# C O L O R E D #

ตอบเมนท์

By . : : ZePhyRuS : : .  <<< ต่อให้อยากจบแบด ตูก็นึกไม่ออกแล้วฟร่ะ

By カフカ  <<< ไม่เอาแล้วตอนยาวๆ (ท่องสะกดจิตตัวเอง)

By Janeiiz__,,  <<< ต้องเอาเขาชนกันก่อนถึงจะเข้าใจกันน่ะ

By ffr -_-  <<< นี่ขนาดคิดมากยังได้แค่นี้เลย เราว่ายามะคิดอะไรแบบนั้นไม่ออกร๊อกกกก *ดูถูก

By kazukazu  <<< เรียวนี่เราชอบตอนเป็นริวมากกว่าแฮะ มันเด็กๆน่ารักดี แต่ถ้าอิมมาจิ้นเดี่ยวๆนี่เราชอบโมโมอ่ะ ดูแล้วตลกดีออกกกกกกกกก

By [แมวมะม่วง]  <<< สงสารยามะตอนไหนน่ะ??????

By Koki  <<<เราว่ามันเนียนไม่มีสมอง แต่ที่จริงัมนคิดฟร่ะ = =# (มองแง่ร้าย) ถ้าถามว่ายามะเจ้าเล่ห์มั้ย....ก็นิดหน่อยนะสำหรับเรา คิดว่าคงยกให้ล่ะ เพราะถ้าอีกฝ่ายเป็นโกคุ มันก็ต้องมีเล่นลูกไม้กันมั่ง

By Nagi  <<< อยากเหมือนกันนะ แต่ไม่รู้ว่ามีส่วนไหนของร่างกายเรายังสภาพการใช้ได้น่ะ แม่งเน่าเกือบหมดแล้ว

By K д Я ☆ K * K u M เว้ยเฮ้ย  <<< ไอ้เรื่องกดนี่...ไม่ต้องเนียนก็ได้มั้งงงงงง

By ✿NOoK-U✿  <<< อื้มๆ โกคุแบบไหนก็ดีทั้งนั้นแหละ =w=)bbbb

By sin  <<< เพราะโกรธรึเปล่าคะ? (ฮา)

By Fey <<< โกคุน่ารักเสมออยู่แล้วค่ะ น่าเสียดายที่เราดึงจุดน่ารักของเค้าออกมาได้ไม่หมด OTL...

By Piekai  <<< ถึงจะพูดขนาดนั้นแล้ว......ยามะก็คงไม่ทำอะไรอยู่ดีมั้ง เพราะนี่มันฟิคใสกิ๊งงงงน่ะค่ะ

By kuwa[R]i...  <<<เราชอบการดำเนินเรื่องแบบค่อยเป็นค่อยไปนะ เพราะแบบนั้นแหละเรื่องมันถึงได้ยืด!! (พ่นไฟ!)

By OPL  <<< อ่านก่อนไปเรียน....เป็นเฟล่อนคงได้ไปนั่งวาดแฟนอาร์ตในห้องเรียนแน่เลย (เลวววว)

ลงฟิค

 
[Reborn Fanfic]: Smile for me || In the rain
Main: 8059
Rate: PG-15
__________________________________________


สำหรับผม ทุกวันตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมามันสดใสจนแสบตา ต่อให้ฝนตกเหมือนอย่างในวันนี้ ผมก็สดชื่นไปกับละอองฝนที่ผ่านหน้าต่างเข้ามา มันคงจะเป็นเรื่องของจิตใจที่เค้าว่ากันว่าถ้าเราคิดว่ามันดี ทุกอย่างมันก็ดีและสวยงามไปเสียหมด และต่อให้โดนทำเวรตอนเย็นกับเพื่อนร่วมห้องอีกคนก็ไม่เป็นปัญหาอะไรเลยสำหรับผม

