# C O L O R E D #

มาต่อฟิคแล้วล่ะ!!
หลังจากที่ดองไปซะนานนนนนนนนนนน (ที่จริงก็คือแอบลืม....55555)
ใครที่นึกตอนล่าสุดของเรื่องนี้ไม่ออก สามารถกดที่แถบ Fiction ด้านบนได้เลยนะคะ อัพเรียบร้อยแล้วค่ะ ^^)V

ก่อนอื่น
ขอตอบเมนท์ก่อน~

By カフカ  <<< อย่าว่าแต่พี่เลย เฟล่อนก็หลอนค่ะ = =;;;

By R U K A is V . I . P  <<< เฮ้ย....รู้ได้ไงน่ะ (ฮา)

By [แมวมะม่วง]  <<< คิดไปเองแล้วล่ะ เราเหมือนมันที่ไหนกัน วู้ววววววววว =3=

By Glass Moon  <<< I think I'm not good...but I try to do my best once!!!! OTL....

By Mercutery  <<< เอาเวลาที่ไหนไปเยอะแยะขนาดนั้น!!! เฟล่อนยังนึกว่าตัวเองคอสไปได้ไม่ถึงสิบครั้งเลยพี่...

By Kube  <<< เราก็ชอบข้อนั้นที่สุด (ฮา)

By OPL  <<< เฮ้ยยยย เราไม่คิดมากอะไรขนาดนั้นหรอกค่ะ อย่ากังวลไป ^^ อ้อ....เราไม่ได้ชอบคอสยามะค่ะ แต่เพราะเราชอบโกคุเราถึงคอสยามะ (เข้าใจตรรกะนี้รึเปล่าคะเนี่ย?? (ฮา)) นอกเรื่องมานาน คราวนี้มาต่อฟิคแล้วค่ะ

By Piekai  <<< รอ 80 ครั้งนี่คงแก่ตายก่อนแหละค่ะ ยิ่งเราเป็นพวกตายก่อนแก่อีก...ให้ชีวิตนี้ได้คอสตัวอื่นมั่งเถอะค่าาาาาา

By . : : ZePhyRuS : : .  <<< ไม่ใช่แกนี่ฉลาม....

By Koki  <<< ถูกค่ะ อาถรรพ์วิกยาวขึ้นยังคงมีอยู่ T^T

By ☎ SNOOZE '  <<< เราก็ชอบครั้งนั้นนะคะ แต่นั่นไม่ใช่ชุดเรา (ฮา)

By Nagi  <<< เป็นตัวของตัวเองแบบแกสินะ? (เรื่องห้องน้ำหญิงนั่น.....ลืมๆไปเหอะ OTL)

By [sani]  <<< แค่สไตล์เดียวกันเฉยๆพี่ ใจเย็น = =;;;

By poomiminn  <<< ครั้งที่ 5 นั่นสุดยอดแห่งความมันส์แล้วล่ะ *//[]//*)bb

By Fey  <<< ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ค่ะ มันยาวให้เห็นกันทุกครั้งที่หยิบมันขึ้นมาเลยเชียว เฟล่อน้องซอยทุกครั้งที่จะเอามาใส่ (ลำบากเหมือนกันนะ...) แล้วก็ถูกค่ะ...ไอ้คนถามมันรู้แนวกันดี(เกินไป)น่ะค่ะ =A=

By shura ซัง  <<< ขอบคุณค่ะ ^^,,

มาต่อกันด้วยฟิคคคคค

[Reborn Fanfic]: Smile for me || Space
Main: 8059 || Hayato's Part
Rate: PG
__________________________________________


บุหรี่อัดเข้าเต็มปอดอย่างที่ไม่ได้ทำมานานมากแล้ว วันนี้ผมถูกสั่งงดซ้อม แถมโดนห้ามไม่ให้ไปดูการฝึกของรุ่นที่สิบอีก ถึงจะคิดว่าคุณรีบอร์นมีเหตุผลของเขาก็เหอะ มันก็ยังรู้สึกขัดใจอยู่ดี ผมเลยมานั่งแกร่วอยู่ข้างๆจามาล พับเครื่องบินกระดาษลงกล่องสำหรับฝึกครั้งหน้าพลางบ่นให้จามาลฟังไปบ้าง ฟังเสียงบ่นบ้างสลับกันไป จามาลบ่นว่าผมหงุดหงิดง่ายกว่าทุกครั้ง แหงล่ะ! ฝึกก็ไม่ได้ฝึก แถมต้องมานั่งพับไอ้พวกบ้านี่อีก มันก็ต้องหงุดหงิดเป็นธรรมดาน่ะสิ!

