# C O L O R E D #

ในที่สุดก็มีแรงฮึดแต่งออกมาจนได้
ขอคั่นรายการด้วยฟิคเฉพาะกิจเรื่องนี้ก่อนก็แล้วกันค่ะ วันจันทร์จะกลับมาต่อเรื่องเดิมให้แน่นอนค่ะ


ตอบเมนท์ก่อน

By Koki <<< พูดถึงโด............. *ปล่อยผ่าน* ที่จริงก็อยากวาดรูปเหมือนกัน แต่สุดท้าย...ความขี้เกียจชนะทุกสิ่ง....

By Janeiiz__,, <<< โกคุพาทตอนนี้แต่งสบายค่ะ เพียงแต่เรื่องไม่คืบหน้าเท่านั้นเอ๊งงงงงง เรื่อง NC....เรื่องนี้อาจจะไม่มีก็ได้มั้ง (เค้าอยากแต่งฟิคใสกิ๊งงงงงงงง)

By Zeraphina <<< ที่ว่าโดนเยอะคือโดนอะไรเยอะคะ? (ฮา)

By [แมวมะม่วง] <<< ว๊ายยย อย่ามารู้ทันกันสิคะ! ถูกค่ะ ตัดอารมณ์ฉับๆตลอดเลย

By kuwa[R]i...<<< เรื่องนั้นก็เข้าใจค่ะ แล้วเราก็ชอบเขียน แต่บางที ตัวละครบางตัวเราไม่ได้เข้าใจมันถึงแก่นแท้เลยค่อนข้างจะเขียนยาก จะทำอะไรก็กลัวจะหลุดคาแรคเตอร์ไปซะหมด = =;;;

By •·.·´¯`·.·•gloomy day•·.·´¯`·.·•  <<< เพิ่มอะไรกัน....น...นิดเดียวเองน่า.....

By HaRuSaMe <<< งั้นต้องรออ่านตอนหน้าว่าจะได้อย่างที่หวังรึเปล่า (ขำ)

By ffr -_- <<< ใช่แล้ววว นี่แหละ หนึ่งในโมเอ้พอยท์ของโกคุ! มันน่ารักชิมิล่าาาาาาาาา

By ste_libet <<< ถูกค่ะ ไม่เรียกชื่อซะที พอตัดใจเรียกก็ทำเอาบีบคั้นเหมือนกัน (คนใจแข็งก็งี้...)

By カフカ <<< เพิ่งนึกได้ตอนเพื่อนเตือนเนี่ยแหละ....

By K д Я ☆ K * K u M เว้ยเฮ้ย <<< คือต้องท่องไว้น่ะค่ะ...ม.ต้น....ม.ต้น.... (ฮา)

By Kisskit <<< พอดีว่าคนแต่งค่อนข้างจะแอนตี้เวลาโกคุร้องไห้น่ะคะ ไม่อยากเห็น เพราะงั้นเลยแต่งให้มันไม่มี ถ้าจะมีใครสักคนในเรื่องต้องเสียน้ำตา....ไอ้บ้านั่นต้องเป็นยามะแน่นอนค่ะ!

[Reborn Fanfic]: Just try to do for you
Main: 8059 (For 80's birthday)
Rate: PG-13
____________________________________________

ยามาโมโตะคิดว่าวันนี้แดดแรง เหมาะแก่การซ้อมเบสบอลอย่างที่สุด เพราะอย่างนั้นเขาถึงได้แบกอุปกรณ์เดินออกจากบ้านด้วยความอารมณ์ดี ไปยังสนามซ้อมที่โรงเรียนเหมือนอย่างเคย ถึงแม้วันนี้ทางโรงเรียนจะหยุดเนื่องจากอาจารย์ไปสัมมนากันหมดก็ตามที

ขายาวๆก้าวไปข้างหน้าอย่างอารมณ์ดี มองรั้วโรงเรียนที่แง้มไว้เล็กน้อยเพื่อชมรมกีฬาที่มีบรรดาเด็กบ้าพลังมาซ้อม (ยามาโมโตะเป็นหนึ่งในนั้น) ต้องแอบขอบคุณกรรมการรักษาระเบียบที่ช่วยเปิดทิ้งไว้ทุกครั้งที่เป็นวันหยุดแบบนี้

