# C O L O R E D #

หาเรื่องอัพ แม้ไม่ได้เล่น June Write
ถึงท่านมุคุโร่ที่เราแอบชอบ

ปีแรก(รึเปล่า?) ที่เราได้ Happy Birthday

อยากวาดรูปให้นะ แต่ตอนที่นึกออกก็สายไปแล้ว แต่งฟิคก็ไม่ทันเหมือนกัน...


เพราะงั้นเอารูปเราไปแทนแล้วกัน (/me โดนท่านมุคุตบเกรียน)

คิดถึงมุคุโร่จัง...
ตอนนี้ไม่ได้ตามสปอยแล้ว
ไม่รู้ว่าได้โผล่มาบ้างรึยัง...คิดถึงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
ขอให้ออกมาหล่อๆ เท่ห์ๆ ไม่หลุดอวกาศนะ (คนสวยจะได้คอสต่อไป << หวังผล!!!)



ไหนๆก็อัพวันเกิดมุคุแล้ว....
ลงฟิคต่อหน่อยดีไหม?

ตอบเมนท์ก่อนแล้วกัน ตั้งแต่ครั้งกะนู้นนนนนนน

By カフカ <<< ถ้าพี่ไม่บอก ก็ไม่รู้หรอก 5555+

By kuwa[R]i...  <<< ขอบคุณที่ติดตามมาโดยตลอดเช่นกันค่ะ ไม่รู้ว่าต่อไปตัวเราเองจะดีขึ้นกว่านี้มั้ย แต่ก็จะพยายามค่ะ

By sin  <<< เชิญสกอร์ไปด้านล่าง (ฮา)

By Kuren_  <<< ยังไงก็ไม่ถนัดฟิคยาวเอาซะเลยค่ะ

By . : : ZePhyRuS : : .  <<< หึหึหึ เชิญ

By Janeiiz__,,  <<< เบย์เอย์ต๊ะไว้ก่อน ยังแต่งไม่จบ (กำลังหาเรื่องลดเรท 555)

By Koki  <<< คนอ่านจิ้นเก่งค่ะ (ฮา) เรายังไม่สามารถถึงขั้นนั้นเลย

By แมวมะม่วง  <<< เพราะว่าตัวจริงไม่บอกรัก ไม่มีอะไรชัดเจน เราถึงใช้คำนี้ไม่ได้ อึดอัดเหมือนกันนะ

By Piekai  <<< ตอนพิเศษรอต่อคิวเบย์เอย์ค่ะ งานนี้ไม่ให้แซง

By ~Rainy Day~  <<< เวลาว่างสำหรับเรา...เหมือนความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริงค่ะ TT_TT

By K д Я ☆ K * K u M เว้ยเฮ้ย  <<<เพราะว่าเป็นคนแต่งรึเปล่าไม่รู้ เลยไม่รู้สึกเขินใดๆทั้งสิ้นค่ะ (ฮา) แต่ถ้าอ่านแล้วรู้สึกแบบนั้นก็ดีใจค่ะ

By Kisskit  <<< จบคือจบค่ะ จบแล้วจริงๆ

By OPL  <<< เรื่องขยันเรียนกับตัวเรานั้น ประหนึ่งเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบกันได้ เราเป็นคนนึงที่ไม่เคยตั้งใจเรียนเลย เพราะงั้นก็อยากให้ตั้งใจนะคะ มันดีกับตัวเราในภายหน้าแน่นอนค่ะ ^^ วาดรูปแก้ง่วงได้ แต่อย่าลืมฟังที่อาจารย์สอนนะคะ (นางสาวไทยมั้ยเฟล่อน? 5555)

[Reborn Fanfic]: Smile for me Seson2 || It's not that all
Main: 8059
Rate: PG-13
Warning: Without reason, not related in comic
______________________________________________________________


ผมสะลึมสะลือ พยายามเรียกสติตัวเองอย่างยากลำบาก หรี่ตาสู้แสงอาทิตย์ยามเช้าที่ลอดมาทางหน้าต่าง เลื่อนสายตาจนเห็นร่างบางยืนข้างเตียง แขนเรียวกอดเข้าที่อก ริมฝีปากบึ้งตึง เจ้าของร่างโน้มตัวลงมาทั้งที่ยังไม่เปลี่ยนท่าเลยแม้แต่นิด ดวงตาสีเขียวนั่นมองมายังผมอย่างหงุดหงิด

