# C O L O R E D #

มาต่อได้เร็วที่สุดเท่านี้ = =

เมื่อวานกลับจากเอาท์ติ้งมาก็แทบนอนตาย
ใครพูดกับเราตอนนี้ เสียงเราแหบมาก (ฮา)
ไม่ได้เจ็บคอนะ แต่เสียงหายไปไหนหมดไม่รู้ = =;;;;

ไม่โอ้เอ้ล่ะ
ตอบเมนท์~~

By カフカ  <<< ใกล้จบแล้วน่า...แต่ออกเวอร์ชั่นคู่ขนานมาจนได้ล่ะ มีตอนพิเศษด้วย (ล้อเล่น!)

By Nagi  <<< แกโคดส่วนตัวอ่ะกั้ง (ฮา) แต่ฟีลนั้นเข้าใจนะ ผ่านอะไรๆมาพอกัน (ช้านไม่ได้หมายถึงมิกุ)

By ~Rainy Day~  <<< วาดแล้วส่งมาให้ดูด้วยนะคะ อยากเห็น (เราก็อยากวาด แต่เราขี้เกียจจจจจจจจ)

By Piekai  <<< เรานึกไม่ออกแฮะ ว่าอย่างยามะ เวลามีอะไรจะคุยกับโกคุตรงๆทันทีเลยได้มั้ยน่ะ...

By . : : ZePhyRuS : : . <<< ถ้ายังไม่ได้จากแคท เด๋วไรท์ให้ว๊อยยยยยยยย

By kuwa[R]i...  <<< พอดีคนแต่งมันออกทะเลน่ะ (ฮา) แต่แหม...ขอบคุณจริงๆค่ะที่ตามทวง ไม่งั้นเราคงดองงงงงงง

By HaRuSaMe  <<< มีแต่รูปพี่คอสยามะค่ะ ไม่ได้มีแต่ยามะ = =;;;

By Janeiiz__,,  <<< คนแต่งยังอธิบายไม่ได้เลย ว่า "เหมือนเดิม" คืออะไร เป็นคำจำกัดความที่ยากจริงๆ...

By K д Я ☆ K * K u M เว้ยเฮ้ย  <<< ไม่ต้องอธิบายด้วยคำพูดก็ดีน่ะสิ เราจะได้ข้ามไปไม่ต้องแต่ง มันยากมากๆอ่ะ

By Koki  <<< ไม่มีมือที่สามซะหน่อย อย่าปวดตับเดร้~

By sin  <<< รออีกนานเลยค่ะ (ฮา)

By [แมวมะม่วง]  <<< อย่ามาโทษเค้าน๊าาาาา ก็บอกแล้วไงว่าฟิคใสกิ๊งงงงงน่ะ ใสกิ๊งงงงงงงงงงงงงง

By Kisskit  <<< นั่นเป็นความยาวแบบ "อย่างน้อย" เวลาเราคอมเมนท์ฟิคน่ะ พวกไรท์เตอร์ที่เราชอบๆหรือตามผลงานก็จะเจอแบบนี้ประจำ ขอให้ชิน (ฮา) ส่วนเรื่องฟิคนี้ เราอยากให้ทั้งคู่เด็กสมอายุจริงๆ แล้วเราคิดว่ามันยากมากเลยล่ะ (ปกติมันจะเกินตัวกันทั้งนั้นนนนนน) บางครั้งเวลาแต่ง(หรือตอนอ่าน)ก็เลยรำคาญพวกมันชะมัดเลย (ไม่รวมโกคุ)

By ✿NOoK-U✿  <<< เราคิดว่าจะเฉยๆซะอีก (ฮา) เพราะว่าไม่ได้ตั้งใจจะแต่งให้มันเสียดแทงอะไรมากมายหรอกค่ะ แต่ถ้าได้ฟีลนั้นก็ขอบคุณนะคะ~ <3

By [sani]  <<< มันก็กระชับแบบ สมกับแต่งตอนทำงาน ไงพี่ ;D (ก็บอกแล้วว่าเรียวจังน่ะน่ารัก!!!!!)

