# C O L O R E D #

/กลับโลก

มาอัพเนื่องในวันสำคัญ

อยากจะทำอะไรให้หลายอย่าง
แต่ว่ามันไม่ทันแล้วววว (ชีวิตจะยุ่งวุ่นวายไปไหนวะเฟล่อน?)

สุขสันต์วันคล้ายวันเกิดโกคุเทระ!
ถึงจะแก่ขึ้น ฉันก็ยังรักนายอยู่ดีนะ! (ฮา)
ขอให้น่ารักแบบนี้ตลอดไป
เพราะไม่ว่านายจะเป็นยังไง ก็เกลียดนายไม่ลงอยู่แล้ว~!
และไม่ว่าจะเป็นยังไงต่อไป ก็ขอให้นายยังอยู่กับไอ้หน้าโง่ที่มีสมองเป็นหมาปัญญาเป็นนกต่อไปนะ!

[Reborn Fanfic]: If we met in the dream
Main: 805980tyl
Rate: NC
_____________________________________________



ช่วงนี้ หมายถึงตั้งแต่รู้จัก 'ซาวาดะ สึนะโยชิ' เขาไม่เคยมาสายแบบต้องวิ่งเข้าพิทแบบนี้มาก่อน (คือถ้าไม่ครึ่งวันก็ตอนบ่ายๆ) ด้วยที่อาจารย์จะเข้าตอนแปดโมงครึ่ง ตอนนี้เขามีเวลาอย่างน้อยหนึ่งนาทีสิบห้าวิในการซอยเท้าขึ้นอาคารเรียนให้ทัน เส้นชัยคือกรอบรางของประตูห้องเรียน ใจยิ่งเต้นระรัวเมื่อทางเดินไม่มีนักเรียนเหลือแม้สักคน ได้แต่ก้าวให้ยาวที่สุดถี่ที่สุดให้พ้นขั้นบันไดพวกนี้แล้วหักเลี้ยวเหนือมนุษย์แตะขอบเส้นชัยก่อนอาจารย์ให้ได้เท่านั้น

โชคดีจริงๆที่เทพธิดายิ้มให้เขา
ตอนพาตัวเองเข้าห้องเรียน ยังไม่เห็นวี่แววของคนสอนแต่อย่างใด

"เกิดอะไรขึ้นเหรอโกคุเทระ?" เจ้าของเสียงเอี้ยวตัวหันมาหา ด้วยความผิดสังเกตที่ไม่เคยเห็นเพื่อนต้องวิ่งแบบลืมตายอย่างนี้มาก่อน

"ตื่นสายน่ะครับ" ถ้าให้พูดกันตรงๆคือไม่ได้นอน แต่เผลอสัปหงกไปตอนเช้า ยังดีที่หัวโยกชนพื้นโต๊ะ ไม่อย่างนั้นเขาคงมาไม่ทันสอบช่วงเช้าแน่ๆ "เมื่อคืนมีธุระเยอะไปหน่อย ยังไงผมขอซักงีบนะครับ อาจารย์มาแล้วช่วยปลุกด้วยครับ"

เรียกได้ว่ากระเป๋าวาง ตัวนั่ง ก็ก้มนาบแก้มกับโต๊ะกันเลยทีเดียว สึนะกางหลังสือตั้งบังให้เพื่อนแล้วกลับไปนั่งที่ตัวเอง โดยไม่ลืมที่จะสะกิดคนนั่งเยื้องหลังให้สนใจคนที่นอนอยู่ เป็นการบอกว่าร่างสูงปลุกคนนอนได้ง่ายกว่า เพราะฉะนั้นก็ฝากด้วย

ตัวคนของีบยังรู้สึกเหมือนเพิ่งจะได้หลับตาลง ไหล่ก็ถูกสะกิดเบาๆพร้อมกับเสียงทุ้มข้างหู

"ตื่นเถอะ อาจารย์มาแล้วล่ะ"

ถึงจะหงุดหงิดอยากนอนแค่ไหนก็นอนไม่ได้ ทำได้แค่ลืมตาขึ้นมาอย่างไม่เต็มใจก่อนจะสะบัดหัวเล็กน้อยเรียกสติตัวเอง

