[Reborn Fanfic]: 俺達の約束
posted on 24 Dec 2009 00:55 by felon in Reborn
เฟล่อนมาอัพฟิคคคคคคคค
เตือนรอบแรก...
มันยาวมาก!!!
[Reborn Fanfic]: 俺達の約束 (Oretachi no Yakusoku)
Main: 8059
Rate: PG-13
Warning: มันยาวมากอ่ะจอร์จ!
_______________________________________________
เหมือนเสียงดังแว่วมาจากที่ไกลแสนไกลแต่กลับชัดเจนในโสตประสาท เครื่องมือสื่อสารแนบกับใบหู ถามย้ำเสียจนแน่ใจด้วยกลัวว่าทุกอย่างจะเป็นสิ่งที่เขาเพ้อพกไปเองคนเดียว น้ำเสียงที่ได้ยินแตกต่างจากปกติเล็กน้อย ก็ได้แต่เดาว่าอาจจะเป็นเพราะความง่วงก็เป็นได้ ยามาโมโตะรับคำด้วยเสียงร่าเริง ในหูได้ยินเสียงหัวเราะทุ้มจากปลายสายทำให้ช่วงเวลาที่มีพระจันทร์บนฟากฟ้าของเขายาวนานกว่าทุกที
เจ้าของห้องนอนพลิกตัวไปมา นึกเสียใจที่ตื่นเช้าผิดปกติและเกิดเสียดายเวลานอน เมื่อคืนนี้เขาฝัน หลับคาไประหว่างที่คุยโทรศัพท์ และฝันนั้นทำให้เขาหงุดหงิดอย่างไรชอบกล อาจส่งผลให้หลับไม่เต็มตาแถมยังตื่นเช้าด้วยอารมณ์กรุ่นๆ สุดท้ายก็ตัดใจ ยอมลุกขึ้นมาจัดการตัวเองให้เรียบร้อย
ขาก้าวออกมาจากห้องน้ำ คว้าเสื้อในตู้เสื้อผ้า เช็คความเรียบร้อยของตัวเองหน้ากระจกแล้วก็ชะงัก...
ทำไมเขาถึงแต่งตัวเหมือนจะออกไปไหนสักแห่งทั้งๆที่วันนี้ไม่มีนัด?
สงสัยจะเบลอมาก...
โกคุเทระคิดขำๆระหว่างถอดเสื้อนอกพาดไว้บนเตียง ก่อนจะหาอะไรให้ตัวเองเป็นมื้อเช้า
มือที่กำลังชงช็อคโกแลตร้อนชะงักกับเสียงเคาะประตู
เจ้าของห้องทวนความจำตัวเองอีกครั้ง
วันนี้เขาไม่มีนัดกับใครนี่นา?
แต่เดี๋ยวก่อน...
อาจจะเป็นโทรศัพท์เมื่อคืน...
โกคุเทระย้อนความกับตัวเอง ใช่แล้ว...เมื่อคืนนี้มีคนโทรมาเรื่องสมุดการบ้านที่อยู่กับเขา....เอ... ว่าแต่มันบอกด้วยเหรอว่าจะมาเอาวันนี้?
อาจจะใช่และอาจจะไม่ใช่ เขาไม่เห็นจะจำได้ว่าไปนัดหมายกันตอนไหน...แต่ก็ช่างเถอะ...
มือเปิดประตูออกเห็นคนตรงหน้าแล้วก็ถอนใจ เอ่ยทักทั้งๆที่ยังมีช็อคโกแลตร้อนอยู่ในมือ "มาเอาแต่เช้าเลย กลัวเสร็จไม่ทันซ้อมช่วงเย็นสินะ?"
คนฟังทำหน้างง ทำเอาคนพูดงงตามไปด้วย "ยังอยู่ระหว่างมื้อเช้าเหรอ?"
"อ่า...ใช่...อย่างที่แกเห็น" โกคุเทระตอบทั้งที่ยังไม่หายสงสัย ตัวบางสัมผัสอากาศด้านนอกแล้วก็ถอนหายใจ "เข้ามาก่อนสิ เดี๋ยวฉันไปหยิบให้"
ร่างสูงเข้ามานั่งแหมะที่โต๊ะทานข้าวกราดตามองนู่มองนี่ไปเรื่อย จนกระทั่งสมุดของเขาถูกวางตรงหน้า
"อ๊ะ...อยู่ที่นายจริงด้วย! ว่าแล้วว่าสึนะต้องส่งให้ผิดแน่ๆ" มือกรีดสมุดในมือด้วยสีหน้ายิ้มแย้มก่อนจะมองแก้วเปล่าบนโต๊ะ "เราจะไปกันรึยัง?"
"หา?"
วันนี้เขาไม่มีนัดกับใครนี่?
จำได้ว่าไม่ได้นัดใครไว้....
'นี่ ไม่ได้ออกไปไหนกันสองคนนานแล้วนะ ตั้งแต่งานคราวก่อน'
เอ๋...
เสียงนี้มัน...
โกคุเทระนิ่งไป เสียงในฝันดังก้องหูเขาราวกับจะรีเพลย์ตอกย้ำ
'คิดถึงนายจัง ตั้งแต่นายกลับมา ยังไม่ได้เจอหน้ากันเลยนะ'
เสียงหัวเราะในลำคอทุ้มลึกทำใจเขาเต้นระรัว เขาจำเสียงคนพูดได้ แต่เขาไม่เข้าใจที่อีกฝ่ายพูดสักนิด กลับมาจากไหน? คิดถึงที่ว่านี่คืออะไร? เขาไม่เข้าใจจนอดคิดไม่ได้ว่าข้อความพวกนั้นสื่อมายังเขาจริงๆหรือ...
แต่นั่นมันความฝัน...
ศีรษะสะบัดไล่ความคิดของตัวเอง มองมาที่คนตรงหน้าอีกครั้ง
"แกนัดฉันเหรอ?"
"เปล่า นายต่างหากที่เป็นคนนัด จำไม่ได้เหรอ?" โกคุเทระส่ายหน้าตอบในทันที
"จำไม่ได้ว่ะ เมื่อคืนฉันหลับไปตอนไหนยังไม่รู้เลย"
ยามาโมโตะพยักหน้ารับคำ "แล้ว....จะไปไหม?"
"ก็ได้" ไหนๆก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้วนี่...
