# C O L O R E D #

ไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เลยเวลาตามดราม่า

ตอบเมนท์เลยดีกว่า

By . : : ZePhyRuS : : .  <<< แกคิดไปเองชัวร์ๆ ยามะในนั้นออกจะเก็บไม้เก็บมือ (ฮา)

By Koki  <<< เข้าใจค่ะว่าไม่ได้ว่า เค้าก็แซวเล่นนนนนน

By Janeiiz__,,  <<< น้ำมันแพงค่าแรงน้อยเนี่ย พอดีว่าคนแต่งขอส่วนตัวนิสเนิงงงง

By Piekai <<< ก๊าวใจคนแต่งขึ้นแรงค์ฟิคที่ตัวเองแต่งแล้วชอบเลยเชียวล่ะค่ะ (ฮา) ชอบโกคุกับยามะแบบนี้ แต่คิดว่าคงแต่งไม่ได้แล้วล่ะ OTL...

By kuwa[R]i...  <<< น้ำมันแพงค่าแรงน้อย อันนี้เราส่วนตัว โอเวอร์ไทม์ไม่ได้ เพราะที่ออฟฟิศเค้าไม่มีให้ตอกบัตรอ้ะ ;_; อันนี่ถามค้างไว้ ขอชอบว่าเคียว (ส่วนสูงล้วนๆ กร๊ากกก *รักนะเคียวคุง*)
ขอคาบเกี่ยวเกี่ยวคอมเมนท์ที่เราเมนท์ถามไว้ในบลอคคุวาริซังนิดนึงนะคะ ที่บอกว่าไม่ยุ่งเกี่ยวกับรีบอร์นทุกกรณี แปลว่าจะไม่มาอ่านฟิคเฟล่อนแล้วใช่มั้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย *งอแงล่วงหน้าไปเลย* ฮืออออออ แล้วเฟล่อนจะเอาเมนท์ยาวๆจากใครรรรรรรรรรรร *กอด* แล้วฟิค 8059ที่เค้ารีเควสก็อดสินะเนี่ยยยย โฮววววว TT{}TT

By +~ZiZZy~+  <<< ช่วยเอาเฟล่อนไปอยู่แทนได้มั้ยอ่ะค๊าาา * v *,,

By Nagi  <<< กร๊ากกก แกช่างรู้ทันชั้นนนนน เหนื่อยนักก็พักบ้างเว้ย *ตบบ่า*

By ●•WàtëR MéLõÑz•●  <<< ประโยคหลังผิดค่ะ เพราะคนแต่งไม่ได้น่ารักหรอกค่ะ ^^

By ♪かんだ モエ-ぢゃん♪ <<< ขอบคุณที่อ่านและคอมเมนท์เช่นกันค่ะ คนแต่งจะได้ไม่เหงานะคะ

ลงฟิคร้อน (อีกละ)

[Reborn Fanfic]: @Night
Main: 8059
Rate: PG
_______________________________________


ลมเย็นๆพัดโชยเข้ามาทางหน้าต่างเจือกลิ่นฝนที่เพิ่งหยุดตกไปไม่นาน อากาศเย็นชื้น สูดเข้าเต็มปอดก็คงจะสดชื่นถ้าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ท้องฟ้าดำสนิท มองขึ้นไปเห็นจุดขาวกระดำกระด่างเต็มผืนฟ้า เสียงโดยรอบมีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาเป็นท่วงจังหวะสม่ำเสมอ

คนในห้องละสายตาจากหน้าหนังสือเป็นรอบที่นับครั้งไม่ถ้วน หลังจากที่เหม่อแล้วเหม่ออีก จนน่าสงสัยว่าทำไมความง่วงจึงไม่มาเคาะประตูสติเขาเสียที?

