# C O L O R E D #

ตอบเมนท์~~~

By ┼† アキラ †┼™ <<< มีรีอีกครั้งค่ะ แต่งานไหนไม่รู้ (ฮา)

By . : : ZePhyRuS : : .  <<< เอ็งก็เมนท์ฟิคสิวะคะ!

By カフカ <<< จิบิ...จริง...

By kuwa[R]i... <<< มีคนเห็นด้วยว่าเรทลด!!! (ฮา) เราอยากแต่งให้ยามะดาร์กเหมือนกันนะ ว่าจะลองดูสักตั้ง

By [แมวมะม่วง] <<< อ้อน...เราไม่เคยนึกถึงคำนี้เลยนะเนี่ย!! ขอเอาไปใช้ประโยชน์ในภายภาคหน้าแล้วกันนะ~

By K д Я ☆ K * K u M เว้ยเฮ้ย <<<โกคุทำอะไรก็น่ารักหมดแหละ 555

By •·.·´¯`·.·•gloomy day•·.·´¯`·.·•   <<< แอดตามสะดวกได้เลยจ้า

By Janeiiz__,, <<< นี่เป็นข้อผิดพลาดเลยล่ะที่เราแจกบทให้จามาล....ฟิคเรื่องนี้เลยไม่จบซะที!!!

By Kisskit <<< ไม่ต้องห่วง เรื่องนี้ 8059 แน่นอน

By "" Akimoto Chuu ""  <<< ขอบคุณค่าาาา

By HaRuSaMe  <<< อย่างยามะน่ะนะจะไประบายใส่โกคุ? ฝันนนนนนนนนน

By OPL<<< อยากให้มันดาร์กเหมือนกานนนนนน

By カフカ  <<< ขอบคุณค่ะ ตามแก้แล้ว

By ☎ SNOOZE '  <<< เราว่าไม่ว่าชุดไหนก็เด่นนะ....หัวน่ะ

[Reborn FanFic]: Smile for me || Look at me
Main: 8059
Rate: PG
_____________________________________________

เสียงเปิดประตูบ้านของพ่อทำให้ผมได้สติ มองไปรอบๆถึงได้รู้ตัวว่าเช้าแล้ว พักนี้ผมไม่ค่อยรู้ตัวว่าผมได้หลับลงไปจริงหรือเปล่า เพียงแค่นอนหนุนหมอนมองเพดานและรู้สึกตัวอีกทีก็ยังอยู่ท่าเดิมมองฝ้าแผ่นเดิม แขนขวาของผมใกล้จะหายดีแล้ว ผมไม่ได้ซ้อมเบสบอลอีก ไม่ได้ซ้อมเคนโด้ ไม่ได้เล่นเป็นมาเฟีย เลิกเรียนแล้วก็กลับบ้าน ช่วยงานพ่อเล็กๆน้อยๆจนถึงเวลาปิดร้าน ช่วยเก็บร้าน ขึ้นชั้นบนไปอาบน้ำแล้วก็นอน ผมจำไม่ได้ว่าคุยกับสึนะครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ เวลาอยู่ที่โรงเรียนเหมือนจะผ่านไปอย่างรวดเร็วในความคิดผม


วันนี้ก็ไม่ต่างกัน


ผมแวะห้องพยาบาลเพื่อทำความสะอาดแผล ลุงจามาลไม่อยู่ อาจารย์หญิงคนอื่นจึงเป็นคนทำให้ผมแทน ผมเดินกลับบ้านอย่างเอื่อยๆ ผ่านสนามเบสบอลที่ดูเหมือนจะซ้อมกันอย่างขันแข็งทำให้นึกถึงฤดูกาลแข่งที่ใกล้เข้ามาทุกที ได้แต่คิดว่าแขนผมคงหายดีก่อนการแข่งขันจะเริ่มต้นเพราะไม่อยากถูกถอดออกจากทีม ระหว่างทางก็แวะเข้าซุปเปอร์มาร์เก็ตซื้อของตามใบสั่งของพ่อซึ่งเป็นรายการเครื่องปรุงเล็กๆน้อยๆที่กำลังใกล้จะหมด ลมตอนเย็นพัดมาสวนกับทางที่ผมมุ่งหน้าไป มันเย็นเยียบทั้งๆที่ไม่ใช่ฤดูหนาว

"เพื่อนมาหาแน่ะ"

พ่อว่าอย่างนั้นตอนที่ผมก้าวเท้าเข้าร้าน เหลือบตาไปอีกนิดก็เจอคนที่พ่อบอก ผมยิ้มให้ก่อนจะเดินไปส่งของแล้วนั่งลงบนที่ว่างของเคาน์เตอร์

นัยน์ตาสีเขียวนั่นมองที่แผลของผมเรื่อยมายันสบตากับผม ผมยิ้มเหมือนทุกที มือรับชาเขียวเย็นที่พ่อส่งให้แขกอีกต่อหนึ่ง ริมฝีปากนั่นยกขึ้นดื่มรวดเดียวเกือบครึ่งแก้ว