สมุดเวรประจำวันส่วนตัวของผมถูกหยิบออกมาจากใต้โต๊ะ นานแค่ไหนกันนะที่รูปใบนี้อยู่ในสมุดเล่มนี้ โชคดีหรือเปล่าที่ผมยังไม่เคยส่งอาจารย์ และไม่เคยให้ใครยืมไปทั้งสิ้น กระดาษมันเลื่อมโดนแรงลมปลิวตกไปที่พื้น ผมวิ่งตามเก็บมันไปจนถึงประตูห้องเรียน มือคว้ามันมาได้ก่อนที่จะโดนใครเหยียบเข้า ผมถอนหายใจอย่างโล่งอกพร้อมกับเสียงทักทายจากชายวัยกลางคน ซึ่งผมว่ามันน่าแปลกที่เขาไม่ได้อยู่ในที่ที่ควรอยู่...อย่างเช่นในห้องพยาบาล....

"ฮายาโตะล่ะ?"

สายตาเขากวาดตามองรอบห้อง แน่นอนว่าตอนนี้มีผมอยู่คนเดียว ผมยิ้มให้หน้านิ่งแล้วสอดกระดาษในมือเข้าไปในสมุดอย่างเดิม

"ไม่รู้สิครับ กลับไปแล้วมั้ง" ผมตอบอย่างที่คิด แต่ดูจากคิ้วที่ย่นนิดๆนั่นบอกให้รู้ว่าเขาไม่เชื่อคำผมสักเท่าไหร่

"...งั้นนายก็ได้ มาด้วยกันหน่อยสิ"

พยักหน้าเสร็จก็เลี่ยงไปเก็บสมุดไว้ที่เดิมก่อนจะเดินตามลุงห้องพยาบาลไป เดาไม่ผิดเท่าไหร่ว่าเขาจะต้องพาผมมาที่ห้องพยาบาลของโรงเรียน ผมมองกราดไปยังกระดาษ แฟ้ม คลิปเอกสาร หนังสือมากมายที่กลาดเกลื่อนอยู่ในห้อง ถ้าบอกว่ามีพายุเข้าที่นี่ ผมก็อาจจะเชื่อ ทุกอย่างยับเยินอย่างกับโดนถล่มมา

"มาช่วยกันจัดห้องหน่อย" ท่าทางเหนื่อยใจเล็กน้อยแสดงออกมาให้เห็น เขาไม่รอฟังคำตอบ หันหลังให้ผมแล้วเริ่มเก็บของบนพื้น "ทำไมต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยนะ..."

ผมยิ้ม อดนึกถึงร่างบางๆที่ผมชอบเอาตัวไปอยู่ข้างๆไม่ได้ ไอ้อาการทำไปบ่นไปตลอดแบบนี้มันช่างคุ้นตา ริมฝีปากนั้นบ่นไปเรื่อยไม่หยุดเหมือนกัน(ถ้าไม่ใช่สึนะสั่งก็บ่นเป็นวันๆ) ติดที่จะโวยวายมากกว่านี้ แสดงสีหน้าหลากหลายมากกว่านี้ ผมนึกถึงที่เจ๊เบียงกี้เล่าให้ฟังว่าโกคุเทระเติบโตมากับคนคนนี้ นิสัยส่วนใหญ่ถึงได้คล้ายกัน(เจ๊เค้าแอบกระซิบมาด้วยว่าทรงผมโกคุเทระออกได้แบบมาจากลุงจามาลเนี่ยแหละ) ว่าแล้วก็อดคิดถึงเจ้าของใบหน้าหงุดหงิดไม่ได้ ป่านนี้คงจะกลับไปแล้ว

เย็นวันนี้ท้องฟ้าไม่ได้สีส้มเหมือนเย็นวันนั้น วันที่ผมไม่เข้าใจความหมายของสายตาคู่นั้นเลยสักนิด และวันนั้นก็เป็นอีกครั้งที่ผมหลงในรสจูบนั่น...