"มันจะแค่นั้นเร๊อออออ"

ตาแก่นั่นลากเสียงยาวล้อเลียนผม! หางตาตกๆนั่นเหล่มาทางผมแบบรู้ทัน (รู้ทันอะไร ผมไม่รู้อะไรเลยเว้ย!)

"เฮ้ อย่ามาทำหน้าปลาบู่ใส่ฉันน่า" น...หน้าปลาบู่งั้นเรอะ!!!! "...ไปทำใส่ไอ้หนูนั่นดีกว่ามั้ง...."

"ทำไมต้องไปทำใส่มันด้วย!"

"เห....ยังไม่ได้บอกเลยนะว่าใคร..." เสียงนั่นทำให้ผมสะอึก ได้ยินเสียงปุดๆสองรูหู ยิ่งเห็นลูกตานั่น....มันน่าควักออกมาปาเล่นดีแท้!

"น....หนอย...หุบปากไปเลย!" ผมตะโกนลั่น เสียเชิง!!! ผมเสียเชิงตาแก่นี่อีกแล้ว!!! "น่ารำคาญ! ฉันไปล่ะ!"

"ไปให้ถูกที่แล้วกัน พรุ่งนี้เจอกันนะฮายาโตะ"

หงุดหงิดเว้ย!!!!!
'ไปให้ถูกที่' งั้นเรอะ.....หึหึหึหึหึหึหึ มันไม่มีที่แบบนั้นหรอกเว้ย! ไม่รู้ว่าตาแก่นั่นเพ้อเจ้ออะไร ใครมันจะบ้าไปหาไอ้เจ้านั่นกัน!!

......

ไม่ได้พูดถึงไอ้บ้านั่นซะหน่อย!!!
กะอีแค่ไม่ได้มองหน้ามาเป็นอาทิตย์ แล้วไง? ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผมนี่!

ที่แน่ๆ...คงไม่มีอะไรน่าหงุดหงิดไปกว่านี้อีกแล้ว....จริงๆนะ ผมนี่แทบอยากจะโยนระเบิดใส่ตัวเอง(ถ้าไม่ติดว่ากลัวเจ็บล่ะก็) โมโหแล้วก็หงุดหงิดที่สุด ผมทำอะไรไม่ได้หรอก ผมไม่รู้ว่าทำไมถึงมาที่นี่ แต่ขามันก็พามาแล้วนี่ อยากจะเดินกลับไป แต่เหมือนโดนบางอย่างรั้งขาผมไว้ไม่ให้ไปไหน



ลาก่อนวันหยุดของผม
ทำไมต้องมาที่นี่ด้วยนะ...
มาแล้วจะมีประโยชน์อะไร...

พอคิดได้แบบนี้ ขาผมก็ยอมขยับเดินกลับห้องพักของตัวเอง อยากจะเดินเรื่อยเปื่อยให้หายฟุ้งซ่านก็เลยเปลี่ยนทิศทางที่เดิน

นี่รึเปล่าที่บอกว่ายิ่งเกลียดก็ยิ่งเจอ?

แล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ? ในเมื่อเจ้านั่นไม่มีวันหันมามองผมก่อนอีกแล้ว...

"ยามาโมโตะ"

ล้อกันเล่นรึเปล่า...นั่นมันเสียงของผมนี่! ที่ยิ่งกว่านั้นคือเจ้านั่นหันมามองที่ผมแล้วด้วย! แย่ละสิ! นี่ผมเรียกมันทำไมเนี่ย!!