"อาจารย์คนใหม่แฮะ"

เสียงทุ้มคุ้นหูเหมือนจะพึมพำกับตัวเองดังเข้าหูเขา มือเปิดกางหนังสือเรียนไม่ได้ใส่ใจคนสอนหน้าใหม่เลยสักนิด ในเมื่ออาจารย์ที่เคยสอนเขายังจำหน้าไม่ได้ด้วยซ้ำ คิดแต่ว่าวันนี้คงไม่มีสอบย่อยตอนเช้าแล้ว ยังไงก็ขอเปิดหนังสือบังหน้าก่อนจะหาช่องทางงีบอีกสักหน่อย

ด้วยความที่เป็นคนช่างสังเกตพอสมควร หูไม่ได้ยินเสียงอื่นใดนอกจากเสียงชอล์คเสียดสีบนกระดาน ก็คิดขึ้นอย่างขำๆว่าไอ้พวกลิงในห้องไม่ยักกะฮือฮากับคนสอนคนใหม่ แบบนี้ก็สบายหูดีไปอีกแบบ อีกทางหนึ่งคือคนสอนท่าทางโหดจนกดให้นักเรียนสามสิบกว่าชีวิตเงียบเสียงลงได้ซึ่งนั่นก็ทำให้สบายหูอีกอยู่ดี

ดินสอคู่ใจกลิ้งหล่นจากโต๊ะ ร่างบางจิ๊ปากแบบขัดใจก่อนก้มลงไปเก็บ นั่นแหละถึงจับสิ่งผิดปกติได้อย่างชัดเจน







โต๊ะข้างๆว่างเปล่า







ไม่ว่าจะทิศไหนก็ว่างเปล่าทั้งสิ้น และดูเหมือนว่าทั้งห้องจะมีเพียงอาจารย์ที่หันหน้าให้กระดาน ยามาโมโตะ และตัวเขาเท่านั้น







เกิดอะไรขึ้น?







ไม่ปล่อยให้ตัวเองสงสัยเก้อ เขาหันไปหาเพื่อนร่วมห้องเพียงคนเดียวและเอ่ยปากถามทันที "หายไปไหนกันหมด?"

คนฟังทำหน้าไม่เข้าใจคำถาม "อะไรของนายน่ะ? มันก็มีอยู่แค่นี้อยู่แล้วนี่ ฉันกับนายโดนเรียนเสริมไง จำไม่ได้เหรอ?"

โดนเรียนเสริม?
คำนี้ช่างไม่คุ้นหูกับตัวเขาเอง อย่างเขาเนี่ยนะโดนเรียนเสริม? คงต้องรอให้หิมะซึมขึ้นจากพื้นก่อนกระมัง
หรือว่าเขาจะฝันไป? นั่นยิ่งขำเข้าไปใหญ่เพราะตัวเขาเองเพิ่งจะตื่นขึ้นมาเมื่อครู่ แถมแอบหยิกตัวเองมันก็เจ็บเสียด้วย

ยังไงก็ช่างเถอะ กับอีแค่เรียนเท่านั้น มันก็ไม่ได้หนักหนาอะไรเสียหน่อย

เสียงชอล์คเงียบลง เสียงฝีเท้าดังขึ้น กระดานถูกเขียนไปกว่าครึ่งนั่นโกคุเทระยังไม่ทันได้สนใจเท่าไหร่ กลับสะดุดใจกับหน้าคนสอนเสียมากกว่า




หน้าคุ้นๆยังไงชอบกล...