ท้องฟ้าวันนี้สดใส แสงอาทิตย์สลัวๆ ได้ยินเสียงเพลงตามสองข้างทาง และยังถูกประดับประดาไปด้วยแสงไฟ ลูกกลมๆ และดอกคริสมาสต์ อุณหภูมิลดลงกว่าเมื่อวานจนรู้สึกหนาวภายใต้เสื้อตัวอุ่น ผู้คนเดินขวักไขว่ในเสื้อโค้ทและแจ๊คเกต บางสถานที่ยังเพิ่งเริ่มประกอบต้นคริสมาสต์ ท่าทีทุกคนรอบตัวดูสนุกสนานไปกับเทศกาลที่ยังมาไม่ถึง
สักพัก โกคุเทระเหมือนเพิ่งคิดขึ้นได้ เขากำลังคิดที่จะดึงแขนคนข้างหน้ามาเพื่อถามคำถาม ทันใดที่ขยับมือ เขาก็เพิ่งรู้ว่ามือของเขาถูกกุมเอาไว้อยู่แล้ว เขาจ้องมองมือตัวเอง และมือของอีกฝ่ายราวกับมันไม่ใช่อวัยวะของเขา
"อะไรเหรอ?"
ลมหายใจอุ่นๆอยู่ในระยะประชิด โกคุเทระเกือบจะตกใจแล้ว น่าแปลกที่เขาทำแค่เงยหน้าขึ้นตอบ เมินเฉยต่อระยะห่างอันน้อยนิด
"เราจะไปไหนกันน่ะ?"
" 'ที่ที่มีต้นคริสมาสต์สูงๆ ต้นใหญ่ๆ' นายบอกว่างั้นน่ะ"
"ห๊ะ?" โกคุเทระมึนงง "ฉันบอก?"
"ใช่"
"แกฝันมั้ง?"
"ตอนแรกก็คิดแบบนั้นแหละ แต่ฉันถามย้ำตั้งหลายรอบนะ แล้วนายก็บอกเองว่าให้ไปรับด้วย ฉันตกใจมากเลย"
เออ เขาก็ตกใจเหมือนกัน!
โกคุเทระสบถในใจ ทันใดนั้น เสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้นในความคิดของเขา
'ก็ต้องไปรับนายด้วยสินะ? ขอมื้อเช้าด้วยล่ะ' เสียงในความฝันเขาดูสนุกสนานกับสิ่งที่ตัวเองพูด 'ที่จริง ไปหาตอนนี้เลยก็ได้นะ ฉันอยากเจอนายเอามากๆ'
เขาจำไม่ได้ว่าตอบไปว่าอะไร จำได้แต่ว่าโวยวายตามประสาของเขานั่นแหละ
"โกคุเทระ?"
"อ๊ะ!" เขาสะดุ้งออกจากถวังค์ หน้าผากอุ่นทาบเขา สีหน้าระยะใกล้เกินไปดูเป็นกังวล จนเขาลืมที่จะผลักออกเหมือนทุกที
"นายไม่สบายรึเปล่า? ดูเหม่อๆชอบกลนะ?"
"ก...ก็ถามดีๆก็ได้ ไม่เห็นต้องมาวัดอุณหภูมิกันแบบนี้เลยนี่!!!" เขาผละออกมา เอามือกุมหน้าผากตัวเอง โวยใส่คนตรงหน้า "เอ๊ะ...เดี๋ยวก่อน.. เหมือนว่าปีที่แล้วฉันก็มากับนายนี่หว่า?"
"อื้อ! ทำไมเหรอ?"
โกคุเทระไม่ได้ตอบอะไร เพราะมัวแต่สนใจมือตัวเองที่ถูกอีกฝ่ายยึดไปอีกรอบ ยามาโมโตะพาเดินไปยังลานกว้างด้วยท่าทีเริงร่า
ปีที่แล้วก็เป็นแบบนี้งั้นเหรอ....
โกคุเทระผุดยิ้ม
จะเป็นแบบนี้ไปถึงอีกสิบปีข้างหน้ารึเปล่า....
แล้วยี่สิบปีข้างหน้าล่ะ?
"ปีนี้เป็นธีมขาวทองล่ะ สวยเนอะ~"
"เออ"
"ปีหน้าและปีถัดๆไป เรามากันอีกนะ"
"ไม่อ่ะ ใครเค้าจะมากับนายกัน? ฉันอยากมากับรุ่นที่สิบ ไม่ใช่สมองเบสบอลอย่างแก"
"อ๊ะ สึนะมาด้วยก็ดีสิ คงจะสนุกแน่เลย~"
"ฉันหมายถึงมากับรุ่นที่สิบสองคนว้อย! แกเกี่ยวอะไรด้วยไม่ทราบ!"
"เดี๋ยวสึนะก็ชวนฉันอยู่ดีแหละ" เจอสวนแบบนี้เข้าไป โกคุเทระถึงกับพูดไม่ออก ...ก็จริงของมัน... "หรือต่อให้สึนะไม่ชวน ฉันก็มาอยู่ดีแหละ มีโกคุเทระก็ต้องมีฉันสิ~!"
"แกเอาอะไรคิดวะ..."
พูดจบก็เดินออกมาเลย เขาก้าวอย่างเนือยๆ ผุดยิ้มกับตัวเอง ทั้งยังสงสัยไม่หาย ว่าเจ้าหมอนี่สามารถพูดเรื่องพรรค์นี้ด้วยสีหน้าธรรมดาโลกได้ยังไง! แล้วทำไมเขาต้องเขินด้วยเนี่ย!
'ปีหน้าและปีถัดๆไป เรามากันอีกนะ' เรอะ....
โกคุเทระเงยหน้ามองยอดต้นคริสมาสต์ที่ประดับสวย ถ้ารอตอนกลางคืนคงจะสวยกว่านี้ นี่ขนาดว่ายังไม่ถึงวันเฉลิมฉลอง คนก็แน่นตั้งแต่ช่วงกลางวัน นึกสงสัยขึ้นมาว่าถ้าเป็นตอนกลางคืนเขาจะมีที่ยืนหรือไม่ และขณะที่คิดอะไรเพลินๆนั้นเอง ความรู้สึกเย็นวาบก็ลงสัมผัสกับปลายจมูก บนท้องฟ้าสีใสกำลังมีบางอย่างร่วงโรยลงมา
"หิมะ..."