"ฝึกเสร็จแล้วเหรอ?" เจ้านั่นหันมายิ้มทักผมตอบ ทำเอาผมอึ้ง....เพราะว่าที่ผ่านมา มันไม่มอง ไม่คุยกับผมเลยสักคำ คิดว่าจะต้องเรียกชื่อเก้อซะอีก...ตามบทแล้วแกไม่ควรจะหันมาทักตอบแบบนี้สิเว้ย!

"ทำนองนั้น" ผมตอบส่งๆไปเพราะมัวแต่เหวอๆที่เจ้านี่ทักตอบมา

"อาฮะ...งั้นไปก่อนนะ"

"เออ"

เอาล่ะ ตอนนี้มันต้องเกิดอะไรขึ้นจริงๆแล้ว เมื่อกี้ที่หันมาคุยกับผม เผลอนึกไปว่าที่ผ่านมาทั้งหมดผมฝันไปเสียอีก แต่ว่าการละจากไปเฉยๆแบบนี้ ผมไม่คุ้นเอาเสียเลย ไม่คุ้นเอามากๆ คำถามว่า 'ทำไม?' วิ่งชนทุกเซลล์ในสมองของผม พอๆกับที่ต้องคิดว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเรา?

"เดี๋ยวก่อน!" ไม่เรียกเปล่า ผมดึงแขนเจ้านั่นเอาไว้ด้วย ปัญหาก็คือ...ผมจะพูดอะไรล่ะ? "เอ่อ...ค...คือ..."

'เลิกชอบมองนายแล้วล่ะ' เป็นประโยคที่ผมได้ยินเมื่ออาทิตย์ก่อน นั่นทำให้ไม่เข้าใจ ถ้าไม่ชอบมอง...ก็ถึงกับต้องเลี่ยงที่จะมองเลยเหรอ? บางที...ผมอาจจะไม่มีวันเข้าใจความหมายแฝงที่อยู่ในประโยคนั้นไปชั่วชีวิตก็ได้ ผมไม่อยากรู้และเข้าใจเลย ถ้ามันจะแปลว่าเจ้านั่นไม่ได้อยากเห็นหน้าผมอีกต่อไปแล้ว

"ม...ไม่ได้คุยกันนานนะ ฮะ ฮะ ฮะ"

"เป็นอะไรรึเปล่าโกคุเทระ?" ร่างสูงนั่นโน้มตัวมาใกล้ สัมผัสหน้าผากผมแผ่วเบาเพื่อวัดอุณหภูมิ "ไม่สบายเหรอ? ทำไมนายแปลกๆ?"

"แกมากกว่ามั้งที่แปลก"

ชั่วครู่เดียวที่ได้รับสัมผัสนั้น ผมนึกถึงวันเก่าๆขึ้นมา

"หือ? งั้นเหรอ? อะไรแปลกล่ะ?" ผมมองรอยยิ้มที่ส่งให้ผม สายตานั่นก็ไม่ได้มองมาที่ผมจริงๆ "เอ๋? นายเดินมาจากทางนั้นแปลว่าก่อนหน้านี้ไปบ้านฉันมาเหรอ?"

"ใช่...ไปหาแกไง" หน้าตาประหลาดใจฉายให้เห็นเพียงนิดเดียว ก่อนจะกลับมาเป็นสีหน้ายิ้มแย้มที่ผมเริ่มจะเกลียดมัน

เราไม่เคยพูดกันดีๆแบบนี้ เหมือนกับที่ไม่เคยมีรอยยิ้มแบบนี้ ถึงเราจะเถียง ตะคอก โวยวาย ทำร้ายร่างกาย กวนประสาท ก็ไม่เคยมีช่องว่างขนาดนี้ มือของผมยังจับอยู่ที่ข้อมือแข็งซึ่งเจ้าของมันกำลังเดินกลับบ้านเช่นเดียวกับผมที่เดินตามไป หวังว่าทางข้างหน้าจะมีคำตอบว่าทำยังไงที่ว่างเหล่านี้ถึงจะหายไป ผมไม่คิดว่าตัวเองจะทำผิดอะไร ไม่คิดด้วยว่าเจ้านี่จะทำอะไรผิด(ก็ผมไม่เห็นรู้สึกโกรธเคืองอะไรมันก่อนหน้านี้เลยนี่) ต้องรู้ให้ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นและผมพลาดอะไรไป

ห้องนี้ก็เหมือนครั้งสุดท้ายที่ผมมา ทุกอย่างขยับเขยื้อนไปเพียงเล็กน้อย คงมีแค่บรรยากาศที่เปลี่ยนไป....