"ตื่นได้แล้ว"

ขอนึกทวนความหลังสักนิด เมื่อคืนผมมานั่งปั่นรายงานย้อนหลังเนื่องจากหยุดเรียนไปสามวันติดเพราะการแข่งขันเบสบอลระดับมัธยมปลาย โดยมีโกคุเทระช่วยบอกประเด็นสำคัญและหัวข้อหลักในการเขียนรายงาน นั่นช่วยลดเวลาทำงานไปได้เยอะ
แต่ยังไงก็ตาม กว่ารายงานสามเล่มจะเสร็จก็กินเวลาไปร่วมตีสามกว่า มองคนหน้าง่วงแล้วก็นึกขำ ผมพาเขาขึ้นไปนอนบนเตียงทั้งที่ยังไม่ได้เก็บของให้เรียบร้อย นี่อาจจะเป็นสาเหตุที่เขายืนหน้าหงิกใส่ผมในตอนนี้ก็ได้?

ผมขอเวลาบิดขี้เกียจบนเตียงบวกขี้เซาสักนิด มือขาวก็มาแย่งผ้าห่มไปจากตัวผม

"ตื่นนะเว้ย! ไม่งั้นไปก่อนจริงๆด้วย"

สิ้นคำขู่พร้อมกระชากคอเสื้อนอน ผมก็จับมือนั้นมา กดริมฝีปากลงเบาๆตอบรับ "ครับ..ตื่นแล้วๆ อย่าทิ้งกันเลยนะ"

"ก็ไปเตรียมตัวสิเว้ย!" ใบหน้าแดงระเรื่อสะบัดมือออกอย่างรวดเร็ว ทั้งไล่เตะถีบผมทั้งโยนชุดให้เสร็จสรรพ

โชคดีที่ผมใช้เวลาเตรียมตัวไม่นานนัก ทั้งโกคุเทระเองก็ช่วยเก็บรายงานโยนลงกระเป๋าให้อย่างเรียบร้อย ผมจึงหมดห่วงเรื่องงานไปได้ หันไปยิ้มให้โกคุเทระก่อนจะเข้าไปกดจมูกลงบนขมับนั้นทีนึงแรงๆแบบเอากำไร ผลที่ได้คือร่างบางๆไล่เตะผมจนแทบจะถึงตัวรั้วโรงเรียนน่ะสิ

"ร่าเริงกันจังนะ" สึนะโบกมือเรียกอยู่หน้าอาคารเรียน ร่างบางข้างตัวผมวิ่งปรี่เข้าไปทันที

"รุ่นที่สิบ มาเช้าเหมือนเคยนะครับ!" เป็นการอรุณสวัสดิ์ในแบบของโกคุเทระมาตลอดหลายปีที่ผ่านมานี่เลยล่ะ

"แล้วผลการแข่งเป็นไงมั่งเหรอ ยามาโมโตะ?" สึนะตอบรับคำกับมือขวาของเขาก่อนจะหันมาทางผม

"นอนมาอยู่แล้ว นายคิดว่าพูดอยู่กับใครน่ะ? หืมมม??" ผมเข้าไปลอคคอ ขยี้ผมสีน้ำตาลนุ่มนั่นอย่างมันมือ

"เฮ้ เอามือซกมกของแกออกไปเลย ไอ้หัวสนามหญ้าไม่มีคนตัด!" ผมอึ้งไปคำด่านิดนึง..นี่อุตส่าห์เติมให้ยาวหน่อยเพื่อไม่ให้ซ้ำกับเรียวเฮเลยเหรอเนี่ย? สมองช่างสร้างสรรค์

โกคุเทระเข้ามาห้ามตามที่ผมคิด เขาดันไหล่ผมให้ห่างออกจากเพื่อนตัวเล็ก ผมยอมถอยออกมาง่ายๆ สังเกตคิ้วคนผลักกระตุก แต่ก่อนที่เขาจะคิดอะไรออก ผมก็รวบร่างบางๆนั้นเข้ามาแนบตัวไว้ได้แล้ว

"งั้นกอดนายด้วยก็ได้ จะได้เท่าเทียม ฮะ ฮะ ฮะ" ผมพูดพลางเบือนหน้าไปยัง 'มือขวา'ของสึนะ ระยะห่างมันสั้นนิดเดียวจนน่าหวาดเสียว

"ไม่ได้ห้ามเพราะอิจฉาเว้ย แก...ออกไปเลย!!"