ยังไม่ทันที่นาฬิกาปลุกจะแผดเสียงร้อง มือก็กดสวิตซ์ปิดมันเสียก่อน ทั้งที่นอนไปไม่กี่ชั่วโมงแท้ๆ กลับตื่นก่อนเสียอีก จะหลับก็หลับไม่ลง จึงลุกออกไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อยและออกจากที่พักหลังจากกินขนมปังปิ้งไปหนึ่งแผ่นถ้วน




"ยามาโมโตะ ไหงขอบตานายเป็นแบบนั้นล่ะ?" สึนะสังเกตเห็นตั้งแต่เช้าเอ่ยทักขึ้นก่อนเดินเข้ารั้วโรงเรียน คนถูกทักได้แต่หัวเราะแหะๆตามฟอร์ม

"พอดีเมื่อวานติดซีรีย์ใหม่น่ะ เลยเผลอดูไปจนเกือบเช้าแน่ะ"

หนึ่งในสองคนที่ฟังอยู่ย่นคิ้วงงๆ ไม่น่าเชื่อว่าคนที่มีสมองเป็นลูกหนังตะเข็บแดงจะดูละครหรือทีวีซีรีย์กับชาวบ้านเขาเป็นด้วย แต่ก็นั่นแหละนะ อย่างที่บอกว่าเป็นเรื่องของมัน เขาไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยสักนิด

"โกคุเทระก็ดูเหมือนกันเหรอ?" รุ่นที่สิบทักขึ้นทำเอาคนแอบหาวสะดุ้ง หางตาแว่บเห็นร่างสูงชะโงกหน้ามาอย่างสนใจ จึงกระแอมสองสามทีก่อนตอบ

"ผมอ่านหนังสือดึกครับ ผมไม่ถ่างตาดูของไร้สาระแบบเจ้านั่นหรอก"

"อย่านอนดึกมากนักนะ นอกจากจะตัวซีดกว่าเดิม ผอมลงกว่าเดิม ขอบตาจะคล้ำขึ้นด้วย" ข้อนิ้วเกลี่ยเบาๆที่ถุงใต้ตา คงจะไม่แปลกที่ร่างบางสะดุ้งโหยง หันไปมองด้วยความงงงวยว่ามันกระโดดมาตั้งแต่ตอนไหน? เมื่อกี้มันยังอยู่ทางซ้ายของรุ่นที่สิบอยู่เลยนี่?
    
"นั่นสิโกคุเทระ ช่วงนี้ก็ยังไม่สอบ นายก็อย่าขยันล่วงหน้านักนะ"

ตอนแรกที่จะอ้าปากเถียงเลยเถียงไม่ออก คนตัวเล็กกับสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยมือขวาอย่างเขา เห็นแล้วก็เจ็บแค้นตัวเอง...
ไม่ได้การล่ะ! เขาจะไม่ยอมให้รุ่นที่สิบต้องเป็นห่วงแบบนี้อีกเป็นอันขาด!!!
เขาจะต้องแข็งแรง! ปกป้องรุ่นที่สิบได้! ต้องไม่เป็นตัวถ่วง!


ทั้งที่คิดและตั้งใจไว้แบบนั้น...




*******



ฟูกเตียงส่งเสียงยวบยาบเบาๆแข่งกับเสียงถอนหายใจของคนบนเตียง นอนพลิกตะแคงพิสดารยี่สิบห้าล้านตลบก็ยังไม่หลับ นับแกะยิ่งตาค้างเพราะต้องใช้สมาธิสูง ปล่อยใจเหม่อลอยไปยิ่งไม่หลับเข้าไปใหญ่ ต่อให้คิดเรื่องเรียนหรือเรื่องไหนๆ สักพักเป็นต้องวกกลับเข้าสู่เรื่องเดิมที่เป็นสาเหตุให้เขานอนไม่หลับอยู่แบบนี้

ลองลุกขึ้นมาเปิดหนังสือเรียนดูสักครั้ง โจทย์คณิตศาสตร์ที่เขาไม่เข้าใจแม้เพียงเสี้ยว จังหวะนี้ก็ได้โอกาสฉลาดกับเขาบ้าง เอาเข้าจริงพอทำไม่ได้ไม่เข้าใจสติก็หลุดลอย เหม่อออกไปไหนต่อไหน สุดท้ายแล้วกว่าจะได้นอนก็เป็นเวลานกร้องไก่ขันอยู่ดี




อ้าปากหาวหวอดจนน้ำตาคลอเบ้าทั้งสองข้าง ทีแบบนี้ล่ะง่วงแสนง่วง ดาดฟ้าที่มีลมพัดโชย ชวนให้จิตใจด้านมืดกวักมือชวนให้เขาโดดเรียนมานอนเล่นเสียนี่กระไร น่าเสียดายที่ตอนนี้เป็นเวลากินข้าว และถ้าเขาตัดสินใจโดดเรียนมานอนตอนนี้ ก็คงเรียกได้ว่าสุดโง่ เพราะอย่างนั้น ไม่ว่ายังไงก็หลับไม่ได้เด็ดขาด!