เสียงทุ้มตรงหน้าทำเขาสติหลุด ทั้งมือที่แตะปลายจมูกเขาทำให้โวยวายอะไรไม่ออก ได้แต่เม้มปากแน่น ตาที่เคยเหลือบมองคนตรงหน้าก็เบือนไปทางอื่น ในช่องอกสั่นไหวจนเริ่มจะควบคุมไม่ได้
"เออ...แกเห็นเป็นทรายรึไงล่ะ" โกคุเทระว่าปัดมืออีกฝ่ายออก ยามาโมโตะยังคงยิ้มแย้ม
"หนาวจังแฮะ..."
"เออสิ...หิมะเค้าไม่ตกฤดูร้อนหรอกน่ะ!" คนพูดลอบมองร่างสูงข้างตัวที่กำลังเงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า...หรืออาจจะมองยอดต้นคริสมาสต์ เขาก็ไม่แน่ใจนัก เขาได้แต่มองใบหน้าด้านข้างนั้น ใบหน้าที่ยังคงรอยยิ้มเหมือนทุกที
"นี่..." คนฟังไม่ได้ตอบอะไร ได้แต่ยืนลอบมองนิ่งๆเหมือนเดิมเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ขยับ "ปีต่อๆไป เราก็จะโตขึ้นเรื่อยๆ จนเรียนจบ จนเป็นผู้ใหญ่วัยทำงาน..."
ยามาโมโตะหันมายืนสบตากับโกคุเทระที่ยืนค้างด้วยความที่เปลี่ยนท่าทีไม่ทัน แล้วคนลอบมองก็ได้รู้ว่า เขาพลาดเสียแล้ว...
เขาน่าจะรู้ตัวว่าแพ้สายตานี้...
เขาน่าจะรู้ตัวว่าสิ่งที่เขาพยายามเบือนหนีสีหน้าท่าทางแบบนี้...
มันทำให้เขาสูญเสียตัวของตัวเองไปเกินครึ่ง
และนั่นไม่ใช่เรื่องดีเลย...
"...คิดว่าตอนนั้นเราจะยังอยู่ด้วยกันแบบตอนนี้ไหม?"
"ฉ...ฉันจะไปรู้แกได้ยังไงเล่า! ไอ้บ้า!"
ยามาโมโตะเหยียดยิ้ม ซึ่งนั่นทำให้โกคุเทระถกเถียงกับตัวเองทุกครั้งไป ว่าทำไมตัวเขาถึงตอบกลับดีๆด้วยคำพูดง่ายๆ อย่างคำว่า 'อือ' หรือไม่ก็พูดเลี่ยงไปสักทางไม่ได้ และทุกครั้งที่เขาตอบด้วยความหมายประมาณนี้ ยามาโมโตะมักจะทำหน้าแบบนี้เสมอ...สีหน้าที่โกคุเทระขัดใจเหลือเกิน มันเป็นรอยยิ้มแบบฝืนใจ
และพอเป็นแบบนี้....เขาก็ต้องยอมลงให้ทุกทีสิน่า!
"ฉ..ฉันจะรู้มั้ยว่าตอนนั้นแกอยู่กับฉันรึเปล่า ใครจะไปรู้อนาคตวะ!" โกคุเทระแหว ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าสิ่งที่พูดไปมันดีแล้วหรือยัง แต่เห็นรอยยิ้มนั้นกลับมาเหมือนเดิม ก็คิดว่ามันคงพอใช้ได้แหละน่า
"ฉันก็ต้องอยู่กับนายอยู่แล้วสิ"
พอโดนตอบกลับมาแบบนี้ ทำเอาคนฟังนึกเสียใจที่พูดแบบนั้นออกไป และเริ่มอยากหาใครก็ได้ที่สามารถตอบเขา ว่าไอ้คนตรงหน้านี่มันเอาความหน้าด้านมาจากไหนเยอะแยะ!!
ก็เอาเถอะ...ไม่ใช่ว่าไม่อยากฟังเสียหน่อย....
"ฮัดเช้ยยยยย!!!"
"...."
"ขำอะไร ไม่เคยเห็นคนจามหรือไง?"
"เปล่าๆ" ยามาโมโตะกลั้นขำ คนจามน่ะเห็นมาเยอะแล้ว แต่คนจามแล้วน่าเอ็นดูน่ะ สงสัยจะมีแค่คนนี้คนเดียวแหละ "มานี่สิ"
"??"
ร่างสูงไม่ต่อเวลาให้โกคุเทระได้งงเสร็จ เขาเขยิบตัวเข้าไปใกล้ ซุกตัวร่างบางไว้ในแจ็คเกตของเขา จมูกกดลงบนหน้าผากเนียนเย็นเฉียบเผื่อความมันจะช่วยเพิ่มอุณหภูมิได้บ้าง พอไม่ได้ปฏิกิริยาตอบรับใดๆ ยามาโมโตะเลยพูดขึ้นมา ราวกับรู้ว่ามันจะช่วยให้อีกฝ่ายรู้ตัวเร็วขึ้น
"พอทำแบบนี้แล้ว เหมือนฉันมีสองหัวเลยเนอะ ฮะ ฮะ ฮะ"
โกคุเทระเพิ่งจะรู้สึกตัวตอนนี้เอง "จ...เจ้าบ้า!! ปล่อยนะ! เอามือ เอาตัวแกออกไปไกลๆเลย!"
"ทำไมล่ะ? ก็นายหนาวนี่?" คนพูดยังไม่หน้าตาไม่สะเทือน แม้คนในอ้อมกอดจะดิ้นขลุกขลักขนาดไหน
"ใครบอกแกว่าฉันหนาวห๊ะ!" โกคุเทระรู้สึกแย่ ที่ตัวเองมัวแต่ยืนค้างในท่าปิดปากจามขณะเห็นร่างสูงที่ก้าวเข้าหาเป็นสภาพสโมชั่นแต่ตัวเองไม่ยอมขยับหนี ทำให้ตอนนี้ตกที่นั่งลำบากอย่างแรง
"ก็หน้านายแดง...ไม่ได้แปลว่าหนาวเหรอ?"
"แปลว่าร้อนว้อย! ปล่อยยยยย!"
"นายร้อนแต่หน้าเหรอ? แต่มือเย็นเฉียบเลยนี่?" ไม่แค่คำพูด ปลายจมูกยังแตะเข้าที่มือบาง โกคุเทระถึงกับโวยไม่ออกไปช่วงเวลาหนึ่ง ก็เพราะว่า...มือของเขา อยู่แถวๆริมฝีปากนี่นา...