"เฮ้ออออ ฉันไปแข่งตั้งนาน คิดถึงพวกนายจะแย่ ขอกอดนิดเดียวไม่เห็นเป็นไรเลยเนอะ! หรือสึนะว่าไง?" ผมหันไปหน้าอีกทาง ยิ้มหาพวกสุดๆ มันแน่นอนเลยว่าสึนะต้องเข้าข้างผมแหงๆอยู่แล้ว ผมมันลูกแมวที่น่าสงสาร~

"น...นั่นสิโกคุเทระ...ยามาโมโตะไม่ได้เจอพวกเราตั้งสามวันเชียวนะ" สึนะพูดยิ้มๆ คอยไกล่เกลี่ยไม่ให้โกคุเทระโยนดอกไม้ไฟกลางอาคารเรียน


ชีวิตช่วงมัธยมปลายค่อนข้างจะวุ่นวายพอสมควร ยิ่งตัวผมเองที่วิ่งไปช่วยแข่งนู่นทำนี่จนหัวแทบหมุนพร้อมกันนั้นก็ฝึกเล่นมาเฟียไปกับทางพวกสึนะอีกด้วย มันก็สนุกปนวุ่นวายดีอยู่หรอก แต่แทบขำไม่ออกเลยล่ะตอนสอบ และคิดไม่ออกด้วยความผมจะไหวได้ยังไงถ้าไม่มีโกคุเทระมาช่วยติว
อายุเพิ่มขึ้น กับความสูงที่เพิ่มขึ้นมันก็ดีอยู่หรอก แต่สำหรับโกคุเทระคงจะลำบากหน่อยเพราะเจ้าตัวค่อนข้างป๊อบปูล่าเอามากๆ ลอคเกอร์ไม่เคยว่างเหมือนหัวกระไดไม่เคยแห้ง แม้ว่าเขาจะไม่เคยเปิดอ่านมันสักฉบับความนิยมก็ไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย อาทิตย์นึงโดนนัดไปสารภาพรักไม่รู้กี่ครั้ง สมเป็นช่วงชีวิตวัยรุ่นจริงๆ วุ่นวายครบทุกรูปแบบ

"นี่..." ผมเขยิบเข้าไปนั่งใกล้ๆคนเขียนขยุกขยิก

ตอนนี้พวกเราอยู่ในช่วงระหว่างรอสึนะไปส่งระเบียบการที่ห้องพักอาจารย์ เจ้าเปี๊ยกนี่ได้รับเลือกเป็นหัวหน้าห้อง ไม่ว่าจะด้วยคำขู่กรรโชกของโกคุเทระหรือการโหวตก็ตาม เขาก็ทำมันออกมาได้ดีทีเดียว ผมอดชื่นชมกับการแบ่งเวลาของสึนะไม่ได้ ไม่รู้ว่าเจ้าหนูสอนมาดี หรือว่าเป็นสิ่งที่เรียกว่า 'สุดยอดลางสังหรณ์' กันแน่? (เอามาใช้แบบถูกที่ไหมนะ?)

"อะไร? อย่าเข้ามาใกล้ ไปทางนู้นเลย" โกคุเทระพูดเสียงเรียบ ไม่เงยหน้ามาจากสมุด แต่ก็รู้แหละว่ากำลังปรับปรุงภาษาGอยู่แหงๆ

"ทางนี้เหรอ?" ผมย้อนถาม เขยิบตัวเองเข้าไปใกล้อีก โน้มหน้าลงไปจนเห็นแพขนตาสีอ่อนภายใต้กรอบแว่นชัดแจ๋ว

"ก...แกนี่มัน...."