อุปกรณ์ถูกวางไว้ข้างสนามก่อนจะหมุนตัวไปล้างหน้าหลังวอร์มอัพเรียกเหงื่อ นั่นก็เป็นแค่ความคิดนะ เพราะทันทีที่วางไม้เบสบอลพิงไว้ข้างห้องชมรม แขนก็ถูกดึง ลากทั้งตัวออกจากรั้วโรงเรียนไป ซึ่งลำบากแก่การทรงตัวเวลาโดนบังคับวิ่งถอยหลังแบบนี้เอามากๆ พอเหลือบไปเห็นตัวการ ยามาโมโตะก็กึ่งแปลกใจ(ที่โดนดึงมา)กึ่งเดาถูก(ว่าใครเป็นคนดึง) เพราะคงไม่มีใครในโลกทำแบบนี้กับเขาแล้วล่ะ

"บ้าเอ๊ย! แกมาทำเวรอะไรที่นี่!"

"วันนี้ไม่ใช่เวรฉันนะ วันนี้มาซ้อมอ่ะ อีกเดี๋ยวพวกที่ชมรมก็ทยอยกันมาแล้วล่ะ" ยามาโมโตะอธิบายแบบเกือบตรงประเด็น "ว่าแต่มีอะไรเหรอโกคุเทระ?"

"เออ เรื่องด่วนด้วย" โกคุเทระปล่อยมือลงมาล้วงกางเกงทั้งสองข้าง "มีที่อยากให้ไปด้วยหน่อย"

"สึนะเป็นอะไรเหรอ?"

"ทำไมรุ่นที่สิบต้องเป็นอะไรด้วยวะ!"

เอ๊า....ไม่งั้นโกคุเทระจะมาลากเขาถึงที่นี่เหรอ? ก็พาลคิดไปว่าอาจจะเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นที่โกคุเทระไม่สามารถรับมือคนเดียวได้ จะว่าไป...ดูจากเนื้อตัวก็คงยังไม่ได้ไปสู้รบตรบมือกับใครเขาหรอกนะ ถึงอย่างนั้นก็เหอะ การที่ถ่อมาถึงนี่มันต้องมีเรื่องอะไรสักอย่างที่เป็นเรื่องด่วน

"อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลย ไปเหอะ"

ร่างสูงพยักหน้า เดินเร็วๆตามคนนำมุ่งสู่ตัวเมืองนามิโมริ

ใบหน้าขาวหันซ้ายหันขวาเหมือนหาอะไรบางอย่าง แต่ยามาโมโตะก็ไม่ได้รับคำตอบตอนที่ตัดสินใจถามไป เลยได้แต่เดินตามไปมองซ้ายมองขวาไปด้วยแบบไม่รู้จุดหมาย

"เจอแล้ว!"

ร่างผอมบางวิ่งฉิวเข้าไปในร้านอาหาร อีกคนก็วิ่งตามไป ได้แต่คิดเสียดายที่วางไม้เบสบอลไว้ที่โรงเรียน ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา...ลำพังมือเปล่าก็ค่อนข้างจะเสียเปรียบ

"คาโบนาร่าที่นึงนะ" โกคุเทระนั่งแล้วออเดอร์ทันที "อ้าว...แกจะยืนเป็นเสาหลักร้านทำไม นั่งแล้วก็สั่งดิวะ"

หรือนี่เป็นการสอดแนมแบบหนึ่งอย่างที่เจ้าหนูเคยพูดถึงก็ได้ ยามาโมโตะนั่งลง สั่งอาหารแบบขอไปทีกับพนักงานเสิร์ฟที่จดลงกระดาษยิกๆเพราะดูเหมือนว่าโกคุเทระจะไม่หยุดที่อย่างเดียว

"ตกลงว่า...ที่นี่มีอะไรเหรอ?"

"อย่าพูดมากแล้วกินๆไปเหอะ เดี๋ยวมีเวลาจะบอกทีหลัง"

คนฟังพยักหน้าลงอย่างว่าง่าย พยายามหยุดความคิดฟุ้งซ่านในหัว

หรือว่าเขากลายเป็นคนคิดมากไปแล้ว??