สายตาลอบมองหนึ่งในสองคนที่นั่งทานข้าวร่วมกันกับเขา แล้วตัดสินใจพูดขึ้นมาลอยๆ

"ได้ข่าวว่าเขาจะมีปาร์ตี้กันศุกร์นี้ล่ะ พวกนายจะไปกันรึเปล่า?" หรือถ้าจะถามให้ถูกคือ 'สึนะจะไปไหม?' เพราะยังไง ถ้าคนนี้ไป อีกคนต้องไปแน่นอน

"อ้อ ที่ฉลองกันในโอกาสที่ยามาโมโตะกับทีมชนะเขตระดับม.ต้นใช่ไหมล่ะ? ไปสิ! ไปแน่นอนอยู่แล้ว!"

คนได้ยินคำตอบยิ้มแชล่ม นึกขอบคุณหัวหน้าห้องที่จัดอะไรแบบนี้ขึ้นมา ถึงจะจัดมาหลายครั้งแล้วเขาไม่เคยไปสักครั้งก็เถอะ
ไม่ว่ายังไงก็อยากซื้อเวลาเอาไว้หน่อย ก่อนหน้านี้ก็ไปเก็บตัว หลังจากนั้นก็ไปแข่งที่สนามกีฬาเขต ไม่ได้มาโรงเรียน ไม่ได้เห็นหน้า ไม่ได้ยินเสียง
ไม่ว่ายังไง ตอนนี้ต้องขอกอบโกยไว้ก่อนล่ะ!

อีกอย่างคือ เขาควรจะนอนให้เร็วกว่านี้ เพื่อที่ว่าตอนมาถึงจะได้ตาสว่างตลอดวัน จะได้ไม่พลาดทุกการเคลื่อนไหว

 

*******



เนื่องจากเป็นโรคนอนไม่หลับเป็นเวลานาน ไหนๆก็เหมือนว่าจะมีเวลาที่ตื่นมากกว่าปกติ คืนนี้จึงลองมานอนคิดดูเสียหน่อย ว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้เขาข่มตาไม่ลงแบบนี้

อันที่จริงเขาแทบไม่ต้องคิดเลยด้วยซ้ำไป คำตอบมันลอยขึ้นมาก่อนที่จะถามตัวเองเสร็จเสียอีก และการที่ผลมันออกมาเป็นอย่างนั้น มันถึงได้น่าหงุดหงิดขนาดนี้ ลองคิดตามดูสิ ขณะที่เขาเป็นแบบนั้น อีกฝ่ายกลับดูซีรีย์เมามันสบายใจเฉิบตลอดคืน เพราะฉะนั้น สิ่งที่เขาคิดมันต้องผิดแน่ๆ
ต้องไม่ใช่เพราะว่ามันไปแข่ง ไม่ใช่เพราะมันเก็บตัวซ้อม แต่เป็นเพราะมันทำตัวน่ารำคาญต่างหาก!
ใช่แล้ว! มันต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ ถึงได้เก็บมาคิดหมั่นไส้จนนอนไม่หลับแบบนี้!



*******



กว่าวันศุกร์จะมาถึง เพื่อนซี้สองคนของสึนะก็มีเบ้าตาละม้ายคล้ายหมีแพนด้าเข้าไปทุกที ตลอดวันที่ผ่านมาเพื่อนตัวเล็กก็พยายามห้ามคนนึงไม่ให้ดูทีวีจนดึกดื่น ห้ามอีกคนไม่ให้เคร่งเรียนจนเกินเหตุทุกวันแบบไร้ผล ได้แต่มองเพื่อนทั้งสองนั่งเก็บอาการง่วงระหว่างคาบเรียนอย่างนึกขันไม่น้อย

"นี่ๆ โกคุเทระ" สึนะเดินเลี่ยงกลุ่มเพื่อนมากระซิบ มือขวาจึงตั้งใจฟังกว่าปกติ "รบกวนอะไรหน่อยสิ..."