"รุ่นที่สิบบอกว่าแกเป็นอะไรสักอย่าง เลยให้ฉันมาดู"

ผมยิ้ม

"อื้ม แขนเป็นแผลน่ะ แต่ก็ใกล้หายแล้วนะ ช่วงนี้เวลาขยับก็ตึงๆนิดหน่อย"

โกคุเทระเงียบขณะที่ผมยิ้ม

"ตอนกลางวัน...แกไปกินข้าวที่โรงอาหาร"

ผมพยักหน้าตอบ

"ตอนกลับ...แกกลับก่อน"

ผมยักไหล่ "ก็มาช่วยงานนี่ อยู่ไปก็ซ้อมไม่ได้ ทำอะไรไม่ได้นี่นะ"

"เพราะแขน?" ผมยิ้ม พยักหน้าตอบ "......แกมันน่าหงุดหงิดจริงๆ"

"มีตอนไหนที่นายไม่หงุดหงิดกับฉันล่ะ?"

คอเสื้อถูกกระชากอีกครั้ง ตัวผมถูกรั้งกึ่งเดินกึ่งลากขึ้นชั้นบน แล้วเราก็มาอยู่ในห้องนอนของผม หลังกระแทกกับผนังจังๆเพราะถูกกระแทก คนทำกัดฟันกรอดเหมือนขัดใจอะไรบางอย่าง ผมนิ่งเพื่อรอฟัง....อย่างตั้งใจ

"แกหายไป! แกพยายามออกไปใช่ไหม?"

ผมถูกกระแทกอีกครั้งจนน่ากลัวว่าเสียงโครมครามจะดังไปถึงชั้นล่าง

"แกเป็นอะไรของแกกันแน่!!"

"โกคุเทระ..." ผมพูด พยายามแกะมือที่คอเสื้อออกก่อนที่มันจะขาด "ฉันไม่ได้เป็นอะไร นายกลับไปเถอะ"

สีหน้าของโกคุเทระกึ่งๆจะโกรธ กึ่งๆจะตกใจ เขาทิ้งมือทั้งสองลงข้างตัว พูดกับผมเสียงนิ่งๆว่า

"ตามใจแกเถอะ"

ผมมองจนกระทั่งเขาเดินออกจากบ้านผมไป


แล้วชีวิตของผมก็ดำเนินต่อไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น




"ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม?"

สึนะว่าอย่างนั้นก่อนที่จะพาผมเดินขึ้นมาบนดาดฟ้า แดดไม่แรงมากพร้อมกับลมที่เย็นสบายก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึง....ผมไม่ได้มาที่นี่นานแค่ไหนกันนะ? ผมสีน้ำตาลของคนตัวเล็กปลิวสะบัดฟูกว่าเดิม ใบหน้าจริงจังติดจะกลุ้มใจนั้นมองมาที่ผมราวกับจะชั่งใจ

"แขน....หายแล้วเหรอ?"

ผมยิ้มพร้อมกับอวดสะเก็ดแผลที่เหลือน้อยนิดบนแขนตัวเอง "แน่นอน ยาของลุงจามาลช่วยได้เยอะเลยล่ะ ตอนแรกคิดว่าจะต้องเป็นหนองแน่ แต่ก็หายเร็วเหลือเชื่อนะ!"

"ดีแล้วๆ" เจ้าตัวเล็กยิ้มแบบไม่ร่าเริง เงียบไปนิดนึงก่อนจะพูดต่อ "เอ่อ...เมื่อสองวันก่อน...โกคุเทระไปหานายที่บ้านเพราะฉัน"

"อา..." เรื่องนั้นรู้อยู่แล้วล่ะ "ทำไมเหรอ?"

"คือ...หลังจากนั้น...เวลาพูดถึงนาย....เขาจะหงุดหงิด"

แล้วมันน่าแปลกใจตรงไหนกันล่ะนั่น? "แล้วมันแปลกตรงไหน?"

"มัน...ต่างจากทุกที"

"ยังไง?"

"ไม่ร่าเริงอย่างทุกที"

"แล้ว?"

มือเล็กๆจับเข้าหากันแน่น ริมฝีปากเม้มน้อยๆกับดวงตาที่หลุบลงต่ำ

"นายทะเลาะกันเหรอ?"

"เปล่า"

"วันนี้นายจะกลับด้วยกันใช่ไหม?"