อยู่ในร้านกว่า 2 ชั่วโมงคุยเรื่องสัพเพเหระ แล้วออกมาเข้าร้านขนมหวานต่ออีก จนถึงตอนนี้แล้วยังจับสังเกตไม่ได้เลยว่าอีกฝ่ายลอบตามใครอยู่กันแน่ กวาดตามองไปรอบๆก็ไม่เห็นมีคนน่าสงสัยอยู่สักคน จึงมองไปที่คนข้างหน้าอย่างพินิจจริงจัง

สีหน้าและการพูดจาไม่มีอะไรผิดปกติ ยังคงเกือบๆหงุดหงิด กึ่งๆอารมณ์ดีชอบกล ที่แน่ๆคือยิ้มและหัวเราะบ่อยกว่าทุกที ส้อมเล็กๆตักเค้กเข้าปากสลับกับพูดเรื่องกิจกรรมและเรื่องทั่วไป รู้สึกได้ว่ามีอะไรแปลกสักอย่าง แต่นึกไม่ออกว่ามันคืออะไร

"กินดิ อร่อยนะ"

คนฟังทำหน้าเหวอ มองคนป้อนสลับกับซอฟต์เค้กชิ้นเล็กบนส้อมก่อนจะอ้าปากรับอย่างงงๆว่าเกิดอะไรขึ้นกับโลกใบนี้? หรือว่าเมื่อเช้าพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกโดยที่ไม่มีใครบอกเขา?

ภายในร้านเงียบสงบ มีแสงเหลืองนวลทั่วทั้งร้าน พวกเขานั่งหลบมุมที่เงียบที่สุด
อุตส่าห์ได้ที่ดีๆ บรรยากาศดีๆแบบนี้แล้วทั้งที....จะคิดมากไปทำไม?

"สตอเบอร์รี่มีแค่ครึ่งลูกเหรอเนี่ย? นี่เอาเปรียบผู้บริโภครึเปล่า!!" โกคุเทระเริ่มต้นบ่นด้วยความที่จิ้มสตอเบอร์รี่บนเค้ก แต่กลับมีแค่ครึ่งลูก ไม่ใช่เต็มลูกอย่างที่เขาคิด (แต่ยามาโมโตะคิดว่านี่แหละเรื่องปกติของเค้ก...)

ร่างสูงหัวเราะออกมากับท่าทีบ่นโวยวายนั่น

ทั้งที่ๆพยายามมาตลอดแท้ๆ....

"ฮึ่ยยย ชิ้นแค่นี้มันจะได้รสชาติอะไรกั-"

รสหวานละมุนของเค้กติดอยู่ที่ปลายลิ้น ได้กลิ่นชาจางๆจากลมหายใจในระยะประชิด ริมฝีปากผละออกอย่างเชื่องช้า

ใบหน้ายิ้มเขินๆออกมา งับสตอเบอร์รี่บนส้อมนั่นไป เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายโวยวาย

"ก...แก...."

"ไม่อร่อยเท่าไหร่แฮะ..." คนเคี้ยวหยับๆวิจารณ์ "หรือนายอยากชิม?"

"ไม่เว้ย!!!!"

โกคุเทระโวยสั้นๆแล้วนั่งเงียบไป ดวงหน้าขาวเริ่มออกสีแดงระเรื่อขึ้นเรื่อยๆ

"....ฉันเกลียดแก........."

"ครับ ครับ"

ลงท้าย ยามาโมโตะก็คิดแค่ว่าวันนี้สึนะคงจะไม่อยู่ โกคุเทระไม่มีเพื่อนเที่ยวเลยมาลากเขาไป (แต่เห็นปกติก็ฉายเดี่ยวได้) เอาเถอะ ถ้าคิดเข้าข้างตัวเองนั่นแปลว่าโกคุเทระคิดถึงเขาบ้างก็พอได้ล่ะมั้ง