"ม...ไม่ได้ร้อนแต่หน้าสักหน่อย...ปล...ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ! ไอ้สมองซีกซ้ายเป็นซูชิ ซีกขวาเป็นเบสบอล ครึ่งบนเป็นหมาครึ่งล่างเป็นนก!"
"ไม่เอา...ก็ชอบอยู่แบบนี้อ่ะ"
ดูมันพูด!!!!! "แต่ฉันไม่ชอบว้อย!!"
โกคุเทระดิ้นจนเหนื่อยกว่าจะหลุดออกมาได้ แต่ถ้าจะพูดแบบไม่ไว้ฟอร์มเลยก็คือ ยามาโมโตะจงใจปล่อยแบบเนียนๆมากกว่า ยังไงก็ช่าง ตอนนี้เขาออกมาจากตัวมนุษย์เบสบอลมือปลาหมึกได้แล้ว ค่อยหายใจหายคอสะดวกหน่อย ยิ่งเหลือบไปเห็นใบหน้ายิ้มแย้มนั่นแล้ว ยิ่งอยากทำร้ายร่างกายมันให้มีเลือดตกยางออกเบสบอลไหลออกจากหัวนัก!
"โกคุเทระ..."
"อะไรอีก..." คราวนี้ตอบรับอย่างระมัดระวัง ไม่ลืมถอยไปครึ่งสเตปกันเหนียว
แต่แล้วรอยยิ้มของคนพูดก็ทำให้ตาเกือบพร่าเบลอ
ถึงจะปากจะพร่ำบอกตัวเองเสมอว่าเป็นรอยยิ้มที่เขาไม่อยากมอง ไม่อยากเห็น สาเหตุก็เพราะแบบนี้... มันทำให้เขาทำอะไรไม่ถูก และสมองคิดอะไรไม่ออก ขนาดว่าหน้าผากชนกันอย่างตอนนี้แล้ว ตัวเขายังไม่ยอมขยับอย่างที่สมองสั่งเลยสักนิด
"...ฉันชอบช่วงเวลาที่อยู่กับนายที่สุดเลย"
นั่นสินะ...
ช่วงเวลาของพวกเรา...
_________________________________________
"ต้นคริสมาสต์ที่นายอยากเห็น อาจจะไม่ใหญ่เท่าไหร่ แต่หาได้แค่นี้แหละแถวนี้น่ะ" เสียงทุ้มพูดกลั้วหัวเราะ "เพราะว่าเวลาน้อยด้วยล่ะนะ"
"นายก็ยังอุตส่าห์เดาทางได้นะ" ร่างบางพิงกับรั้วสะพายลอย สูดนิโคตินเข้าปอดพลางมองต้นไม้ที่เต็มไปด้วยไฟหลากสีเบื้องหน้า "เมื่อคืนรู้สึกว่าเป็นผลพวงของปืนทศวรรษสินะ?"
"ก็งั้นแหละ ตกลงนิดหน่อยที่เสียงนายเด็กลง...แต่ก็นะ..." ร่างสูงกลับหลังหันมายืนข้างๆ มองไปยังต้นไม้ต้นเดียวกัน "ที่ไปดูอย่างงงๆเมื่อตอนนั้น มันก็ไม่ได้แย่นี่"
"หึ...ก็คงอย่างนั้น..."
ด้านล่างเต็มไปด้วยผู้คนและแสงสี การจราจรติดขัดสมเป็นช่วงเทศกาล พวกเขามีแค่กระป๋องเบียร์ในมือคนละกระป๋อง ดื่มด่ำกับบรรยากาศยามค่ำคืนไปด้วยกัน
"ถ้าได้มาตอนกลางวัน คนคงไม่เยอะแบบนี้" โกคุเทระว่า พลางเหล่มองไปยังคนข้างๆ
"ก็นายดันนอนอยู่ตอนฉันไปถึงทำไมล่ะ?" มือใหญ่เกลี่ยปอยผมสีเทางินข้างใบหูเล่น เหมือนเป็นสิ่งบันเทิงอย่างหนึ่ง "ก็บอกแล้วว่าให้เตรียมตัวไว้ นายนอนเพลินเองนี่ กว่าจะได้ออกมาเลยมืดเลยเห็นไหม?"
"ความผิดฉันหรือไงห๊ะ?" กระป๋องเบียร์เขกลงหัวอีกฝ่ายเบาๆ
"ทั้งสองคนต่างหาก" ยามาโมโตะว่าพลางยิ้ม
มือสากหยิบบุหรี่ออกจากริมฝีปากบางก่อนจะเคลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ แขนเรียวเท้าตัวเองกับรั้วอลูมิเนียม เอียงพิงแขนแข็งแรงที่คร่อมเขาอยู่อีกทอด เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สบกับดวงตาสีน้ำตาลเข้มระยะใกล้ ผุดยิ้มเมื่อเห็นรอยจางๆแถวต้นคอ และก่อนที่ริมฝีปากจะสัมผัสกัน
"ปีหน้า..ก็อย่าลืมมารับอีกล่ะ"
+END+
Talk:
เหมือนว่าไม่ได้เห็นตัวเองในสภาพนี้นานมาก??? (ฮา)
ปีนี้เหมือนอาถรรพ์จะแรงกว่าปกติ จะทำคลิปก็มีปัญหารุมเร้า เพราะงั้นขอเตะถ่วงไปตอนปีใหม่ดีกว่า*ร้องไห้เงียบๆ*
ในฟิคมีอ้างถึงปีที่แล้ว
หลายคนอาจจะลืม แต่เราจะให้จำได้ (เพื่อ?)
มันคือ อันนี้ค่ะ>>>
ตอนนั้นเราคอสลุค 俺達のJOY! ล่ะ (ก็ตลกตัวเองได้อีก ทำไมถึงได้สมองเป็น loop แบบนี้ฟระ....)
ที่จริงตอน 俺達の約束 มีรูปเยอะกว่านี้แหละ แต่เอาลงแค่นี้ก็พอมั้ง *หัวเราะ*
อ่านช่วงแรกยันจบเรื่องนี่งงกันบ้างรึเปล่าคะ?
ถ้างง เรามีภาค tyl ในเรื่องนี้ค่ะ (ฮา)
แต่ลงยังไม่ลงเร็วๆนี้ ไว้คิดเควส(?)ออกก่อนนะ
ท้ายนี้...