"ขอเขียนไว้ก่อนแล้วกัน นี่คือเรื่องที่เราจะเรียนในเทอมนี้แหละ ในฐานะอาจารย์หน้าใหม่ก็ขอให้ดูจริงจังไว้ก่อนนั่นแหละ" คนพูดติดขำขันกับตัวเอง "ยินดีที่ได้รู้จักและฝากตัวด้วยนะ ยามาโมโตะ ทาเคชิครับ"

ขนาดชื่อยังคุ้นเลย
จะว่าไปแล้วประเทศนี้ก็ชื่อกับนามสกุลซ้ำกันเยอะแยะไปหมด ก็คงไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่

ทันทีที่หาข้อสรุปให้ตัวเองได้ ต้นขาก็ดันเก้าอี้ลุกยืนจนเก้าอี้แทบหงาย มือสองข้างตบโต๊ะเสียงดัง หนังสือที่กางอยู่หมินเหม่ร่วงลงจากโต๊ะ ยิ่งห้องเงียบเท่าไหร่ เสียงการเคลื่อนไหวยิ่งดังชัดเจนในแก้วหู นัยน์ตาสีเขียวเบิกกว้าง คิ้วชนกันคล้ายว่าไม่เข้าใจแบบที่เรียกได้ว่าไม่เข้าใจชีวิต หรืออาจจะไม่เข้าใจโลกที่นึกพิเรนท์เล่นตลกกับเขาขึ้นมาดื้อๆ

"มีอะไรสงสัยเหรอ?"

ไอ้มีน่ะมันมีแน่ล่ะ แต่เขาไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนก่อนดี และก็ช่างมันเหอะ ไม่ว่ามันอยากจะเริ่มจากตรงไหนก็ตามแต่

"ยามาโมโตะ!"

"หือ?/ว่าไง?"

สองเสียงตอบขึ้นพร้อมกันนั้นยังไม่ทำให้คนเรียกลมจับเท่าสีหน้าคนตรงหน้าที่แสดงออกมาให้เขาเห็น ยังไงก็ตาม ความผิดปกตินี้มันต้องมีเหตุผลสิน่า

"ไอ้ยามาโมโตะ! แกมีญาติด้วยเหรอ?"

ตอนนั้นคนฟังยังไม่เข้าใจ ว่าถ้าเขาเกิดมีญาติขึ้นมา มันจะผิดปกติตรงไหน

"อาจารย์คนนี้ ญาติแกเหรอ??"

"เปล่าสักหน่อย" คนเป็นอาจารย์ตอบ "ทำไมถึงคิดอย่างนั้นล่ะ?"

ทำไมน่ะเหรอ? นั่นเป็นคำถามที่ฟังดูโง่ที่สุดตั้งแต่รู้จักใบหน้านี้มาเลยเชียวล่ะ "เหตุผลมันก็เห็นกันอยู่ทนโท่นี่ว้อย!"

เห็นสีหน้างงๆของคนทั้งสองโกคุเทระก็แทบจะตัดใจ ปล่อยเรื่องเป็นไปตามกรรมโดยการนั่งเรียนเงียบๆไปจนหมดวันซะให้รู้แล้วรู้รอด แต่เขาก็ทนไม่ได้ขึ้นมาในวินาทีที่ความอดทนสิ้นสุดลง ด้วยความที่เขาไม่สามารถทำใจได้สักนิดกับเจ้าของมือและใบหน้าที่กำลังโน้มมาชี้ย่อหน้าใจความพร้อมทั้งออกปากสอนอยู่นี่

"พอที!!" จะหาว่าเสียสติก็ช่าง(เพราะนั่นมันก็ใกล้ความจริง)แต่เขารับมันต่อไปไม่ไหวแล้ว

"ไม่เข้าใจตรงไหน?"

"ทุกอย่าง!!" โกคุเทระพูดมาอย่างเหลืออด และเขาก็อดทนมากเหลือเกินกับการห้ามตัวเองไม่ให้ปาหนังสือใส่หน้าคนสอนที่ตีหน้าซื่อใส่เขาอยู่ "พวกนายหน้าเหมือนกันเกินไป! อันที่จริงก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ! พอที! ฉันจะไปสูบบุหรี่ เชิญนายนั่งเรียนไปคนเดียวเหอะ"

"เดี๋ยวก่อนสิ" มือใหญ่คว้าเข้าที่ต้นแขนบาง รั้งเข้ามาใกล้ตัว "นายจะไปไหน?"

"ไปที่ที่ไม่มีหน้าแกไง!"

โกคุเทระพูดได้แค่นี้ เรียวหน้าโดนประคองกึ่งบังคับให้หันไปประจันหน้าในระยะใกล้

"โกคุเทระ!"