"เฮ้อ...เจ้าฮายาโตะไปไหนของมันนะ" ลุงจามาลยังคงบ่นอยู่ แม้ว่ากองสุดท้ายจะถูกรวมไว้บนโต๊ะทำงานแล้วก็ตาม "อ่อ...ขอบใจมากนะที่มาช่วย"

"ไม่เป็นไรครับ ยังไงผมก็ว่างๆอยู่แล้ว" ผมพูดก่อนจะผงกหัวรับคำขอบคุณนั้น

"แต่ว่า....ฉันอยากให้ฮายาโตะมามากกว่าที่จะเป็นนายนี่นะ"

"ครับ?"

"ก็เพราะว่าอยู่กับเจ้านั่น มันก็ต้องดีกว่าอยู่กับนายแน่ๆอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?"



ฝนยังคงเทไม่ลืมหูลืมตาอยู่ด้านนอก เสียงกระทบตัวอาคารฟังดูน่าหงุดหงิดรำคาญใจ ท้องฟ้าขมุกขมัวกับอากาศชื้นๆทำให้เหนียวตัวไปหมด ผมเดินกลับห้องเรียนอย่างอาดๆเพื่อเก็บของกลับบ้าน เกลียดตัวเองที่ดันไปเข้าใจความหมายของสายตาลุงจามาลตอนพูดประโยคสุดท้าย สายตาคู่นั้นมองมาทางผมอย่างจงใจ รอยยิ้มนั่นรบกวนจิตใจผม

"ช้าเว้ย! แกไปไหนของแกมาห๊ะ?!"

ผมที่มีโกคุเทระอยู่ข้างๆตอนนี้....ไม่จำเป็นต้องคิดอะไรให้วุ่นวายใช่ไหม?

"ไอ้ฝนบ้านี่ยังตกหนักอยู่เลย แกก็ไม่มีร่ม...แบบนี้ฉันก็เปียกหมดน่ะสิ!"

มือขาวนั่นกระตุกเล็กน้อยตอนที่ผมสัมผัสมัน ปอยผมชื้นด้านข้างที่ถูกทัดหูนั่นทำให้ผมสงสัยในสายตาของตัวเองว่าเป็นอะไรกันแน่ ทำไมถึงได้มองว่ามันน่ารักทุกครั้งไป....

"คงต้องวิ่งฝ่าฝนกันแล้วล่ะ"

ร่างบางๆวิ่งนำผมไปทันทีที่ก้าวออกนอกตัวอาคาร ฝนเม็ดใหญ่ทำให้ตัวเราเปียกชุ่มด้วยเวลาไม่นาน รองเท้าผ้าใบย่ำพื้นเฉอะแฉะตัดกับเสียงฝนกระหน่ำ

"ฮายาโตะ!!"

เสียงตะโกนเรียกความสนใจของเราทั้งคู่
อาจารย์ห้องพยาบาลยืนอยู่ตรงชานอาคาร ในมือมีร่มสีเทาเข้ม

"กลับด้วยกันไหม?"

ผมหันไปมองโกคุเทระที่ทำหน้าเหม็นเบื่อ ผมพยายามอย่างมากที่ยั้งมือตัวเองไม่ให้ดึงโกคุเทระวิ่งไปให้ไกลจากคนคนนี้ ภาวนาเป็นร้อยๆรอบไม่ให้โกคุเทระตอบรับคำชวนนั้น

"ตาแก่ซกมกบ้ากาม! มันช้าไปแล้วเว้ย! เปียกไปหมดแบบนี้จะเข้าไปในร่มอีกทำซากอะไร! คราวหน้าชวนให้มันเร็วกว่านี้หน่อยได้ไหม!!!"

ได้ยินเสียงฝีเท้าไกลออกไป ผมมองรอยยิ้มที่ส่งมายังผมอย่างจงใจอีกครั้งของวันก่อนจะวิ่งตามโกคุเทระไป

"กลับดีๆล่ะ....ไอ้หนู...."