ผมยิ้มนิ่งๆอยู่ตรงนั้นไม่ขยับ มองมือเรียวที่ยกขึ้นมากำลังจะถอดแว่น ผมแกล้งจับมือนั้นไว้ ตาขวางๆส่งมาทางผม ผมก็ยิ้มอีก สนุกกับการมองท่าทีขัดใจนั้น สุดท้ายแล้วโกคุเทระก็ค่อยๆเลื่อนหน้าเข้ามาหา ผมชอบช่วงเวลาแบบนี้จัง จับมือเขาทาบบนใบหน้าของผมตอนที่ริมฝีปากของเราประกบกัน

"พอเลย" โกคุเทระปราม ผมถึงได้รู้ตัวว่ามือผมอยู่ที่เอวเขา "นั่งรอรุ่นที่สิบเงียบๆไป ไม่ก็กลับก่อนเลยก็ได้นะ"

ผมฟังเสียงแข็งๆนั่นแล้วยิ้มรับ "ไม่เอาอ่ะ ฉันคิดถึงนายจะตายไป ไม่ยอมกลับก่อนหรอก"

"พูดมากจริง" ใบหน้าขาวเมินผม มองที่สมุดอย่างตั้งใจ

ท้ายแล้วผมก็นั่งมองเขาอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งสึนะมา ร่างเล็กเปิดประตูมาด้วยท่าทางยิ้มแย้มแจ่มใสราวกับเวลาตอนนี้เป็นเช้าวันใหม่ ไม่ใช่เวลาเย็นเกือบมืดของวันที่มีเรียน

"กลับกันเถอะ เร็วๆเข้า" สึนะเร่ง "วันนี้ฉันขอแยกกลับนะ พอดีว่ามันจะถึงเวลานัดแล้ว คงไม่ได้เข้าบ้านก่อนแหงๆเลย หวา~"

"ครับๆ" ผมรับคำ อดไม่ได้ที่จะขยี้ผมนุ่มๆนั่นเล่น "แล้วนายไปแถวไหนล่ะ?"

"อืม...แถวซอยบ้านน่ะ"

"นัดใครไว้เหรอครับ?" โกคุเทระถามเสียงนิ่ง ดูจากท่าลุกลี้ลุกลนของสึนะแล้ว ฉากนี้มันเหมือนกับแม่สอบปากคำลูกตอนจะหนีเที่ยวอย่างไงอย่างนั้นเลยล่ะ

"พวกเราจะเดินไปแถวสถานีน่ะ" ผมเบี่ยงตัวไปกอดคอโกคุเทระ "ก็เลยจะเดินไปส่งนายตรงสี่แยกโรงเรียนแล้วกันเนอะ~ ใช่ไหมโกคุเทระ?"

"ก็งั้นแหละครับ" เขาปัดแขนผมออกจากตัว เมินหน้าไปอีกทาง "รุ่นที่สิบก็รีบกลับบ้านด้วยนะครับ ถ้ามีอะไรก็โทรหาผมได้ตลอดเลย"

สึนะพยักหน้าหงึกหงัก ลับหลังโกคุเทระก็เข้ามาขอบคุณผมเป็นการใหญ่

"ยามาโมโตะรู้ได้ไงว่าฉันนัดกับใครไว้น่ะ?" ดวงตากลมโตเหลือบมองผมอย่างสงสัย เหมือนลูกแมวตัวเล็กๆมองดอกหญ้าเลยทีเดียว

"ไม่รู้หรอก" ผมหัวเราะกับท่าทางประหลาดใจกว่าเดิมของสึนะ "ก็ท่าทางนายไม่อยากบอกนี่นา ถึงจะไม่เค้นถามจริงๆ โกคุเทระก็ต้องหาทางรู้ให้ได้ ฉันก็แค่ไม่อยากให้นายอึดอัดใจ ทางนั้นฉันจัดการเอง"

"ข...ขอบใจนะยามาโมโตะ"

"รุ่นที่สิบครับ" โกคุเทระหันมามอง ทำหน้าหงอยๆ "ถ้ายังไงให้ผม-"

"แต่นายนัดกับฉันไว้แล้วนี่ ไปเหอะๆ" ผมคว้ามือโกคุเทระจับลากไปแบบกึ่งบังคับ "บายๆสึนะ พรุ่งนี้เจอกันนะ~!"