เสียงเรียกชื่อเขาจากอีกทางก็ไม่สามารถหันไปมองได้ ริมฝีปากถูกครอบครองอย่างจาบจ้วง ร่างบางหลับตาแน่น แขนทั้งสองผลักคนรุกรานออก ตัวเองเสียหลักไปด้านหลังชนแผ่นอกคนที่มารอรับอยู่แล้ว ร่างหอบหายใจระรัว หลังมือทาบถูริมฝีปากตัวเอง มองคับแค้นไปยังผู้กระทำที่ไม่มีสีหน้าสำนึกผิดแม้แต่นิด เผลอตัวพิงคนด้านหลังไปชั่วครู่ก่อนจะสะดุ้งเพราะไออุ่นที่มากจนเกินไป แขนแข็งแรงประคองกอดเขาไว้กำลังดีแต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาจะชื่นชมได้ โกคุเทระหันไปจะแหวเอาเรื่อง ใบหน้ายิ้มแย้มนั้นเหมือนจะรออยู่แล้ว จมูกโด่งปะทะกับดวงแก้มเนียนไล้ลงลำคอขาว ร่างบางไม่อยู่เฉย ออกแรงขัดขืนเต็มที่ นึกเจ็บใจที่โดนกอดจากทางด้านหลังรวบแขนเขาไปทั้งสองข้าง ขาก็ขยับไม่ถนัดเพราะติดโต๊ะเรียน คนตรงข้ามก็ได้แต่ยืนยิ้มขำเสียจนน่าเตะ

"เอ้าๆ นี่เวลาเรียนนะครับนักเรียน" ถึงจะพูดติดตลกอย่างนั้น มือใหญ่ก็เชยคางเรียวขึ้นกดจูบนิ่มนวลลงบนริมฝีปากที่เริ่มจะโวยวาย

"อ๊ะ!" สัมผัสใต้สาบเสื้อทำเอาสะดุ้งอีกครั้ง เสื้อนอกสีครีมยับยู่ แผ่นอกแอ่นรับสัมผัสเย้าอย่างห้ามไม่ได้ "ห...หยุดนะ.."

มือที่หาช่องทางได้กดแขนอีกฝ่ายลงหวังหยุดการรุกรานแม้ไม่เป็นผล คางเชิดขึ้นรับสัมผัสแม้ตัวเองจะไม่ได้ต้องการ นึกเสียใจที่รอบตัวไม่มีระเบิดซักอันมาเขย่าพวกสมองเบสบอลให้หายบ้า และรู้ตัวว่ากำลังจะต้านทั้งคู่ไว้ไม่ไหว มือเรียวกำหมัดแน่นทุบเข้าที่ไหล่คนตรงหน้า ผลตอบแทนที่ได้คือการหอมแก้มแรงๆเป็นการเอาคืนเป็นบทเรียนให้คนดิ้นไม่หยุดได้ชะงักไปบ้าง

"ไม่ต้องการฉันแล้วเหรอ?"

สีหน้าหมองๆทำเอาคนมองใจแกว่ง วงแขนที่โอบรอบเขาก็พาคลายลงไปด้วย เหลือบไปเห็นเสี้ยวหน้าคนด้านหลังที่หมองไม่แพ้กัน

"ม...ไม่ได้หมายความแบบ...อืมมมมม" ทั้งที่ยังพูดไม่จบแท้ๆ คนด้านหลังกลับหมุนตัวเขาไปรับริมฝีปากที่ทาบทับแผ่วเบาราวกับจะออดอ้อน รสจูบหวานเจือแววเพ่งรั้นทำให้คนรับเกือบเคลิ้ม ถ้าไม่มีจมูกโด่งๆเข้ามาคลอเคลียแซวซอกคอขาวเป็นของแถม และทันทีที่ละจูบออกมาได้ เขาก็ตะโกนลั่น "หมายความว่าไม่ได้ต้องการแต่แรกแล้วเว้ยอย่างแกน่ะ!!!!!! ปล่อยนะเว้ย!!!!"

"ไม่ปล่อยหรอก" เด็กหนุ่มในชุดนักเรียนเช่นเดียวกับเขาตอบ "ก็สัญญาไว้แล้วนี่..."

