู้อยู่แล้วว่าสู้แรงมันไม่ได้ ตัวผมเบากว่ามันเป็นไหนๆ แขนของผมถูกคว้าและดึงให้ถลาลงไปบนตัวเก้งก้างของมัน พอจะเงยด่าก็โดนปิดปากไปซะอีก



นี่เป็นครั้งแรกจริงๆแหละที่ผมเห็นด้วยกับประโยคที่มันพูด



แย่แล้ว...


แย่จริงๆ......


ในหัวผมฉายภาพเหตุการณ์ในบ้านรุ่นที่สิบอีกครั้งราวกับจะประชดประชันตัวเอง สมองมึนเบลอไปหมด รู้ตัวแต่ไกลเลยว่าผมกำลังปล่อยให้ทุกอย่างเลยตามเลยอีกแล้ว คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าทำไมนะ...ก่อนหน้านี้ก็เป็นแบบนี้ ปล่อยให้มันดำเนินไปจนแทบจะปกติ ทำไมผมถึงไม่ทำอะไรสักอย่างกับเรื่องนี้เสียที

"ผมยังชื้นอยู่เลยนะ..." เสียงกระซิบทุ้มๆดังข้างหูทำเอาใจสั่น นี่มันแย่ของแย่เกินไปแล้วนะ! "หอมจัง..."

หอมบ้าอะไรของแก(วะ)!!!!!

ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามือผมไปอยู่บนไหล่นั่นได้ยังไง มือคู่นี้เหมือนไม่ใช่มือผม ปากที่ยอมให้ประกบซ้ำแล้วซ้ำเล่านี่ก็เหมือนไม่ใช่ของผม เสียงประหลาดที่ลอดออกไปเบาๆนี่ก็ไม่ใช่ของผมเหมือนกัน


ทั้งใจที่สั่นไหวอยู่นี่.....






ผมภาวนาเหลือเกินว่ามันจะไม่ใช่ของผม....



อยากจะกระโจนออกมาโวยวายให้สาแก่ใจ บอมบ์มันให้แหลกเป็นชิ้นๆ แต่ก็ทำไม่ได้...
ทุกครั้งที่เหลือบไปเห็นสีหน้าขัดเขินนิดๆนั่น ตัวผมก็เหมือนจะไร้สติไปทั้งอย่างนั้น เสียงทุ้มนั่นเรียกผมเบาๆยิ่งทำให้บางอย่างในตัวผมเร่งจังหวะ ถ้าเกิดหลับตา สัมผัสทุกอย่างก็ชัดเจนเกินไปสำหรับผม ช่วงเวลาแบบนี้ ผมรู้สึกแพ้ทางไอ้สมองเบสบอลไส้ถั่วนี่จริงๆ






ใช่แล้ว...


ผมกำลังแพ้ทาง...



มือหยาบลากไปทั่วแผ่นหลัง จมูกโด่งนั่นสำรวจแถวๆซอกคอของผม ชุดผ้าฝ้ายถูกปลดกระดุมทั้งแถบโดยมือข้างที่ว่างนั้น หูผมอื้ออึงและรู้สึกร้อนไปทั่วทั้งตัว สติเลือนหายและหมดแรงในอ้อมกอดนี้

"ย...ยามาโมโตะ..." ผมเรียก พยายามดันร่างนี้ออกจากตัวด้วยแรงอันน้อยนิดเท่าที่จะเค้นขึ้นมาได้ "อ...อ๊ะ..."

"หือ?" เจ้านั่นรับคำในลำคอ จมูกลากลงจนถึงหน้าอก

"พ...พอเลย"

คีย์เวิร์ดนี้คงใช้การได้ดีในระดับหนึ่ง เจ้านั่นชะงักแล้วผละออกมาอย่างรวดเร็ว มือข้างนึงยกขึ้นเสยผมตัวเอง สีหน้าตกใจนั่นเหมือนกับจะบอกว่าเจ้าตัวก็ไม่รู้ตัวว่าทำอะไรอยู่งั้นแหละ ผมไม่โกรธหรอกนะ เพราะว่าเคยเป็นอาการนี้ไม่ต่างกัน

เจ้านั่นมองผมสลับกับมือตัวเอง ท่าทางสับสนไม่น้อย ผมเลยได้แต่นั่งเฉยๆ
อย่าว่าแต่โวยเลย....แค่พูดธรรมดา ผมก็แทบลืมไปแล้วว่าการพูดนี่เค้าทำกันยังไง

"....แย่แล้วจริงๆ..."