By kazukazu  <<< เพราะว่าเรียวทาโร่คุงโมเอ้เกินไปน่ะสิ!!!!!! ออกมาตอนไหนก็น่าร๊ากกกกกกกกกกกกก

By Fey  <<< รู้สึกปลาบปลื้มกับคำว่า "ติด" จังเลยค่ะ ขอบคุณมากๆ!!! เราเองก็จะพยายามให้มากขึ้นนะ!!! ขอบคุณจริงๆค่ะ!!! *โค้ง*

ต่อด้วยฟิคคคคค

[Reborn Fanfic]: Smile for me || Stare at you
Main: 8059
Rate: PG
__________________________________________


คิดว่าการที่เราอยากจะอยู่ข้างๆใครสักคน เป็นเรื่องที่สามารถทำได้ง่ายๆเหมือนอย่างที่ผ่านมา ผมเพียงแค่ยืนอยู่เคียงข้าง มองอยู่การเคลื่อนไหวทุกอย่าง ไม่ปฏิเสธว่าผมหลงใหลในท่วงท่านั้น คิดว่าเพียงแค่ได้รับคำพูดหรือรอยยิ้มกลับมาบ้าง นั่นก็คุ้มค่าแล้ว แต่จากที่ได้แต่เฝ้ามอง มันพัฒนาขึ้นไปมากกว่านั้น มือของเราที่ประสานกัน นัยน์ตาที่สะท้อนภาพของผมอย่างเด่นชัด รสชาติความหวานละมุนของสัมผัสบางเบา พาให้ผมเข้าใจไปว่า...เราเข้าใจกัน

ไม่เคยนึกติดใจจนกระทั่งตอนนี้....

เราเข้าใจกันจริงน่ะเหรอ?

พยายามแล้วที่จะคิดเป็นกลาง และยอมรับถ้าผมต้องรู้สึกมันอยู่ฝ่ายเดียว เจ็บปวดคนเดียว ผมจะทนได้ นั่นเป็นประโยคที่บอกกับตัวเองเป็นร้อยๆครั้ง

ผลของมันคือความเจ็บปวด...
เอาแต่คิดว่าอยากจะเข้าไปมากกว่านี้ สัมผัสถึงตัวตนให้มากกว่านี้ โดยไม่อยากให้ช่วงเวลาเป็นช่องว่างที่เกิดขึ้น
สิ่งที่ลุงจามาลพูดให้ผมฟัง...มันแทงใจผมทุกอย่าง...
ผมเกลียดรูปประโยคแบบนั้น คำพูดขำๆที่ผมแปลเนื้อความได้ว่าเหมือนเป็นการเย้ยหยันในช่วงเวลาที่ผมไม่สามารถเข้าไปได้ เรื่องราวในอดีตของโกคุเทระ ปัจจุบันของโกคุเทระ...ไม่ได้มีผมเป็นส่วนหนึ่งของมันอย่างที่ผมอยากให้เป็น

ผมหวังไปถึงขนาดนั้น....

นั่นมันน่าตลกสิ้นดี

เราไม่เคยพูดกันสักคำ ไม่เคยคุยถึงสถานะระหว่างกัน แต่ตัวผมเองก็อยากจะได้มันมา
น่าตลกดีใช่ไหม?

ยิ่งใกล้ยิ่งถูกดึงดูดเข้าไป
ผมรู้ว่าทุกครั้ง เวลาโกคุเทระจะทำอะไรสักอย่างหรือกำลังจะไปไหน เขาจะบอกรุ่นที่สิบก่อน สิ่งที่ทำให้ผมสะดุดก็คือสายตาที่มองมายังผม เหมือนกับว่านั่นเป็นการบอกผมด้วยโดยที่ผมไม่ได้เรียกร้อง

ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ครั้งแล้วครั้งเล่า...

แล้วความรู้สึกกองพูนจนแทบจะล้น ก็ถูกพัดให้กระจายหายไปด้วยลมแรงวูบเดียว

ผมได้ใจเสียจนคิดว่าเราเข้าใจกัน

และตอนนี้เป็นผมเองที่ไม่เข้าใจ
ทั้งการคิดเข้าข้างตัวเอง ทั้งการกระทำ ...ทุกๆอย่าง....สุดท้ายผมก็กลัว....

ยิ่งใกล้ยิ่งถูกดึงดูดเข้าไปเรื่อยๆ
ในสถานะที่ไม่มีความแน่นอนใดๆเลย มันเห็นมาแต่ไกลแล้วว่าฝ่ายที่เจ็บปวดเป็นผมเอง คนที่ถลำลงไปจนแทบขยับตัวไม่ได้นั่นเป็นตัวผมเอง ตัวผมที่ใจแข็งไม่พอ เข้มแข็งไม่พอ ผมกลัวว่าสักวันที่ไม่มีโกคุเทระ....ผมจะทำยังไง...
ผมทำตัวให้เหมือนก่อนหน้าที่จะได้เจอเขาไม่ได้ ผมตกลงไปแล้วในบ่อลึกนั้น ผมอยากจะขาดเขาให้ได้ ผมอยากจะอยู่ด้วยได้โดยไม่เจ็บปวด



ผมยังคงเจ็บปวดอยู่เสมอ...