"ว่าจะอยู่ข้างๆน่ะ...ฉันไม่ยอมปล่อยมือจากนายหรอก" ลูกคู่อีกคนรับช่วงต่อทันที

แต่ถึงอย่างงั้นก็เถอะ...




ให้สัญญานั้นเป็นโมฆะตอนนี้ยังทันไหม?!!





"พอที! ไม่เอาแล้ว! แค่คนเดียวฉันก็จะบ้าแล้วเว้ย!!!!" โกคุเทระแทบจะล้มโต๊ะสี่ตัวควบ ลุกขึ้นโวยวายเกินกว่าใครจะฉุดรั้งได้

"โกคุเทระ?"

"อะไรอีก-!.............ว่าไงครับรุ่นที่สิบ?" คนพูดทำหน้ามึน เห็นสีหน้าเป็นกังวลแบบเหงื่อตกของคนตัวเล็กแล้วก็เบาเสียงลงอย่างรู้หน้าที่

"คือ..พักกลางวันซักระยะแล้วล่ะ ถึงจะโวยวายได้ แต่มันก็รบกวนคนอื่นในห้องน่ะนะ" สึนะเอ่ยเตือนเสียงเบา มองไปรอบๆเห็นคนเดินเข้าออกห้องเรียนเป็นว่าเล่น บางส่วนหันมามองเขาด้วยสีหน้าหวาดๆจริงอย่างที่รุ่นที่สิบบอก

"เอ๋??"

"นายฝันร้ายเหรอ?"

โกคุเทระสะดุ้งทันทีที่อีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้ ร่างสูงเห็นปฏิกิริยาก็งงปนขำ มือเอื้อมไปแตะมุมริมฝีปากสีระเรื่อ

"น้ำลาย..."

โกคุเทระผงะตัวออกทันที ไม่ได้ฟังหรอกว่าจะพูดแซวอะไร แต่ตอนนี้ไม่พร้อมรับมือกับเจ้าของใบหน้านี่แน่ๆ

"นายฝันร้ายเหรอ? โวยวายลั่นเลย ฉันกับสึนะตกใจหมด"

ตกใจ? เขาต่างหากที่ต้องตกใจ!!!!!

"ยามาโมโตะ..."

เสียงเรียกชื่อนิ่งๆแบบนานๆครั้งจะได้ยินทำเจ้าของชื่อเงียบไปด้วย ร่างเขยิบเข้ามาใกล้เพื่อรอฟังประโยคถัดไป

"ยามาโมโตะ...แกน่ะ...ไปตายซะทั้งคู่!!! ไอ้บ้าเอ๊ย!!!!"

พูดจบก็วิ่งออกจากห้องไป ปล่อยให้เพื่อนสนิททั้งสองยืนเหวออย่างไม่เข้าใจความหมาย ยามาโมโตะกับสึนะมองหน้ากันอย่างงงไม่เลิก สักพักก็ได้คำตอบกันเองว่าโกคุเทระคงโมโหหิว(?)

"แล้วยามาโมโตะคนเดียวทำไมใช้คำว่าทั้งคู่ล่ะ? รวมฉันด้วยเหรอ?"

"ฮะ ฮะ ฮะ ไม่ใช่หรอกสึนะ แต่ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันแฮะ" คนพูดกลั้วหัวเราะไม่ปล่อยให้ตัวเองสงสัยนาน เขาวิ่งตามไปอย่างอดไม่ได้

โกคุเทระเกือบจะออกพ้นประตูโรงเรียนอยู่แล้วตอนที่ยามาโมโตะตามไปถึง มือใหญ่รั้งต้นแขนหยุดอีกฝ่ายไว้ได้ทัน ร่างบางหอบเล็กน้อย สีหน้ายังไม่หายหงุดหงิดสักเท่าไหร่ ยิ่งเจอใบหน้านี้ยิ่งหงุดหงิดทวีคูณ ถึงแม้จะเป็นแค่ฝันไป เขาก็ไม่อยากอภัยให้สักนิด เพราะถ้าไม่ใช่เจ้าหมอนี่ เขาคงไม่มีวันฝันแบบนั้นเป็นแน่