และลงท้าย...ก็มาจบลงที่บ้านยามาโมโตะเอง เนื่องจากโกคุเทระกระเป๋าฟีบ บวกกับอยากกินมากุโร่ฟรี ร่างสูงจึงยอมตบปากรับคำว่าจะเป็นเจ้ามือที่ร้านบ้านตัวเองแบบไม่ลงทุน

กินกันอิ่มหนำใจ ร่างบางๆก็ย้ายขึ้นมานอนอ่านนิตยสารเล่นบนเตียงของเขา เจ้าของบ้านทำเนียนขึ้นไปนอนกลิ้งด้วย ทำเป็นสนใจหนังสือที่โกคุเทระอ่าน ทั้งที่ตัวเองอ่านเล่มนั้นจบไปแล้วไม่รู้กี่รอบ

โกคุเทระก็ทำเป็นเปิดไปอย่างนั้น แท้จริงแล้วไม่มีอักษรตัวไหนเข้าหัวเขาสักตัว ยิ่งมีร่างสูงโปร่งมานอนข้างๆยิ่งทำให้เหมือนเขากลับกลายเป็นเด็กที่อ่านหนังสือไม่ออก เอาแต่คอยพะวงทุกครั้งที่อีกฝ่ายขยับตัว ในใจสับสน เถียงกับตัวเองเป็นร้อยเป็นพันครั้งว่าจะพูดหรือไม่พูดดี

ในเมื่อเป็นวันที่นานๆทีจะมีครั้ง ก็จะพูดก็ได้...

มือขาวปิดหนังสือทิ้งลงพื้น หันไปประจันหน้าพลางสูดลมหายใจเข้าลึก สมองคิดเรื่องจิปาถะต่างๆเพื่อไม่ให้ใบหน้าตัวเองเปลี่ยนสีก่อนจะสะดุ้งตัวเมื่อถูกรวบเอวไว้หลวมๆ รู้สึกได้เลยว่าลมหายใจอีกฝ่ายปะทะกับลำคอของเขาเอง มือดันเอาตัวเองออกมาก็ไม่เป็นผล จึงได้แต่นอนนิ่งๆแต่ก็อดไม่ได้ที่จะโวยวายออกมาตามนิสัย

"แก...เอามือ แขน หน้า ออกไปไกลๆฉันเลย"

ถึงตั้งใจไว้ว่าจะตามใจ สุดท้ายก็ตามใจตัวเองเป็นใหญ่อยู่เสมอ พอกับอีกฝ่ายที่ยอมผ่อนให้เขาอยู่เรื่อย การที่เป็นแบบนี้เสียทุกครั้งยิ่งทำให้เขาอยากจะรั้นเข้าไปอีก ตลอดเวลาที่เขาพูดจาเอาแต่ใจก็ได้รอยยิ้มตอบกลับมาเสมอ ถึงจะบ่นไม่หยุด ถึงจะเถียงทุกคำที่ได้ฟัง รอยยิ้มนั่นก็มีเพื่อเขา

ได้ยินเสียงลมหายใจผ่อนยาวจึงหันไปมองตรงๆ ก็พบว่าคนตรงหน้าหลับไปแล้ว...

"แกพลาดเองนะ" โกคุเทระใช้นิ้วจิ้มหน้าผากอีกฝ่ายเบาๆ "ทั้งที่วันนี้กะจะให้ทำอะไรตามใจแท้ๆ"

พูดเองแล้วก็ขำเอง วันนี้ทั้งวันโดนเขาลากไปนู่นไปนี่โดยไม่รั้นถามสาเหตุที่แท้จริง คิดเข้าข้างตัวเองได้ว่า ความหมายของการกระทำนั้นคือคนคนนี้จะอยู่ข้างๆเขาตลอดไปใช่รึเปล่า?

"Happy Birthday นะ ไอ้สมองเบสบอล"




+ END +

Talk:
พอดีว่าได้โครงพลอตมา ก็เลยแต่งได้รวดเร็วและรัวคีย์บอร์ดกันมันส์มือ
แต่เนื้อเรื่องก็กลวงได้อีกนะ (ฮา)

สุขสันต์วันเกิดยามาโมโตะ ทาเคชิ



ขอให้.....ขอให้อะไรดีล่ะ?
(ฮา)