Merry Christmas~~~~~~
เตือนรอบแรก...
มันยาวมาก!!!
[Reborn Fanfic]: 俺達の約束 (Oretachi no Yakusoku)
Main: 8059
Rate: PG-13
Warning: มันยาวมากอ่ะจอร์จ!
_______________________________________________
เหมือนเสียงดังแว่วมาจากที่ไกลแสนไกลแต่กลับชัดเจนในโสตประสาท เครื่องมือสื่อสารแนบกับใบหู ถามย้ำเสียจนแน่ใจด้วยกลัวว่าทุกอย่างจะเป็นสิ่งที่เขาเพ้อพกไปเองคนเดียว น้ำเสียงที่ได้ยินแตกต่างจากปกติเล็กน้อย ก็ได้แต่เดาว่าอาจจะเป็นเพราะความง่วงก็เป็นได้ ยามาโมโตะรับคำด้วยเสียงร่าเริง ในหูได้ยินเสียงหัวเราะทุ้มจากปลายสายทำให้ช่วงเวลาที่มีพระจันทร์บนฟากฟ้าของเขายาวนานกว่าทุกที
เจ้าของห้องนอนพลิกตัวไปมา นึกเสียใจที่ตื่นเช้าผิดปกติและเกิดเสียดายเวลานอน เมื่อคืนนี้เขาฝัน หลับคาไประหว่างที่คุยโทรศัพท์ และฝันนั้นทำให้เขาหงุดหงิดอย่างไรชอบกล อาจส่งผลให้หลับไม่เต็มตาแถมยังตื่นเช้าด้วยอารมณ์กรุ่นๆ สุดท้ายก็ตัดใจ ยอมลุกขึ้นมาจัดการตัวเองให้เรียบร้อย
ขาก้าวออกมาจากห้องน้ำ คว้าเสื้อในตู้เสื้อผ้า เช็คความเรียบร้อยของตัวเองหน้ากระจกแล้วก็ชะงัก...
ทำไมเขาถึงแต่งตัวเหมือนจะออกไปไหนสักแห่งทั้งๆที่วันนี้ไม่มีนัด?
สงสัยจะเบลอมาก...
โกคุเทระคิดขำๆระหว่างถอดเสื้อนอกพาดไว้บนเตียง ก่อนจะหาอะไรให้ตัวเองเป็นมื้อเช้า
มือที่กำลังชงช็อคโกแลตร้อนชะงักกับเสียงเคาะประตู
เจ้าของห้องทวนความจำตัวเองอีกครั้ง
วันนี้เขาไม่มีนัดกับใครนี่นา?
แต่เดี๋ยวก่อน...
อาจจะเป็นโทรศัพท์เมื่อคืน...
โกคุเทระย้อนความกับตัวเอง ใช่แล้ว...เมื่อคืนนี้มีคนโทรมาเรื่องสมุดการบ้านที่อยู่กับเขา....เอ... ว่าแต่มันบอกด้วยเหรอว่าจะมาเอาวันนี้?
อาจจะใช่และอาจจะไม่ใช่ เขาไม่เห็นจะจำได้ว่าไปนัดหมายกันตอนไหน...แต่ก็ช่างเถอะ...
มือเปิดประตูออกเห็นคนตรงหน้าแล้วก็ถอนใจ เอ่ยทักทั้งๆที่ยังมีช็อคโกแลตร้อนอยู่ในมือ "มาเอาแต่เช้าเลย กลัวเสร็จไม่ทันซ้อมช่วงเย็นสินะ?"
คนฟังทำหน้างง ทำเอาคนพูดงงตามไปด้วย "ยังอยู่ระหว่างมื้อเช้าเหรอ?"
"อ่า...ใช่...อย่างที่แกเห็น" โกคุเทระตอบทั้งที่ยังไม่หายสงสัย ตัวบางสัมผัสอากาศด้านนอกแล้วก็ถอนหายใจ "เข้ามาก่อนสิ เดี๋ยวฉันไปหยิบให้"
ร่างสูงเข้ามานั่งแหมะที่โต๊ะทานข้าวกราดตามองนู่มองนี่ไปเรื่อย จนกระทั่งสมุดของเขาถูกวางตรงหน้า
"อ๊ะ...อยู่ที่นายจริงด้วย! ว่าแล้วว่าสึนะต้องส่งให้ผิดแน่ๆ" มือกรีดสมุดในมือด้วยสีหน้ายิ้มแย้มก่อนจะมองแก้วเปล่าบนโต๊ะ "เราจะไปกันรึยัง?"
"หา?"
วันนี้เขาไม่มีนัดกับใครนี่?
จำได้ว่าไม่ได้นัดใครไว้....
'นี่ ไม่ได้ออกไปไหนกันสองคนนานแล้วนะ ตั้งแต่งานคราวก่อน'
เอ๋...
เสียงนี้มัน...
โกคุเทระนิ่งไป เสียงในฝันดังก้องหูเขาราวกับจะรีเพลย์ตอกย้ำ
'คิดถึงนายจัง ตั้งแต่นายกลับมา ยังไม่ได้เจอหน้ากันเลยนะ'
เสียงหัวเราะในลำคอทุ้มลึกทำใจเขาเต้นระรัว เขาจำเสียงคนพูดได้ แต่เขาไม่เข้าใจที่อีกฝ่ายพูดสักนิด กลับมาจากไหน? คิดถึงที่ว่านี่คืออะไร? เขาไม่เข้าใจจนอดคิดไม่ได้ว่าข้อความพวกนั้นสื่อมายังเขาจริงๆหรือ...
แต่นั่นมันความฝัน...
ศีรษะสะบัดไล่ความคิดของตัวเอง มองมาที่คนตรงหน้าอีกครั้ง
"แกนัดฉันเหรอ?"
"เปล่า นายต่างหากที่เป็นคนนัด จำไม่ได้เหรอ?" โกคุเทระส่ายหน้าตอบในทันที
"จำไม่ได้ว่ะ เมื่อคืนฉันหลับไปตอนไหนยังไม่รู้เลย"
ยามาโมโตะพยักหน้ารับคำ "แล้ว....จะไปไหม?"
"ก็ได้" ไหนๆก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้วนี่...