พวกเราวิ่งไปจนถึงห้องพักของโกคุเทระ ฝนไม่มีทีท่าว่าจะซาลงแต่อย่างใด เราต่างก็บิดน้ำออกจากตัวให้ได้มากที่สุดก่อนที่จะเข้าตัวห้อง ทุกอย่างบนตัวเปียกชุ่มไปหมด ลมเย็นๆที่พัดมากับฝนทำเอาตัวสั่นด้วยความหนาว ผมมองใบหน้าที่ขาวอยู่แล้วเริ่มซีด เสื้อนักเรียนเปียกแนบไปกับผิวเนื้อ เจ้าตัวถอดเสื้อนอกออกบิดและสะบัดทำให้เห็นช่วงตัวขาวผ่านผ้าเนื้อบางที่ชุ่มด้วยน้ำฝน โกคุเทระเหลือบมองมาทางผมพอดีกับที่ผมละสายตา ทำเป็นบิดเสื้อตัวเองและมองรองเท้าเปียกๆที่พื้นคอนกรีตสีเทาขุ่น

"เดี๋ยวสิ! ทำไมแกมาอยู่นี่ล่ะ!!!" เจ้าตัวผงะถอย ทำหน้าตกใจแบบคนเพิ่งรู้สึกตัว

"ก็ที่นี่ใกล้โรงเรียนมากกว่าบ้านฉันนี่" ผมตอบง่ายๆ "ยังไงก็เข้าไปก่อนเหอะ เอาผ้าขนหนูมาเช็ดตัวซะก่อนที่จะเป็นหวัด"

"เดี๋ยวก่อน! ที่นี่บ้านฉันนะเว้ย!!"

ผมไม่รอฟังเสียงโวยวาย เดินก้าวยาวๆคว้าผ้าขนหนูมาสองผืนสำหรับตัวเองและโกคุเทระ เสร็จแล้วก็เปิดฮีตเตอร์เพิ่มอุณหภูมิในห้องพลางฟังเสียงบ่นของโกคุเทระไปด้วย พอหันไปมองก็เห็นผมชื้นชี้ไปคนละทางเลยหลุดขำออกมาก่อนจะแย่งผ้าขนหนูมาช่วยเจ้าตัวเช็ดโดยไม่ถามความสมัครใจ แน่ล่ะว่าโดนโวยวายอีก ผมได้แต่ยิ้มขำๆกับท่าทางเหล่านั้น

"หัวนายเล็กจังนะ"

"แกไม่มีสิทธิ์มาว่าฉันนะเว้ย!"

โกคุเทระเงยขึ้นด่าผมที่ยืนเช็ดอยู่ด้านหลัง เราสบตากันอย่างจัง สายตาผมก็ดันมองเลยไปยังผิวขาวๆนั่นอีกจนได้ ทั้งที่หน้าซีดจนเกือบขาวขนาดนี้แล้ว ทำไมริมฝีปากยังแดงอยู่ได้นะ....เพราะฮีตเตอร์หรือ?

"ม...มองอะไรของแก"

"เปล่านี่" ผมยิ้ม "ก็มองนายเป็นปกติ"

สีเลือดฝาดระบายทั่วใบหน้า ผมยิ้มให้ภาพที่เห็น ยั้งตัวเองไว้ไม่ให้ก้มลงไปประชิด เพ่งสมาธิไปกับการเช็ดเรือนผมทั้งหมด โกคุเทระเงียบลงทันทีนับแต่นั้น ผมจึงเป็นฝ่ายเริ่มชวนคุยเสียเอง

"พักนี้ยังฝึกกับลุงจามาลอยู่รึเปล่า?" ผมเริ่มประเด็นก่อนจะย้ายตัวเองไปนั่งเก้าอี้ข้างๆ เริ่มจัดการกับสภาพตัวเองต่อ

โกคุเทระส่ายหน้าเป็นคำตอบ "ไม่ล่ะ ช่วงนี้ฉันฝึกเอง"

"แล้ววันนี้ไม่ไปที่ห้องลุงจามาลเลยเหรอ?" ผมยีหัวตัวเองเสร็จเรียบร้อยก็ถอดเสื้อเชิ้ตออก เหลือเพียงเสื้อยืดสีเข้มด้านใน "วันนี้ฉันไปช่วยลุงเค้าจัดของมาน่ะ ห้องเหมือนโดนระเบิดลง"

"....."