"ถ้านายต้องการ" ผมยิ้ม "ได้สิ"



ถึงแม้ว่ามันจะเรียกรอยยิ้มเล็กๆนั่นได้ แต่พอถึงเวลาจริงๆ ทุกอย่างมันก็ล้มเหลว สุดท้ายผมก็ทนเห็นสีหน้าลำบากใจของสึนะไม่ได้จึงทิ้งระยะห่างจนกระทั่งแยกออกเดินไปอีกทาง ซอยเปลี่ยวที่ผมไม่คุ้นชินนี้ ถ้าเดินตามทางไปเรื่อยๆจะเจอลานกว้างที่เคยใช้เป็นสนามเด็กเล่นเก่า สิ่งเดียวที่ยังเหลืออยู่คือราวโหนคู่ขึ้นสนิม ผมพาตัวเองไปนั่งบนราวสูงนั้น หันหน้ารับลมเย็นๆมองดวงอาทิตย์สีส้มที่คล้อยลงทุกที นานแล้วที่ไม่ได้นั่งเฉยๆกับตัวเอง นานแล้วที่ผมเลี่ยงที่จะคิดถึงมัน นานเสียจนทุกอย่างมันชินชาและกลวงโบ๋ ผมอธิบายไม่ได้ว่าผมรู้สึกยังไงหรือกระทั่งว่าผมคิดอะไรอยู่ ที่ผมทำได้คือคาดเดาเหตุการณ์ความสัมพันธ์ล่วงหน้าระหว่างผมกับใครบางคนได้ชัดเจนจนน่ากลัว

"แก..."

ผมมองต่ำลงมาทางต้นเสียงก่อนจะส่งยิ้มให้ "ส่งสึนะเสร็จแล้วเหรอ? แล้วไม่ซ้อมเล่นเป็นมาเฟียแล้วเหรอ?"

โกคุเทระเงียบไป ผมถอนหายใจนิดหน่อยก่อนจะตัดสินใจลงจากราวโหนด้วยเสียดายลมเย็นๆกับวิวสวยๆที่ได้มองก่อนหน้านี้

"วันนี้คุณรีบอร์นงดซ้อม" ผมมองหน้าคนพูดที่ดูเหมือนจะนิ่งจนผิดปกติ

"อาฮะ งี้ก็ได้กลับบ้านไปนอนสบายสินะ"

ชักสงสัยนิดหน่อยแล้วว่าทำไมผมถึงได้โดนกระชากคอเสื้อครั้งแล้วครั้งเล่า คอเสื้อของผมทุกตัวจะเปื่อยขาดไปก่อนจะจบม.ต้นก่อนไหมนะ?

"มองหน้าฉันเวลาพูดกับฉันสิวะ!"

"ก็มองอยู่ตลอดนี่" ผมพูดตามจริงเป็นวินาที ผมมองหน้าเขาตลอด แทบจะสบตาเวลาพูดด้วยซ้ำ

"แกไม่ได้มอง!"

ผมหมดประโยคจะเถียง ก็ขณะที่เขากำลังตวาดอยู่นี่ ผมก็มองหน้าเขาอยู่แท้ๆ ทำไมผมต้องมาคุยด้วยประเด็นพวกนี้กันนะ "นายนี่นะ...ฉันก็มองอยู่ไงเนี่ย ตอนนี้ก็มอง นายไม่เห็นหรือไง?"

"แกไม่ได้มอง!!"

อดถอนหายใจออกมาไม่ได้ ไม่รู้ว่าจะเถียงต่อไปเพื่ออะไร "เมื่อก่อนไม่ชอบให้มองนี่ ถ้าอย่างนั้นแล้ว นายจะหงุดหงิดอะไรล่ะ?"

"เวลาคุยกับฉัน มองหน้าฉัน! ไอ้สายตาที่แกทำอยู่ตอนนี้ มันไม่ได้มองไปที่ไหนเลย รู้ตัวไว้ซะด้วย!!"

อา...สงสัยจะใช่แฮะ... มิน่าผมถึงไม่ได้รู้สึกอะไรเลยตลอดช่วงที่ผ่านมานี้
ผมแกะมือที่กระชากคอเสื้อของผมออก(กลัวขาดจริงๆ) มองสบนัยน์ตาสีเขียวสวยที่ผมชอบ นั่นก็ยืนยันได้อย่างดีเลยล่ะ....ต่อให้ตามองอยู่ ผมกลับไม่รู้สึกว่ามองมันอยู่เลย...

"ทั้งที่บอกว่าไม่ชอบให้มอง แกก็ยังทำ... น่าแปลกนะที่ตอนนี้ฉันกลับบังคับให้แกมอง..."

"อา....คงเป็นเพราะว่า......ฉันเลิกชอบมองแล้วน่ะ"

"อะไรนะ?"

"ฉัน....เลิกชอบมองแล้ว"

เขาเงียบพร้อมกับผมที่เงียบ ตายังคงมองที่ใบหน้านั้นอยู่เสมอ
สักพักโกคุเทระก็ยิ้มออกมาแบบเหยียดๆ

"อา...พรุ่งนี้.......ไปหาคุณรีบอร์นด้วยแล้วกัน"

เขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วเดินจากไป หลังจากนั้นไม่นานนัก ผมก็ตัดใจ หยิบเป้ขึ้นมาสะพายแล้วเดินกลับบ้าน

+ End Part +

Talk:
ไม่รู้จะทอล์คอะไรเพราะงานเยอะมาก เหนื่อยมาก

ขอแปะแค่นี้แล้วกันนนนนน