ท้องฟ้าวันนี้สดใส แสงอาทิตย์สลัวๆ ได้ยินเสียงเพลงตามสองข้างทาง และยังถูกประดับประดาไปด้วยแสงไฟ ลูกกลมๆ และดอกคริสมาสต์ อุณหภูมิลดลงกว่าเมื่อวานจนรู้สึกหนาวภายใต้เสื้อตัวอุ่น ผู้คนเดินขวักไขว่ในเสื้อโค้ทและแจ๊คเกต บางสถานที่ยังเพิ่งเริ่มประกอบต้นคริสมาสต์ ท่าทีทุกคนรอบตัวดูสนุกสนานไปกับเทศกาลที่ยังมาไม่ถึง
สักพัก โกคุเทระเหมือนเพิ่งคิดขึ้นได้ เขากำลังคิดที่จะดึงแขนคนข้างหน้ามาเพื่อถามคำถาม ทันใดที่ขยับมือ เขาก็เพิ่งรู้ว่ามือของเขาถูกกุมเอาไว้อยู่แล้ว เขาจ้องมองมือตัวเอง และมือของอีกฝ่ายราวกับมันไม่ใช่อวัยวะของเขา
"อะไรเหรอ?"
ลมหายใจอุ่นๆอยู่ในระยะประชิด โกคุเทระเกือบจะตกใจแล้ว น่าแปลกที่เขาทำแค่เงยหน้าขึ้นตอบ เมินเฉยต่อระยะห่างอันน้อยนิด
"เราจะไปไหนกันน่ะ?"
" 'ที่ที่มีต้นคริสมาสต์สูงๆ ต้นใหญ่ๆ' นายบอกว่างั้นน่ะ"
"ห๊ะ?" โกคุเทระมึนงง "ฉันบอก?"
"ใช่"
"แกฝันมั้ง?"
"ตอนแรกก็คิดแบบนั้นแหละ แต่ฉันถามย้ำตั้งหลายรอบนะ แล้วนายก็บอกเองว่าให้ไปรับด้วย ฉันตกใจมากเลย"
เออ เขาก็ตกใจเหมือนกัน!
โกคุเทระสบถในใจ ทันใดนั้น เสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้นในความคิดของเขา
'ก็ต้องไปรับนายด้วยสินะ? ขอมื้อเช้าด้วยล่ะ' เสียงในความฝันเขาดูสนุกสนานกับสิ่งที่ตัวเองพูด 'ที่จริง ไปหาตอนนี้เลยก็ได้นะ ฉันอยากเจอนายเอามากๆ'
เขาจำไม่ได้ว่าตอบไปว่าอะไร จำได้แต่ว่าโวยวายตามประสาของเขานั่นแหละ
"โกคุเทระ?"
"อ๊ะ!" เขาสะดุ้งออกจากถวังค์ หน้าผากอุ่นทาบเขา สีหน้าระยะใกล้เกินไปดูเป็นกังวล จนเขาลืมที่จะผลักออกเหมือนทุกที
"นายไม่สบายรึเปล่า? ดูเหม่อๆชอบกลนะ?"
"ก...ก็ถามดีๆก็ได้ ไม่เห็นต้องมาวัดอุณหภูมิกันแบบนี้เลยนี่!!!" เขาผละออกมา เอามือกุมหน้าผากตัวเอง โวยใส่คนตรงหน้า "เอ๊ะ...เดี๋ยวก่อน.. เหมือนว่าปีที่แล้วฉันก็มากับนายนี่หว่า?"
"อื้อ! ทำไมเหรอ?"
โกคุเทระไม่ได้ตอบอะไร เพราะมัวแต่สนใจมือตัวเองที่ถูกอีกฝ่ายยึดไปอีกรอบ ยามาโมโตะพาเดินไปยังลานกว้างด้วยท่าทีเริงร่า
ปีที่แล้วก็เป็นแบบนี้งั้นเหรอ....
โกคุเทระผุดยิ้ม
จะเป็นแบบนี้ไปถึงอีกสิบปีข้างหน้ารึเปล่า....
แล้วยี่สิบปีข้างหน้าล่ะ?
"ปีนี้เป็นธีมขาวทองล่ะ สวยเนอะ~"
"เออ"
"ปีหน้าและปีถัดๆไป เรามากันอีกนะ"
"ไม่อ่ะ ใครเค้าจะมากับนายกัน? ฉันอยากมากับรุ่นที่สิบ ไม่ใช่สมองเบสบอลอย่างแก"
"อ๊ะ สึนะมาด้วยก็ดีสิ คงจะสนุกแน่เลย~"
"ฉันหมายถึงมากับรุ่นที่สิบสองคนว้อย! แกเกี่ยวอะไรด้วยไม่ทราบ!"
"เดี๋ยวสึนะก็ชวนฉันอยู่ดีแหละ" เจอสวนแบบนี้เข้าไป โกคุเทระถึงกับพูดไม่ออก ...ก็จริงของมัน... "หรือต่อให้สึนะไม่ชวน ฉันก็มาอยู่ดีแหละ มีโกคุเทระก็ต้องมีฉันสิ~!"
"แกเอาอะไรคิดวะ..."
พูดจบก็เดินออกมาเลย เขาก้าวอย่างเนือยๆ ผุดยิ้มกับตัวเอง ทั้งยังสงสัยไม่หาย ว่าเจ้าหมอนี่สามารถพูดเรื่องพรรค์นี้ด้วยสีหน้าธรรมดาโลกได้ยังไง! แล้วทำไมเขาต้องเขินด้วยเนี่ย!
'ปีหน้าและปีถัดๆไป เรามากันอีกนะ' เรอะ....
โกคุเทระเงยหน้ามองยอดต้นคริสมาสต์ที่ประดับสวย ถ้ารอตอนกลางคืนคงจะสวยกว่านี้ นี่ขนาดว่ายังไม่ถึงวันเฉลิมฉลอง คนก็แน่นตั้งแต่ช่วงกลางวัน นึกสงสัยขึ้นมาว่าถ้าเป็นตอนกลางคืนเขาจะมีที่ยืนหรือไม่ และขณะที่คิดอะไรเพลินๆนั้นเอง ความรู้สึกเย็นวาบก็ลงสัมผัสกับปลายจมูก บนท้องฟ้าสีใสกำลังมีบางอย่างร่วงโรยลงมา
"หิมะ..."