พอทำได้ในระดับนึงแล้ว โกคุเทระก็เดินเข้ามาหาผม เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมต้องพยายามและอดทนขนาดไหน ยิ่งเขาใกล้เข้ามา ผมแทบจะวิ่งหนีไปไกลแสนไกล มันทั้งอึดอัดทั้งทรมาน เสียงที่ผมคิดถึง ใบหน้าที่ผมไม่ได้มองเสียนาน สมองยื้อตัวเองเอาไว้หลายครั้งว่าอย่าได้ไปแตะต้องมันอีก ไม่อย่างนั้น ทุกอย่างก็จะจบลงโดยไม่เกิดการเปลี่ยนแปลงใดๆเลย


เหมือนอย่างตอนนี้...
อยากกอดให้แหลกสลายไป อยากจะถ่ายทอดทุกความรู้สึกที่ผมมีลงสู่ร่างกายที่บอบบางในอ้อมกอดของผม

"ยามาโมโตะ..."

เสียงเรียกชื่อผมนั่นทำเอาผมบ้า ความคิดถึงท่วมท้นออกมาจากทุกอณูในร่างกาย มือบางแตะแผ่นหลังของผมบางเบาราวกับจะปลอบใจ

"ขอโทษนะ...." ผมสารภาพ "ฉันนี่มันโง่จริงๆ"

"ไม่รู้ แล้วก็ไม่สนใจด้วยว่าแกคิดบ้าอะไรของแก แต่แกกำลังไม่พอใจอะไรบางอย่างใช่ไหม?" โกคุเทระประคองใบหน้าของผมให้สบตากับเขา "แกมันโง่อย่างที่แกคิดน่ะแหละ! แกก็มีฉันอยู่ตรงนี้แล้วไง จะคิดอะไรอีกล่ะ? อย่ามาทำตัวมีสมองหน่อยเลยน่า เป็นแค่ไอ้บ้าเบสบอลแท้ๆ! แล้วอย่ามาพูดไล่ฉันอีกนะเว้ย!"

ผมหัวเราะออกมานิดหน่อย เพราะประโยคที่เขาพูดนั้น สมเป็นโกคุเทระจริงๆ ทั้งการทำเรื่องยากให้เป็นเรื่องง่าย และการทำให้เรื่องง่ายเป็นเรื่องยุ่งยากวุ่นวายสมเป็นเจ้าตัว
นั่นสินะ...การที่คิดมากแบบนี้ก็ไม่สมเป็นตัวผมเหมือนกัน...

"พอนายพูดแบบนี้ รู้สึกว่าที่ผ่านมามันสูญเปล่าเลยล่ะ" ข้อนิ้วเกลี่ยปอยผมสีเงินที่ละใบหน้าของเขาอย่างแผ่วเบา คิ้วขมวดที่เกือบๆจะชนนั่นทำให้ผมอมยิ้มอีกรอบ

"แกมันบ้าน่ะสิ!" ริมฝีปากนั่นโวยใส่ผม

"คิดถึงนายจัง"

"ก็ดันทำอะไรโง่ๆทำไมล่ะ สมน้ำหน้าแล้วเว้ย!"

จริงๆนะ...มันไม่มีประโยชน์อะไรเลยในการหันกลับไปมองอดีต และอิจฉาผู้คนมากมายที่อยู่ในช่วงเวลานั้น ทั้งที่ปัจจุบัน ณ ขณะนี้ ผมมีเขาอยู่ตรงหน้านี่...ในอ้อมกอดของผม
บางทีความคิดโง่ๆที่มากเกินไป ส่งผลทำให้ตัวเองเจ็บปวด ทำให้หลายๆคนเจ็บปวด

ช่วงเวลาที่ไม่มีโกคุเทระอยู่มันช่างว่างเปล่าจริงๆ ทุกอย่างดำเนินผ่านไปอย่างไร้ค่าและไร้จุดหมาย กลับกัน...ช่วงเวลาที่ผมมีเขาอยู่ข้างๆ ทุกวินาทีผ่านไปอย่างมีความหมายจริงๆ

"นี่แก" โกคุเทระทำปากยื่น หลบตาที่มองสบไปตรงๆของผม "ถ...ถ้ายังกล้าสงสัยอะไรอีกล่ะก็...จะอัดให้น่วมเลย"

"จะจำไว้นะ" ผมพูดเสียงเบา กดจมูกลงกับแก้มนิ่ม "ฉันทำแบบนี้ไม่ได้อีกหรอก...เพราะว่า..."