โกคุเทระไม่ตอบรับใดๆ ผมจึงหยุดพูดแล้วมองร่างบางลุกขึ้นมายืนตรงหน้าผม หัวเข่าเราแทบจะชนกัน สายตาบ่งบอกความไม่พอใจจนต้องมาคิดว่าผมพูดอะไรผิดหูตรงไหน

"พูดถึงตาแก่นั่นอยู่ได้....อะไรอะไรก็จามาล-จามาล! น่าเบื่อเป็นบ้า!"

"นี่...ถ้าคราวหน้าลุงจามาลชวนก่อนนายวิ่งออกไปกับฉัน....นายจะไปกับเขาไหม?"

"ใครอยากจะเปียกล่ะ? ให้นายเปียกคนเดียวก็พอแล้วนี่"

ผมเงียบไป โกคุเทระก็เงียบบ้าง ใบหน้าของผมถูกตบอย่างแรงทั้งสองข้างพร้อมกัน ยังไม่ทันจะร้องโอดโอย ใบหน้าคนทำก็เคลื่อนเข้ามาใกล้ทั้งที่ยังไม่ยอมปล่อยมือออก ผมมองลึกไปในดวงตาสีเขียวเข้ม เห็นเป็นใบหน้าตัวเองเหวอๆอยู่ในนั้น

"เลิกพูดถึงจามาลเสียทีได้ไหม? พูดถึงคนอื่นอยู่ได้ ไอ้บ้าเอ๊ย!"

"เอ๋?? ฉันแค่ชวนคุยเองนะ ก็วันนี้-"

"หุบปากไปเลย"

ริมฝีปากอุ่นร้อนประทับลงเป็นการปิดปากผม ในหัวผมมึนงงราวกับเป็นไข้เพราะฝนที่ยังตกไม่เลิกอยู่ด้านนอก ริมฝีปากบางอ้าเผยอรับสัมผัสที่ผมส่งไป มือโอบรอบเอวบางให้มานั่งคร่อมเกยบนตักตัวเอง มือบางเลื่อนจากใบหน้าผมเป็นรั้งช่วงไหล่เอาไว้แทน ผมลอบมองใบหน้าแดงระเรื่อนั่น เรียวลิ้นชื้นตอบรับผมแม่นเสียจนน่ากลัว ร่างกายที่เคยสั่นเพราะความหนาวหยุดลง คลื่นความร้อนจากที่ไหนสักแห่งโอบอุ้มตัวเราไว้ ยิ่งเบียดเข้ามาใกล้ ยิ่งสัมผัสลึกลงเท่าไหร่ก็ยิ่งร้อนจนแทบละลาย

"โกคุเทระ..."

"หืม?"

"พอก่อน..."

ผมคลอเคลียแถวๆลำคอขาว อดไม่ได้ที่จะแนบริมฝีปากลงไปบนนั้น หูได้ยินเสียงหอบหายใจของเราดังขึ้นซ้อนทับกัน

"ยามาโมโตะ"

"หือ?"

"นายจะไปกับฉันด้วยร่มคันนั้นด้วยใช่ไหม?"

ผมใช้เวลาเล็กน้อยกว่าจะรู้ว่าโกคุเทระพูดถึงเรื่องอะไร...ร่มของลุงจามาล....

"อา....ได้สิถ้านายต้องการ..."






+ End Part +

Talk:
แอบหายไปซะนาน
จนึงตอนนี้แล้ว ก็ยังคิดไม่ออกอยู่ดีว่าจะจบยังไง
เมื่อวานเลยลองอ่านฟิคตัวเองเรื่องเก่าๆดู ก็พบข้อเท็จจริงที่ว่า....

เฟล่อนแม่มซ้ำซาก...

ซ้ำซากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!

เฟลแหก อยากหยุดแต่งสักระยะจนกว่าจะได้อะไรใหม่ๆ
ยังไงจะเข็นเรื่องนี้ให้จบก่อนแน่นอนค่ะ TT v TT