เสียงทุ้มตรงหน้าทำเขาสติหลุด ทั้งมือที่แตะปลายจมูกเขาทำให้โวยวายอะไรไม่ออก ได้แต่เม้มปากแน่น ตาที่เคยเหลือบมองคนตรงหน้าก็เบือนไปทางอื่น ในช่องอกสั่นไหวจนเริ่มจะควบคุมไม่ได้
"เออ...แกเห็นเป็นทรายรึไงล่ะ" โกคุเทระว่าปัดมืออีกฝ่ายออก ยามาโมโตะยังคงยิ้มแย้ม
"หนาวจังแฮะ..."
"เออสิ...หิมะเค้าไม่ตกฤดูร้อนหรอกน่ะ!" คนพูดลอบมองร่างสูงข้างตัวที่กำลังเงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า...หรืออาจจะมองยอดต้นคริสมาสต์ เขาก็ไม่แน่ใจนัก เขาได้แต่มองใบหน้าด้านข้างนั้น ใบหน้าที่ยังคงรอยยิ้มเหมือนทุกที
"นี่..." คนฟังไม่ได้ตอบอะไร ได้แต่ยืนลอบมองนิ่งๆเหมือนเดิมเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ขยับ "ปีต่อๆไป เราก็จะโตขึ้นเรื่อยๆ จนเรียนจบ จนเป็นผู้ใหญ่วัยทำงาน..."
ยามาโมโตะหันมายืนสบตากับโกคุเทระที่ยืนค้างด้วยความที่เปลี่ยนท่าทีไม่ทัน แล้วคนลอบมองก็ได้รู้ว่า เขาพลาดเสียแล้ว...
เขาน่าจะรู้ตัวว่าแพ้สายตานี้...
เขาน่าจะรู้ตัวว่าสิ่งที่เขาพยายามเบือนหนีสีหน้าท่าทางแบบนี้...
มันทำให้เขาสูญเสียตัวของตัวเองไปเกินครึ่ง
และนั่นไม่ใช่เรื่องดีเลย...
"...คิดว่าตอนนั้นเราจะยังอยู่ด้วยกันแบบตอนนี้ไหม?"
"ฉ...ฉันจะไปรู้แกได้ยังไงเล่า! ไอ้บ้า!"
ยามาโมโตะเหยียดยิ้ม ซึ่งนั่นทำให้โกคุเทระถกเถียงกับตัวเองทุกครั้งไป ว่าทำไมตัวเขาถึงตอบกลับดีๆด้วยคำพูดง่ายๆ อย่างคำว่า 'อือ' หรือไม่ก็พูดเลี่ยงไปสักทางไม่ได้ และทุกครั้งที่เขาตอบด้วยความหมายประมาณนี้ ยามาโมโตะมักจะทำหน้าแบบนี้เสมอ...สีหน้าที่โกคุเทระขัดใจเหลือเกิน มันเป็นรอยยิ้มแบบฝืนใจ
และพอเป็นแบบนี้....เขาก็ต้องยอมลงให้ทุกทีสิน่า!
"ฉ..ฉันจะรู้มั้ยว่าตอนนั้นแกอยู่กับฉันรึเปล่า ใครจะไปรู้อนาคตวะ!" โกคุเทระแหว ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าสิ่งที่พูดไปมันดีแล้วหรือยัง แต่เห็นรอยยิ้มนั้นกลับมาเหมือนเดิม ก็คิดว่ามันคงพอใช้ได้แหละน่า
"ฉันก็ต้องอยู่กับนายอยู่แล้วสิ"
พอโดนตอบกลับมาแบบนี้ ทำเอาคนฟังนึกเสียใจที่พูดแบบนั้นออกไป และเริ่มอยากหาใครก็ได้ที่สามารถตอบเขา ว่าไอ้คนตรงหน้านี่มันเอาความหน้าด้านมาจากไหนเยอะแยะ!!
ก็เอาเถอะ...ไม่ใช่ว่าไม่อยากฟังเสียหน่อย....
"ฮัดเช้ยยยยย!!!"
"...."
"ขำอะไร ไม่เคยเห็นคนจามหรือไง?"
"เปล่าๆ" ยามาโมโตะกลั้นขำ คนจามน่ะเห็นมาเยอะแล้ว แต่คนจามแล้วน่าเอ็นดูน่ะ สงสัยจะมีแค่คนนี้คนเดียวแหละ "มานี่สิ"
"??"
ร่างสูงไม่ต่อเวลาให้โกคุเทระได้งงเสร็จ เขาเขยิบตัวเข้าไปใกล้ ซุกตัวร่างบางไว้ในแจ็คเกตของเขา จมูกกดลงบนหน้าผากเนียนเย็นเฉียบเผื่อความมันจะช่วยเพิ่มอุณหภูมิได้บ้าง พอไม่ได้ปฏิกิริยาตอบรับใดๆ ยามาโมโตะเลยพูดขึ้นมา ราวกับรู้ว่ามันจะช่วยให้อีกฝ่ายรู้ตัวเร็วขึ้น
"พอทำแบบนี้แล้ว เหมือนฉันมีสองหัวเลยเนอะ ฮะ ฮะ ฮะ"
โกคุเทระเพิ่งจะรู้สึกตัวตอนนี้เอง "จ...เจ้าบ้า!! ปล่อยนะ! เอามือ เอาตัวแกออกไปไกลๆเลย!"
"ทำไมล่ะ? ก็นายหนาวนี่?" คนพูดยังไม่หน้าตาไม่สะเทือน แม้คนในอ้อมกอดจะดิ้นขลุกขลักขนาดไหน
"ใครบอกแกว่าฉันหนาวห๊ะ!" โกคุเทระรู้สึกแย่ ที่ตัวเองมัวแต่ยืนค้างในท่าปิดปากจามขณะเห็นร่างสูงที่ก้าวเข้าหาเป็นสภาพสโมชั่นแต่ตัวเองไม่ยอมขยับหนี ทำให้ตอนนี้ตกที่นั่งลำบากอย่างแรง
"ก็หน้านายแดง...ไม่ได้แปลว่าหนาวเหรอ?"
"แปลว่าร้อนว้อย! ปล่อยยยยย!"
"นายร้อนแต่หน้าเหรอ? แต่มือเย็นเฉียบเลยนี่?" ไม่แค่คำพูด ปลายจมูกยังแตะเข้าที่มือบาง โกคุเทระถึงกับโวยไม่ออกไปช่วงเวลาหนึ่ง ก็เพราะว่า...มือของเขา อยู่แถวๆริมฝีปากนี่นา...