ผมถูกทิ้งให้ยืนอยู่อย่างนั้นในขณะที่เจ้านั่นนั่งลงบนเตียงตัวเอง มันมองผมเหมือนจะเร่งให้ผมพูดในสิ่งที่อยากพูดแล้วจะได้ออกไปจากที่ของมันเสียที

"ฉันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น" ผมเสี่ยงพูดไปตรงๆ ถึงจะแคลงใจว่าทำไมต้องเป็นฝ่ายเริ่มก่อนด้วยก็ตาม

"นายหมายถึงอะไรล่ะ?"

"เอ่อ...ที่แกไม่ไปฝึก..."  บ้าเอ๊ย! ทั้งที่อยากจะถามแต่ลิ้นมันชวนไปเรื่องอื่นซะนี่! ม...มันกระดากใจที่จะพูดน่ะ! จะให้พูดว่า 'เรื่องของเรา' แหวะ! แค่คิดก็จะอ้วกแล้ว!! ไม่มีคำพูดไหนที่ถามตรงประเด็นที่ดีกว่านี้รึไงนะ?

"ตอนนี้ฝึกกับพ่อแล้วล่ะ"

"...."

หมดเรื่องจะพูด หมดเรื่องจะชวนคุยแล้ว! ทำไมมันไม่ชวนเปิดประเด็นเหมือนทุกทีล่ะ แบบนี้ก็ต้องนั่งเงียบกันแบบนี้โดยไม่มีอะไรคืบหน้าน่ะสิ? เอ๊ย! ผมไม่ได้หมายถึงคืบหน้าอะไรแบบนั้น! แค่สงสัยเรื่องที่กำลังสงสัยอยู่นี่ต่างหาก!
ลองย้ายตัวเองไปนั่งข้างๆดู ประสาทจะกินก็คราวนี้! ทำไมผมต้องทำอะไรแบบนี้ด้วยล่ะ! เพื่ออะไรกันเนี่ย!

ไหล่ของเราสัมผัสกันโดยไม่ตั้งใจ (ผมเปล่านะ! เพราะเตียงมันยวบลงไปต่างหาก!!) คนข้างๆผมสะดุ้งนิดหน่อยแบบพยายามเก็บอาการ แค่ไหล่ชนกันจะสะดุ้งทำไม?

ผมสูดหายใจเข้าให้สุดสุดปอดแล้วโพล่งถามออกไปตรงๆ "ฉันไปทำอะไรให้แกหรือไง? แกหลบหน้าฉัน(อีกแล้ว)"

"การที่เรานั่งคุยกันแบบนี้ เรียกว่าฉันหลบหน้าเหรอ? ฉันหลบตอนไหน?"

"ไม่ใช่อย่างนั้น! คือ....เออ! คือทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมน่ะสิ!"

"เหมือนเดิมคืออะไร?" เสียงเจ้านั่นราบเรียบเสียจนน่าตกใจ "เหมือนเดิมของพวกเราคืออะไรเหรอ โกคุเทระ?"