"ได้เลยครับ ขอเพียงรุ่นที่สิบบอกมา ผมจะบุกน้ำลุยไฟไปตีลังกาผาดโผนที่ไหนก็ได้ครับ ด้วยความยินดีอย่างยิ่ง!"

"ดีใจที่ได้ยินอย่างนั้นนะ แต่ว่า...นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก..." สึนะส่งเสียงออกมาเบากว่าเดิม ยิ่งดูเป็นความลับเข้าไปใหญ่

"ไม่ว่าจะใหญ่หรือเล็ก ผมเต็มใจทำให้เสมอครับรุ่นที่สิบ" คนพูดยืดอกรับ คำไหนคำนั้นแน่นอน

"คือ...เย็นนี้ที่มีปาร์ตี้กันน่ะ ฉันอยากซื้ออะไรเซอร์ไพรส์ยามาโมโตะน่ะ เพราะงั้น...นายช่วยพายามาโมโตะไปที่อื่นก่อนได้ไหม จนกว่าฉันจะโทรเรียกให้มาที่งาน นะ?"

ราวฟ้าฝ่าลงกลางหัว ไอ้ที่ลั่นวาจาออกไปตะกี้ จะกลืนน้ำลายตัวเองก็ไม่ทันเสียแล้ว

"รบกวนด้วยนะโกคุเทระ ฉันไม่รู้จะพึ่งใครแล้วจริงๆ"

"ร...รุ่นที่สิบวางใจได้เลยครับ ไม่มีทางมันจะรู้ทันอย่างแน่นอน ว...วางใจผมได้เลย"

ถึงแม้สึนะจะเห็นโกคุเทระกระอักกระอ่วนใจ ก็จำใจทำเป็นมองไม่เห็นและยิ้มแย้มขอบคุณ เขาจะพึ่งพาใครได้อีกให้ยามาโมโตะตายใจนอกจากโกคุเทระ? (หรืออันที่จริง สึนะอาจลืมคิดไปว่า ต่อให้ไม่ใช่โกคุเทระ ยามาโมโตะก็ไม่มีวันรู้ไต๋อะไรหรอก...)


หลังจากสึนะแว่บหนีไป โกคุเทระใช้เวลาทำใจให้สงบอยู่ชั่วครู่ และเดินไปรั้งยามาโมโตะที่กำลังไปพร้อมกับคนอื่นๆไว้

ร่างสูงหันมามองอย่างประหลาดใจ สีหน้าอึดอัดใจ คิ้วที่ขมวดกันยุ่ง ดวงตาทั้งสองข้างมองมาที่เขาเพียงชั่ววินาทีแล้วเบือนไปมองสิ่งอื่นรอบตัวแทน

"มาด้วยกันหน่อยสิ..."


ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องปฏิเสธ ร่างสูงพยักหน้าตกลงแบบไม่เสียเวลาคิด





ต่อให้เลยชั่วเวลาเร่งด่วนไปแล้ว ชานชาลาก็ยังมีคนอยู่หนาตา ทันทีที่โบกี้เทียบชาน คนก็กรูกันเข้าไป โชคยังดีที่ทั้งคู่ได้ที่นั่งอยู่โบกี้ท้ายสุด ทั้งสองได้นั่งด้วยกัน แต่กลับไม่มีใครพูดอะไรขึ้นมา จวบจนคนเริ่มบางตา เสียงจากลำโพงบอกถึงป้ายของสถานีถัดไปทำให้ง่วงพอๆกับป้ายโฆษณาที่แปะไปทั่ว ตาปรือลงทุกทีๆ

ช่วยไม่ได้แฮะ....
โกคุเทระคิด ยังไงก็คงต้องชวนคุย ดีกว่าหลับแล้วนั่งไปไหนก็ไม่รู้

"ได้ข่าวว่าติดซีรีย์...ติดเรื่องอะไร? สนุกไหม?" เจ้าของเสียงเรียบเอื่อยพูดโดยไม่หันไม่มองหน้า ให้ความพยายามอย่างหนักหน่วงฝืนเปลือกตาบนไม่ให้ปิดลง

"เปล่า...นั่นมัน..เอ่อ....ฉันโกหกน่ะ"

คนฟังย่นคิ้ว สติคืนมากว่าครึ่ง หันไปมองหน้าคนขี้โกหกที่ตาปรือใกล้หลับเต็มที "โกหก? ทำไม?"