"ม...ไม่ได้ร้อนแต่หน้าสักหน่อย...ปล...ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ! ไอ้สมองซีกซ้ายเป็นซูชิ ซีกขวาเป็นเบสบอล ครึ่งบนเป็นหมาครึ่งล่างเป็นนก!"
"ไม่เอา...ก็ชอบอยู่แบบนี้อ่ะ"
ดูมันพูด!!!!! "แต่ฉันไม่ชอบว้อย!!"
โกคุเทระดิ้นจนเหนื่อยกว่าจะหลุดออกมาได้ แต่ถ้าจะพูดแบบไม่ไว้ฟอร์มเลยก็คือ ยามาโมโตะจงใจปล่อยแบบเนียนๆมากกว่า ยังไงก็ช่าง ตอนนี้เขาออกมาจากตัวมนุษย์เบสบอลมือปลาหมึกได้แล้ว ค่อยหายใจหายคอสะดวกหน่อย ยิ่งเหลือบไปเห็นใบหน้ายิ้มแย้มนั่นแล้ว ยิ่งอยากทำร้ายร่างกายมันให้มีเลือดตกยางออกเบสบอลไหลออกจากหัวนัก!
"โกคุเทระ..."
"อะไรอีก..." คราวนี้ตอบรับอย่างระมัดระวัง ไม่ลืมถอยไปครึ่งสเตปกันเหนียว
แต่แล้วรอยยิ้มของคนพูดก็ทำให้ตาเกือบพร่าเบลอ
ถึงจะปากจะพร่ำบอกตัวเองเสมอว่าเป็นรอยยิ้มที่เขาไม่อยากมอง ไม่อยากเห็น สาเหตุก็เพราะแบบนี้... มันทำให้เขาทำอะไรไม่ถูก และสมองคิดอะไรไม่ออก ขนาดว่าหน้าผากชนกันอย่างตอนนี้แล้ว ตัวเขายังไม่ยอมขยับอย่างที่สมองสั่งเลยสักนิด
"...ฉันชอบช่วงเวลาที่อยู่กับนายที่สุดเลย"
นั่นสินะ...
ช่วงเวลาของพวกเรา...
_________________________________________
"ต้นคริสมาสต์ที่นายอยากเห็น อาจจะไม่ใหญ่เท่าไหร่ แต่หาได้แค่นี้แหละแถวนี้น่ะ" เสียงทุ้มพูดกลั้วหัวเราะ "เพราะว่าเวลาน้อยด้วยล่ะนะ"
"นายก็ยังอุตส่าห์เดาทางได้นะ" ร่างบางพิงกับรั้วสะพายลอย สูดนิโคตินเข้าปอดพลางมองต้นไม้ที่เต็มไปด้วยไฟหลากสีเบื้องหน้า "เมื่อคืนรู้สึกว่าเป็นผลพวงของปืนทศวรรษสินะ?"
"ก็งั้นแหละ ตกลงนิดหน่อยที่เสียงนายเด็กลง...แต่ก็นะ..." ร่างสูงกลับหลังหันมายืนข้างๆ มองไปยังต้นไม้ต้นเดียวกัน "ที่ไปดูอย่างงงๆเมื่อตอนนั้น มันก็ไม่ได้แย่นี่"
"หึ...ก็คงอย่างนั้น..."
ด้านล่างเต็มไปด้วยผู้คนและแสงสี การจราจรติดขัดสมเป็นช่วงเทศกาล พวกเขามีแค่กระป๋องเบียร์ในมือคนละกระป๋อง ดื่มด่ำกับบรรยากาศยามค่ำคืนไปด้วยกัน
"ถ้าได้มาตอนกลางวัน คนคงไม่เยอะแบบนี้" โกคุเทระว่า พลางเหล่มองไปยังคนข้างๆ
"ก็นายดันนอนอยู่ตอนฉันไปถึงทำไมล่ะ?" มือใหญ่เกลี่ยปอยผมสีเทางินข้างใบหูเล่น เหมือนเป็นสิ่งบันเทิงอย่างหนึ่ง "ก็บอกแล้วว่าให้เตรียมตัวไว้ นายนอนเพลินเองนี่ กว่าจะได้ออกมาเลยมืดเลยเห็นไหม?"
"ความผิดฉันหรือไงห๊ะ?" กระป๋องเบียร์เขกลงหัวอีกฝ่ายเบาๆ
"ทั้งสองคนต่างหาก" ยามาโมโตะว่าพลางยิ้ม
มือสากหยิบบุหรี่ออกจากริมฝีปากบางก่อนจะเคลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ แขนเรียวเท้าตัวเองกับรั้วอลูมิเนียม เอียงพิงแขนแข็งแรงที่คร่อมเขาอยู่อีกทอด เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สบกับดวงตาสีน้ำตาลเข้มระยะใกล้ ผุดยิ้มเมื่อเห็นรอยจางๆแถวต้นคอ และก่อนที่ริมฝีปากจะสัมผัสกัน
"ปีหน้า..ก็อย่าลืมมารับอีกล่ะ"
+END+
Talk:
เหมือนว่าไม่ได้เห็นตัวเองในสภาพนี้นานมาก??? (ฮา)
ปีนี้เหมือนอาถรรพ์จะแรงกว่าปกติ จะทำคลิปก็มีปัญหารุมเร้า เพราะงั้นขอเตะถ่วงไปตอนปีใหม่ดีกว่า*ร้องไห้เงียบๆ*
ในฟิคมีอ้างถึงปีที่แล้ว
หลายคนอาจจะลืม แต่เราจะให้จำได้ (เพื่อ?)
มันคือ อันนี้ค่ะ>>>
ตอนนั้นเราคอสลุค 俺達のJOY! ล่ะ (ก็ตลกตัวเองได้อีก ทำไมถึงได้สมองเป็น loop แบบนี้ฟระ....)
ที่จริงตอน 俺達の約束 มีรูปเยอะกว่านี้แหละ แต่เอาลงแค่นี้ก็พอมั้ง *หัวเราะ*
อ่านช่วงแรกยันจบเรื่องนี่งงกันบ้างรึเปล่าคะ?
ถ้างง เรามีภาค tyl ในเรื่องนี้ค่ะ (ฮา)
แต่ลงยังไม่ลงเร็วๆนี้ ไว้คิดเควส(?)ออกก่อนนะ
ท้ายนี้...
Merry Christmas~~~~~~