จะตอบว่าคือการทะเลาะกันก็คงจะไม่ใช่ประเด็น
เมื่อก่อนน่ะเหรอ....ผมก็แค่หงุดหงิดทุกครั้งที่มีเจ้านี่ในสายตา(หงุดหงิดยิ่งกว่าเวลาไม่มี) หาเรื่องเอะอะโวยวายเพื่อจะได้เห็นรอยยิ้มประจำตัวหมอนี่ก็เท่านั้นเอง

"แบบนี้เหรอ?" เสียงกระซิบข้างหูทำให้ผมสะดุ้งจริงๆ ไหล่สองข้างของผมถูกโอบไว้ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มนั่นเข้ามาใกล้ทุกที

ผมยอมรับว่ารู้ว่าอะไรจะเกิดต่อจากนี้ ผมไม่คิดจะหยุดมันอย่างแน่นอน เจ้านั่นหยุดไว้ก่อนจะสัมผัสกันเพียงนิดเดียว นั่นทำให้ผมมีโอกาสได้เห็นแววตาสับสนคู่นั้น จำได้ว่าก่อนหน้านี้มันยังยิ้มให้ผมทางสายตาได้อยู่เลยแท้ๆ ยามาโมโตะถอยออกไป เสียงต่ำๆดังขึ้นไล่ผม

"กลับไปเถอะโกคุเทระ"

หน้าชาไปกว่าครึ่ง นี่ผมตามมันมาทั้งที่มันไม่ได้ชวน แล้วถึงคราวที่เจ้าของบ้านไล่ผมยังจะยืนอยู่ได้อีกเหรอ? คำตอบมันเห็นๆกันอยู่แล้ว

"ไม่กลับ!" ผมกอดอกมองเจ้าคนสูงกว่าหันควับมามองผม "ไม่กลับจนกว่าแกจะบอกว่านี่มันเรื่องอะไร?"

"ฉันกำลังพยายามน่ะ"

"พยายามอะไร?"

"ออกห่างจากนาย"

"แกทำสำเร็จนี่?" ผมตอบสวนอย่างรวดเร็ว "แล้วมันเพื่ออะไรล่ะ?"

"...เพราะว่าฉันกลัว..." มือใหญ่ทั้งสองข้างของคนพูดแนบกับใบหน้าตัวเอง "ไม่อยากมอง ไม่อยากคุยด้วยมากไปกว่านี้ ฉันเลยถอยออกมาเพราะความอ่อนแอของตัวเอง"

ผมไม่ค่อยเข้าใจมันพูดสักเท่าไหร่เลย ประเด็นมันอยู่ที่ตรงไหน? ทำไมไม่พูดออกมาให้ชัดๆไปซะเลยล่ะ?

ขณะที่ผมกำลังสงสัยอยู่นั่นเอง ไหล่ทั้งสองข้างโดนกดลงกับฟูกเตียง ยามาโมโตะโน้มตัวลงมาใกล้ทุกทีๆ อยากจะชกแต่ก็ขยับแขนไม่ได้ ขาก็โดนตัวเจ้านั่นทับอยู่ ต่อให้ดิ้นไปมามากแค่ไหนคงไม่พ้นมือคู่นี้ ผมตกใจ หวาดผวา และกำลังสั่น ร่างด้านบนก็เพียงแค่กอดผมไว้เท่านั้น กอดแน่นเสียจนอึดอัดแทบหายใจไม่ออก ใบหน้าของผมเบือนซบลงกับข้างขมับของมัน






เจ็บใจจริงๆ....
ที่อยากหยุดเวลาตอนนี้เอาไว้

+ End Part +

Talk:
พอตอนแบบนี้กลายเป็นโกคุพาทก็แต่งยากมากเลย เพราะความสับสนในตัวละคร = =;;;
ตอนนี้กำลังคิดอยู่รอบที่เกือบแสน...ว่าเมื่อไหร่มันจะจบ!!!!!!

ช่วงนี้ห่างเหินการแต่งฟิคเพราะมัวบ้าMask Rider DenOอยู่
ใครดูอยู่ ใครบ้าอยู่ เมาท์กะเราได้ในนี้เลยนะคะ เราจะไม่ถือว่าเกรียนแต่อย่างใด ^^

สัปดาห์นี้ไปเอาท์ติ้ง!!!
เพราะนั้นตอนหน้าคืออาทิตย์หน้าค่ะ จะพยายามลงให้เร็วที่สุด

ขอบคุณที่ติดตามค่ะ ^^,,