"ก็ทีนายยังอ่านหนังสือเตรียมสอบทั้งๆที่ยังไม่มีสอบเลยนี่"

โกคุเทระแค่นยิ้ม นั่งฟังต่อโดยไม่ออกความเห็น

"อย่างโกคุเทระน่ะ....ไม่อ่านก็ผ่านสบายๆอยู่แล้ว..."

"ก็ฉันไม่ได้ใช้ขี้เลื่อยในสมองเอาไปปลูกต้นเบสบอลอย่างแกนี่หว่า..." โกคุเทระหัวเราะหึในลำคอ

รถไฟที่โคลงเคลงไปตามรางยิ่งทำให้บทสนทนานี้ชวนง่วงยิ่งขึ้นไปอีก

"น้ำหน้าอย่างแก...จะทำอะไรจนดึกดื่นกัน? ตอนท้องฟ้ามืดๆแบบนั้น มองลูกเบสบอลไม่เห็นหรอกนะ..."

ร่างบางถามเจือประชดประชัน อยากจะรู้เหมือนกันว่าเจ้าหมอนี่นอนไม่หลับเพราะอะไรกันแน่ เชื่อว่าต้องเป็นเรื่องไร้สาระหนึ่งในโลกาอย่างแน่นอน และยิ่งตอนนี้เขากำลังนึกสนุกอยู่ คนข้างตัวง่วงเต็มที ถามอะไรก็พูดออกมาหมด และบางที...ตัวเขาเองก็สามารถที่จะพูดอะไร ถามอะไรก็ได้ มั่นใจว่าอีกฝ่ายจะจำอะไรไม่ได้ตอนที่ตื่นขึ้นมา หรือต่อให้จำได้ เขาก็จะโมเมว่ามันฝันไป






".........คิดถึงนายอยู่น่ะ"






เสียงนายสถานีประกาศป้ายสถานีหน้าอีกครั้ง โกคุเทระแทบจะไม่ได้ยินเสียงอื่นเลย เขาเบือนหน้าไปหาคนพูดที่สัปหงกอยู่ข้างๆ บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าตัวเองรู้สึกยังไง แต่ลึกๆแล้วก็เชื่อว่าสิ่งที่ได้ยินไม่ใช่การล้อเล่นกันอย่างแน่นอน

"...ไม่ได้เจอตั้งนาน....มัวแต่รอเจอนายวันรุ่งขึ้น.....คิดถึง........."

ไม่ทันสิ้นประโยค ศีรษะร่างสูงก็พิงเข้ากับเสาด้านข้างที่นั่งพอดิบพอดี บ่งบอกได้อย่างดีว่าหลับไปแล้วแบบไม่ต้องสืบ

"เจ้าบ้า..."

มือกระชากเสื้ออีกฝ่าย รั้งตัวไม่ให้หัวกระแทกเสาบ่อยมากไปกว่านี้

รถไฟโคลงไปมา อีกไม่กี่นาทีก็จะสุดสายและถึงเวลาที่ต้องลง

ออกแรงอีกนิด รั้งทั้งเสื้อทั้งคนใส่ที่หลับไม่รู้เรื่องเข้ามาใกล้ จวบจนศีรษะยุ่งๆนั่นแตะลงบนไหล่บางพอดิบพอดี




เห็นว่าสาเหตุที่นอนไม่หลับมันเหมือนกันหรอกนะ...


จะยอมให้วันนึงแล้วกัน...