เจ้านั่นเริ่มพูดด้วยเสียงเบาหวิว กุมหน้าผากตัวเองก่อนจะมองหน้าผม รอยยิ้มจางๆส่งมาให้ แววตาที่ผมเห็นจนชินนั่นเจือแววประหลาดที่ผมตีความไม่ออก

"...." ผมเงียบอย่างกินแรง รอให้เจ้านั่นพูดต่อ

"มันช่วยไม่ได้....โกคุเทระ" ดวงตาสีน้ำตาลนั่นหลุบลง คิ้วกดเข้าหากันนิดหน่อย "ฉันอดใจไม่ไหวเองนั่นแหละ..."

"อ...อดใจ..."

ไอ้ประโยคพรรค์นี้.....








แกกล้าพูดมันออมาได้ยังไง(วะ)!!!!!!!!!!!!





"อ...อดใจไม่ไหวบ้านแกน่ะสิ!!!!" ผมโวยวายใส่ทันทีที่มีโอกาส ชักสงสัยจริงจังขึ้นมาแล้วว่าแต่ละประโยคที่มันพูด ได้กลั่นกรองจากลูกเบสบอลก่อนรึเปล่า!?

"นี่ซีเรียสนะ"

"ฉันก็ซีเรียสเว้ย!!!!!"



ก็กลายเป็นเถียงตามปกติ ไหลออกนอกทะเลโดยที่จงใจลืมหัวข้อที่คุยกัน






มันเป็นทางออกที่ดีจริงๆน่ะเหรอ?







+ End Part +

Talk :
สารภาพเลยค่ะ ฮายาโตะพาทนี่แต่งยากจริงๆ แต่งทีเนื้อเรื่องก็ไม่กระเตื้องสักกะจิ๊ด เสียหน้ากระดาษกับเสียงโวยวายและเครื่องหมายแสดงอารมณ์ล้วนๆ
แต่งยาก แต่ก็สนุกดีนะ คิดแบบไหนก็พิมพ์ลงไปอีกแบบนึง (ฮา)
ถ้าเราเข้าใจในตัวโกคุเทระมากกว่านี้ อาจจะแต่งได้ดีกว่านี้ก็เป็นได้นะ
อยากให้มีฮายาโตะพาทอีก แต่กลัวว่าเรื่องจะไม่เดินไปไหนเลย (มัวแต่โวยวาย) เพราะฟิคเรื่องนี้ก็เรื่อยเปื่อยอยู่แล้ว ถ้าให้โกคุเทระมาพูด 30 ตอนก็ไม่จบ = =;;; (ขอโทษนะโกคุเทระ)

พอดีเพื่อนเราทักมาว่า "ให้จูบกันทุกตอนจะดีเหรอ?"
เราก็เพิ่งเฉลียวใจว่า "เออว่ะ แม่งจูบกันเยอะไปจริงๆด้วย นี่ถ้าจะทำให้มันไม่รักกันแล้วล่ะ? ลำบากตายเลยยยยยยย"
แต่ก็มีจูบไปเยอะจริงๆด้วย (นั่นเด็กม.ต้นนะ *แบบเพิ่งนึกได้)
เพื่อนเตือนปุ๊บ งานก็เข้าเลยค่ะ (ฮา) เพราะว่ามันหาทางไปต่อไม่ได้ จะตัดจบก็ยังดูเพ้อเจ้อไม่สมใจเราเลย (ยากจัง ยากจัง) เพราะว่าพวกมันจูบกันมากเกินไปแท้ๆ!!! (โธ่~~~~)

มีทักมาอีกอย่างว่า "เรทมันเพิ่มขึ้นทุกตอนเลยป่าววะ? แล้วกว่าจะจบจะ NC-32 เลยไหม?"
ก็จริงของมัน...เราเองก็เพิ่งสังเกตอีกแล้ว (ฮา)
กลายเป็นว่าตอนนี้ต้องคุมตัวละคร คุมทั้งเรทด้วย (ลำบากจริง แต่สนุกดี)

อัพคราวหน้าวันเกิดยามะค่ะ
อยากจะให้มีอะไรเป็นพิเศษจัง (แต่ลงฟิคสองตอนรวดมันก็บ้าพลังไปใช่ไหม?)
ขอไปคิดก่อนว่าทำอะไรดี
ไม่ใช่วันเกิดโกคุซะด้วยสิ....คิดอะไรไม่ออกแฮะ.... = v =;;