"เกิดอะไรขึ้น?" ยามาโมโตะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ถึงจะรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่ใช่พวกที่จะพูดอะไรออกมาง่ายๆ แต่เขาก็ไม่อยากปล่อยผ่านไป ประโยคที่ร่างนี้ตะโกนใส่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ยิน หากคราวนี้มันต่างไปจากทุกที

แขนสะบัดมือใหญ่ออก วิ่งไปยังห้องว่าง พอเห็นอีกฝ่ายวิ่งพ้นประตูห้องมาก็เข้ากระชากคอเสื้อหวังจะต่อยอีกสักหมัดบรรเทาความหงุดหงิด

"นายฝันอะไรกันแน่?" คนพูดยั้งหมัดนั้นไว้ได้ทัน พอเห็นคนถามมีสีหน้าเป็นห่วงก็ผ่อนแรงลงได้เล็กน้อย

"ไม่มีอะไร..."

"ไม่มีจะเป็นแบบนี้เหรอ?" ถึงจะยิ้มอยู่ก็ตาม ความเป็๋นห่วงก็ยังเจืออยู่ในน้ำเสียงทุ้ม "ฝันร้ายเหรอ?"

โกคุเทระส่ายหน้าแรงๆ ก้มหน้าก่อนที่จะเค้นเสียงพูด "ฉันฝันถึงนาย..."

"แล้ว?"

"มันบ้าบอที่สุด..." โกคุเทระทุบเข้าที่แผงอกไม่เบานัก แต่ก็ไม่แรงจนอีกฝ่ายเซไป "ทำไม...แกสองคนถึงได้....บ้าเอ๊ย!"

"สองคน?" ยามาโมโตะลดเสียงตาม เขามองร่างโปร่งทิ้งน้ำหนักตัวลงบนโต๊ะเรียนด้านหลัง "หมายถึงฉันสองคน?"

"เออเว้ย คิดว่าฉันจะหมายถึงใครได้อีกเรอะ..."

ยามาโมโตะหัวเราะออกมาเล็กน้อย ก้มหน้าเข้าไปใกล้แทบจะชิดริมฝีปาก "ทำแบบนี้เหรอ?"

"อ..." ริมฝีปากถูกจูบเบาๆ จมูกโด่งๆเข้าคลอเคลียดวงหน้าเนียน "ถ...ถอยไปนะเจ้าบ้า.."

โกคุเทระใช้แขนดันตัวอีกฝ่ายออก เริ่มรู้สึกว่าไม่มีแรงเอาเสียเลย แขนที่ขัดขืนอยู่โดนรวบจากทางด้านหลัง ใบหน้าซุกลงซอกคอ มือกร้านปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตด้านในอย่างใจเย็น ริมฝีปากอุ่นทาบเม้มแรงๆบริเวณคอขาวจนเกิดเป็นรอยแดงจางๆ คนถูกกระทำสะดุ้งเฮือก เบือนหน้าไปมองใบหน้าที่แสนจะคุ้นเคยในความฝัน


เป็นไปไม่ได้...


"ไม่ว่ายังไง ฉันก็คือฉันอยู่ดีนั่นแหละนะ" เสียงทุ้มกว่าพูดจากทางด้านหลัง หัวเราะในลำคอก่อนจะออกแรงรั้งร่างบอบบางให้พิงเขาเต็มที่ "และสำหรับฉัน...ก็ต้องเป็นนายเท่านั้น"

"อ..อย่านะ"