จังหวะที่โกคุเทระมองค้างเพราะรอให้ผมพูดให้จบประโยค สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยส่งมายังผม อดยิ้มออกมาไม่ได้ อดที่จะสัมผัสไม่ได้ จากที่คลอเคลียแถวๆแก้มเริ่มไล่ลงมายังริมฝีปากและซอกคอขาว ก่อนจะถูกมือเรียวปิดปากผมไว้แน่น

"ก็พูดมาให้จบก่อนสิวะ!" ใบหน้าแดงระเรื่อนั่นโวยวายใส่ผม แต่ถ้าไม่เลิกปิดปากผม ผมจะพูดยังไงล่ะเนี่ย? "พูดดิ"

ผมขำคนเร่ง แต่ไม่ยอมให้ผมเปิดปากพูด จึงจับข้อมือบางไว้นิ่ง จุมพิตลงบนมือที่แนบกับริมฝีปากอยู่เนี่ยแหละ โกคุเทระถึงได้จะยื้อมือออก "กำลังจะพูดนี่ไง..."

"ม...ไม่ต้องพูด! ไม่อยากรู้แล้ว!" ใบหน้าเรียวสะบัดหนีไปอีกทาง ผมยิ้มแล้วก้มลงกระซิบแนบหู

"ฉันหนีนายไปไม่ได้...ฉันทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว เพราะว่า....ฉันอยากจะทำอย่างอื่นไง"

มือคว้าปิดหูตัวเองอย่างรวดเร็ว ละล่ำละลักโวยวาย "ท...ทำอะไรวะ!"

"นั่นสินะ? นายว่าไงล่ะ?"

"ย...หยุดยิ้มเลยนะ! แล้วก็เลิกนอนทับฉันได้แล้ว! หนักเว้ย! หนักๆๆๆๆ ออกไปๆๆๆๆ!" ร่างบางๆนั่นดิ้นในอ้อมกอดของผม

"ไม่ยิ้มแล้ว แต่ขอกอดแบบนี้อีกสักพักได้รึเปล่า?"

"ไม่ได้เว้ย!"

อืม...ก็คิดไว้อยู่แล้วว่าจะได้คำตอบแบบนี้

"ก็ได้" ผมรับคำ ดูเหมือนโกคุเทระจะประหลาดใจกับคำพูดผม เขาหยุดดิ้นแล้วมองหน้าผมราวกับผมเป็นไรฝุ่นที่ตัวโตๆ "งั้นกอดแบบอื่นแทนแล้วกันเนอะ"

"อย่ามาใช้ช่องโหว่ของคำพูดนะเว้ย!!"

"ทำอย่างอื่นที่ว่า...ขอไปคิดก่อนนะ" ผมพูดแทรกต่อ "หรือนายจะคิด?"

"ม...ไม่คิดอะไรทั้งนั้นแหละ! จะทำอะไรก็แล้วแต่แกเหอะ!"

ผมนิ่งไปนิดด้วยความที่คิดว่าตัวเองหูฝาด นึกทวนกรอกลับในสมองก็หลายรอบอยู่ถึงจะเข้าใจ ผมหัวเราะออกมาอย่างหยุดไม่อยู่

"แกขำอะไรห๊ะ!" โกคุเทระข่มเสียงถามทั้งที่ใบหน้าแดงเถือก

"เปล่าๆ" ผมพยายามพูดให้เป็นคำขณะหลบการประทุษร้ายไปด้วย "แค่รู้สึกว่า...ดีจังที่มีนายอยู่ด้วย"

ใช่...
อยู่ด้วยกันแบบนี้ ดีที่สุดเลย...

+ End Part +

Talk:

อีกไม่นานก็จะถึงตอนจบแล้ว ดีใจรึเปล่าคะ? (คนแต่งดีใจมากค่ะ เพราะคิดว่าจะมีสีกแปดตอน ปรากฏว่ามันลากมาเกินสิบ คนแต่งถึงกะเครียดดดดดดดดด)

แต่ยังแต่งตอนจบไม่ได้เลยค่ะ!!!
จบยังไงดีคะ? แบดเอนด์ดีมั้ยยยยย

/โดนคนอ่านเหยียบ

ช่วงนี้จะขยันแต่งฟิค
ขยันทำออปค่ะ!

อยากดูแม่นากเดอะมิวสิคอลจังเลย!!!!!