+ END +

แถมท้าย

"โกคุเทระ!ไม่รับสาย ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า?" สึนะพูดด้วยท่าทางลนๆ งานปาร์ตี้ก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่ไหงคนสำคัญของงานยังไม่มาเสียที

"จะว่าไป.." เคียวโกะทำท่านึก "เหมือนเห็นยามาโมโตะคุงกับโกคุเทระคุงอยู่บนรถไฟ เห็นแว้บๆเองเพราะอยู่คนละโบกี้"

"แต่อย่างโกคุเทระ ต่อให้นั่งเลยไปไหนก็น่าจะกลับถูกไม่ใช่เหรอ?" สึนะพูดอย่างที่คิด ถ้าเป็นยามาโมโตะอาจจะเสียเวลาหลง(รึเปล่า?)แต่ถ้าเป็นมือขวาของเขา ต้องไม่พลาดสิ

"เห็นว่านั่งหลับอยู่ทั้งคู่เลยน่ะจ้ะ" เคียวโกะพูดเสียงอ่อยพลางเหงื่อตกเล็กๆ

"งั้นฮารุว่า ฮารุไปตามเองดีกว่าค่ะ" ยังพูดไม่ขาดคำก็วิ่งฉิวไปซะแล้ว ไม่ได้ฟังที่เคียวโกะกำลังจะบอกเลยว่าเจอที่รถไฟสายอะไร สึนะจึงโดนกระสุนรีบอร์นไปสองนัด วิ่งตามฮารุไปติดๆ


-อีกด้าน-

"เฮ้ย!!! ที่นี่มันที่ไหนวะเนี่ยยยยย" โกคุเทระโวยวาย เหลือบมองนาฬิกาก็รู้ว่าเลยเวลาเริ่มปาร์ตี้ไปกว่าสองชั่วโมง ยิ่งเห็นมิสคอลเกือบสิบสายของรุ่นที่สิบยิ่งสติแตก

"รถไฟที่จะกลับก็อีกครึ่งชั่วโมงน่ะ..."

"ว้อยย เพราะแกคนเดียวไอ้สมองถั่วอาหารนก! ขอโทษครับรุ่นที่สิบบบบบบบบบบบบบบบบ"




(จบจริงๆละ..)

Talk:
ฟิคนี้ได้แรงบรรดาลใจมาจากเพลงๆนึงในลิสท์ที่เพื่อนส่งให้ค่ะ
รู้สึกว่าจะชื่อเพลง "นอนน้อย" ของ "แชมป์" (เฟล่อนรู้แค่นี้ กรุณาอย่าถามเพิ่ม...) ก็เลยเกิดแรงบรรดาลใจหาใดจะเปรียบ (ฮา)
ใช้เวลาปั่นเมื่อวานบ่ายกับเช้าวันนี้ เพ่งบรูฟกันตาแหก...

เมื่อวันอังคารโดนคอนแทกเลนส์ทำพิษกับตาขวาค่ะ
ตอนนี้เจ็บตามาก (แล้วสะแอ๋งแต่งฟิคทำไมวะ?) แต่วันนี้ก็ดีขึ้นกว่าเมื่อวานนะ
เมื่อวานนี่ แค่จะลืมตายังไม่ขึ้นเลยทีเดียว มันเจ็บจนนั่งน้ำตาไหลข้างเดียวทั้งวัน ทรมานมาก
วันนี้ปวดตา สู้แสง ลม (ไฟ น้ำ โลมา << เด๋วไม่ครบบบบ *หัวเราะ*) สักนิดก็ไม่ได้เลยค่ะ
กำลังลุ้นอยู่ว่าจะใส่คอนแทคเลนส์ในวันอาทิตย์ได้หรือไม่ (เฟล่อนปล่อยวันเสาร์เบลอ ขอเกรียนไม่ใส่ดีกว่า เพราะแคร์ที่คอสวันอาทิตย์มากกว่า) 
คิดๆแล้วอยากหยุดงานพรุ่งนี้จริงๆ (อันนี้ขี้เกียจน่ะ ฮ่าๆๆๆ)


กำลังติดเพลง My Bloody Valentine ของ Tata Young อยู่ค่ะ
ถูกใจมากเลย *_*,,
ปกติไม่ค่อยได้ฟังเพลงของทาทาเท่าไหร่ แต่พอได้ฟังอัลบั้มนี้แล้วชอบใจจัง มันติดหู มีติดใจหลายเพลงเชียว


ไม่พล่ามล่ะ จ้องหน้าจอนานมากไม่ไหวละ
ไว้พล่ามต่อเอนทรี่หน้านะ >_<)//