"ขอบใจนะ! ไปล่ะ!" แล้วพวกผมก็เดินถอยหลังมองดูสึนะวิ่งจากไป

พวกเรายืนนิ่งอยู่แถวรั้วโรงเรียน บรรยากาศเหมือนจะมาคุลง รังสีมืดมนแผ่ออกมาจากร่างบาง ในหัวผมมีข้อความเด้งขึ้นเตือนเป็นตัวอักษรขนาดยักษ์ว่า 'งานเข้าแล้วทาเคชิ!' และถ้ามันเป็นอย่างนั้น ผมต้องชิงออกตัวก่อนที่จะพลาดเบสตรงหน้าไป

"นายเกินไปหน่อยแล้ว ถึงจะเป็นมือขวา แต่สึนะก็ต้องการเวลาส่วนตัวบ้างนี่..." โกคุเทระเม้มปากแน่น เขาคงกำลังต่อสู้กับเหตุผลในสมอง "...เหมือนเวลาที่นายหลบฉันทำอะไรไง ฉันไม่เห็นงอนนายเลย"

"เปล่างอนเว้ย" เขาพูดนิ่งๆ ดูเหมือนจะยอมรับเหตุผลได้แล้ว "แล้วฉันก็ไม่เคยหลบแกด้วย"

"งั้นเหรอ?" ผมถามย้อน เลิกคิ้วขึ้นแบบแปลกใจสุดๆ

"แกล่ะ?"

"ฉันเหรอ?" ผมชี้ตัวเองอย่างงงๆ โน้มหน้าเข้าไปใกล้

ผมชอบอยู่ใกล้โกคุเทระ ชอบมองตาสีเขียวสวย ชอบมองแพขนตาสีอ่อน ชอบกลิ่นแชมพูที่โกคุเทระใช้ ชอบมองใบหน้าเรียวหวาน ชอบคิ้วที่กระตุกขมวดมุ่น แต่ที่ชอบที่สุดคือการเอาจมูกชนกับโกคุเทระ ช่วงเวลานั้นเขาจะมองมาที่ผมเท่านั้น เห็นแต่ผมเท่านั้น

"โลกของฉันมีแต่นายไง...โกคุเทระ"

"จะอ้วก...ไอ้บ้าเบสบอลหน้าโง่!" โกคุเทระด่ายิ้มๆ "ฉันไม่ได้หวงรุ่นที่สิบอะไรแบบที่แกคิด ฉันเป็นห่วงต่างหาก...ถ้าเกิดอะไรขึ้นล่ะก็..."

"นายคิดมากไปแล้ว" ผมพูดแทรกแบบขำๆ "สึนะเป็นคนยังไง นายน่าจะรู้ดีกว่าฉันด้วยซ้ำ ถ้าเจ้าตัวคิดว่ามันอันตราย...ยังไงซะ เจ้าหนูหรือใครสักคนก็ต้องมาบอกพวกเราแล้ว จริงไหม?"

โกคุเทระฝืนพยักหน้ารับทั้งที่ดูเหมือนไม่อยากยอมรับเหตุผลที่ผมว่าสักเท่าไหร่ "ก็ได้..แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้น คราวนี้แกต้องรับผิดชอบด้วย"

"ได้สิ" ผมตอบรับอย่างรวดเร็ว มั่นใจในความคิดของตัวเองแบบสุดๆ "อ้อ...ฉันไม่ชอบโกหก เพราะงั้น เราไปเดินเที่ยวกันหน่อยไหม? เพราะถ้าเราแยกย้ายกลับ นั่นเท่ากับว่าที่ฉันบอกสึนะเมื่อกี้..."

"เออๆ รู้แล้วๆ" สีหน้าเบื่อหน่ายปรากฏขึ้นทันที "แกมันช่างวางแผน"

"เห็นฉันเป็นคนเจ้าคิดขนาดนั้นเชียว?"

"บางทีน่ะนะ...เวลาแกจะใช้สมองขึ้นมา....เข้าขั้นสยอง" โกคุเทระทำหน้ายี้แล้วลูบแขนตัวเอง "มันถึงได้ดีเวลาแกมีเบสบอลในกระโหลกไง"

"วางใจได้" ผมหัวเราะ "นอกจากนายแล้ว...ฉันไม่ร้ายกาจใส่คนอื่นหรอก"

"หนอยยยย แกว่าไงนะ!!!"

.

.

.

คุฟุฟุฟุ
หมดเวลาเห็นภาพลวงตาแล้ว!
(ฮา~ รักนะจุบุ <3 จุบุ )


ฟิคนี้ไม่มีจริงค่ะ
เราล้อเล่นทั้งดุ้นนนนนน (ทุ่มทุนไหม? แต่ก็เป็นช่วงอายุที่เราอยากแต่งนะ ม.ปลายเนี่ยยยยย)



เจอกันเอนทรี่หน้ากับเบย์เอย์นะคะ
ขอบคุณที่เสียเวลาอ่าน(ให้เราหลอก)