สัมผัสเปียกชื้นแล่นริ้วบริเวณแผ่นอก เล่นกับยอดอกสีสวยที่กำลังตอบสนองตามธรรมชาติจนโกคุเทระเริ่มมึนงง ยามาโมโตะด้านหน้ายังไล่มือลงต่ำเรื่อยๆเรียกเสียงหวานๆได้เป็นอย่างดี เสียงร้องห้ามค่อยหายไปกับการหอบหายใจ คนอายุมากกว่ายิ้มกริ่มเชยคางบางขึ้นรับจูบหวานร้อน โกคุเทระรู้สึกได้ว่ากางเกงถูกถอดออก อยากจะขัดขืนแต่เรี่ยวแรงก็หายไปหมด ได้แต่เงยรับสัมผัสที่โลมเร้าหน้าหลัง ความคิดกระเจิงไม่มีทิศ เข่าถูกจับชัน โพรงปากร้อนชื้นเข้าครอบครองกึ่งกลางลำตัว ตั้งใจหยอกล้อเต็มที่เสียจนเสียงหวานกลั้นไว้ไม่อยู่ ยามาโมโตะอีกคนปล่อยให้โกคุเทระให้แขนยันตัวเองไว้กับโต๊ะ มืออ้อมไปอีกทาง กดนวดช่องทางแคบอย่างใจเย็นก่อนจะค่อยๆสอดนิ้วเข้าไปสร้างความคุ้นชิน

"อ้าขามากกว่านี้สิ...โกคุเทระ..." เสียงทุ้มแหบพร่าข้างหูยิ่งทำให้มึนงงราวถูกสะกด "น่ารัก..."

คำชมลอยเข้าหูแม้คนฟังไม่มีสติเหลือพอประมวลผลแปลความ ได้แต่ยกเข่าอีกข้างขึ้นทำตามคำบอกอย่างว่าง่าย

"ยามาโมโตะ...พอแล้ว" คนด้านหลังสะกิดบอกตัวเองในช่วงอายุน้อยกว่าเจือแววขำขันเล็กน้อย "มาเถอะ..."

ศีรษะเล็กวางหงายเกยไหล่กว้าง ปรือตามองคนตรงหน้าค่อยๆสอดตัวเองเข้ามา ยิ่งลึกเท่าไหร่ สะโพกยิ่งแอ่นขึ้นเท่านั้น "ม...ไม่เอา..มัน...อ๊ะ..."

คนด้านหลังเหมือนจะรู้ใจพอๆกับเด็กหนุ่มด้านหน้า ทั้งคู่ประคองร่างบางพลิกตัว ขาเรียวสองข้างสัมผัสพื้นโดยมีมือช่วยรั้งสะโพกแต่ก็ไม่สามารถออกแรงพยุงตัวเองได้ เจ้าของแผลเป็นรั้งต้นแขนบางได้ก่อนที่จะล้มลง โกคุเทระจึงเกาะเอวอีกฝ่ายไว้ช่วยพยุงน้ำหนักร่างกาย ส่งเสียงร้องสุดกลั้นเมื่อโดนสอดตัวทางด้านหลังอีกครั้ง คางถูกคนแก่กว่าเชยขึ้นรับจูบดึงความสนใจไม่ให้เทไปยังด้านเด็กหนุ่มมากเกินไปนัก ปลายลิ้นตอบรับเกี่ยวพัน ริมฝีปากบางถูกขบเม้มเล่นสมใจ ยามาโมโตะยี่สิบสี่ปีหัวเราะในลำคอ นิ้วเรียวสอดเกี่ยวปลายลิ้นเล็ก ยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง

"ช่วยหน่อยนะ..."

นิ้วถอนออกจากเรียวปากบาง นำอย่างอื่นเข้าแทนที่ น้ำตาคลอนัยน์ตาสีเขียวเทาแต่ก็ยอมขยับปลายลิ้นเย้าตามใจ กลุ่มผมสีเงินที่ปรกหน้าถูกรวบขึ้นทัดข้างหู สะโพกขยับตามจังหวะที่ยามาโมโตะเป็นคนนำ เสียงหอบหายใจดังไปทั่วห้อง อุณหภูมิของบรรยากาศพุ่งสูงตามแรงอารมณ์ของกลุ่มคนในห้อง ยิ่งจังหวะเร่งเท่าไหร่ คนกลางอย่างโกคุเทระก็เหมือนจะขาดอากาศหายใจ จำต้องละริมฝีปากออกมาช่วยพาอ๊อกซิเจนเข้าปอด

"ม...ไม่ไหวแล้ว...ยามาโมโตะ..."



"อะไรไม่ไหวเหรอ?"

โกคุเทระเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะเรียน ได้ยินเสียงไกลๆจากสนามด้านล่าง ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มจัด แสงแดดจ้าทำให้ต้องหยีตาลงเมื่อมองเสียงทุ้มที่ดังอยู่ด้านข้าง มือใหญ่ถือนิตยสารเบสบอลรายเดือนเปิดค้างอยู่ มืออีกข้างท้าวคาง หลังพิงกำแพงในท่วงท่าสบายๆราวกับว่ากำลังรอเขาอยู่

"ยามาโมโตะ?"

"อื้ม! นายหลับจนถึงเย็นเลยล่ะ" คนเล่าหัวเราะร่วน "งึมงำอะไรไม่รู้ตลอดวันเลย แต่ไม่มีอาจารย์คนไหนกล้าปลุกนายสักคน ขนาดลุงจามาลยังบอกว่าให้ปล่อยนายนอนตรงนี้ต่อไป อย่าไปยุ่งเลยน่ะ"

"ฝัน?"

"อืมมมม ฉันก็ว่านายคงฝันยาวเชียวล่ะ ลุงจามาลบอกว่าเมื่อคืนนายอาจจะมัวแต่คิดลูกเล่นกับพลุใหม่ของนายจนสว่างคาตาเลยก็ได้" นิตยสารถูกปิดวางลงบนโต๊ะ ร่างสูงโน้มลงมาคุยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "นายเนี่ยน้า...จะอะไรกับพลุนักหนา บอกแล้วว่ามันอันตราย"

เหมือนว่าโกคุเทระยังคงนิ่งค้างอยู่ท่าเดิมจนคนเล่าเริ่มจะสงสัยว่านี่เป็นอาการหลับในหรือเปล่า จึงลองโบกมือไปมาผ่านใบหน้าที่มักจะหงุดหงิดอยู่เสมอ โกคุเทระหันไปมองเจ้าของมือ เม้มริมฝีปากแน่นราวกับเพิ่งได้สติ ยามาโมโตะยังไม่ทันจะได้ยิ้มให้ก็ถูกนิตยสารข้างตัวฟาดเข้าที่หน้าอย่างจัง

"โอ๊ย! อะไรอ้ะ.."

"คราวนี้แหละ! แกไปตายจริงๆซะเลยสิวะ!!!!"

"ใจเย็นก่อนๆๆๆๆ" ยามาโมโตะใช้มือป้องกันตัวเองสุดชีวิตเมื่ออีกฝ่ายรัวหนังสือใส่เขาไม่ยั้ง "เกิดอะไรขึ้น? เดี๋ยวสิ! นายฝันถึงฉันเหรอ?"

ข้อมือบางถูกจับเอาไว้ได้ นั่นทำให้คนเพิ่งตื่นอยากจะหนุมานถวายแหวนมันซะตรงนี้ ยิ่งเห็นสีหน้าอยากรู้อยากเห็นนั่นอีกก็อยากจะจับร่างสูงนี่โยนลงจากหน้าต่างชั้น 27 ให้หมดลมหายใจไปซะ ติดแต่ว่านี่เขาอยู่เพียงชั้น 3 เท่านั้น

"ฝันว่าอะไรน่ะ? เล่าให้ฟังบ้างสิ นะ นะ"

"กลับล่ะ" โกคุเทระตัดสินใจ วิธีการที่ดีที่สุดคือหุบปากตัวเองซะ ทำหน้าให้นิ่ง จริงจังเข้าไว้ เดี๋ยวอีกฝ่ายก็ถอยไปเอง ว่าอย่างนั้นแล้วก็หยิบกระเป๋าขึ้นสะพาย เดินจากไปแบบไม่สนใจคนที่ลุกลี้ลุกลนเก็บของวิ่งตามมา




เรื่องนี้น่ะ...









ต่อให้ตายก็ไม่บอกหรอก(เว้ย)!




+ END +



Talk:
งานเยอะ ดีนะที่แต่งไว้ล่วงหน้านานแล้ว
ดีนะที่ไหวตัวทัน
(ถมขาวเพื่อความตื่นเต้น แต่ที่จริง...ไม่มีอะไรหรอก *หัวเราะ*)

ขอบคุณที่ยังติดตามบลอกนี้